Czym jest dom? Czy dom to miejsce, które chroni przed światem? Czy będąc w domu można pokonać strach? Czy dom można zabrać wszędzie ze sobą? Co zrobić, kiedy musimy opuścić dom i jednocześnie nie chcemy się bać?

Zwierzęcy punkt widzenia

,,To jest Maks” jest poetycką książką Patryka Pufelskiego z równie lirycznymi ilustracjami Justyny Sokołowskiej (znanej m.in. z ,,Amadeusz Foczka (ale z głową bobra)”). To debiut w dziedzinie literatury dziecięcej autora. Jego wcześniejszą książką dla dorosłych był doceniony ,,Pawilon małych ssaków”. Patryk Pufalski to również opiekun zwierząt we wrocławskim zoo.

Jego oddanie zwierzakom oraz postrzeganie świata przez pryzmat ich punktu widzenia jest zdecydowanie widoczne w ,,To jest Maks”. 

To jest Maks

Kim jest tytułowy Maks? Maks jest… ślimakiem. Olbrzymim ślimakiem afrykańskim, którym opiekował się chłopiec z Charkowa. Kiedy w Ukrainie wybuchła wojna, Maks wraz ze swoją nabytą rodziną musieli opuścić dotychczasowe miejsce zamieszkania. Udali się do Polski. Tam ślimak trafił do mężczyzny, który opiekuje się różnymi zwierzętami.

Maks stał się jednym z wielu potencjalnych bohaterów tej książki. Choć równie dobrze mogła być nim na przykład żółwica Gertruda, która została porzucona przez nieodpowiedzialnych właścicieli.

Jaka jest specjalna umiejętność Maksa?

Maks, ale i Gertruda noszą ze sobą swoje domy. Kiedy im źle, chowają się w ich wnętrzu, czując się bardziej bezpiecznie, niż gdyby mieliby pozostać ,,na zewnątrz”. Inne zwierzęta jednak, ale także ludzie nie noszą na plecach swoich domów. Muszą więc radzić sobie ze strachem w inny sposób. 

Dom jest domem tylko wtedy, kiedy my w nim jesteśmy. Bez nas dom jest tylko pustą skorupą. To, co w nim najważniejsze, mamy zawsze ze sobą.

Patryk Pufelski, To jest Maks

Czym jest dom?

,,To jest Maks” za pomocą prostych słów oraz odnosząc się do tego, co aktualnie dzieje się na świecie, składa w zdania istotę domu. Autor pisze w niej o poczuciu bezpieczeństwa, ale również odpowiedzialności, stracie i pokonywaniu strachu. Pozwala wierzyć, że każdy może pokonać obojętnie jaką przeszkodę, jeżeli tylko uwierzy, że wszystko czego potrzebuje, ma w sobie.

Książka jest pod wieloma względami wartościowa i ujmująca. Towarzyszące jej ilustracje oraz ograniczona paleta barw doskonale uzupełniają treść, nadając jej jeszcze większego znaczenia.

Polecam ,,To jest Maks” wszystkim czytelnikom powyżej 4 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/to-jest-maks.html

Artykuł To jest Maks – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Rękawiczka

Seria: Polecone z Zagranicy

Tekst: Romana Romanyszyn

Ilustracje: Andrij Łesiw

Tłumaczenie: Katarzyna Kotyńska

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Niedobrze jest zgubić rękawiczkę. Szczególnie, że zima lubi czasem dać się we znaki i jedna może nie wystarczyć. 

Jeśli jednak zdarzy się kiedyś naszej rękawiczce nieopatrznie wysunąć z kieszeni, możemy być pewni, że wkrótce jej los z pewnością się odmieni (ale ze mnie poetka )! 

,,Rękawiczka” to historia rodem z Ukrainy, którą spisała Romana Romanyszyn, a przetłumaczyła Katarzyna Kotyńska. Z kolei piękna oprawa graficzna to dzieło Andrija Łesiwa. W 2011 roku została okrzyknięta ukraińską książką roku, a niedługi czas później umieszczono ją na Liście Białych Kruków, która to jest katalogiem najlepszych na świecie książek dla dzieci. 

Lektura opowiada o pewnej rękawiczce, która została zagubiona w lesie przez dziadka. Kiedy tak leżała sobie porzucona na ściółce, zainteresowała się nią myszka, a później poszło już lawinowo!

Okazało się, że każde zwierzę, które mijało rękawiczkę, pragnęło w niej zamieszkać. Nieważne czy było tak małe jak mysz, czy tak wielkie jak niedźwiedź. Co więcej, rękawiczka musiała mieć nadzwyczajne właściwości, bo ktokolwiek by do niej nie wszedł – ten się mieścił!

W ten sposób pomieściła myszkę, żabkę, zajączka, liska, wilka, dzika i niedźwiedzia. 

Historia napisana jest w ten sposób, że każde pojawiające się zwierzę, zadaje to samo pytanie i prosi, żeby je wpuścić. Zamiast wymieniania imion bohaterów, znajdują się w tekście ich podobizny, dzięki czemu można poprosić dziecko o włączenie się do ,,czytania” w odpowiednim momencie. 

Dzięki powtórzeniom opowieść ma także rytm i rośnie napięcie fabuły, której kulminacyjny moment przypada na… pojawieniu się samego dziadka!

Tytułowa rękawiczka pełni w tekście kilka kluczowych funkcji. Przede wszystkim uruchamia wyobraźnię dzieci i pokazuje jak jedna rzecz może mieć wiele zastosowań.

Z drugiej strony jest ona pewną oazą bezpieczeństwa. To pretekst do stworzenia społeczności, która mimo że tak mocno się od siebie różni, to jednak potrafi się dzielić i żyć obok siebie. 

Ten picturebook wcale nie zawiera sporo tekstu, a mimo to można odnaleźć w nim naprawdę dużo wartościowego przekazu. 

Bajki ludowe mają zawsze mnóstwo uroku – ich proste fabuły celnie trafiają w gusta małych dzieci i na długo pozostają w ich pamięci. 

Polecam ,,Rękawiczkę” wszystkim dzieciom już od 1. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-rekawiczka.html

Artykuł Rękawiczka – recenzja baśni ukraińskiej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.