➜ Tytuł: LEGO 21326 Kubuś Puchatek
➜ Ilość elementów: 1265
➜ Ilość minifugurek/minilaleczek: 5
➜ Wydawnictwo: LEGO
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Gdyby poprosić o podanie tytułu jednej z najbardziej znanych bajek dla dzieci, pewnie wiele osób wskazałoby w pierwszej kolejności… Kubusia Puchatka. Ten ponadczasowy bohater wzbudza w najmłodszych czytelnikach, ale także w wielu dorosłych odbiorcach mnóstwo ciepłych uczuć. 

Kubuś Puchatek z klocków LEGO

Kiedy więc tylko odkryłam zestaw LEGO 21326 z Kubusiem Puchatkiem, wpisałam go na listę swoich życzeń. Miał on premierę 2021 roku i ukazał się w mojej ulubionej serii LEGO Ideas.

Pudełko zawiera 1265 elementów, w tym aż 5 minifigurek: Kubusia Puchatka, Prosiaczka, Tygryska, Królika oraz Kłapouchego. Największą atrakcją zestawu jest jednak model chatki Puchatka, w której poprzednio mieszkał pan Sanders – z tego powodu nad drzwiami znajduje się tabliczka z jego nazwiskiem.

Chatka jest ,,przytulona” do rozłożystego drzewa, w koronach którego znajdują się aż dwa ule. To prawdziwa gratka dla Puchatka. Jak wiadomo, jest on wielkim fanem miodowego przysmaku.

Co znajduje się w pudełku?

Chatka może pozostać zamknięta, można ją także rozłożyć – trochę jak książkę, co jest bardzo ciekawym i nieoczywistym nawiązaniem do literackiego pochodzenia bohaterów. Zanim jednak zaczniemy zabawę zestawem, a świetnie się on do tego nadaje, otwieramy pudełko i pierwsze co widzimy to wspaniała instrukcja.

Miałam do czynienia już z wieloma dobrze zaprojektowanymi instrukcjami LEGO, ale ta doskonale nawiązuje do klasyki, zawiera ciekawostki z uniwersum, a także samą historię powstania książki.

W środku można również przeczytać o twórcach pierwowzoru zestawu i zobaczyć jaką metamorfozę przeszedł on od tej pierwszej do finalnej wersji.

Różnorodne techniki składania z klocków LEGO

Sam proces składania klocków momentami jest nieco wymagający, nie wszystkie obrazki czytelnie ukazują połączenia elementów. Na drodze jednak prób i w skutek logicznego myślenia, można dojść do tego, jak powinien wyglądać dany fragment modelu.

Oferowana w zestawie LEGO 21326 Kubuś Puchatek technika również jest bardzo interesująca. Uzyskanie tak dobrze wpasowanego w pagórek drzewa i jednoczesnego połączenia go z chatką robi wrażenie. Świetnie zostały użyte tutaj również kolory, potęgujące głębie i wpływające na realizm całości.

Bajkowy zestaw LEGO dla miłośników Kubusia Puchatka

Jak już wspomniałam wcześniej, zestaw świetnie nadaje się do zabawy nawet dla kilkulatków. Ogólnie największe części są solidnie do siebie przymocowane. W domku można otwierać drzwi i okna, raczyć się herbatką, czytać książkę na fotelu czy ucinać drzemkę na łóżku. Wspaniała jest również możliwość wprawienia w ruch pszczółek latających wokół uli.

Jestem absolutnie zachwycona finalnym wyglądem zestawu, szczegółami, ukrytymi smaczkami oraz wiernością przedstawienia bohaterów oraz ich historii (czerwony balonik dla Kubusia, pudełko z kijkami na jego stryszku, czy parasolka dla Prosiaczka to tylko mała część z nich).

LEGO 21326 Kubuś Puchatek bezapelacyjnie wskakuje na szczyt mojej listy ulubionych zestawów i z wielką ciekawością wyruszam na poszukiwania kolejnych klocków, przedstawiających najsłynniejsze, najważniejsze oraz najbardziej sentymentalne bajki.

Link do strony LEGO: https://www.lego.com/pl-pl/product/winnie-the-pooh-21326

Artykuł LEGO 21326 Kubuś Puchatek – recenzja zestawu klocków pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Nankichi Niimi

Tłumaczenie: Joanna Zakrzewska

Kaligrafie: Joanna Zakrzewska

Wydawnictwo: Kirin

Rok wydania: 2020

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Mam niezwykłą słabość do baśni. Powtarzam to dość konsekwentnie od dawna, więc jeżeli już czytaliście kiedyś u mnie to zdanie, postarajcie się pozostać wyrozumiali. Z tego też powodu, z większym entuzjazmem reaguję na kolejne wydania baśni z rozmaitych krajów, które z uwagą dołączam do mojej kolekcji. 

Kultura japońska jest w Polsce szalenie popularna, może więc dziwić, że tamtejsze baśnie nie są dla nas czymś powszechnym. Oczywiście każdy zapewne kojarzy bajki studia Ghibli (swoją drogą nagrałam kiedyś na ten temat film, też zresztą oparty o bardzo dobrą książkę, link tutaj: https://www.youtube.com/watch?v=c2ATv6pgwhc&t), nie są to jednak baśnie rozumiane na tradycyjny sposób.

,,Lisek Gon i inne baśnie” to nowość na polskim rynku. Książka została wydana przez nieocenione w kwestii japońskiej literatury Wydawnictwo Kirin. Co ciekawe, przetłumaczyła je i przygotowała ilustrujące fabułę kaligrafie ta sama osoba, czyli Joanna Zakrzewska.

Zbiór jest zebranymi opowieściami Nankichi Niimiego – młodego pisarza, urodzonego w 1913 roku pod nazwiskiem Watanabe. Nie bez powodu nazywano go wielkim miłośnikiem lisów. W kulturze japońskiej te zwierzęta mają wyjątkowe miejsce, jednak Nankichi zdjął z nich nieco znaczeniowego ciężaru i uczynił dobrodusznymi choć przebiegłymi bohaterami.

Książka składa się z 15 baśni; niektóre są krótkie, zaledwie kilku stronicowe, inne dzielą się nawet na pomniejsze rozdziały. 

Paradoksalnie moją ulubioną baśnią z tego zbioru jest ta o łabędzicy i olbrzymie. Opowiada o całkowitym poświęceniu dla drugiej osoby, kosztem własnego życia. W większości przypadków jednak wybrane utwory w tej książce nie mają mocno zarysowanego przesłania, jakie znamy z europejskich baśni. Przytaczają pewne wydarzenia, ale pozostawiają zdecydowanie większe pole do interpretacji. 

Może jedynie w przypadku baśni o pięciu złodziejach czy lisku, próbującym kupić rękawiczki, nie da się uniknąć bardzo bezpośrednich spostrzeżeń. Ich wymowa będzie zrozumiała dla słuchacza lub czytelnika w każdym wieku.

Ubolewam, że książka albo nie przeszła, albo przeszła niewystarczającą korektę i redakcję. Czasami pojawiają nadprogramowe słowa lub literówki. Wiele z wyrazów można byłoby także zastąpić czymś bardziej odpowiednim. Taki zbiór razem z robiącymi wrażenie kaligrafiami wyglądałby pięknie w bardziej oryginalnym formacie, na teksturowanym papierze i w twardej oprawie.

Mimo to jednak ,,Lisek Gon i inne baśnie” to książka, którą polecam, bo bez względu na oprawę – zawarte w niej opowieści sprzed 100 lat wciąż zachwycają i skłaniają do rozmyślań.

Lektura odpowiednia dla czytelników powyżej 8 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://kirin.pl/tytuly

Jeżeli poszukujecie innych baśni japońskich, zerknijcie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2018/02/23/basnie-japonskie-recenzja/

Artykuł Lisek Gon i inne baśnie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tekst: Tomasz Kukliński

Ilustracje: Dominika Wojtal-Suruda

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją, dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Chyba każdy marzył mniej lub bardziej skrycie, żeby w pewnym momencie zostać bohaterem jakiejś wyjątkowej historii (oczywiście takiej z dobrym zakończeniem). Słysząc swoje imię w różnych opowieściach, można było sobie wyobrażać, że to o nas toczy się fabuła i to my przeżywamy wszystkie te fantastyczne przygody!

,,Jedyna taka bajka” to zdecydowanie niebanalny projekt, który stawia czytelnika na pierwszym planie! Karolina Pilarska i Magdalena Kuklińska wymyśliły, a Tomasz Kukliński napisał bajkę modułową, czyli taką, która pozwala się dowolnie modyfikować w zależności od potrzeb.

Jej głównym trzonem jest postać młodego pocztowego gołębia, który bardzo chce wyruszyć w swoją pierwszą misję! Pan Bocian to z kolei ważna szycha w bajkowym świecie. Odpowiada on za nadawanie imion dzieciom!

Zestaw od ,,Jedynej takiej bajki” to jednak nie tylko książka. Składając zamówienie, wpisałam imię Zuzia (jest to prezent dla mojej małej bratanicy) i mogłam wybrać kilka opcji fabularnych. Szczerze mówiąc gotowa historia to przede wszystkim rozdziały odpowiadające poszczególnym literom imienia dziecka. To bardzo ciekawy zabieg, ponieważ kupując dwa takie zestawy dla rodzeństwa – dostają one dwie różne od siebie książki!

Paczka zaskoczyła mnie natychmiast po odebraniu! Pięknie ozdobione pudełko to w zasadzie gotowy prezent, nie trzeba nawet myśleć o wstążce. Po otwarciu czekają kolejne niespodzianki. Do książki dołączono uroczą nakładkę na drzwi (dzięki której można poinformować czytelników, żeby nie przeszkadzali w czytaniu), zakładkę, pytania pomocnicze po skończonej lekturze, błękitne piórka oraz tajemniczą kopertę!

Koperta w zasadzie znajduje się na ostatniej stronie książki, dlatego zanim ją otworzycie, polecam przeczytać bajkę. W rzeczywistości jest to przedłużenie fabuły, bo jej doręczycielem jest właśnie nasz bohater gołąbek.

Na czym jednak polega cała historia? Jak już wspomniałam, gołąb nie miał dużego doświadczenia, dlatego jak tylko wyleciał do adresata, natychmiast wpadł w burzową chmurę i pogubił literki z listu. Jego przygoda polega właśnie na pozbieraniu liter, tak żeby można było ułożyć z niego wyraz (a właściwie to imię). 

W mojej wersji ,,Jedynej takiej bajki” odwiedza Konin, Gdańsk, Mazowsze, a w tym i Warszawę oraz Frombork. Spotyka tam różnych ciekawych bohaterów – zebrę, zajączki, biedronkę, aligatora oraz zabytkowego Żurawia. 

Dzięki temu, że tekst pisany jest wierszem, czyta się go niezwykle przyjemnie. Same rymy także są melodyjne i angażują najmłodszych do uważnego słuchania. 

Po przeczytanej lekturze warto sięgnąć do tajemniczej koperty. Znajdziemy tam zestaw literek oraz zwierzątka, a starsze dzieci mogą spróbować samodzielnie ułożyć z nich własne imię!

,,Jedyna taka bajka” to personalizowana książka, która zdecydowanie wyróżnia się na tle pozostałych. Tutaj każdy element jest dobrze przemyślany, wykonanie bardzo porządne i po prostu widać, że to projekt realizowany z sercem (a takie lubimy najbardziej, prawda?). 

Polecam ją jako ciekawą alternatywę prezentową lub po prostu na pamiątkę dla własnego dziecka. 

Więcej informacji znajdziecie tutaj: https://jedynatakabajka.pl

Artykuł Jedyna taka bajka – recenzja książki spersonalizowanej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Joanna Klara Teske

Ilustracje: Magdalena Słomska

Wydawnictwo: Mimochodem

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina  

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Najpierw jak sroczka – dałam się złapać na piękną okładkę. I choć nie jest to powieść o dużej objętości, a na pierwszy rzut oka przypomina raczej folder reklamowy, ,,Flaming i porządki świata” to książka, która z pewnością zaskoczy każdego czytelnika. 

Opowiastka została napisana przez Joannę Klarę Teskę, a zilustrowała ją Magdalena Słomska. To historia pewnego Flaminga, który jako niezwykle ostrożny ptak sprzeciwia się wszelkim znajomościom z przedstawicielami innych gatunków. 

Do zmiany zdania próbują go namówić Zebra oraz Słonik. Udowadniają mu, że takie mieszane znajomości mogą być niezwykle wartościowe. Kiedy Flaming zgadza się na zabawę, okazuje się, że punkt widzenia zebry lub słonia może nie tylko ubogacić, ale także uczynić go lepszą istotą. 

W książce pojawia się wiele egzystencjalnych tematów, które na pierwszy rzut oka mogą być zbyt trudne dla dzieci. Z pewnością wiele wątków nie zostanie odpowiednio zinterpretowanych przez najmłodszych, jednak z pewnością uda się z nich wynieść wiele cennych spostrzeżeń. 

Flaming boryka się bowiem także z wewnętrznym strachem, który paraliżuje go i nie pozwala na dalszą eksplorację świata. Dzięki swoim przyjaciołom udaje mu się przesunąć granicę, wykazać się odwagą i zrobić to, co zazwyczaj nie przystoi flamingom. 

Zwierzęta bawią się nawet w odgrywanie ról i udawania siebie nawzajem. To ćwiczenie sprawia, że stają się bardziej empatyczni i lepiej mogą siebie rozumieć. 

,,Flaming i porządki świata” jest uzupełniony o artystyczne i niedosłowne ilustracje, które wynoszą tę bajkę na nowy poziom jej odbierania. Sprawiają, że staje się ona swego rodzaju ludową, ponadczasową baśnią.

Nie trudno na przykładzie tych zwierząt doszukiwać się zachowań, które są doskonale znane ze świata ludzi. Lektura tej książki dla dzieci może być dobrym punktem wyjścia do rozmów o tolerancji, przyjaźni oraz pokonywaniu własnych słabości i ograniczeń. 

Polecam ją czytelnikom powyżej 6. roku życia.

Artykuł Flaming i porządki świata – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Przyjaciele żyrafy. Bajki o empatii”

Autor: Joanna Berendt, Aneta Ryfczyńska

Ilustracje: Ewa Beniak – Haremska

Wydawnictwo: CoJaNaTo

Rok wydania: 2018

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Leśny Zakątek po raz kolejny stał się centrum przygód i placem spotkań dla zamieszkujących go zwierząt. Przede wszystkim jednak młodzi czytelnicy dostali kolejną szansę na jeszcze lepsze poznanie wyjątkowej żyrafy – Bibi, która wraz ze swoimi przyjaciółmi uczy się rozumieć własne i innych uczucia.

,,Przyjaciele żyrafy. Bajki o empatii” to książka utrzymana w bardzo podobnej konwencji do swojej poprzedniczki, czyli ,,Tęskniącego Zenona i żyrafę, która spadła z krzesła” (kliknij, żeby przejść do recenzji).

Ich autorkami jest Joanna Berendt oraz Aneta Ryfczyńska, a za ilustracje odpowiada Ewa Beniak – Haremska.

Panie stworzyły książkę, która uczy rozumieć nie tylko procesy zachodzące w dzieciach, ale także zwraca uwagę rodziców na punkt widzenia najmłodszych.

Pozycja składa się z 16 krótkich opowiadań, gdzie każde opatrzone jest pytaniami pomocniczymi do tekstu. Te podpowiedzi mają za zadanie spełniać największą rolę tej książki, czyli uczyć dzieci dialogu.

Autorki piszą jasno, że jedną z najbardziej kluczowych umiejętności, nie tylko w rozwoju malucha, ale także ogólnie w funkcjonowaniu jako szczęśliwego człowieka, jest umiejętność rozmowy, wyrażania własnych emocji, szacunek oraz nawyk wzajemnego słuchania.

Już w samym tytule można dostrzec przedmioty wokół których najczęściej będą oscylować opowiadania: empatia, zaufanie, porozumienie, współpraca czy dobra zabawa to tematy, które z pewnością należy przedyskutować.

Oprócz tego w książce poruszany jest także wątek związany z bliskością, byciem wściekłym lub dzielenia się z innymi.

Autorki, za sprawą rozsądnej i czułej żyrafy Bibi tłumaczą małym bohaterom sprawy skomplikowane, za pomocą bardzo prostych słów. Analizowane są krok po kroku zachowania, powtarzane odczucia i próbowane jest stawianie się po stronie innych.

Wszystkie rozmowy odbywają się w przyjemniej atmosferze, gdzie przewija się dużo pysznego jedzenia, dając czytelnikom poczucie bezpieczeństwa.

Bardzo polecam tę książkę, jako pomoc najmłodszym w próbie zrozumienia ich uczuć i emocji. Będzie idealna dla dzieci już od 2-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://cojanato.pl/produkt/przyjaciele-zyrafy-bajki-o-empatii-tom-1/

Artykuł Przyjaciele żyrafy. Bajki o empatii – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Bajki Ezopa

Autor: Jiří Žáček

Ilustracje: Adolf Born

Tłumaczenie: Antoni Kroh

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2017

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Często określa się Ezopa, jako ojca bajek. Te napisane najwcześniej pochodzą właśnie od niego. Wiele osób doskonale kojarzy np. tę o miejskiej i wiejskiej myszy, czy tę o zającu i żółwicy. Ezop wymyślił jednak ich niezliczoną ilość. Prawdopodobnie wiele z nich się nie zachowało, ale te które przetrwały próbę czasu, możemy odnaleźć w tej książce.

Jiří Žáček zebrał pod tytułem ,,Bajki Ezopa” najciekawszych 50 opowieści, które zostały wydane w grubej oprawie. Historie uzupełnione są przez ilustracje Adolfa Borna. Bardzo dobitnie podkreślają charakter bajek. Są bezpośrednie, a pojawiający się na nich bohaterowie ukazani są jako karykatury zwierząt lub ludzi.

Ezop żył prawdopodobnie w VI wieku p.n.e., niedaleko Frygii w Azji Mniejszej. Nie zachwycał raczej swoją powierzchownością, za to potrafił czarować tłumy za pomocą opowieści.

To jemu przypisuje się właśnie miano twórcy bajki zwierzęcej, czyli takiej, w której główną rolę odgrywają zwierzęta, ale wyposażone są w zestaw cech przynależny ludziom. Dodatkowo z takiej bajki musi wypływać morał. Czasami jest on podkreślony w ostatnim zdaniu, innym razem pozostawia się dowolność interpretacji dla czytelnika.

Bajki Ezopa zawierają w sobie wiele z elementów mitologicznych. Często pojawia się w nich Zeus, jako bóg wszystkich bogów. Jedna nosi także tytuł ,,Poganiacz i Herakles” i jednym z jej bohaterów jest właśnie wspomniany heros.

Wszystkie bajki są krótkie, raptem kilku zdaniowe. W każdej jednak można dopatrzeć się płynącego przesłania. Ezop zazwyczaj potępia w nich czyny oraz cechy negatywne, a podkreśla i gloryfikuje te dobre.

W jego krótkich rozprawkach przeczytamy np. o sprawiedliwości, o tym co wolno jednemu, a co dla drugiego jest absolutnie zabronione. O tym, że jeżeli ktoś nie pomoże drugiemu, sam straci. O tym kto jest najbardziej cwany, a kto jest najszybszy, itd.

,,Bajki Ezopa” to zbiór mądrości, które przestrzegane przez wszystkich, na pewno uczyniłyby świat lepszym. Warto zachęcać dzieci do ich samodzielnego odkrywania.

Ze względu na treści, które niektórym rodzicom mogą wydawać się kontrowersyjne (trzeba pamiętać, że wymowa i dobitność bajek na szczęście od wielu lat się nie zmieniła), polecam tę książkę dla dzieci powyżej 12-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://mediarodzina.pl/prod/1424/Bajki-Ezopa

Artykuł Bajki Ezopa – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Zofia Beszczyńska

Ilustracje: Elżbieta Krygowska – Butlewska

Wydawnictwo: Mila

Rok wydania: 2013

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2013 , Wydawnictwo Mila, Mila, Zofia Beszczyńska, Elżbieta Krygowska – Butlewska, Ptasia Jaga, baśń, bajka, opowieść, rodzeństwo, ptak, ptaki, konsekwencje, lenistwo, +9, +10, +11, +12, +13, +14, +15, +16, +17, +18, +100

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

,,Ptasia Jaga” to książka, która przypomina najbardziej znane nam, klasyczne bajki. Jest w niej pewna nostalgia za nieskrępowaną niczym wyobraźnią, dawnymi historiami opowiadanymi przez nasze babcie oraz przestrogą dla dzieci, które były niegrzeczne.

Historia rozpoczyna się od głównych bohaterów, rodzeństwa Jurka i Marysi, którzy woleli leniuchować, zamiast zajmować się swoimi obowiązkami czy wydawali pieniądze przeznaczone na jedzenie, na swoje przyjemności. Mama bardzo się na nich rozgniewała i dostali karę.

Jurek i Marysia nie mieli jednak zamiaru jej się poddawać. Postanowili uciec z domu i rozpocząć przygodę chodząc po lesie.

Drwili sobie z niebezpieczeństwa oraz ze strachów z bajek, które opowiadali im rodzice. Uważali to wszystko za wymyślone bzdury.

Prędko się jednak przekonali, że w lesie może czaić się wiele nieprzyjemnych istot, które tylko czyhają na takich dwoje gagatków jak to rodzeństwo.

Bardzo szybko znajduje ich tytułowa Ptasia Jaga – istota wyglądająca jak połączenie kobiety z ptakiem, która nakłada na dzieci mnóstwo obowiązków, więzi je w chatce i co gorsza – zamienia później w ptaki.

Książka ,,Ptasia Jaga” na pewno nie jest pozycją dla najmłodszych dzieci. To wymagająca historia, którą nie każdy będzie w stanie zrozumieć. Wiele jest w niej ukrytych metafor oraz nawiązań do głęboko skrywanych pragnień.

Czasami jest tak, że marzymy o czymś, co okazuje się następnie udręką. Innym razem styl naszego życia sprawia innym wiele przykrości, ale zdajemy sobie z tego sprawę wtedy, kiedy jest już za późno.

Jurkowi i Marysi na szczęście udaje się wrócić do domu, uwolnić niektórych ptasich przyjaciół, którzy wcześniej również byli ludźmi i zostali zamienieni przez Ptasią Jagę. W gruncie rzeczy rodzeństwo było dobre.

Moim zdaniem nie ma nic złego w tym, że czasami czegoś nie chce nam się zrobić. To zrozumiałe, że dzieci chcą korzystać ze swojej wyobraźni, podbijać nowe tereny i przeżywać przygody.

Kiedy Jurek i Marysia zyskali świadomość, że i ich rodzice oraz życie, które wiedli w porównaniu z mieszkaniem u Ptasiej Jagi było bardzo dobre, nabrali ochoty i do porządków i do wypełniania obowiązków. Wiele dzieci nie ma świadomości, że rodzice chcą dla nich jak najlepiej. Uważają, że każda kara lub każde zadanie to naruszenie ich wolności.

Książka ,,Ptasia Jaga” to bardzo ładna historia, napisana poetyckim językiem. Z przepięknymi ilustracjami Elżbiety Krygowskiej – Butlewskiej, które wprowadzą Was w ten niezwykły świat fantazji. Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 9-ego roku życia. One powinny docenić już opowiadaną historię w której nie brak opisów malowanego przed Wami świata, ani długich opowieści, snutych przez poznawane postacie.

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwomila.pl/

Artykuł Ptasia Jaga – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Yei T. Ozaki

Tłumaczenie: Adrianna Wosińska

Opracowanie graficzne: Krzysztof Wosińki 

Wydawnictwo: Kirin

Rok wydania: 2016

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Hasła: recenzja, baśń, baśnie, baśnie japońskie, Japonia, Kraj Kwitnącej Wiśni, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2016, bajka, Kirin, smok, smoki, kimono, przygody, mądrość, mądrości, zło, dobro

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Egzotyczna kultura Japonii ma swoich zwolenników na całym świecie. Przyciąga animacją, malarstwem, muzyką czy architekturą. Dorośli zaczytują się książkami Murakamiego czy Yasunari Kawabaty. Nastolatkowie oglądają produkcje studia Ghibli, a każdy lubi napić się filiżanki matchy; japońskiej, zielonej, sproszkowanej herbaty.

Jak jednak rozpocząć swoją przygodę z Japonią? Co więcej, jak do tej kultury przekonać tych młodszych? Zamiast od razu kupować bilet na samolot, proponuję ,,Baśnie japońskie” Yei T. Ozaki, wydawnictwa Kirin. To absolutna klasyka i esencja Kraju Kwitnącej Wiśni.

Książka składa się na 22 historie, pełne mitycznych stworzeń, niewiarygodnych splotów akcji i przede wszystkim ważnych wartości.

,,Baśnie japońskie” to nie tylko bajki, ale również legendy, bo opisują historyczne aspekty Japonii, wyjaśniają nazewnictwo czy pochodzenie różnych sławnych postaci.

Baśnie z dalekiej Azji różnią się pod wieloma względami od naszych, europejskich. Przede wszystkim puenta nie zawsze jest mocno podkreślona. Nie wszystkie wątki historii są zamykane, pozostaje wiele niedopowiedzeń.

Niesamowity jest jednak sposób w jaki przedstawia się bohaterów. Zazwyczaj mają oni cechy, których nie powstydziliby się bogowie. Przeważnie są to istoty przybyłe z innych światów, które swoją obecnością mają tylko wspomóc trudny los przeciętnego człowieka.

Czy to w baśni ,,Zbieracz bambusa i księżycowe dziecię” czy w ,,Momatarō – chłopiec zrodzony z brzoskwini” pojawiają się mali ludzie, których zadaniem jest ulżyć staruszkom w ich ciężkiej doli.

Nie zawsze jednak siła tych bohaterów polega na ich boskim pochodzeniu. Wielokrotnie za ich sukces odpowiadają także przyjaciele oraz choćby zwierzęta, które zdecydowały się im służyć.

Baśnie pełne są ponadczasowych mądrości, które w większości są aktualne nawet dzisiaj. Wiele tych historii pochodzi z czasów sprzed 1000 i więcej lat, a mimo to ich przekaz pozostaje niezmienny.

Czytając ,,Baśnie japońskie”, możemy wywnioskować, że dla Japończyków istotny jest szacunek dla zwierząt czy dane komuś słowo. Konsekwencje złamanej obietnicy czy skrzywdzenie czworonoga mogą być naprawdę nieprzyjemne.

Najważniejsze jest jednak relacja pomiędzy rodzicami, a dziećmi. Zobowiązanie potomstwa wobec ojca i matki ma największą wartość i jest najmocniej czczone. Co za tym idzie, ogromne jest pragnienie rodziców o posiadaniu dzieci. Często ludziom, którzy nie doczekali się córki bądź syna, dokucza samotność. Wtedy ich jedynym celem staje się chęć posiadania potomstwa.

W przypadku, kiedy mają dzieci, ale muszą się z nim rozstać dla ich dobra, są w stanie pogodzić się z własną tęsknotą. Są to poruszające i smutne historie, ale pokazują jak ważną cechą dla Japończyków jest bycie prostym i dobrodusznym człowiekiem.

Najsmutniejsza jest dla mnie jednak ,,Baśń o staruszku, który ożywiał uschnięte drzewa”. To piękna historia ze szczęśliwym zakończeniem, jednak utrata czworonożnego przyjaciela i ogromna dobroć staruszka wzrusza mnie za każdym razem, kiedy ją czytam. Baśń ta uczy, że dobro zawsze wraca, a zazdrość prowadzi do marnego końca.

Japończycy, jako naród niezwykle pracowici, zwracają uwagę na indywidualne predyspozycje osób do tego co robią. W baśni ,,Zdolny myśliwy i zręczny rybak” pokazuje się czytelnikowi, że powinniśmy zajmować się rzeczami w których jesteśmy najlepsi. Zbytnia pewność siebie może jedynie nam zaszkodzić.

 

,,Widzisz teraz jakie są konsekwencje zabierania się za coś, o czym nie ma się pojęcia?!” Yei T. Ozaki, ,,Baśnie japońskie”, str. 74

 

Baśnie uczą także, że życie ma tym mniejszą wartość im dłużej trwa. A przynajmniej my tak możemy postrzegać pewne kwestie. Gdyby człowiek musiał żyć wiecznie, śmierć byłaby dla niego wybawieniem od monotonii. Tak jak w historii ,,Baśń o człowieku, który nie chciał umrzeć”, gdzie mężczyzna chciał żyć wiecznie, do momentu kiedy ofiarowano mu nieśmiertelność.

Naturalnie baśnie japońskie nie są pozbawione wad. Podobnie jak ich europejskie odpowiedniki trącają czasami dziecięcą naiwnością. Źli ludzie zamieniają się w dobrych, tylko pod wpływem jakiegoś nagłego zdarzenia i nigdy już nie wracają do swoich złych nawyków. Wrogowie stają się przyjaciółmi tylko dlatego, że ktoś powiedział im, że nie mogą się dalej kłócić. Przykładów jest mnóstwo i każdy jest na swój sposób abstrakcyjny. Oczywiście jest to utopijny obraz świata, który chcielibyśmy oglądać. Od tego są baśnie, żeby przedstawiać nam takie historie.

Zaskoczyło mnie, że w ,,Baśniach Japońskich” w porównaniu do baśni z innych krajów tego czasu, jest bardzo mało okrutnych opisów. W europejskich choćby bajkach, zjadające dzieci czarownice czy ścinający głowy smokom rycerze są powszechni. W japońskich baśniach jedynie w ,,Biały zając z Inaby i krokodyle” jest moment kiedy robi się trochę nieprzyjemnie. Oczywiście pokazany tam sadyzm jest w zasadzie zasłużony i bardzo trudno żałować ,,ofiary”, która wcześniej nieźle narozrabiała.

Kiedy jednak już pisze się o okrutnych czynach, dobór słownictwa oraz opisy nie wydają się przerażające i nieprzyjemne. W baśniach nagradza się bohaterów, ale także musi się karać zbrodniarzy i ludzi bez moralności. To oczywiste, że pojawiają się tam wątki zemsty czy ludobójstwa.

Trzeba zwracać uwagę komu lub z kim czyta się baśnie. Teraz wielu rodziców oburzają wątki związane z zabijaniem lub okaleczaniem, pojawiające się  w książkach skierowanych do dzieci.

Pod warunkiem, że mają one jednak swoje wytłumaczenie, a osoba, która krzywdzi ponosi karę, wszystko jest jak najbardziej w porządku.

Doskonale pokazuje to jednak jak zmienia się sposób opowiadania bajek i podejście do dzieci. Kiedyś młodym ludziom bez ogródek opowiadano najstraszniejsze historie i próbowano je przestraszyć (lub postraszyć). Dzisiaj rodzice starają się oszczędzać dzieciom przykrytych historii.

(Pisałam na ten temat już tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/01/27/czy-to-na-pewno-sa-ksiazki-dla-dzieci/ )

,,Baśnie Japońskie” sprawdzą się fantastycznie w przypadku starszych dzieci. Nastolatkowie wiele nauczą się o kulturze wschodu, a dorośli będą mogli zanurzyć się w świat fantazji i nieco pomarzyć o spotkaniu jakiegoś szczodrego wędrowca.

Bardzo podobają mi się zamieszczone w książkach drzeworyty z przełomu XIX i XX wieku. Nadają jeszcze większą wartość baśniom i zwracają naszą uwagę na to jak wiekowe one są.

Jedyny zarzut jaki mogę mieć do wydania to to, że książka nie jest w grubej okładce. Takie baśnie mogłyby być wspaniałym prezentem albo wieloletnią pamiątką przekazywaną młodszemu pokoleniu. Jednak przy nadmiernej eksploatacji, jaka towarzyszy czytaniom pojedynczych historii (wszak chętnie się wraca do ulubionych bohaterów), okładka może się zniszczyć i przestanie być ozdobą naszej biblioteczki.

Nie znaczy to jednak, że nie powinno się sięgnąć po ,,Baśnie japońskie”. Wręcz przeciwnie, im prędzej przyswoimy sobie najsławniejsze historie z dalekiej Azji, tym szybciej nauczymy się lepiej rozumieć kulturę Japończyków.

Książka pełna jest mądrości, którą należy dzielić się z młodszymi. W ten sposób możemy ich nauczyć, że dobro popłaca, a zło zostaje ukarane. Co więcej, Wydawnictwo Kirin przygotowało aż 3 części baśni co oznacza jeszcze więcej historii i legend z Kraju Kwitnącej Wiśni.

Niech ta lektura będzie dla Was wspaniałym oderwaniem się od rzeczywistości. Dzięki uniwersalności, czytanie jej sprawi przyjemność każdemu, bez względu na wiek oraz płeć.

Artykuł Baśnie japońskie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Jill Barklem

Ilustracje: Jill Barklem

Wydawnictwo: Znak emotikon

Rok wydania: 2017

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, książeczka, recenzje książek dla dzieci, 2017, bajka, W jeżynowym grodzie, Znak, Jill Barklem, mysz, myszy, myszka, myszki, dom, rodzina, społeczność, pomoc, przygoda, przygody, szczęście, bezpieczeństwo, beztroska, radość

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Są takie książki, które zasługują na miano nie tylko najbardziej wartościowych, ale także po prostu pięknych. Takich, które każdy chce mieć w swojej biblioteczce ze względu na wyjątkową urodę. Są swojego rodzaju mini dziełami sztuki, którymi można się dzielić z najbliższymi.

Kiedy zobaczyłam ,,W Jeżynowym Grodzie” wiedziałam, że to właśnie będzie tego typu książka. Piękne wydanie, szyte strony i magiczne ilustracje Jill Barklem, która jest także autorką historii o małych myszkach.

To doskonały przykład tego, że książka to nie tylko test, ale ważny jest całokształt, gdzie jeden marny element wpłynie na odbiór całości. Tutaj wszystko zrealizowane jest na piątkę z plusem, dlatego jest i będzie to pozycja ponadczasowa. Bez względu na przejściową modę i zamiłowania czytelników, ,,W Jeżynowym Grodzie” zawsze odnajdzie swoich wiernych fanów, a opowieści z okolic żywopłotu będą jeszcze długo opowiadane dzieciom przez ich rodziców.

W drzewach, wydmach, pomiędzy krzewami kryją się małe drzwiczki, za którymi mieszkają myszki. Żyją one w zgodzie z naturą, dbają o siebie i cieszą się szczęśliwym i spokojnym istnieniem. Każdy w tym małym społeczeństwie spełnia określoną funkcję. Wspólnie gromadzą jesienią zapasy na zimę, opiekują się swoimi mysimi dziećmi i pomagają, kiedy tylko zachodzi taka potrzeba.

Należy pamiętać, że książka nie jest nowością. Jej fabuła powstała przeszło 30 lat temu. Teraz ktoś mógłby się oburzyć, że pokazane w niej mamy myszy cały dzień spędzają gotując lub szyjąc, a tatusiowie wychodzą do pracy i przeważnie zajmują się tam pracą fizyczną. Kiedyś jednak nikomu to nie przeszkadzało. Zresztą wszyscy są tam szczęśliwi. Nikt nie jest do niczego przymuszany i każdy może wybrać swoją własną drogę.

Jeżynowy Gród nie ma bowiem żadnych wrogów. Czasami natura może spłatać figla delikatnie spryskując zgromadzenie myszek wiosennym deszczem, ale zawsze małe gryzonie doskonale sobie radzą w każdej sytuacji.

Czytając ,,W Jeżynowym Grodzie” ma się poczucie bezpieczeństwa. Nawet jeżeli gubi się mała myszka Prymulka, to zaraz zostaje odnaleziona przez jej bliskich.

Książka podzielona jest na kilka rozdziałów. Pierwsze cztery związane są z porami roku: wiosną, latem, jesienią i zimą. Te historie doskonale nadają się dla najmłodszych czytelników. Nie ma w nich fabuły. To raczej wstęp do świata myszek.

Nie znaczy to jednak, że starsze dzieci będą się przy nim nudzić. Piękne ilustracje są taką ucztą dla oczu, że połączenie ich z nawet kilkoma zdaniami tekstu, wyzwala w czytelniku ogromne pokłady wyobraźni.

W kolejnych rozdziałach dzieje się już nieco więcej. Możemy jeszcze bardziej przywiązać się do bohaterów i przeżywać z nimi nawet pewne chwile wzruszenia.

Przyznaję sama, że czytając o niespodziance, którą przyjaciele i mąż sprawili Makóweczce sama nieco się rozkleiłam.

Na podstawie książki powstała nawet bajka o tytule ,,The Enchanted World of Brambly Hedge”, tworzona w latach 1996-2000, niestety nie ma już ona tyle uroku co ilustracje zamieszczone w oryginalnej wersji książki. Seria telewizyjna zestarzała się i myślę, że współczesne dzieciaki niechętnie by ją oglądały.

Historie z Jeżynowego Grodu kojarzą się z ciepłem domowego ogniska, wizytami u babci i dziadka, pobytem na wsi.

Opisywane w książce przysmaki wspomagają apetyt i pobudzają wyobraźnię. Na myśl o legumince z pierwiosnków, kanapkach z płatków róży czy fiołkach w cukrze aż cieknie ślinka. Wszystko jest zdrowe i przede wszystkim w 100% naturalne.

Ta książeczka uspokaja i wprowadza w dobry nastrój. Pozwoli się wyciszyć dziecku po całym dniu pełnym wrażeń i przeniesie go do bezpiecznej krainy snu.

Artykuł W Jeżynowym Grodzie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Lotta Olsson

Ilustracje: Maria Nilsson Thore

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, książeczka, przyjaźń, 2018, nowość, nowość wydawnicza, maskarada, Lotta Olsson, Maria Nilsson Thore, Zakamarki, przyjęcie, bal przebierańców, mrówkojad, orzesznica, las, kłamstwo, białe kłamstwo, poświęcenie

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Niektóre dzieci mają wyjątkowo rozwiniętą wyobraźnię. Potrafią wymyślić historię w którą same potem są w stanie uwierzyć. Jeszcze inne, mają niezwykłą zdolność przyjmowania wszystkiego za pewnik, niezależnie od tego jak bardzo abstrakcyjne jest to, co usłyszą.

Czy ważne jest, żeby nauczyć dziecko odróżniania prawdy od kłamstwa?

Jak najbardziej! Ale czy uczenie dziecka, że nie wolno kłamać i koniec, jest jedynym słusznym rozwiązaniem?

Nad tym pytaniem zastanowiły się również autorki książki ,,Maskarada”, Lotta Olsson oraz Maria Nilsson Thore.

Obsadzając w roli znane nam już postacie z ,,Dziwne zwierzęta” czy ,,Sens życia” sympatycznego mrówkojada oraz zdolną orzesznicę, zwróciły nam uwagę, że kłamstwo kłamstwu nie zawsze jest równe.

W ,,Maskaradzie” przyjaciele dostają zaproszenie na bal przebierańców od bliskiego znajomego jeżozwierza. Mrówkojad jest bardzo podekscytowany perspektywą przedniej zabawy, ale orzesznica wydaje się być zupełnie nieporuszona. Z czasem, przyznaje się przyjacielowi, że nie lubi tego typu wydarzeń i zamierza zostać w domu.

W jaki sposób jednak powinna powiedzieć o swojej decyzji jeżozwierzowi tak, żeby go nie urazić?

Postanawia skorzystać z możliwości skłamania. Uważa, że w takiej sytuacji nie robi nic złego i nazywa to rozwiązanie ,,kłamstwem białym”. Czy ma rację? Zastanówmy się chwilę nad tym.

Kłamstwo dlatego jest złe, że za jego pośrednictwem próbujemy uchylić się od odpowiedzialności, chcemy wypaść lepiej w oczach innych lub zyskać jakąś korzyść (przeważnie kosztem drugiej osoby).

Jak jest w przypadku orzesznicy? Czy ona chce okłamać jeżozwierza dlatego, żeby coś na tym zyskać? Nie. Jedynym powodem dla którego to robi to jej niechęć do tego typu przyjęć oraz troska o przyjaciela.

Lotta Olsson pokazuje, że świat nie jest pokryty białą lub czarną farbą. Jest również pełen szarości i zadaniem każdej osoby jest zastanowienie się co będzie w danej sytuacji lepsze.

Fantastyczny w tym wszystkim jest również mrówkojad, który gra rolę głosu rozsądku orzesznicy, staje po stronie przyjaciółki oraz finalnie przekonuje ją, że maskarady wcale nie są takie złe. Wystarczy odpowiednie podejście

Książka jest pięknie wydana. Gruba okładka i pięknej jakości papier będą ozdobą każdej biblioteczki. Urocze ilustracje Marii Nilsson Thore dopełniają całości. Użyta kolorystyka i ograniczenie detali, pozwala skupić się na fabule nawet najmłodszym czytelnikom.

,,Maskarada” jest jedną z nielicznych książek, poruszających temat ,,kłamstwa” w sposób niestereotypowy. To nowoczesna pozycja dla rodziców, którym zależy na uczeniu swoich dzieci samodzielnego myślenia i nie popadania w konwenanse.

Artykuł Maskarada – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.