Pamiętam jak wiele pozytywnych i ciepłych emocji wzbudziła we mnie wydana dwa lata temu książka ,,Beskid bez kitu”. Autorka Maria Strzelecka zabrała nas wówczas do świata, gdzie człowiek koegzystuje z naturą i z szacunkiem podchodzi do reprezentujących ją roślin oraz zwierząt. 

Nowość z końca 2021 roku jest niejako kontynuacją opowieści o Beskidzie, tamtejszych ludziach i o jej przyrodzie. Z tym jednak, że ,,Beskid bez kitu. Zima” przenosi nas w jeszcze bardziej zamierzchłe czasy, do pewnej łemkowskiej wsi w samym środku mroźnej zimy.

BESKID NISKI ZIMĄ

Tylko na pozór fabuła drugiej książki, nie łączy się z fabułą tej pierwszej. Jedna z postaci – dwunastoletnia Tekla, w debiutanckiej pozycji tej serii była babcią głównej bohaterki. W ,,Beskidzie bez kitu. Zima” cofamy się w kalendarzu na początek XX wieku, kiedy jest małą dziewczynką, córką miejscowego popa. Wsie składają się wówczas przede wszystkim z cerkwi oraz tradycyjnych chyżek, czyli drewnianych domów, które łączą części mieszkalne dla ludzi z pomieszczeniami gospodarczymi dla zwierząt.

NASTKA I PARASKA WYRUSZAJĄ NA POSZUKIWANIA

Głównymi bohaterkami są tutaj jednak dwie siostry Nastka i Paraska, które mają sześć i siedem lat. Obie nie mogę doczekać się powrotu taty, który jest kamieniarzem i wyruszył w długą drogę do kamieniołomu po surowiec. Niedawno dziewczynki zostały starszymi siostrami – ich mama urodziła małego Mikołaja. 

Mijają jednak kolejne dni, które coraz bardziej zbliżają wszystkich do Świąt Bożego Narodzenia, a tata nie wraca. Wielki niepokój rodzi się w sercach dzieci, kiedy przez wieś galopuje koń taty – wrócił do rodzinnego domu, ale bez jeźdźca. Ludzie uważają to za zły znak, a dziewczynki z pomocą starszej koleżanki (wspomnianej chwilę temu Tekli), decydują się wyruszyć w pieszą wędrówką przez pokryty śniegiem las, żeby odnaleźć tatusia.

ŚWIAT PEŁEN HARMONII

Muszę przyznać, że ,,Beskid bez kitu. Zima” to książka, która zachwyciła mnie jeszcze bardziej niż pierwsza część (o ile to w ogóle możliwe!). Autorka buduje przed czytelnikiem niezwykle przytulną wizję świata. Las i dom pełne są harmonii. Chyża daje poczucie bezpieczeństwa, a opisywane życie przemykających się pod śniegiem zwierząt czy opowiastki o różnych dziwach, w które kiedyś wierzono, sprawiają, że ta historia staje się niezwykle wielowymiarowa i prawdziwa.

Książka wywołuje moc wzruszeń, ale nie są te emocje budowane na smutku. Odwaga dziewczynek, ich wiara w pomyślne zakończenie, ale i przygody, których stają się częścią angażują czytelników na długie chwile. Można również odnieść wrażenie, że w ten obraz sprzed kilkudziesięciu lat wlanych jest sporo nowoczesnych myśli. Szczególnie za sprawą Tekli oraz jeszcze jednej, tajemniczej bohaterki Liszki książka staje się bardziej aktualna pod względem światopoglądowym.

OPOWIEŚĆ ILUSTRACJAMI

Dodatkowo ,,Beskid bez kitu. Zima” jest perfekcyjnie dopracowany wizualnie. Maria Strzelecka, autorka ale również ilustratorka, własnoręcznie przygotowała drzeworyty, które wkomponowano w druk, doskonale oddając styl ponadczasowych obrazów. Okładka z tłoczeniami pogłębia ten efekt i finalnie zachwyca każdego, kto tylko zawiesi na niej wzrok.

,,Beskid bez kitu. Zima” to jedna z tych książek, które trzeba przeczytać. Dorosłych przeniesie w beztroskie czasy dzieciństwa, a dzieciom pokaże kawałek świata, którego już nie ma.

Polecam ją czytelnikom powyżej 6 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.libra.pl/produkt/beskid-bez-kitu-zima,309639.html

Artykuł Beskid bez kitu. Zima – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Maria Strzelecka

Ilustracje: Maria Strzelecka

Wydawnictwo: Libra

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Sięgając po tę książkę, nie miałam pojęcia jak wiele obudzi ona we mnie wspomnień! Będąc małą dziewczynką spędzałam ogromną ilość czasu na wsi. Dobrą chwilę przed rozpoczęciem roku 2000, towarzyszyłam dziadkom podczas żniw, biegałam wśród łąk, jeździłam na wozie pełnym gryzącego siana czy prowadziłam krowy na pastwisko i uważałam, żeby zbyt daleko się nie oddaliły.

Niezwykle ciepło wspominam tamte chwile. Towarzyszyła im beztroska, poczucie bezpieczeństwa, ale także wyjątkowa bliskość z naturą, która była swego rodzaju mistycznym przeżyciem.

Książka ,,Beskid bez kitu” Mari Strzeleckiej pozwoliła mi nie tylko przenieść się z powrotem do tamtych miejsc, ale także przeniosła mnie w czasie – nawet do chwil z dzieciństwa moich rodziców, którzy właśnie na wsi spędzili cały swój początek życia.

Historia rozpoczyna się w 1960 roku i choć akcja pierwszej części opowieści rozgrywa się na Beskidzie Niskim to wiem, że wiele osób z różnych zakątków w Polsce odnajdzie w niej mnóstwo podobieństw do chwil, które same przeżyły.

Druga część (znacznie krótsza) to z kolei współczesne spojrzenie na miejsce akcji. 

Bohaterką jaką poznajemy w pierwszej kolejności jest mała dziewczynka – Terka. Teresa na co dzień chodzi do szkoły i trochę się tam nudzi. Najwięcej radości sprawiają jej przejażdżki na rowerze i możliwość obcowania z naturą. Śledzenie dzierzby czy obserwowanie z ukrycia jelenia w buczynie to dla niej ogromna frajda!

Kiedy zaczynają się wakacje i przeprowadza się do przyszywanej babci, która ma się nią zajmować, odkrywa starą cerkiew i udaje jej się zajrzeć do środka. Razem z babcią wystawia przedstawienie – nietypową interpretację Czerwonego Kapturka i buduje fort, który ma być tylko jej tajemnicą. 

Narrację ,,Beskidu bez kitu” można określić jako niespieszną. Nie znajdziemy w książce dramatycznych zwrotów akcji czy wyszukanych intryg.

Podobnie ma się rzecz także w drugiej części. Tutaj – prawdopodobnie dorosła już Terka wraz ze swoją córką Nelą urządzają sobie obozowisko na łąkach Beskidu Niskiego. Kobieta z wielką pasją opowiada o rosnących tam roślinach, ich budowie i czasami… magicznych właściwościach. 

W ,,Beskidzie bez kitu” podoba mi się właściwie wszystko. Podejście autorki do religii, zwierząt i przyrody – jest świeże, dość odważne, ale jednak bardzo uzasadnione. Nawiązania do klasyki i ,,Elementarza” Mariana Falskiego – bezbłędne, zarówno w tekście jak i w warstwie wizualnej. Okładka jest piękna, tak jak i załączone do pozycji plansze. 

Jedynym co może nie grać, jest… sam tytuł. ,,Beskid bez kitu” brzmi bardzo młodzieżowo, nawet trochę nachalnie. Książka z kolei jest poetycka, z piękną i ambitną treścią i wydaniem na bardzo wysokim poziomie. 

Pomijając jednak te małe potknięcie, pozycja jest zdecydowanie warta uwagi. Sama już biografia autorki powinna być świetną rekomendacją, a jeśli to z jakiegoś powodu nie wystarcza, niech szalę na korzyść książki przechylą piękne ilustracje.

Polecam ją czytelnikom powyżej 8. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.libra.pl/produkt/beskid-bez-kitu,298776.html

Artykuł Beskid bez kitu – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.