Jest taki wiek w życiu dziecka, kiedy zaczyna zadawać pytania. Jego zainteresowanie światem rośnie, próbuje ułożyć sobie wiele rzeczy w głowie i co rusz pojawia się jakaś nowa wątpliwość. O ile niektóre z tych pytań są bardzo proste, o tyle wkrótce może zapytać o coś, na co nikt jeszcze nie znalazł dobrej odpowiedzi.

Książki dla wymagających

W niezwykłej książce Wydawnictwa Zakamarki ,,Wszyscy pytają dlaczego” pojawiają się właśnie te pytania, określane mianem bardziej skomplikowanych. Z pomocą w odnalezieniu na nie odpowiedzi przychodzą jednak słynni filozofowie potężnego kalibru, których ważne cytaty uzupełniają… monologi oraz spostrzeżenia dzieci.

Autorką książki jest Eva Susso, którą możecie kojarzyć z trylogii ,,Sto porad”:

• Sto porad dla nieśmiałych,
• Sto porad dla kłamczuchów,
• Sto porad dla zakochanych.

Z kolei niezwykle oraz na długo zapadające w pamięci ilustracje to dzieło Anny Hoglund, której nazwisko kojarzone jest z wybitnymi:

• Czy umiesz gwizdać, Joanno?,
• O tym można rozmawiać tylko z królikami,
• Chłopiec, dziewczynka i mur,
• Misia i Kostek.

Wszyscy pytają dlaczego

W tej dużej formatem, nowej książce każdy dziecięcy bohater otrzymał dla siebie jedną rozkładówkę. Znajduje się na niej portret oraz osobisty tekst dotyczący fragmentu życia. Może to być refleksja zrodzona na skutek nagłej myśli, takiej jak: dlaczego urodziliśmy się w danym miejscu, dlaczego czasami uczucia do rodzeństwa nie są takie, jak byśmy tego chcieli lub kim będziemy w przyszłości.

Innym razem treść dziecięcego monologu dotyczy bierzących wydarzeń – istoty zła, nieuchronności śmierci lub przejmującego smutku i samotności. Bez względu jednak na której z tych rozkładówek byśmy się nie zatrzymali, każda jest jakimś kołem napędowym myśli. Motywuje do zatrzymania się oraz refleksji. Poszerza horyzonty i sprawia, że sięgamy głębiej – bez względu na to czy mamy 9 czy 90 lat.

Filozofia w literaturze dziecięcej

We ,,Wszyscy pytają dlaczego” filozofów przedstawiono jako przedziwne hybrydy – pół ludzi, pół zwierząt, które mimochodem pojawiają się na ilustracjach, wygłaszając swoje kwestie. Są jednocześnie częścią krajobrazu i dorosłymi, próbującymi wpasować się w otoczenie. 

Na końcu książki znalazły się też ich krótkie biogramy, pozwalające lepiej poznać sylwetki wybranych osób. Muszę przyznać, że wybory tych filozofów są bardzo ciekawe – to myśliciele wymagający nawet dla dorosłych. Ciekawie widzieć ich w książce dla dzieci.

Jestem pewna, że ,,Wszyscy pytają dlaczego” będzie doskonałym uzupełnieniem biblioteczki świadomych rodziców. Nie jest to lektura lekka. Należy o niej dyskutować, poddawać w wątpliwość i zostawiać sobie czas na refleksje. Być może dzięki tej książce wiele dzieci zainteresuje się filozofią – a już na pewno zapragnie poszukiwać odpowiedzi na własne, nieproste pytanie.

Polecam ją odbiorcom powyżej 9 roku życia. Pomoże zastanowić się m.in. nad: śmiercią kogoś bliskiego, tożsamością, świadomością siebie samego, złem, emocjami, smutkiem, samotnością, bogiem oraz jego istnieniem, równością.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/wszyscy-pytaja-dlaczego/

Artykuł Wszyscy pytają dlaczego – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Dzieci często słyną z bycia bezpośrednimi oraz szczerymi. Robią to, na co mają ochotę i rzadko zdarza im się myśleć o konsekwencjach. Czasami ich fantazja oraz pomysły wywołują co prawda u dorosłych nerwowe bicie serca, jednak to właśnie dzieci, jak nikt inny, potrafią w pełni docenić, że życie jest piękne.

,,Mała Nina” to zbiór opowiastek z życia ośmioletniej (a w zasadzie już dziewięcioletniej) tytułowej bohaterki. Autorką książki jest niemiecka pisarka Sophie Scherrer. Wydawnictwo Wilga wznowiło lekturę po kilku latach, ponieważ wcześniejsze wydanie z 2015 roku wyprzedało się na pniu!

KIM JEST NINA?

Nina to bardzo charyzmatyczna dziewczynka, która może przypominać połączenie niepokornej Pippi i wszędobylskiego Mikołajka. Mieszka sama z mamą w dużym domu z ogrodem i regularnie jeździ na weekendy do swojego taty do innego miasta. Jej rodzice rozwiedli się przed kilkoma laty, bo zbyt często się kłócili. 

Ninie czasami brakuje prawdziwych rodzinnych świąt, ale dostrzega też w swojej sytuacji pozytywy – obchodzi podwójnie urodziny, Boże Narodzenie czy Dzień Dziecka. Dostaje podwójne prezenty i czuje się szczęśliwa.

DECYZJE I ICH KONSEKWENCJE

,,Mała Nina” to z jednej strony książka, która pełna jest niepokojących pomysłów głównej bohaterki. Samotna wyprawa do sklepu zoologicznego i kupno świnki morskiej, a później urządzenie jej chrztu szampanem – to wątki, które wywołały u mnie poczucie dyskomfortu.

Z drugiej strony, Nina bardzo kocha wszystkie zwierzęta i w swoich wyborach kieruje się wyłącznie ich dobrem. Autorka stara się także, żeby podkreślić z czym wiążą się niektóre decyzje dziewczynki. Nie jest to zdecydowanie książka moralizatorska, ale jednak konsekwencje czynów Niny zostają zawsze bardzo dobrze nakreślone.

ZWIERZĄTKO, RODZINA I BÓG

Mam wrażenie, że w ,,Małej Ninie” jest właśnie kilka takich tematów, które wyjątkowo wysuwają się na pierwszy plan. Oprócz wspomnianego zwierzątka domowego, bardzo często autorka pisze jak czuje się główna bohaterka w kontekście relacji z rodzicami. Kiedy tata Niny poznaje nową przyjaciółkę lub kiedy jej mama zaczyna umawiać się ze znajomym lekarzem – Nina dzielnie odnajduje się w kolejnych sytuacjach.

Wiele stron poświęcono również kwestii religii. Nina, już jako kilkulatka, na własne życzenie przystępuje do chrztu, żeby później móc z klasą wziąć udział w pierwszej komunii. Ten wątek został rozpisany w taki sposób, że doskonale zaspokoi ciekawość zarówno dzieci wychowujących się w rodzinach ateistycznych, katolickich czy wyznających zupełnie inną wiarę.

NAJWIĘKSZE ATUTY TEJ KSIĄŻKI

I choć mam wrażenie, że kilka z tematów w ,,Małej Ninie” wymagają przedyskutowania dzieci z rodzicami, to jednocześnie jestem pewna, że ta książka wciągnie w wir czytania każdego młodszego odbiorcę! Napisana jest niezwykle przyjemnym, prostym językiem. Krótkie, pełne dynamiki zdania, uzupełniane są graficznymi elementami o intensywnym kolorze czerwonej farby panton.

Niny po prostu nie da się nie lubić. To ciekawa świata dziewczynka, która marzy o tym, czego chce większość dzieci i potrafi dostrzec pozytywy każdej sytuacji.

Polecam ,,Małą Ninę” dzieciom powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/mala-nina-sophie-scherrer-skucbde754c1affb861d19d.html

Artykuł Mała Nina – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kiedy zobaczyłam okładkę książki ,,Dwa słowa” i przeczytałam jej blurb, byłam bardzo dobrej myśli. Nie do wszystkich trafiają filozoficzne rozważania w formie lektur dla dzieci, ale mnie niezwykle często sprawiają one przyjemność (np. ,,Chłopiec z gór”, ,,Wyspa cieni”, ,,Dlaczego ja to ja, a nie ty?” i wiele, wiele innych). Dobrze napisana powiastka filozoficzna będzie niezwykle wartościową i ciekawą propozycją dla najmłodszych.

,,Dwa słowa” Anny Taraska, które ukazały się nakładem Wydawnictwa Dwie Siostry to historia o dwóch bohaterach – Człowieku i Bogu. Spotykają się i poznają na kartkach słownika, z którego pochodzą. Są więc przede wszystkim definicjami, jakich wiele, ale to właśnie oni postanawiają wyruszyć w podróż. W trakcie swojej wyprawy spotykają rozmaite zjawiska, postaci czy określenia.

Muszę przyznać, że niewiele jest takich książek (a raczej zazwyczaj udaje mi się ich unikać), które potrafią mnie zmęczyć. Niestety, tej się udało. ,,Dwa słowa” jest pozycją pełną wielkich i wzniosłych symboli, za którymi nie stoją, istotne w tego typu lekturach, znaczenia. Brak jej subtelności i przede wszystkim – mało co z tej książki wynika.

Z jednej strony to pozycja pięknie wydana, doskonale złożona i jeszcze lepiej zilustrowana. Dominika Czerniak-Chojnacka nadała jej charakteru encyklopedii, nie uciekając się jednak do banału i zbyt dziecinnej w odbiorze interpretacji. Mocny, żółty panton wybornie podkreślił minimalizm i kontrastowość obrazków.

Miałam dwa podejścia do tej książki i za każdym razem nie potrafiłam sobie wyjaśnić, co chciano w niej osiągnąć. Jest to nagromadzenie ważnych pojęć, takich jak m.in.: życie, miłość, smutek, czas czy… brzydkie słowo. Nie ma w ,,Dwóch słowach” jednak żadnej stawki, która porwałaby ze sobą czytelników. Teoretycznie Bóg obawia się, że może zniknąć ze słownika, ale czy to jest tragedia zrozumiała dla dziewięciolatka? Próbowałam testować tę książkę z różnymi uczniami podstawówki i dużo słownych niuansów jest dla nich nieuchwytne. Jeżeli tekst i intencje autora są niezrozumiałe dla czytelnika, ten po prostu zaczyna się nudzić. Dla dorosłych z kolei czasami pewne sentencje… trącą banałem.

Autorka walczyła ze stereotypami w przypadku wyglądu np. Życia, Śmierci czy Miłości. Dlaczego jednak tę ostatnią przedstawiła jako… chłopczycę? Jestem zdziwiona, że w ogóle używa się jeszcze takich słów we współczesnych książkach dla dzieci. Tyle osób walczy z wizerunkiem dziewczynek jako grzecznych panienek w białych sukienkach, a w tej książce zdecydowano się (mam co gorsza wrażenie, że w nieco prześmiewczy sposób), pokazać, że krótkie włosy noszą tylko chłopcy.

Podobnie jak niezrozumiały wydaje mi się fragment mówiący o tym, że wampiry trafiają do ,,szpitala dla umysłowo chorych”. Rozumiem słowa, ale ich znaczenie (w książce, która mówi o znaczeniach słów) wskazuje jedynie, że do tego typu szpitala idą ci źli, którym pomieszało się w głowach. 

Przykro mi to stwierdzić, ale mam z tą książką duże zmartwienie. Wygląda na to, że mnie pokonała i nie jestem w stanie zrozumieć zamysłu jej powstania. Zupełnie tak, jakby kwiecisty język i zabawa słowem wystarczyło, by udźwignąć wymagającą i ważną tematykę, którą porusza. 

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/dwa-slowa.html

Artykuł Dwa słowa – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Ulrich Hub

Ilustracje: Jorg Muhle

Tłumaczenie: Anna Gamroth

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Ostrożnie podchodzę do książek dla dzieci o tematyce religijnej i pewnie nie znajdziecie ich na tej stronie wiele – nie licząc pozycji, które zbiorczo charakteryzują duchowość lub są typowo świątecznymi lekturami.

Przy ,,O ósmej na arce” musiałam jednak zatrzymać się dłużej, bo choć jest to książka, która opisuje jedno z najbardziej znanych wydarzeń biblijnych, to jednak robi to w sposób nieszablonowy i wyjątkowo kreatywny. Jej autorem jest Ulrich Hub, a sam tekst zyskał dużą popularność, będąc grywanym także na deskach teatru m.in. w wielu miastach w całej Polsce. 

To opowieść o trójce przyjaciół-pingwinów, którzy nie zgadzają się ze sobą w wielu kwestiach, ale łączy je silna relacja, troska o siebie i poczucie wzajemnej odpowiedzialności. Kiedy pewnego dnia spędzając beztrosko czas na swoim lodowcu, odwiedza je gołąb, szybko okazuje się, że ich codzienna rutyna zostanie w najbliższym czasie mocno zachwiana.

Gołąb informuje pingwiny o decyzji Boga, który postanowił zesłać na Ziemię potop. Tylko dwójka zwierzaków dostaje zaproszenie na arkę, gdzie będą mieć szansę spokojnie przeczekać całe zamieszanie. Trzeci będzie musiał niestety umrzeć.

,,O ósmej na arce” to bajka filozoficzna, w której narrator wraz z bohaterami zastanawiają się nad tym kim jest Bóg, czy on wszystko widzi oraz… czy czasami popełnia błędy. Jest to książka zarówno dla osób wierzących jak i ateistów, która z jednej strony kwestionuje istnienie wyższego bytu, ale z drugiej podaje argumenty, dlaczego warto być dobrym, nie krzywdzić innych i starać się nie denerwować Boga.

Trójka pingwinów wiele ryzykuje, żeby w sprytny sposób pominąć zasady, podświadomie wybierając to, co jest dla nich ważniejsze.

,,O ósmej na arce” może być więc także fundamentem ważnej rozmowy na temat duchowości. Argumentem, który pozwoli się zastanowić czy ślepe podążanie za jakimiś wyznaczonymi przez innych regułami ma sens. 

Książka pełna jest także ilustracji, które doskonale obrazują opowieść, sprawiając, że jest łatwiejsza w odbiorze. Zaskakujące zakończenie oraz bardzo zabawy zwrot akcji przyczyniają się również do tego, że to lektura, którą pamięta się długo po przeczytaniu.

Polecam ją wszystkim dzieciom powyżej 6 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/zapowiedzi/prod-o_osmej_na_arce.html

Artykuł O ósmej na arce – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Ewa K. Czaczkowska

Ilustracje: Katarzyna Fus

Wydawnictwo: Znak Emotikon

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Bardzo lubię Kraków. Każdorazowo gdy go odwiedzam, czuję, jakbym przenosiła się w czasie. Przy moim wyjątkowym zamiłowaniu do legend i baśni, nie mogłam więc przejść obojętnie obok nowości ,,Bajek mariackich”.

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Znak Emotikon, a jej autorką jest Ewa K. Czaczkowska. Na Wikipedii możemy prześledzić karierę pisarki. Natychmiast rzuca się w oczy, że wszystkie jej książki mają ścisły stosunek z religią chrześcijańską.

Już na wstępnie ,,Bajek mariackich” czytelników wita tekst poprzedzający księdza Dariusza Rasia. Jest to czytelny znak, że prezentowane w książce teksty będą miały charakter religijny.

I rzeczywiście, nawet w legendach, w których zwyczajowo pomija się kwestie sakralne, tutaj różne zdarzenia tłumaczy się wolą Boga.

Oczywiście, nie da się wykluczyć udziału kościoła w historii Krakowa, jednak jest wiele legend, które w żaden sposób nie odnoszą się do niego lub wręcz go negują (nawiązując do także mocno obecnego kultu pogaństwa) – te oczywiście zostały w książce pominięte.

Autorka w ,,Bajkach mariackich” dodała także kilka bajek, w których ważną rolę odgrywa papież Karol Wojtyła i które mają miejsce w nieodległej przeszłości.

Tym, co jednak bezsprzecznie zyskało moją aprobatę w tej książce są ilustracje oraz wydanie. Katarzyna Fus stworzyła serię wielu kolorowych obrazków, które bardzo ubogacają historie, a złote litery tytułu na okładce i jej głęboka, butelkowa barwa pięknie się prezentują.

Jeżeli ktoś szuka historii związanych z chrześcijańskim Krakowem, na pewno w ,,Bajkach mariackich” je odnajdzie i będą mu się podobały. Jeżeli jednak liczy na ,,baśnie i legendy”, jak sugeruje opis, to może się mocno zdziwić.

Książka będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 7. roku życia.

Link do wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,136112,Bajki-mariackie?query=bajki%20mariackie

Artykuł Bajki mariackie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Jan Twardowski

Opracowanie: Aleksandra Iwanowska

Ilustracje: Marta Kurczewska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019 (2014)

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Księdza Twardowskiego nie trzeba nikomu przedstawiać. Oprócz jego oczywistej roli duchownego, zasłynął także doskonałym piórem.

,,Ksiądz Twardowski dzieciom. Opowiadania” nie jest nowością, jednak ostatnie wydanie tej książki to prawdziwy majstersztyk! Poza tą pozycją, Wydawnictwo Nasza Księgarnia wydało także ,,Ksiądz Twardowski dzieciom. Wiersze”.

Oba tytuły zostały wzbogacone ilustracjami Marty Kurczewskiej. Treść Opowiadań zamyka się w 16 rozdziałów, które ułożono według lat publikacji kolejnych tomów.

Wydawca zaczerpnął ich tytuły z oryginalnych notatek księdza Twardowskiego.  Każda strona tytułowa rozdziału jest zeskanowana z oryginalnych zapisków duchownego, dzięki czemu pozostawia w nas wrażenie bliższej więzi pomiędzy czytelnikami, a autorem.

Rozdział ,,Patyki i patyczki” oraz ,,Nowe patyki i patyczki” to zbiór anegdot, mini historyjek, które rzeczywiście kiedyś przytrafiły się księdzu lub które usłyszał, czy ktoś mu o nich opowiedział. Te teksty to wynik obserwacji ludzi i ich przypadków.

Niektóre z opowiadań są zebrane w rozdziały tematyczne, jak np. ,,Wielkanocne idą święta (2013)” czy ,,Pierwsza Komunia z białą kokardą (2002, 2008)”.

,,Ksiądz Twardowski dzieciom. Opowiadania” to łącznie ponad sto tekstów, które odpowiadają na ważne pytania dotyczące kwestii religijnych, etycznych czy ogólnie życiowych. Duchowny pisał o tym, co akurat czuł. Dlatego też jego opowiadania, nie do końca są tradycyjnymi tekstami fabularnymi. Przypominają one raczej luźne przemyślenia lub coś w rodzaju mini kazań dla najmłodszych.

Wiele z tych krótkich opowiastek z łatwością przemówi do najmłodszych, ponieważ autor stosował w nich często wstawki humorystyczne i barwne porównania. Przykładem historii, która wyjątkowo zwróciła moją uwagę to ta, gdzie chłopiec szukając potwierdzenia swojej opinii przeciwko obcinaniu ogonów psom, trafia w Piśmie na następujący tekst: ,,Tego, co Bóg złączył, człowiek niech nie rozłącza”. Co w pełni zgadza się z jego światopoglądem.

Należy jednak pamiętać, że większość tekstów powstała kilkadziesiąt lat temu i czasami daje się to odczuć. W wielu jest widoczne stereotypowe podejście do świata, gdzie kobieta opiekuje się domem, a mężczyzna/ tata pracuje. W jednym z opowiadań ksiądz Twardowski zamiast napisać: ,,ksiądz z Afryki”, pisze ,,murzyński ksiądz”, co ma współcześnie znaczenie mocne pejoratywne.

,,Ksiądz Twardowski dzieciom. Opowiadania” mimo to jest wartościową i ciekawą lekturą. Piękne wydanie i niezwykły, poetyki język wyróżniają ją na tle pozostałych publikacji. Obecnie rzadko spotyka się książki pisane w tak wrażliwym stylu i w wyszukany sposób. Subtelne i delikatne metafory uruchamiają wyobraźnię i przenoszą czytelnika do innej krainy.

Polecam tę książkę czytelnikom powyżej 6. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/ksiadz-twardowski-dzieciom-opowiadania/2647/ksiazka.html#.XJ0QdOtKhE4

Artykuł Ksiądz Twardowski dzieciom. Opowiadania – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Bozie, czyli jak wygląda Bóg?”

Autor: Karolina Oponowicz

Ilustracje: Joanna Rzezak

Wydawnictwo: Agora

Rok wydania: 2016

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Kwestie związane z religią budzą emocje u ludzi w każdym wieku. Duchowość odgrywa ważną rolę w codziennym życiu. Nie pomaga więc fakt, że większość dorosłych nie potrafi mówić o religii.

Autorka książki ,,Bozie, czyli jak wygląda Bóg?”, Karolina Oponowicz postanowiła ją napisać, ponieważ będąc małym dzieckiem, nie dostała odpowiedzi na pytania, których była ciekawa.

Dorośli uważają, że na wiele zagadnień nie da się odpowiedzieć. Ich najlepszym wtedy komentarzem jest sformułowanie: bo tak. Tłumaczą swoją niewiedzę odgórnymi zasadami i odsyłają do książek, które w większości są niezrozumiałe dla dzieci.

,,Bozie, czyli jak wygląda Bóg?” jest pozycją fantastyczną nie tylko przez wzgląd na przystępny język i przejrzystą budowę. To książka która nie skupia się na jednej religii, ale pozwala dziecku zobaczyć, że każdy człowiek może mieć swojego Boga.

Autorka spotkała się z reprezentantami 6 najbardziej popularnych religii: diakonem, mnichem, imamem, rabinem, księdzem prawosławnym oraz lamą buddyjskim. Każdemu z nich zadała bardzo podobny zestaw pytań, a następnie odpowiedzi poukładała według kategorii, które stały się rozdziałami.

Pomysł z rozpoczęciem książki od przedstawienia duchownych jest bardzo trafiony. Dziecko, który będzie miało z nią do czynienia, nie będzie czytać o abstrakcyjnych pojęciach, ale o życiu i przekonaniach konkretnych ludzi. Każdy duchowny mieszka w Polsce, ma swoje zadania oraz jest przedstawiony z imienia i nazwiska.

Autorka zadaje im pytanie na przykład odnośnie wyglądu boga. W każdej religii jest on postrzegany inaczej. Imam Janusz mówi, że nie da się go ująć w postać, ponieważ jej nie posiada. Z kolej ksiądz prawosławny Artur mówi, że jego boga można ujrzeć w innych ludziach.

Oprócz tego w książce poruszane są tematy boskich wysłanników, opisywane są miejsca i sposób w którym modlą się ludzie danych religii, najważniejsze święta oraz śmierć. Ten ostatni rozdział jest chyba najciekawszy, ponieważ porusza najbardziej niepokojący czytelników temat. Duchowni jednak nawet na tak trudne i wymagające zagadnienie, odpowiadają w sposób prosty i zrozumiały.

Warto także wspomnieć o stronie wizualnej książki. Jest ona bardzo ograniczona kolorystycznie. Każda religia skojarzona jest z inną dominującą barwą. Ilustracje są w stylu komiksowym, ale doskonale wpasowują się w tematykę tytułu.

,,Bozie, czyli jak wygląda Bóg?” nie jest nudną i poważną książką. To pozycja pełna pytań i odpowiedzi, która powinna wyjaśnić przynajmniej część zagadnień, które mogą zastanawiać dzieci. Jest bardzo obiektywna, a przy tym bardzo cenna.

Nikogo nie osądza, ani nie podważa. Jest napisana w sposób merytoryczny i rzeczowy, a przy tym niesamowicie ciekawy.

Bardzo ją polecam dla dzieci powyżej 7-ego roku życia. Moim zdaniem powinna być lekturą obowiązkową w pierwszych klasach szkoły podstawowej.

Link do strony wydawnictwa: https://kulturalnysklep.pl/ksiazka/bozie–czyli-jak-wyglada-bog–karolina-oponowicz-bozie

Artykuł Bozie, czyli jak wygląda Bóg? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.