➜ Tytuł: Kocham cię do końca świata (i jeden dzień dłużej)
➜ Autorka: Amelia Hepworth
➜ Ilustracje: Tim Warnes
➜ Tłumaczenie: Barbara Supeł
➜ Wydawnictwo: Tekturka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Podobno to, co ma największe znaczenie, trudno wyrazić słowami. I choć są dwa wyjątkowe wyrazy, którymi obdarza się tylko tych najbliższych, to dopiero w parze z czynami, mają one prawdziwą moc.

Miłość rodzica do dziecka

Duet twórców literatury dziecięcej, czyli Amelia Hepworth oraz Tim Warnes powracają, dzięki staraniom wydawnictwa Tekturka, z kolejną książką o niezwykłym uczuciu między rodzicem a dzieckiem.

Po ciepło przyjętej Kocham cię jak stąd do Księżyca, przyszedł czas na Kocham cię do końca świata (i jeden dzień dłużej). W której kolejny raz doświadczymy znaczenia bliskości oraz potoków wzruszeń.

Beztroski, rodzinny dzień

Rymowany tekst w przekładzie Barbary Supeł prowadzi czytelników przez wymarzony dzień ojca niedźwiedzia oraz jego ukochanego niedźwiedziątka. Jest to dzień – hipotetyczny lub też fabularnie rzeczywisty, gdzie wszystko udaje się znakomicie.

Rodzinie sprzyja pogoda, widoki, inne zwierzęta. Spędzają czas razem beztrosko, zacieśniając swoją więź oraz utwierdzając się w przekonaniu o wzajemnej, wielkiej miłości.

Książka na dobranoc

W Kocham cię do końca świata (i jeden dzień dłużej) tekst doskonale dopełniają ilustracje, a urocze, pełne żywych, wibrujących kolorów rozkładówki oferują najmłodszym odbiorcom poczucie bezpieczeństwa. 

Tym bardziej, że książka kończy się wraz z nastaniem nocy – ciepłym uściskiem taty i niedźwiedziątka. Dzięki temu, może być doskonałą lekturą na dobranoc; wyciszającą oraz budującą relację z własnym rodzicem.

Jestem przekonana, że ta wielka formatem pozycja zbliży do siebie małych i dużych, a także będzie inspiracją do wspólnego podejmowania nowych przygód – tych w prawdziwym życiu, jak i literackich.

Polecam Kocham cię do końca świata (i jeden dzień dłużej) każdemu powyżej 2 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-tekturka.pl/pl/p/Kocham-cie-do-konca-swiata-i-jeden-dzien-dluzej/135

Artykuł Kocham cię do końca świata (i jeden dzień dłużej) – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Niezwykły zimowy dzień
➜ Autorka: Eliza Wheeler
➜ Ilustracje: Eliza Wheeler
➜ Tłumaczenie: Olga Szlachciuk
➜ Wydawnictwo: Świetlik
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Zima jest pełna przytulności. Kiedy z nieba spada śnieg i świat pokrywa się białą kołderką, paradoksalnie wokół robi się jeszcze cieplej. 

Książka obrazkowa o której piszę w tej recenzji, jest właśnie taka – pełna ciepła. To wielka dawka słodyczy, beztroski oraz poczucia bezpieczeństwa, spakowana w piękne ilustracje oraz poetycki tekst.

Niespieszny, zimowy czas

Niezwykły zimowy dzień z tekstem i obrazkami Elizy Wheeler to historia, w której na pierwszy rzut oka niewiele się dzieje, ale w rzeczywistości – wszyscy takich dni byśmy sobie życzyli.

W powietrzu można wyczuć pewną atmosferę oczekiwania i odświętności. Niewielkie Żołędziowo, umiejscowione w sercu lasu, wraz ze swoimi mieszkańcami: panną Marysią, rodziną Polanków, Orzeszków, Igiełków, Kicaków oraz Polą Puchacz, sprawiają wrażenie, jakby wszystko było tak jak zawsze. 

Nie ma w ich życiu pośpiechu, budzików, dzwonków czy odjeżdżających sprzed nosa autobusów. Rankiem do wstania budzą ich smaczne zapachy z kuchni, a późniejszy czas wypełniają swoimi ulubionymi zajęciami.

Książka dla dzieci, która angażuje wszystkie zmysły

Bohaterowie czerpią radość ze spędzania wspólnego czasu. Widać, że dobrze się czują nie tylko ze sobą, ale także w samym Żołędziowie. Miasteczko jest sielankowe. Można w nim lepić bałwany ze śniegu, wybrać się na łyżwy czy zachwycić widokiem z góry.

Narracja poprowadzona została w taki sposób, że często tekst sprawia wrażenie, jakby bezpośrednio odnosił się także do samego czytelnika:

Uciekamy od zimna, zdejmujemy mokra ubrania i pomagamy nakryć do stołu.

Czujemy zapach przygotowywanego gulaszu, widzimy promienie słońca, które zachęcają bohaterów do wyjścia na dwór czy w końcu chłoniemy ciepło i żar kominka, ogrzewającego nas po mroźnym dniu.

Beztroska, szczęście oraz wspólnota

Niezwykły zimowy dzień to książka, która mogłaby opisywać Święta, ale równie dobrze może być o każdym innym dniu podczas zimy. Subtelnie zachęca swoich czytelników, żeby nie czekali jednak na ten jeden dzień w roku, ale korzystali z piękna przyrody oraz bliskości przyjaciół i rodziny codziennie. To od nas zależy czy chcemy czekać, czy tworzyć wyjątkowe chwile. 

Książka dodatkowo pokazuje, że to szczęście nie jest niczym definiowane. Przedstawieni bohaterowie bardzo się od siebie różnią i nie powielają stereotypów jedynej, akceptowalnej rodziny. Mamy tutaj samotnie wychowującego ojca, parę bez dzieci czy dom wypełniony króliczymi dziećmi (w tym jednym na wózku inwalidzkim), którymi opiekują się tata oraz dziadek.

Ta różnorodność jest tutaj atutem. Mieszkańcy Żołędziowa tworzą jedną wielką wspólnotę, dzięki której każdy dzień jest… niezwykły!

Polecam Niezwykły zimowy dzień  wszystkim czytelnikom powyżej 2 roku życia.

Link do strony księgarni: https://www.taniaksiazka.pl/niezwykly-zimowy-dzien-p-2105441.html

Artykuł Niezwykły zimowy dzień – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Kocham cię jak stąd do Księżyca
➜ Autorka: Amelia Hepworth
➜ Ilustracje: Tim Warnes
➜ Tłumaczenie: Barbara Supeł
➜ Wydawnictwo: Tekturka
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Podobno, żeby wyrazić to, co najważniejsze, nie trzeba wielu słów. Liczy się przede wszystkim obecność drugiej osoby, wsparcie oraz wspólne spędzanie czasu. 

Kiedy dziecko jest najważniejsze na świecie

Amelia Hepworth i Tim Warnes (stojący za takimi pozycjami jak np. Brzuchatek czy Mały miodowy miś) stworzyli książkę, która wydaje się to potwierdzać. W niej tekst doskonałe uzupełnia się z ilustracjami, zapraszając małych i dużych czytelników do wspólnej celebracji tego, co w życiu najważniejsze, czyli miłości.

Kocham cię jak stąd do Księżyca to pozycja obrazkowa, wydana w dużym formacie. Jej urocze obrazki przedstawiają relację między dorosłym niedźwiedziem a małym niedźwiadkiem. Nie jest sprecyzowane czy to tata-miś lub mama-miś. Bez wątpienia mamy jednak do czynienia z rodzicem, dla którego dziecko jest najważniejsze na świecie.

Książka dla dzieci na dobranoc

Wstaje słońce, mija cały dzień i nadchodzi wieczór. Nasi bohaterowie bez względu na moment, są ciągle razem – bawią się w strumyku, spacerują, wspinają na pagórki, oglądają niebo czy nawet robią noski-noski. 

Otoczeni przyjaciółmi, weseli oraz beztroscy – tak właśnie pokazywane są te niedźwiadki. Dodając do tego obrazka lekko przygaszone kolory i raczej późną porę trwania akcji, przed odbiorcami rysuje się dająca poczucie bezpieczeństwa sytuacja, w której można spokojnie usnąć po długim dniu.

Niewysłowiona miłość rodzicielska

Wierszowany tekst jest niczym melodia kołysanki. Zgrabny przekład Barbary Supeł, podkreśla jak niewiele trzeba powiedzieć, żeby przekazać to, co naprawdę ważne. Zapewnić dziecko o tym, że rodzic będzie je zawsze wspierał, otaczał opieką, kibicował mu w nowych sytuacjach oraz pokazywał piękno świata.

Tym, co jednak najbardziej wybrzmiewa w całej książce, zawarte jest już w jej tytule – Kocham cię jak stąd do Księżyca. Miłość rodzicielska jest po prostu niewysłowiona. Można o niej mówić jedynie w kontekście bardzo, bardzo odległych obiektów, które dodatkowo mają znaczenie symboliczne.

Ta pozycja może być udanym prezentem z okazji Dnia Dziecka, urodzin czy Walentynek. Najlepiej jednak czytać ją każdego dnia, przypominając maluchowi, że rodzic będzie zawsze stał po jego stronie. Będzie niedźwiedziem, w którego ramionach można się schronić, który da oparcie i obroni przed różnymi niebezpieczeństwami.

Polecam Kocham cię jak stąd do Księżyca dzieciom powyżej 2 roku życia do wspólnego, bliskościowego czytania.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-tekturka.pl/pl/p/Kocham-cie-jak-stad-do-ksiezyca/119

Artykuł Kocham cię jak stąd do Księżyca – recenzja książki na dobranoc pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Anna Świątek

Ilustracje: Anna Świątek

Wydawnictwo: Pactwa

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Książka zupełnie nowego Wydawnictwa Pactwa, która zachwyca wrażliwością, pozwala zanurzyć się w bajkowy świat fikcji i ma potencjał na zostanie pozycją uniwersalną – taką, do której wraca się zawsze, niezależnie od tego ile ma się lat czy jaki jest rok w kalendarzu.

Autorką ,,Tututu odkrywa (nie)zwyczajność” jest debiutantka Anna Świątek, której styl przypomina klasykę literatury dziecięcej… i nic dziwnego, skoro sama autorka deklaruje sympatię do książek Astrid Lindgren. Na pierwszy rzut oka widzę tu subtelne nawiązania do ,,Dzieci z Bullerbyn”, a główna bohaterka Tututu ma kilka dobrze nam znanych cech rezolutnej i ciekawej świata Pippi. 

Jednak to nie koniec nawiązań. Fabuła w ,,Tututu odkrywa (nie)zwyczajność” toczy się niespiesznie, egzaltując otoczenie. Składa się na 7 rozdziałów, w których mała dziewczynka uczy się nowych rzeczy, poznaje kolejne słowa i robi dobry użytek ze swojej wyobraźni, a to wszystko na podwórku tuż przed jej domem lub w swoim pokoju.

Tututu nie potrzebuje wymyślnych scenerii, żeby miło spędzać czas. Razem ze swoim dziadkiem oraz kolegą Bato potrafią dostrzec prawdziwe piękno w żuczku gnojarzu, kwitnących rododendronach oraz mieniającej się w słońcu poszewce (to taki miły prezent dla czytelników od Wydawnictwa na zakończenie lektury). 

Ta silna więź bohatera i przyrody przypomina mi najpiękniejsze bajki – ,,W Jeżynowym Grodzie” czy ,,O czym szumią wierzby”, których lekturę zawsze polecam do czytania przed snem. ,,Tututu odkrywa (nie)zwyczajność” także pozwoli się zrelaksować, pomarzyć i przenieść na chwilę do beztroskiego, szczęśliwego świata dzieciństwa.

Książka została wydana z najwyższą starannością: twarda oprawa o przyjemnej fakturze, wysokiej jakości, ekologiczny papier, a nawet błękitna wstążka, którą można zaznaczyć fragment, na którym skończyło się czytać, to pojedyncze elementy, które składają się na imponujący efekt. 

Warto także wspomnieć, że ilustracje do książki to dzieło samej autorki. Łatwo można docenić ich brak dosłowności, poniekąd styl retro i doskonały dobór ciepłych barw, które idealnie wpisują się w całą historię.

Duża czcionka tekstu pozwoli zmierzyć się z nim dzieciom, które dopiero ćwiczą się w nauce czytania lub ułatwi lekturę babciom i dziadkom, którzy mają nieco słabszy wzrok. 

Dzięki Tututu przeniosłam się do czasów, kiedy każde wakacje spędzałam na wsi ze swoimi bliskimi. Ta dziewczynka przypomniała mi jak wiele niezwykłych zjawisk nas otacza i jak dużą przyjemność może nam dać poświęcenie im nieco czasu.

Polecam ciepło ,,Tututu odkrywa (nie)zwyczajność” wszystkim dzieciom powyżej 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwopactwa.pl

Artykuł Tututu odkrywa (nie)zwyczajność – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

(kliknijcie w tytuł książki, jeżeli chcecie się przenieść do jej obszerniejszej recenzji)

1. Dobranoc, gorylku

Autor: Peggy Rathmann

Ilustracje: Peggy Rathmann

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Wiek dziecka: +1

To krótka, ilustrowana opowieść, której akcja rozgrywa się w zoo. Głównym bohaterem jest mały goryl, który lubi robić różne sympatyczne psoty.

2. Rękawiczka

Autor: Romana Romanyszyn

Ilustracje: Andrij Łesiw

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Wiek dziecka: +1

Tytułowa rękawiczka pełni w tekście kilka kluczowych funkcji. – przede wszystkim uruchamia wyobraźnię dzieci i pokazuje jak jedna rzecz może mieć wiele zastosowań.

Z drugiej strony jest ona pewną oazą bezpieczeństwa. To pretekst do stworzenia społeczności, która mimo że tak mocno się od siebie różni, to jednak potrafi się dzielić i żyć obok siebie. 

3. Siedem łóżek malutkiej Popielicy

Autor: Susanna Isern

Ilustracje: Marco Soma

Wydawnictwo: Tako

Wiek dziecka: +2

To bardzo ciepła historia z morałem, który przyda się w każdym domu z małym dzieckiem. Pokazanie mu, że spanie we własnym łóżku jest ważnym wydarzeniem, ale także czynnością, której z pewnością nie należy się obawiać, może pomóc rodzicom w oswojeniu malucha z samodzielnymi nocami.

4. Skrzat nie śpi

Autor: Astrid Lindgren

Ilustracje: Kitty Crowther

Wydawnictwo: Zakamarki

Wiek dziecka: +2

To jedna z tych książek,  które nie mają na celu edukować czy nieść jakiegoś konkretnego przesłania. Jej głównym atutem jest budowanie nastroju oddającego poczucie bezpieczeństwa, uwrażliwiającego na otaczający świat, pokazującego empatię i po prostu – zachwycającego pięknem. 

5. Babcocha

Autor: Justyna Bednarek

Ilustracje: Daniel de Latour

Wydawnictwo: Poradnia K

Wiek dziecka: +3

Wyobraźcie sobie, że gdzieś na świecie jest Babcocha, postać heroiczna, która pojawia się dokładnie tam, gdzie jest akurat potrzebna.

Dzieci powinny Babcochę pokochać od pierwszej strony. To postać, która zawsze stoi po ich stronie, która czaruje tylko w słusznej sprawie, która jest wyrozumiała, ale jak trzeba to i da popalić. Która przeciwna jest narzekaniom (narzekaczy przemienia w wiatraki, ale tylko na chwilę), która uczy, że nie powinno się śmiecić, trzeba szanować zwierzęta oraz opiekować się i kochać bezgranicznie swoje dzieci.

6. Gdzie jest pan Amos?

Autor: Philip C. Stead

Ilustracje: Erin E. Stead

Wydawnictwo: Debit

Wiek dziecka: +3

Picturebook, w którym główną i zarazem tytułową postacią jest właśnie pan Amos. To starszy lekko zgarbiony i bardzo szczupły, ale także zawsze uśmiechnięty mężczyzna. Natychmiast wzbudza sympatię w czytelniku, a jego radość z jaką wstaje do pracy, jest godna podziwu, a nawet wzruszająca.

7. Myszaczek

Autor: Max Kaplan

Ilustracje: Lev Kaplan

Wydawnictwo: Esteri

Wiek dziecka: +3

To urocza opowieść, jak uroczy jest jej tytuł, która podkreśla znaczenie ważnych cech, jak odwaga. Mówi o wsparciu przyjaciół i przy okazji w emocjonujący sposób opisuje akcję. Przede wszystkim to jednak bardzo prosta opowieść – bajka, którą mogłaby opowiedzieć babcia lub dziadek na dobranoc dla wnuka. Jej siła tkwi w tej prostocie, i dzięki niej jej przekaz tak mocno oddziałuje na czytelnika.

8. Panama

Autor: Janosch

Ilustracje: Janosch

Wydawnictwo: Znak emotikon

Wiek dziecka: +3

Prawdziwą radość daje przebywanie z przyjaciółmi, dobre jedzenie czy ładny śpiew mysikrólika. Największą wartość mają rzeczy małe, pod warunkiem, że potrafimy je doceniać.

9. Raz, dwa, trzy, Piaskowy Wilk

Autor: Asa Lind

Ilustracje: Kristina Digman

Wydawnictwo: Zakamarki

Wiek dziecka: +3

Karusia, główna bohaterka opowiadań, przypadkowo spotyka na plaży dziwne zwierzę, które okazuje się być Piaskowym Wilkiem i z którym serdecznie się zaprzyjaźnia. Jej nowy przyjaciel nie ma nic wspólnego z groźną bestią. Żywi się księżycowym i słonecznym światłem, a swoją mądrością i pewnością siebie mógłby obdarzyć tysiące innych stworzeń.

10. W Jeżynowym Grodzie

Autor: Jill Barklem

Ilustracje: Jill Barklem

Wydawnictwo: Znak emotikon

Wiek dziecka: +3

W drzewach, wydmach, pomiędzy krzewami kryją się małe drzwiczki, za którymi mieszkają myszki. Żyją one w zgodzie z naturą, dbają o siebie i cieszą się szczęśliwym i spokojnym istnieniem. Każdy w tym małym społeczeństwie spełnia określoną funkcję. Wspólnie gromadzą jesienią zapasy na zimę, opiekują się swoimi mysimi dziećmi i pomagają, kiedy tylko zachodzi taka potrzeba.

niestety obecnie niedostępna w regularnej sprzedaży

11. Szafa

Autor: Magdalena Michalak

Ilustracje: Aleksandra Ćmachowska

Wydawnictwo: Mowosfera

Wiek dziecka: +4

Narrator zwraca się wprost do słuchacza. Nie opowiada mu jednak historii z fabułą i wieloma bohaterami, ale raczej namawia do udziału w seansie, który można byłoby odbyć pływając magiczną łódką na kojąco kołyszących falach bajkowego oceanu.

12. Tęskniący Zenon i żyrafa, która spadła z krzesła

Autor: Joanna Berendt, Aneta Ryfczyńska, Blanka Berendt

Ilustracje: Ewa Beniak-Haremska

Wydawnictwo: CoJaNaTo

Wiek dziecka: +4

Główna bohaterka, żyrafa Bibi, która pojawia się w większości historii, pełni rolę dorosłego. Często wysłuchuje młodych zwierzątek, jest ich rozmówczynią i głosem rozsądku.

13. O czym szumią wierzby

Autor: Kenneth Grahame

Ilustracje: Inga Moore

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Wiek dziecka: +6

Są takie książki, które nigdy się nie starzeją. Ich treść jest dalej aktualna, a ujęte w nich postaci i wydarzenia zachwycają i wzruszają jednocześnie.

14. Beskid bez kitu

Autor: Maria Strzelecka

Ilustracje: Maria Strzelecka

Wydawnictwo: Libra

Wiek dziecka: +8

W ,,Beskidzie bez kitu” podoba mi się właściwie wszystko. Podejście autorki do religii, zwierząt i przyrody – jest świeże, dość odważne, ale jednak bardzo uzasadnione. Nawiązania do klasyki i ,,Elementarza” Mariana Falskiego – bezbłędne, zarówno w tekście jak i w warstwie wizualnej. Okładka jest piękna, tak jak i załączone do pozycji plansze. 

15. Gucio

Autor: Joanna P. Zygadło

Ilustracje: Katarzyna Stróżyńska Goraj

Wydawnictwo: Julia Rozumek

Wiek dziecka: +10

Poznajemy głównego bohatera przez pryzmat jego przyzwyczajeń oraz zasad. (…) Podział książki według dni tygodnia wydaje się bardzo dobrym pomysłem z jeszcze jednego powodu. Główny bohater sam sobie narzucił pewnie nawyki, zależne od tego, jaki akurat jest dzień. Rutyna jest potrzebna dzieciom. Każdy człowiek potrzebuje stabilności oraz stałości, ta książka wydaje się to potwierdzać.

Artykuł 15 kojących książek dla dzieci na trudne czasy pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Wietrzyk”

Autor: Sibylle von Olfers

Ilustracje: Sibylle von Olfers

Tłumaczenie: Eliza i Andrzej Karmińscy

Wydawnictwo: Przygotowalnia

Rok wydania: 2016

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Do jesieni jeszcze daleko, ale już nie mogłam się doczekać, żeby opowiedzieć Wam o tej niezwykłej książce. Jej akcja toczy się w chwili, kiedy dojrzewają owoce i zaczyna się okres zbiorów. U nas za oknami, póki co, świeci słońce, a jabłka, kasztany czy orzechy niedawno dopiero zaczęły rosnąć.

,,Wietrzyk” jest jednak tytułem ponadczasowym, chociażby przez wzgląd na wiek swojego powstania.  Napisała i zilustrowała go Sibylle von Olfers w 1910 roku! Jej piękną biografię możemy przeczytać na końcu książki.

Historia o której w niej opowiada jest ciepła i wzruszająca. Znacznie różni się od współczesnych bajek – pełnych przemocy i złości. Świat przedstawiony w ,,Wietrzyku” jest dokładnie taki, jaki chcielibyśmy, żeby był dla każdego dziecka – pełen beztroski i wspaniałych, magicznych chwil.

Autorka czerpie z natury. Nie wymyśla fantastycznych postaci, ale personifikuje rzeczy i zjawiska, które dobrze znamy.

Głównym bohaterem książki jest mały Janek. Chłopiec puszcza statki na wodzie. Do zabawy przyłącza się Wiatr, który jest przedstawiony pod postacią dziecka. Teraz chłopcy razem biegają, ścigają się na chmurach i zbierają owoce.

Książka fantastycznie nadaje się do wieczornego czytania. Uspokoi i wyciszy małego słuchacza. Pisany wierszem tekst przyjemnie ukołysze do snu, tak jak tytułowy wietrzyk kołysał statki na wodzie, puszczane przez Janka.

Pisząc o tej pozycji, trzeba obowiązkowo wspomnieć także o samym wydaniu. Wydawnictwo Przygotowalnia jest pod względem walorów wizualnych bezkonkurencyjna. Każda książka wygląda jak dzieło sztuki.

W tym przypadku pomagają także ilustracje autorki, które mimo upływu przeszło stu lat, wcale się nie zestarzały. Wręcz przeciwnie, wydaje mi się, że stały się jeszcze bardziej wyjątkowe i niezwykłe.

,,Wietrzyk” polecam do czytania każdemu maluchowi. Niewielka ilość tekstu i piękne ilustracje zainteresują dzieci już od 2-ego roku życia, a sama książka będzie świetnie prezentować się na regale!

Link do strony wydawnictwa: http://www.przygotowalnia.com/wietrzyk.html

Przypominam także o ciekawej inicjatywie Wydawnictwa Przygotowalnia, gdzie do 8-ego lipca można wspierać wznowienie książki ,,Wirusy”! Więcej informacji znajdziecie tutaj: https://wspieram.to/wirusy

Artykuł Wietrzyk – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: Jujja Wieslander, Tomas Wieslander

Ilustracje: Jens Ahlbom

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2018

Objętość:   więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2018, nowość, premiera, premiera książkowa, Wydawnictwo Zakamarki, Zakamarki, Jujja Wieslander, Tomas Wieslander, Jens Ahlbom,  Kajtek i Miś, Kajtek, Kajtek i Tosia, Tosia, miś, pluszak, Szwecja, dzieciństwo, beztroska, przyjaźń, wyobraźnia

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

,,Kajtek i Tosia” to najnowsza książka z serii przygód o Kajtku. Jego koleżankę, tytułową Tosię, poznaliśmy już w poprzedniej części ,,Kajtek i Miś” (tutaj możecie przeczytać recenzję:  http://bajkochlonka.pl/2018/03/20/kajtek-i-mis-recenzja/ ). Swoją premierę książka miała 16-ego marca 2018 roku, czyli raptem kilka dni temu!

W drugiej części, do bohaterów przychodzi wiosna, podobnie jak zbliża się do nas. Kajtek i Tosia nie próżnują więc i od razu zaczynają harce na świeżym powietrzu. Skaczą jak piłeczki, biegają, jeżdżą na rowerach.

Kajtek wydaje się już trochę bardziej dorosły. Nawet, kiedy leżak na którym leży przewraca się, on nie płacze, tylko zaczyna się śmiać! To bardzo dobra reakcja.

Zarówno w ,,Kajtek i Tosia” jak i ,,Kajtek i Miś” jest mnóstwo ciekawych zabaw, które śmiało można skopiować od autorów, w trakcie własnej zabawy z maluchami. Ja zauroczyłam się grą w szukanie karteczek. Skłania dzieci do myślenia i daje dużo frajdy, kiedy uczestnicy zabawy znajdują kolejne podpowiedzi.

Wspominałam już w poprzedniej recenzji o fantastycznym podejściu rodziców, a szczególnie mamy Kajtka do syna. Jest wzorem cierpliwości i świetnie organizuje dzieciom czas. Przeciwieństwem jest jednak mama Tosi. Przynajmniej z tych kilku wzmianek, można wywnioskować, że to osoba pozbawiona empatii i nie potrafiąca porozumieć się z córką. Może dlatego Tosia spędza cała dnie z u Kajtka, a Kajtek nigdy nie odwiedza Tosi?

W tej części poznajemy także dziadka głównego bohatera, który zabiera dzieci do piaskowni. To jedno z tych opowiadań, w których naprawdę wiele się dzieje. Kajtek i Tosia wkrótce gubią się w lesie, a potem jeszcze znajdują opuszczony dom.

Na szczęście dzwonek, zwołujący ich na obiad, wskazuje im drogę powrotną i wszystko szczęśliwie się kończy.

W kolejnym opowiadaniu zastanowiło mnie użycie nazwy choroby Heinego – Medina. Jeżeli jakieś dziecko zapyta co to znaczy, oczywiście da się w kilku prostych słowach wytłumaczyć czym jest polio. W Polsce szczepienie przeciwko tej chorobie należy do obowiązkowych. Być może w Szwecji wiązało się to z jakimiś kontrowersjami, dlatego autorzy książki, postanowili umieścić to sformułowanie w tekście.

,,Kajtek i Tosia” jest drugą, napisaną książką przez duet autorów – Jujję i Tomasa Wieslanderów. W oryginalne brzmi ona ,,Lillebror och Billan” i została wydana w Szwecji w 1992 roku, dokładnie z tą samą okładką, którą możemy oglądać obecnie (prawda, że w ogóle się nie zestarzała?).

Niestety nie znalazłam w bibliografii autorów innego tytułu o małym Kajtku, ale na pocieszenie dodam, że w ich twórczości jest jeszcze bardzo wiele nieprzetłumaczonych tytułów o innych bohaterach! Wydawnictwo Zakamarki wydały już siedem książek o sympatycznej krowie ,,Mama Mu” dla młodszych czytelników, komiks i dwie książki z opowiadaniami (większa ilość tekstu, mniej ilustracji). Link do tej serii możecie znaleźć tutaj: http://www.zakamarki.pl/iprodukt/mama-mu-na-hustawce/

,,Kajtek i Tosia” to zbiór sympatycznych opowiadań. W tej książce jest ich trochę mniej, niż w poprzedniej, bo tylko dwanaście.

Ilustracje, mimo że innego autora również są bardzo dobre. Podobnie jak w poprzedniej książce, są mocno kontrastowe i trafnie pokazują emocje.

Wydaje mi się, że ta książka jest bardziej subtelna i śmiało może być czytana dzieciom jeszcze młodszym, niż w przypadku ,,Kajtek i Miś”.  Tutaj dzieci +3 na pewno nic nie zaniepokoi i będą mogli kicać po pokoju jak Kajtek i Tosia

Żeby zaprosić Kajtka i Tosię do siebie, kliknij w link:

http://www.zakamarki.pl/produkt/kajtek-i-tosia/

Artykuł Kajtek i Tosia – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: Jujja Wieslander, Tomas Wieslander

Ilustracje: Olof Landström

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2015

Objętość:   więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2015, Wydawnictwo Zakamarki, Zakamarki, Jujja Wieslander, Tomas Wieslander, Kajtek i Miś, Kajtek, miś, pluszak, Olof Landström, Szwecja, dzieciństwo, beztroska, przyjaźń, wyobraźnia

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

,,Kajtek i Miś” to pierwsza z serii książek o Kajtku, 6-letnim chłopcu mieszkającym w Szwecji. Współautorka Jujja Wieslander, znana jest także z serii o ,,Mamie Mu”, którą również opublikowało Wydawnictwo Zakamarki.

Dziecinne życie bohatera Kajtka, wypełnione jest różnymi przygodami, które w swojej prostocie, mogą wydawać się najmłodszym bardzo atrakcyjne. Niektóre epizody uczą, inną bawią i nakłaniają do śmiechu. Zawsze jednak starają się powiedzieć: nieważne co ci się danego dnia przytrafi, ale zawsze możesz być z tego zadowolony.

Kajtek mieszka razem z mamą, tatą i Misiem. Oprócz tego, przyjaźni się jeszcze z Tosią i czasami bawi się ze ,,starszymi dziećmi”. Nie zawsze jednak ma na to ochotę, bo one są dosyć władcze i zbyt często chcą ustalać reguły zabaw.

Razem z Tosią mają swoją kryjówkę, a w niej sekretną półkę. Chodzą po drzewach, ukrywają skarby w lesie czy bawią się w pustynię na śniegu.

Kiedy czytam ,,Kajtek i Miś” mam przed oczami obraz sielskich dni spędzanych na wsi. Wspólne wyjścia na jagody, kąpiele w jeziorze czy nocne spacery z latarkami, przypominają mi moje największe przygody z dzieciństwa.

Ta książka przywołuje na myśl także perypetie ,,Dzieci z Bullerbyn”, być może dlatego, że również pisana jest prostym językiem oraz jej akcja dzieje się w Szwecji.

Na okładce widzimy rekomendacje, że jest idealna do głośnego czytania. Narrator zwraca się bezpośrednio do słuchacza, dzięki czemu pozwala już na początku skupić uwagę dzieci na bohaterze Kajtku. Dodatkowo, każdy rozdział rozpoczyna się od krótkiego wstępu o czym będzie dana historia.

Cała książka podzielona jest na 15 krótkich, zamkniętych fabularnie opowiadań. W każdej z nich znajdujemy tzw. moment kulminacyjny, czyli coś, co wprowadza napięcie. W tych opowiadaniach jest go dokładnie tyle, ile potrzeba. Taka idealna proporcja sprawia, że młody słuchacz jest zainteresowany fabułą, może kibicować bohaterowi, ale równie dobrze książka pozwoli mu się wyciszyć przed snem.

Nie jest to jednak bardzo ,,bezpieczna” książka o niczym. W ,,Kajtek i Miś” wiele się dzieje. Ciekawym momentem jest fragment, w którym Kajtek przytrzaskuje sobie palce drzwiami. Autorzy oswajają najmłodszych z krwią i udowadniają, że nie jest wcale ona taka straszna. Dzięki temu, że Miś także trochę ucierpiał, chłopcu raźniej jest znieść bandażowanie ręki i całe to zamieszanie wokół niego.

Najważniejsze jest jednak to, o czym wspomniałam już na początku. Nie ważne, że Kajtkowi coś się stało. Na drugi dzień rano, nawet z bolącą rączką nie płakał i nie skarżył się. Zaczął pouczać Misia, żeby zwracał uwagę na drzwi, bo niektóre mogą zrobić krzywdę.

Ta książeczka pełna jest różnych sytuacji, które mogą uczyć maluchy radzenia sobie w nich, ale na pewno je nie przestraszą. Rekomendowana jest dla dzieci w wieku od +3 lat, ale ja jednak poleciłabym ją nieco starszym maluchom. Moim zdaniem idealnie sprawdzi się w przypadku dzieci +5 lat.

Bardzo podoba mi się to, że nie traktuje ona słuchaczy jak zwierzątka, ale jednak jak małych ludzi. Pokazuje, że nie zawsze wszystko jest beztroskie. Czasami dni są słoneczne i wszystko idzie po myśli bohatera, ale zdarzają się też chwile deszczowe i po prostu smutne. Uczy w ten sposób, że nieważne jaki będzie dzień, ważne jakie będziemy mieć do niego nastawienie.

Jestem zakochana również w postawie rodziny chłopca, a szczególnie w jego mamie. To ideał cierpliwości! Nie gniewa się, że Kajtek chce wziąć odkurzacz na dwór, kiedy wszystko zasypane jest śniegiem. Finalnie zgadza się także, żeby trzymał w pokoju starą, przegniłą gitarę, bo dla niego jest ona fascynująca. Nie ma nic przeciwko, że Kajtek posługuje się nożem. Po prostu nauczyła go wcześniej w jaki sposób ma to robić.

Jestem zdania, że ta książka może wiele nauczyć nie tylko najmłodszych, ale również rodziców. Pozwoli spojrzeć na świat dzieci ich oczami i być może nakłoni dorosłych, żeby byli bardziej wyrozumiali na psoty swoich milusińskich

Tę książeczkę możecie znaleźć tutaj: http://www.zakamarki.pl/produkt/kajtek-i-mis/

Artykuł Kajtek i Miś – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Jill Barklem

Ilustracje: Jill Barklem

Wydawnictwo: Znak emotikon

Rok wydania: 2017

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, książeczka, recenzje książek dla dzieci, 2017, bajka, W jeżynowym grodzie, Znak, Jill Barklem, mysz, myszy, myszka, myszki, dom, rodzina, społeczność, pomoc, przygoda, przygody, szczęście, bezpieczeństwo, beztroska, radość

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Są takie książki, które zasługują na miano nie tylko najbardziej wartościowych, ale także po prostu pięknych. Takich, które każdy chce mieć w swojej biblioteczce ze względu na wyjątkową urodę. Są swojego rodzaju mini dziełami sztuki, którymi można się dzielić z najbliższymi.

Kiedy zobaczyłam ,,W Jeżynowym Grodzie” wiedziałam, że to właśnie będzie tego typu książka. Piękne wydanie, szyte strony i magiczne ilustracje Jill Barklem, która jest także autorką historii o małych myszkach.

To doskonały przykład tego, że książka to nie tylko test, ale ważny jest całokształt, gdzie jeden marny element wpłynie na odbiór całości. Tutaj wszystko zrealizowane jest na piątkę z plusem, dlatego jest i będzie to pozycja ponadczasowa. Bez względu na przejściową modę i zamiłowania czytelników, ,,W Jeżynowym Grodzie” zawsze odnajdzie swoich wiernych fanów, a opowieści z okolic żywopłotu będą jeszcze długo opowiadane dzieciom przez ich rodziców.

W drzewach, wydmach, pomiędzy krzewami kryją się małe drzwiczki, za którymi mieszkają myszki. Żyją one w zgodzie z naturą, dbają o siebie i cieszą się szczęśliwym i spokojnym istnieniem. Każdy w tym małym społeczeństwie spełnia określoną funkcję. Wspólnie gromadzą jesienią zapasy na zimę, opiekują się swoimi mysimi dziećmi i pomagają, kiedy tylko zachodzi taka potrzeba.

Należy pamiętać, że książka nie jest nowością. Jej fabuła powstała przeszło 30 lat temu. Teraz ktoś mógłby się oburzyć, że pokazane w niej mamy myszy cały dzień spędzają gotując lub szyjąc, a tatusiowie wychodzą do pracy i przeważnie zajmują się tam pracą fizyczną. Kiedyś jednak nikomu to nie przeszkadzało. Zresztą wszyscy są tam szczęśliwi. Nikt nie jest do niczego przymuszany i każdy może wybrać swoją własną drogę.

Jeżynowy Gród nie ma bowiem żadnych wrogów. Czasami natura może spłatać figla delikatnie spryskując zgromadzenie myszek wiosennym deszczem, ale zawsze małe gryzonie doskonale sobie radzą w każdej sytuacji.

Czytając ,,W Jeżynowym Grodzie” ma się poczucie bezpieczeństwa. Nawet jeżeli gubi się mała myszka Prymulka, to zaraz zostaje odnaleziona przez jej bliskich.

Książka podzielona jest na kilka rozdziałów. Pierwsze cztery związane są z porami roku: wiosną, latem, jesienią i zimą. Te historie doskonale nadają się dla najmłodszych czytelników. Nie ma w nich fabuły. To raczej wstęp do świata myszek.

Nie znaczy to jednak, że starsze dzieci będą się przy nim nudzić. Piękne ilustracje są taką ucztą dla oczu, że połączenie ich z nawet kilkoma zdaniami tekstu, wyzwala w czytelniku ogromne pokłady wyobraźni.

W kolejnych rozdziałach dzieje się już nieco więcej. Możemy jeszcze bardziej przywiązać się do bohaterów i przeżywać z nimi nawet pewne chwile wzruszenia.

Przyznaję sama, że czytając o niespodziance, którą przyjaciele i mąż sprawili Makóweczce sama nieco się rozkleiłam.

Na podstawie książki powstała nawet bajka o tytule ,,The Enchanted World of Brambly Hedge”, tworzona w latach 1996-2000, niestety nie ma już ona tyle uroku co ilustracje zamieszczone w oryginalnej wersji książki. Seria telewizyjna zestarzała się i myślę, że współczesne dzieciaki niechętnie by ją oglądały.

Historie z Jeżynowego Grodu kojarzą się z ciepłem domowego ogniska, wizytami u babci i dziadka, pobytem na wsi.

Opisywane w książce przysmaki wspomagają apetyt i pobudzają wyobraźnię. Na myśl o legumince z pierwiosnków, kanapkach z płatków róży czy fiołkach w cukrze aż cieknie ślinka. Wszystko jest zdrowe i przede wszystkim w 100% naturalne.

Ta książeczka uspokaja i wprowadza w dobry nastrój. Pozwoli się wyciszyć dziecku po całym dniu pełnym wrażeń i przeniesie go do bezpiecznej krainy snu.

Artykuł W Jeżynowym Grodzie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: José Mauro de Vasconcelos

Projekt okładki: Anita Graboś

Wydawnictwo: Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA

Rok wydania: 2009

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Hasła: wrażliwość, Brazylia, Portugalia, ubóstwo, bieda, chłopiec, rodzeństwo, rodzina, przyjaźń, wyobraźnia, fantazja, przyjaciel, przyjaźń, rozczarowanie, ból, tęsknota, inteligencja, rzeczywistość, drzewo, drzewko, pomarańcza, przeprowadzka, psoty, figle, łobuz, wsparcie, uczucia, ojciec, cierpienie, niewinność, beztroska

Ocena ogólna: wybitna

Dodatkowe atuty za: treść

Recenzja:

Właśnie dla takich książek prowadzę tę stronę! Na ,,Moje drzewko pomarańczowe” trafiłam przypadkiem, w jakimś zestawieniu dobrych książek na anglojęzycznym portalu. Odszukanie jej po polsku wcale nie było łatwe. Owszem, trafiłam w parę miejsc w których skan jej okładki wesoło ozdabiał stronę, ale sama książka nigdzie nie była dostępna. Bez większego problemu można dostać ją jako audiobook, ale ja uparłam się, że chcę ją mieć w wersji papierowej.

Finalnie, udało się ją odkupić od pewnej sympatycznej pani. Szczerze mówiąc jestem zaskoczona jej decyzją. Ja wiem, że już nigdy nie rozstanę się z ,,Moim drzewkiem pomarańczowym”. Zdecydowanie trafiła do mojej biblioteczki na stałe. Co więcej, jadą do mnie już kolejne dwie pozycje tego autora ,,Na rozstajach” oraz ,,Rozpalmy słońce” (recenzje już wkrótce!).

To książka prawie bez wad. Pisząc ,,prawie”, mam na myśli okładkę akurat tego wydania, które posiadam. Pomijając, że papier, którym została obłożona jest cienki i nietrwały, to jeszcze sama ilustracja pozostawia wiele do życzenia. Autorka, czyli pani Anita Graboś przy pracy nad okładką musiała zasugerować się wyłącznie tytułem, nie sięgając do treści. Projektując ją, krzywdząco uprościła wielowymiarowe dzieło.

Kiedy patrzę na tę książkę nie jestem pewna do kogo jest ona skierowana, czy to lektura dla starszej pani, melodramat czy broszura na temat pielęgnacji drzew owocowych. Wiedziona ciekawością postanowiłam sprawdzić inne wydania tej pozycji.

Dochodzę do wniosku, że ,,Moje drzewko pomarańczowe” nie ma szczęścia do okładek. Znalazłam raptem kilka perełek, które zwróciły moją uwagę. Porażająca większość nie dość, że jest nudna, to może odstraszyć potencjalnego czytelnika. Począwszy od oryginalnych wydań brazylijskich, gdzie jedynie najnowsze jest nieco interesujące, po wydania chińskie, gdzie obserwujemy przykład skrajnego, wydawniczego ubóstwa.

Miłym zaskoczeniem są okładki koreańskie. W pierwszym wydaniu widać przynajmniej, że jest to książka dla dzieci. Bardzo prosta, ale urokliwa ilustracja. Z kolei zupełnie zakochałam się w najnowszym, koreańskim wydaniu. Okładka pokazuje dokładnie to, co najważniejsze w tej książce – pięknie i rzeczowo.

Ciekawe ukazało się też polskie wydanie ,,Cała Polska czyta dzieciom”, jest jednak obecnie prawie nieosiągalne. Bardzo nowoczesną okładkę możemy oglądać OD DZISIAJ w wersji angielskiej. ,,My sweet orange tree” podobnie jak okładka koreańska skupia się na samochodzie, który to z kolei jest tożsamy z pewnym ,,Portugalem”; bardzo ważną postacią w książce.

,,Moje drzewko pomarańczowe” może być lekturą już dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym. 7 czy 8 lat to dobry moment, żeby poznać głównego bohatera Zeze. Oczywiście niezbędny będzie tu komentarz opiekuna. To wymagająca książka, ale to nie powód by czekać z nią do 12 roku życia (jak sugeruje wydawca).

Zeze, czyli 5-letni Brazylijczyk wrażliwy i nieprzeciętnie rozwinięty w porównaniu do swoich rówieśników. Pochodzi z biednej rodziny i już od najmłodszych lat narażony jest na konfrontację z bezdusznością, brakiem wyobraźni, a przede wszystkim utraconym przedwcześnie dzieciństwem.

Książka pełna jest wzruszających momentów, przeplatanych z dziecięcym poczuciem humoru. Fantazja 5-letniego Zeze maluje przed nami obrazy, które pamiętamy z czasów naszej młodości i do których teraz z nostalgią możemy powrócić.

,,Moje drzewko pomarańczowe” to idealnie wyważona lektura, która będzie dla naszych najmłodszych członków rodziny cenną lekcją wrażliwości, o której wiele osób wydaje się dzisiaj zapominać.

,,Wreszcie zrozumiałem, co to znaczy ból. Ból to wcale nie znaczy dostać takie lanie, że aż się mdleje. Ani nie znaczy rozciąć sobie stopę odłamkiem szkła tak, że lekarz musi ją zszywać. Ból zaczyna się dopiero wtedy, kiedy boli nas calutkie serce i zdaje się nam, że zaraz przez to umrzemy, i na dodatek nie możemy nikomu zdradzić naszego sekretu.”J. Mauro de Vasconcelos, Moje drzewko pomarańczowe str. 174

 

Artykuł Moje drzewko pomarańczowe pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.