Autorka: Anna Koprowska-Głowacka

Ilustracje: Justyna Sokołowska

Wydawnictwo: Bosz

Rok wydania: 2021

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Baśnie są moją wielką słabością. W swoim zbiorze oprócz tych klasycznych mam także te z Japonii, Tybetu, Persji (Iranu), Kurdystanu, Anglii czy Węgier. Ostatnio do kolekcji dołączyły także te z kraju szczególnie nam bliskiego, ponieważ dzieliliśmy z nim nie tylko granice, ale także i historię.

,,Opowieści z kraju nad Wilią. Baśnie i legendy litewskie” to zbiór 25 historii wybranych i opracowanych przez Annę Koprowską-Głowacką, która słynie z publikacji o tej tematyce. Nie jest to wyłącznie książka dla dzieci, a wręcz przeciwnie – zdecydowanie bardziej dedykowana jest starszym niż młodszym czytelnikom. 

W tekstach poruszane są jednak uniwersalne zagadnienia, które ściśle kojarzą się nam z baśniami. Pojawiają się w nich czarownice, potwory, dzielni i odważni mężowe oraz zwierzęta obdarzone darem mowy. Wiele z nich (np. ,,Ocalona Królewna”) są historiami, które spotykane są w różnych europejskich krajach, z nieznacznymi modyfikacjami (nieco inną wersję można znaleźć w ,,Bajarka opowiada. Zbiór baśni z całego świata”). 

Czy baśnie te wciąż są aktualne mimo upływu kilkuset lat, od chwil gdy je opowiadano ustnie? Z pewnością takie wartości jak odwaga, chęć niesienia pomocy, dotrzymywanie obietnic czy kierowanie się dobrocią są cechami, które ceni się po dziś dzień. Zgrzyt może pojawić się w przypadku opowieści utrzymujących, że ciekawość jest czymś szkodliwym (szczególnie w religii chrześcijańskiej wielokrotnie powtarzano, że ,,ciekawość to pierwszy stopień do piekła”), choć w rzeczywistości powinno się raczej zachęcać do pogłębiania i szukania wiedzy. W baśniach tych także, zgodnie z dawnym postrzeganiem świata, kobiety pełnią raczej role drugorzędne. To je trzeba ratować z opresji, powinny zachować czystość, być niewinne i poddawać się cierpieniu dla dobra innych. Zadaniem mężczyzn jest z kolei bycie odważnym, stawanie w walce o ideały czy ukrywanie emocji. 

Uwielbiam baśnie ze względu na ich uniwersalność oraz brak dopowiedzeń. Czy jednak powinno się je czytać małym dzieciom? Zdecydowanie lepiej sięgnąć po bajki dostosowane do wieku odbiorcy. Baśnie będą ciekawą alternatywą dla osób powyżej 9 roku życia, które mają już opanowane podstawy moralne i światopoglądowe.

,,Opowieści z kraju nad Wilią” zaskakuje jednak nie tylko wieloma opowieściami, ale i samym wydaniem. Historie uzupełniono ilustracjami Justyny Sokołowskiej, które tylko nieznacznie nawiązują do samego tekstu. Ich zadaniem jest raczej oddać charakter i nastrój miejsc, w których toczy się akcja. Sama kolorystyka kojarzy się nieco z pracami z czasów socjalizmu. Ograniczona paleta barw oraz brak widocznych twarzy z wypisanymi na nich emocjami doskonale wpisuje się w baśniową tematykę, pozbawioną zazwyczaj konkretnych bohaterów oraz czasu i miejsca akcji.

,,Opowieści z kraju nad Wilią. Baśnie i legendy litewskie” można kupić w dobrych księgarniach internetowych.

Artykuł Opowieści z kraju nad Wilią. Baśnie i legendy litewskie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Zofia Stryjeńska

Wydawnictwo: Bosz

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena: wybitna

Recenzja:

Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że książka o tytule ,,Savoir-vivre” będzie poradnikiem bardzo precyzyjnie wyjaśniającym zasady właściwego postępowania w towarzystwie. 

Kiedy jednak zagłębić się nie tylko w samą treść, ale również w postać autorki – okazuje się, że to pozycja o czymś znacznie ważniejszym. 

Zofia Stryjeńska pisząc tę książkę przyjęła pseudonim prof. Hillar (nawiązując do francuskiego słowa wesoły), co miało podkreślić jej dystans i nieco odciążyć tę pozycję od grożącego jej piętna pouczającego podręcznika. 

Warto wspomnieć, że pozycja pierwszy raz ujrzała światło dzienne w w latach 40-tych XX wieku (w nieco zmienionej wersji).

Sama Zofia była postacią niezwykle barwną, a jej dzieci i wnuki na wieść o wybranej tematyce książki… pukały się w głowę. Artystka doskonale znała wszelkie reguły poprawnego zachowania, ale rzadko kiedy je stosowała. 

Sama pozycja choć jest wypełniona ciekawymi i zgodnymi z obowiązującą etykietą zasadami, nie sugeruje jednak, że to one są w życiu najważniejsze.

Autorka dzieli swoje rozważania na 4 części, gdzie pierwsza nawiązuje do podstaw dobrego wychowania, a kolejne są coraz bardziej zaawansowanymi formami opisu kulturalnego człowieka na poziomie. 

Bardzo trafne są spostrzeżenia chociażby dotyczące kwestii etycznych, taktowności, higieny czy estetyki. Zadziwiające jak w tak niewielkiej objętościowo książeczce udało się zmieścić tyle treści wysokich lotów. 

Dowiemy się z niej także kwestii praktycznych. Zostaną nam wyjaśnione specyfikacje dotyczące rautu, herbaty popołudniowej, francuskiego śniadania czy garden-party. Zostaną również wyłożone najważniejsze zasady panujące przy stole, te związane z dobieraniem garderoby czy kolejności przedstawiania gości. 

Najważniejszym jednak morałem jest ten dotyczący głównej myśli autorki – najbardziej istotną umiejętnością życia w społeczeństwie jest bycie mądrym i dobrym.

Jakkolwiek brzmi to banalnie, warto się nad tym chwilę zastanowić. 

,,Savoir-vivre” to pozycja, która została pięknie wydana. Przyciąga spojrzenia, zachwyca i gwarantuje czytelnikowi prawdziwą podróż do świata wyższych przyjemności. 

Polecam ją zarówno jako książkę dla dzieci (raczej tych starszych, od 13-ego roku życia), jak i lekturę dla każdego dorosłego. 

Artykuł Savoir-vivre – recenzja niezwykłej książki o dobrym wychowaniu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.