Seria: Lisek i Prosiaczek

Autor: Bjørn F. Rørvik

Ilustracje: Per Dybvig

Tłumaczenie: Iwona Zimnicka

Wydawnictwo: Druga Noga

Rok wydania: 2019, 2020

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją ,  dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Ta seria już od kilku miesięcy chodziła mi głowie, ale jakoś nigdy nie było wystarczająco dużo czasu, żeby po nią sięgnąć. Aż do teraz! W trakcie przerwy świątecznej nadrobiłam wszystkie części i z wielką przyjemnością teraz o nich opowiem!

,,Lisek i Prosiaczek” to zbiór aż 13 charakternych opowiadań, z których w Polsce ukazały się póki co 3, dzięki staraniom Wydawnictwa Druga Noga. 

Tekst Bjørna F. Rørvika oraz ilustracje Pera Dybviga doskonale się uzupełniają, tworząc obraz nieszablonowych bajek, które dzieci z pewnością pokochają, a rodzice docenią za wartości merytoryczne. 

,,Kawiarenka pod Ptasim Ogonem” oraz ,,Leśna gazeta” to pozycje, które ukazały się w zeszłym roku. Najnowsza książka ,,Bieg z zagadkami” miała premierę kilka tygodni temu.

Głównymi bohaterami serii jest jak na przedstawiciela jego gatunku przystało – bardzo sprytny Lis oraz nieco mniej rozgarnięty Prosiaczek. Trzeba przyznać, że już na pierwszy rzut oka jest to dość niecodzienny duet przyjaciół. Im bardziej jednak poznajemy ich przygody, tym więcej niespodzianek odkrywamy.

,,Kawiarenka pod Ptasim Ogonem” chyba najmniej z całego trio podbiła moje serce (co nie znaczy, że nie jest warta uwagi!). Nie można jednak odmówić autorowi ogromnej kreatywności oraz odwagi.

Lis kolekcjonuje pióra (tak naprawdę ma tylko dwa). Razem z Prosiaczkiem wymyślają intrygę i zakładają kawiarenkę pod Ptasim Ogonem. Za serwowane tam dania z robaczków, każą sobie płacić… piórami! 

O ile pomysł na początku wydaje się całkiem zmyślny, to wkrótce trafia się tzw.  ,,czarny koń” historii i… psuje szyki głównym bohaterom! 

To zdecydowanie jedna z tych opowieści, która ma dość czytelny morał – jeżeli będziesz próbował wykorzystać kogoś do własnych celów, możesz być pewien, że ciebie też ktoś wykorzysta (bardzo życiowe i jakże oryginalne w kontekście literatury dziecięcej!). 

,,Leśna gazeta” to zdecydowanie moja ulubiona książka z całej serii. Pełna humoru, trafnych przemyśleń i bogatych osobowości historia o z pozoru dość prozaicznym pomyśle Lisa i Prosiaczka. 

Okazuje się jednak, że zrobienie dobrego artykułu nie jest wcale prostą sprawą. Dodatkowo należy wziąć pod uwagę odpowiednie podejście dziennikarza do poszkodowanego oraz zastanowić się nad etycznymi kwestiami tego zawodu. Wszystko podane w prostej formie, pozwalającej na doskonały start rozmowy na naprawdę ważne tematy. 

,,Bieg z zagadkami” jest opowiastką przede wszystkim o uczciwości i wyjątkowej przewrotności losu. 

Lis oraz Prosiaczek postanowili wziąć udział w wyścigu, podczas którego nie ważna jest szybkość, ale wiedza i umiejętności dedukcji. Lis jednak nie zawsze daje dojść do głosu prostolinijnemu Prosiaczkowi, a i wspólnie zdarza im się wpaść na niezbyt chwalebny pomysł, którego celem jest zdobycie głównej nagrody! 

Okazało się, że to, że nie udało im się zwyciężyć, przyniosło znacznie więcej radości, niż gdyby otrzymali pierwsze miejsce!

Seria ,,Lis i Prosiaczek” to filozoficzno-psychologiczne opowiastki, które głębią zachwycą dorosłych, a dzieciom spodobają się dzięki przewrotnemu poczuciu humoru i bardzo charakterystycznym bohaterom. 

Kiedy przyglądałam się także niezwykłym i dosadnym ilustracjom tej serii, zaczęłam się zastanawiać – jak to jest, że ważne treści przeważnie występują w duecie z obrazkami, które nawet przy bardzo dobrych chęciach, trudno nazwać ładnymi. Być może cukierkowe ilustracje odwracałyby uwagę od meritum? A może po prostu emocje łatwiej wyraża się za pośrednictwem nieco chaotycznych i mało idealnych ,,pociągnięć pędzla”? (Innym przykładem może być np.  książka ,,Co boli najbardziej na świecie”). 

Pomijając jednak powyższe, bo to bardziej refleksja, niż pytanie na którą jest jakaś konkretna odpowiedź, ,,Lis i Prosiaczek” to seria, która zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie. Bardzo chciałabym ją polecić dzieciom powyżej 4. roku życia. Może nie wszystkie wątki będą dla takich słuchaczy już zrozumiałe, ale z pewnością dadzą one możliwość do przeprowadzenia bardzo ważnych rozmów. 

Linki do sklepu ,,Tu się czyta”:

,,Kawiarenka pod Ptasim Ogonem” – https://tusieczyta.pl/pl/ksiazki-3-5-lat/658-kawiarenka-pod-ptasim-ogonem-9788393388608.html

,,Leśna gazeta” – https://tusieczyta.pl/pl/glowna/660-lesna-gazeta-9788393388615.html

,,Bieg z zagadkami” – https://tusieczyta.pl/pl/druganoga/671-bieg-z-zagadkami-9788393388639.html

Artykuł Recenzja mądrej serii – Lisek i Prosiaczek pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Paco Livan

Ilustracje: Roger Olmos

Tłumaczenie: Beata Haniec

Wydawnictwo: Tako

Rok wydania: 2017 (2016 I wydanie)

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Rzadko kiedy trafiam na takie książki, które mogą w wielu czytelnikach budzić skrajne emocje. Zatem uprzedzam już na początku, że to lektura zdecydowanie nie dla wszystkich. Nie każdy rodzic z przyjemnością będzie czytał ją swoim dzieciom, a i nie każde dziecko będzie po nią sięgać z własnej woli.

Mimo to, ,,Co boli najbardziej na świecie” jest zdecydowanie książką, o której warto wiedzieć i którą warto poznać.

Autorem tej osobliwej pozycji jest Paco Livan, który w znacznej mierze opierał się o ludową bajkę z Wybrzeża Kości Słoniowej. Jednak tym, co najbardziej czyni ją charakterystyczną jest jej strona wizualna.

Roger Olmos jest hiszpańskim ilustratorem, który otrzymał wiele prestiżowych nagród. Jego obrazy w żaden sposób nie przypominają typowych ilustracji z książek dla dzieci, mimo że rysowani przez niego bohaterowie są zdecydowanie częścią jakiejś bajki.

W ,,Co boli najbardziej na świecie” spotyka się hiena i zając, idą razem na ryby i w trakcie wspólnego spędzania czasu pada tytułowe pytanie. Hiena ma kilka propozycji, jednak zając się z nią nie zgadza. Uważa, że tym, co może najbardziej zranić jest kłamstwo, na co hiena… wybucha głośnym śmiechem.

Wspólnie zakładają się, że zając udowodni swoją rację hienie. Wymyśla intrygę, która (w dość dużym uproszczeniu) nie jest zbyt wysublimowaną formą przekazu.

Zając robi kupę (choć to słowo ani razu nie pada w książce) tuż pod nosem króla i zrzuca odpowiedzialność na hienę. Podstęp jest tak dobrze zaplanowany, że nikt nie ma wątpliwości, kto jest sprawcą tego niecnego czynu.

Hiena upokorzona i zraniona przekonuje się, że kłamstwo może mieć znacznie większy wpływ na cudze życie, niż dotychczas przypuszczała.

Ta drastyczna lekcja okazuje się niezwykle skuteczna, ma jednak wyraźny przekaz – kłamstwo jest złe. Naturalnie w ostatecznym rozrachunku należałoby się zastanowić, czy taka metoda przekazywania wartości jest właściwa, jednak biorąc pod uwagę, że cała akcja toczy się w niezwykle brzydkim i zniekształconym świecie, całość jakby się dopełnia.

To picturebook, jednak zdecydowanie dla nieco starszych dzieci. Polecałabym go każdemu powyżej 6. roku życia.

Tę książkę albo się kocha, albo trzyma się od niej z daleka. Moje serce podbiła w zupełności.

Link do strony Tu się czyta: https://tusieczyta.pl/pl/kolekcja-oqo/225-co-boli-najbardziej-na-swiecie.html

Artykuł Co boli najbardziej na świecie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.