➜ Tytuł: Giganci. Nangali. Tom 8
➜ Seria: Giganci
➜ Scenariusz: Lylian, Ingrid Chabbert
➜ Rysunki: Paul Drouin, Charline Forns
➜ Tłumaczenie: Nika Sztorc
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Australia, kosmos i początek końca

Nangali poznajemy jako dziewczynkę zapatrzoną w gwiazdy. Kosmos jest jej obsesją, ucieczką i pasją jednocześnie. To podczas jednej z nocnych obserwacji dostrzega coś niepokojącego – spadający meteoryt. Chwilę później niebo nad Sydney rozświetlają kolejne ogniste obiekty. Miasto staje w płomieniach.

Twórcy serii nie pierwszy raz sięgają po motyw globalnej katastrofy, ale tym razem wizualnie i dramaturgicznie skala zniszczenia jest wyjątkowo sugestywna. Australia – z jej pustynnym krajobrazem oraz niekończącymi się drogami – staje się naturalną scenerią dla historii drogi, ucieczki i konfrontacji z siłą znacznie większą niż człowiek.

Fantastyka przeplatana codziennością

Giganci. Nangali. Tom 8 to wciąż opowieść o prastarych gigantach, paranormalnych mocach i siłach, które wykraczają poza ludzkie rozumienie. Jednak tym, co wyróżnia serię na tle innych komiksów fantasy dla młodszych czytelników, jest konsekwentne osadzanie tej spektakularności pomiędzy realizmem zwyczajnego życia nastolatków.

Nangali żyje tylko z mamą. Ojciec mieszka daleko. Dziewczynka nosi w sobie przekonanie – tak typowe dla wielu dzieci po rozstaniu rodziców – że to ona jest powodem ich decyzji. To poczucie winy, choć nienazwane wprost, wpływa na jej relacje i sposób patrzenia na świat.

Dzięki temu bohaterka nie jest wyłącznie „wybraną”, która musi ocalić świat. Jest jedenastolatką, która próbuje zrozumieć więzi z bliskimi oraz swoją rolę w rodzinie.

Moc i niezależność – czy na pewno?

Pod koniec historii Nangali mówi, że skoro poznała swojego giganta, nie potrzebuje już rodziców. W kontekście symboliki serii można to czytać jako metaforę wewnętrznej siły, odnalezienia własnej tożsamości i autonomii.

Jednak dosłownie to zdanie wypowiedziane przez jedenastolatkę budzi we mnie pewne zastrzeżenia. Czytelnik w tym wieku wciąż potrzebuje dorosłych – ich obecności, wsparcia, stabilności. Dlatego warto, by rodzic czy opiekun towarzyszył młodemu odbiorcy w lekturze i pomógł osadzić tę deklarację w bezpiecznym kontekście: jako figurę retoryczną, a nie zachętę do emocjonalnego odcięcia się od rodziny.

To mała uwaga, ale warta odnotowania w kontekście całego tomu.

Wizualna siła serii

Seria Giganci od początku wyróżnia się dynamiczną kreską i umiejętnym budowaniem napięcia obrazem. W tomie australijskim szczególne wrażenie robią sceny spadających meteorytów oraz walki: kontrast nocnego nieba i ognia, monumentalność gigantów czy przestrzeń krajobrazu.

Twórcy umiejętnie balansują między intensywną akcją a wypełnioną refleksjami ciszą, w których bohaterka mierzy się z własnym lękiem, niepewnością oraz poczuciem winy.

Recenzje pozostałych części serii komiksowej Giganci:

• Giganci. Erin. Tom 1,
• Giganci. Siegfried. Tom 2,
• Giganci. Bora i Leap. Tom 3,
• Giganci. Celestin. Tom 4,
• Giganci. Luyana. Tom 5, Giganci. Yatho. Tom 6,
• Giganci. Moon. Tom 7.

Dla kogo jest ten komiks?

Giganci. Nangali. Tom 8 to opowieść o kosmicznym zagrożeniu i bardzo przyziemnych sprawach, z którymi z łatwością będą identyfikować się czytelnicy w wieku 9+. To opowieść o dziewczynce, która właśnie wśród gwiazd znajduje swoje przeznaczenie – musi jednak zejść na ziemię, żeby stanąć w obronie ludzkości. Sprawdzajcie dostępność tego komiksu na stronie wydawnictwa Egmont.

FAQ – Giganci. Nangali. Tom 8

O czym jest komiks Giganci. Nangali. Tom 8?

Ósmy tom serii przenosi czytelników do Australii, gdzie poznajemy Nangali – dziewczynkę zafascynowaną kosmosem. Podczas obserwacji nocnego nieba dostrzega spadające meteoryty, które prowadzą do katastrofy w Sydney. Historia łączy spektakularne wydarzenia z wątkiem dojrzewania i problemami rodzinnymi bohaterki.

Czy Giganci. Nangali można czytać bez znajomości poprzednich tomów?

Tak, każdy tom serii skupia się na innym bohaterze i innej części świata, dlatego historię Nangali można czytać samodzielnie. Jednak znajomość wcześniejszych części pozwala lepiej zrozumieć uniwersum gigantów oraz powtarzające się motywy.

Dla jakiego wieku przeznaczony jest tom 8 serii Giganci?

Komiks najlepiej sprawdzi się dla czytelników w wieku 9-16 lat. Zawiera dynamiczne sceny katastroficzne i elementy fantasy, ale równocześnie porusza tematy emocjonalne bliskie nastolatkom.

Jakie tematy porusza Giganci. Nangali. Tom 8?

Poza fantastyką i motywem prastarych gigantów komiks porusza kwestie rozstania rodziców, poczucia winy dziecka oraz budowania własnej tożsamości. To historia drogi – zarówno fizycznej, jak i emocjonalnej.

Artykuł Giganci. Nangali. Tom 8 – recenzja komiksu o walce ze złem i dojrzewaniu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Malinka Wombat i Kapibara
➜ Seria: Malinka Wombat
➜ Autor: Marcin Kozioł
➜ Ilustracje: Monika Urbaniak
➜ Wydawnictwo: Bumcykcyk
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kontynuacja serii o Malince Wombat

Malinka Wombat i Kapibara to trzecim tom perypetii tytułowej bohaterki. Tym razem do jej australijskiego domu przybywa gość z dalekiej Ameryki Południowej. Przyjaciel starszego brata, przywozi nie tylko urocze prezenty pomyślane pod kątem zainteresowań rodziny Malinki. Dzięki jego obecności mała wombatka uczy się gościnności oraz zdaje sobie sprawę, że czasami można przesadzić nawet z uprzejmością.

Kapibara, która nie wymawia ,,r”

Przyznam, że autor wpadł na uroczy pomysł, żeby gość kapibara nie tylko miał bardzo oryginalne imię Tararara, ale także nie wymawiał litery ,,r”. Z powodu jego przypadłości, na początku dochodzi między nim a Malinką do małego nieporozumienia. Wombatka jednak, kiedy orientuje się w czym rzecz, także przestaje mówić ,,r”. Okazuje się, że ten pomysł – choć podszyty dobrymi intencjami – niekoniecznie jest trafiony.

Czasami najlepsze, co możemy zrobić, to być otwartym i serdecznym. Nie trzeba upodabniać się do gościa, żeby on poczuł się dobrze w naszym towarzystwie.

Jak nauczyć dziecko przyjmowania prezentów

Malinka Wombat i Kapibara mimo że składa się na prostą narrację oraz niezbyt skomplikowaną fabułę – przemyca rozmaite informacje o świecie oraz uniwersalne mądrości. Szczególnie przydatny, w kontekście zbliżających się Świąt, może okazać się wątek umiejętności przyjmowania prezentów.

Za pomocą prostej sceny, dziecko zobaczy w jaki sposób najlepiej zareagować na otrzymany prezent. Ważne, żeby docenić intencję obdarowującego, a być może okaże się, że podarunek ma większe znaczenie, niż można byłoby się tego początkowo spodziewać.

Pobierz QUIZ o wombatach i kapibarach

Gdzie kupić tę książkę

Ta seria to również zachwycające, niezwykle kolorowe ilustracje Moniki Ubraniak. Sprawiają one, że historia ożywa, a czytelnik sam wpada z wizytą do wombaciego lasku. Malinka Wombat i Kapibara można znaleźć na stronie wydawnictwa Bumcykcyk.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

O czym jest Malinka Wombat i Kapibara?

To zabawna, a jednocześnie edukacyjna opowieść o spotkaniu dwóch gatunków wyjątkowych zwierzaków – kapibary i wombata.

Dla jakiego wieku jest ta książka?

Najlepiej sprawdzi się u dzieci w wieku przedszkolnym i młodszych.

Czy to dobra książka na prezent dla dziecka?

Tak – łączy przyjemną treść z wiedzą, zachęca do zadawania pytań i świetnie nadaje się do wspólnego czytania w domu.

Jak rozróżnić kapibarę od wombata?

Sięgnij po książkę i rozwiąż mój quiz, żeby uporządkować swoją wiedzę!

Artykuł Malinka Wombat i Kapibara – recenzja książki + QUIZ pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Czy słyszeliście kiedyś o wombatach? To takie urocze, trochę naziemne koale, które zamieszkują daleką Australię. W polskich książkach dla dzieci to raczej goście niż stali bywalcy – chyba, że mowa o typach podróżników i reporterów, ci mają w lekturach (oraz na regałach) miejsce szczególne!

Nowa seria dla dzieci – Malinka Wombat

Być może mieliście już szansę poznać słynnego obieżyświata wombata Maksymiliana. Tym razem przyszedł czas na jego młodszą siostrę Malinkę, która również ma sporo do powiedzenia! 

Choć (póki co) w najnowszej serii od wydawnictwa Bumcykcyk nie wychyla noska poza swoją Australię, sumiennie przygotowuje się do swojego przyszłego zawodu. Malinka ma aspirację zostać prawdziwą dziennikarką terenową – nie przepuści więc żadnej okazji, żeby nauczyć się czegoś nowego.

Książki z dużymi, kolorowymi ilustracjami

W ramach nowej serii książek obrazkowych ,,Malinka Wombat”, której autorem jest Marcin Kozioł, ukazały się dwie pozycje:

• Malinka Wombat i Kangurek,
• Malinka Wombat i Klops.

Charakteryzują się one dość dużym formatem, twardą oprawą oraz pełno rozkładówkowymi ilustracjami Moniki Urbaniak. Dzieci polubią intensywne kolory oraz bohaterów, których futerka wyglądają niezwykle realistycznie (aż chce się je głaskać!).

Malinka Wombat i Kangurek

Tytułowa Malinka mieszka w wombacim lasku, a na czubku głowy nosi (a jakże!) malinową kokardę. W tomie ,,Malinka Wombat i Kangurek” przytrafia się jej kilka rzeczy:

• decyduje się pójść do biblioteki,
• poznaje różne gatunki książek (m.in. książkę kucharską i dreszczowiec),
• trafia na szlak i wpada na to, do czego mogą służyć oznaczenia na drzewach,
• poznaje zasady właściwego zachowania się, kiedy ktoś się zgubi.

To oczywiście nie wszystko. Bohaterka książki zyskuje także nowych przyjaciół, którymi są kangury. Dzięki zebranym ciekawostkom na końcu lektury, można dowiedzieć się kilku informacji nie tylko o nich, ale także o samej Malince i jej podobnych kuzynach.

Trochę żałuję, że ,,Malinka Wombat i Kangurek” tak szybko się skończyła i razem z bohaterką nie dotarliśmy finalnie do biblioteki, ale być może jest szansa na kontynuację tego wątku w kolejnych częściach serii.

Link do strony wydawnictwa: https://www.bumcykcyk.com/pl/p/Malinka-Wombat-i-Kangurek-dedykacja%2C-autograf/113

Malinka Wombat i Klops

Drugi tom skupia się na Klopsie, czyli starszym bracie Malinki, ale także gościnnie pojawiają się w tej książce piękne kakadu krasnoczube. Malinka w tej historii:

• odkrywa, że jest zbyt niska, by przeczytać treść pewnego plakatu,
• wpada na pomysł, że razem można osiągnąć więcej,
• przypomina jak ważne są podziękowania,
• zdaje sobie sprawę, że nie można iść na skróty i wykorzystywać innych do swoich celów.

,,Malinka Wombat i Klops” to bardzo mądra książka! Podoba mi się w niej postawa taty głównej bohaterki, ale i sama historia, która w zabawny sposób uczy dzieci empatii oraz… kreatywności! 

Przy okazji to także kolejna szansa na zdobycie wiedzy z zakresu fauny Australii – szczególnie dotyczącej milusińskich wombatów. Zarówno książkę ,,Malinka Wombat i Klops” jak i ,,Malinka Wombat i Kangurek” polecam wszystkim dzieciom już powyżej 3 roku życia. 

Link do strony wydawnictwa: https://www.bumcykcyk.com/pl/p/Malinka-Wombat-i-Klops-dedykacja%2C-autograf/114

Artykuł Malinka Wombat – recenzja nowej serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Z nieukrywanym entuzjazmem powracam do serii ,,Księga samodzielności”, która niczym amerykańskie kino akcji, dostarcza emocji w każdym rozdziale powieści!

Do tej pory ukazały się:

• Księga samodzielności, czyli przygody Zuzy na bezludnej wyspie. Tom 1,
• Księga samodzielności, czyli Zuza w tarapatach. Tom 2.

Fundacja Akademia Samodzielności

Najnowsza część – ,,Księga samodzielności, czyli Zuza w krainie kangurów. Tom 3” zabiera czytelników do Australii. Tytułowej bohaterce wreszcie udaje się dotrzeć na konkurs młodych, pisarskich talentów i teraz ma już tylko nadzieję na wylegiwanie się na złotych plażach i picie zimnych napojów w cieniu parasola. Zarówno Zuza oraz jej nowi przyjaciele zupełnie nie spodziewają się, jakie atrakcje zaplanował dla nich autor książki.

Pomysłodawcą serii oraz autorem tekstów jest Przemysław Jakóbczyk, który – można powiedzieć – na survivalu zjadł już zęby. Jakóbczyk to założyciel Fundacji Akademii Samodzielności, w ramach której prowadzone są zajęcia w szkole przetrwania. W książce doskonale widać rozległą wiedzę autora, który łącząc fabułę z garścią praktycznych informacji, doskonale potrafi przekazać przydatną znajomość różnych, ciekawych technik.

Książka dla dzieci niczym emocjonujący film akcji

Trzeci tom serii kolejny raz jest mieszanką różnych wypadków, których wystąpienie (w krótkim odstępie czasu) na szczęście uznaje się za dość rzadkie. Nie znaczy to jednak, że kiedyś nie możemy być świadkami takich wydarzeń, które będą wymagały od nas odpowiedniego zachowania i szybkiej reakcji.

W ,,Księdze samodzielności, czyli Zuza w krainie kangurów” bohaterowie będą mieć do czynienia z:

• niebezpiecznym i niezidentyfikowanym ładunkiem odnalezionym na przystanku,
• nagłym pogorszeniem zdrowia dorosłego i potrzebą udzielenia mu podstawowej pomocy,
• trąbą powietrzną,
• brakiem pitnej wody,
• poważnym zranieniem w rękę,
• kleszczem,
• przegrzaniem z powodu zbyt intensywnego słońca.

Blaski (i cienie) Australii

Autor buduje emocjonującą fabułę, nie pozwalając nawet na chwilę oderwać się od książki. Przy okazji podkreśla jak istotne jest odpowiednie nastawienie w chwilach, które wydają się trudne. Okazuje się, że pozytywna motywacja oraz optymistyczne myślenie może uratować nawet życie.

Zuza, która jest zaznajomiona nie tylko z technikami przetrwania, ale i z survivalowym sprzętem, uczy czytelników o czym należy pamiętać w sytuacjach zagrażających zdrowiu. Dużą wartością dodaną są też oczywiście liczne wzmianki o australijskiej faunie czy chociażby – najbardziej popularnych miejscach w tym kraju. Aż miło przenieść się na chwilę w tamte strony – szczególnie, że czytając książkę, jesteśmy daleko od tych wszystkich potencjalnych niebezpieczeństw.

Ucząc się z Zuzą

,,Księga samodzielności, czyli Zuza w krainie kangurów” choć z jednej strony jest niezwykle autentyczna (np. kiedy autor nie tłumaczy angielskojęzycznych wstawek bohaterów, czego jestem fanką), to z drugiej na szczęście istnieje bardzo małe prawdopodobieństwo, że te wszystkie niebezpieczeństwa mogą przytrafić się jednej osobie.

Ucząc się jednak z Zuzą możemy być pewni, że nic nie zaskoczy nas w ekstremalnych sytuacjach! Polecam tę serię dzieciom powyżej 9 roku życia. Książka będzie świetną lekturą na wakacje.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.akademia-samodzielnosci.pl/

Artykuł Księga samodzielności, czyli Zuza w Krainie Kangurów – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Dziobak Toto i magiczne drzewo
➜ Seria: Dziobak Toto
➜ Scenariusz: Eric Omond
➜ Rysunki: Yoann
➜ Tłumaczenie: Ernest Kacperski
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: ma dużo zalet

Australia kojarzy nam się – oprócz tego, że jest bardzo daleko, także z niezwykłymi zwierzakami, zamieszkującymi ten kontynent. W najnowszej, komiksowej propozycji od Wydawnictwa Egmont ukazał się właśnie pierwszy tom serii ,,Dziobak Toto”, w którym możemy śledzić przygody najbardziej charakterystycznych dla tego kraju bohaterów.

KOMIKSY DLA DZIECI, KTÓRE JESZCZE NIE CZYTAJĄ SAMODZIELNIE

Książka została wydana w ramach cyklu ,,Mój pierwszy komiks 5+”. To już całkiem bogata w różnorodne tytuły seria, z których ja polecam przede wszystkim:

• Bartłomiej i Karmelek,
• W cieniu drzew,
• Pan Borsuk i pani Lisica,
• Opowieści z Bukowego Lasu.

CZEGO SIĘ SPODZIEWAĆ PO DZIOBAKU?

,,Dziobak Toto i magiczne drzewo” otwiera obrazkową historię o dwójce przyjaciół – tytułowym dziobaku oraz pewnym misiu koala. Na skutek pewnych wydarzeń, spotykają oni rozmaite zwierzęta, ale kluczową rolę odegrają także kolczatka Chichi oraz nietoperz Riri.

Autorami komiksu są Yoann (rysunki) oraz Eric Omond (scenariusz). Ich ,,Dziobak Toto” nie emanuje jednak poczuciem bezpieczeństwa i beztroską, jak tytuły, które wymieniłam powyżej. Wręcz przeciwnie, mimo wyposażenia postaci w ludzkie cechy, opowieść ta jest silnie osadzona w rzeczywistości.

KIEDY PEWNEGO DNIA ZNIKA RZEKA

Fabuła rozpoczyna się od pobudki Toto. Jego dom znajduje się na wodzie, w samych środku rzeki. Autorzy także wspominają o jego przyzwyczajeniach oraz jadłospisie. Kiedy jednak dziobak wychodzi na zewnątrz, okazuje się, że rzeka zniknęła, a w korycie pozostało tylko mokre jeszcze błoto.

Toto biegnie więc z nowiną do swojego przyjaciela koali, który mieszka na drzewie i brak wody nie jest jego największym zmartwieniem. Wspólnie postanawiają jednak wyruszyć w drogę, żeby znaleźć przyczynę tego nowego stanu rzeczy.

KORA Z MAGICZNEGO DRZEWA

Nietypowe w ,,Dziobaku Toto” jest połączenie bardzo realistycznego ukazania drastycznych efektów łańcucha pokarmowego, z elementami magii – trudnymi do wyjaśnienia w sposób logiczny. 

Okazuje się bowiem, że wraz z tamą blokującą dopływ wody, pojawiła się też bestia, która krzywdzi inne zwierzęta. Toto wraz z przyjaciółmi (starymi i dopiero co poznanymi) otrzymali korę z magicznego drzewa, która pomaga im zrozumieć przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Czy uda się im jednak przywrócić nurt w rzece? Czy umkną szczęśliwie przed bestią?

NIE DLA WRAŻLIWYCH ODBIORCÓW

Muszę przyznać, że z jednej strony komiks jest powiewem świeżości, oferującym dzieciom prawdziwe emocje oraz autentyczny (częściowo) scenariusz. Z drugiej, z pewnością nie jest to lektura dla bardzo wrażliwych czytelników.

Sądzę, że więcej radości sprawi on czytelnikom powyżej 9 roku życia (zamiast sugerowanego wieku 5+), którzy będą mogli go samodzielnie przeczytać.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Moj-pierwszy-komiks-5-.-Dziobak-Toto.-Dziobak-Toto-i-magiczne-drzewo.-Tom-1,62044185,p.html

Artykuł Dziobak Toto i magiczne drzewo – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Gliniany most”

Autor: Markus Zusak

Tłumaczenie: Anna Studniarek

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość:  prawie jak encyklopedia! 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Nie pamiętam, żebym już dawno spędziła tak dużo czasu z jedną książką. Zazwyczaj jestem krótkodystansowcem – czytam szybko, zachwycam się i odkładam. Czasami wracam do jakichś tytułów, ale to raczej po kilku miesiącach, może latach.

W przypadku ,,Glinianego mostu” było inaczej, i to nie tylko ze względu na ponad 500 stron objętości powieści. Ta książka jest jak poezja. Czasami trzeba powrócić do rozdziału sprzed paru stron, żeby lepiej zrozumieć całość. Innym razem wskazane jest nawet trochę wybiec w przyszłość.

To ambitna i wymagająca książka, która jednak daje dużo więcej satysfakcji, niż standardowe powieści.

,,Gliniany most” jest historią napisaną przez Markusa Zusaka, znanego całemu światu ze ,,Złodziejki książek”. To właśnie ten drugi tytuł jest jego największym bestsellerem, choć ja po przeczytaniu najnowszej książki, która ukazała się dzięki Wydawnictwu Nasza Księgarnia, zaczynam mieć pewne wątpliwości czy słusznie.

,,Gliniany most” to opowieść o rodzinie Dunbarów, mieszkającej w odległej Australii. Głównymi bohaterami jest tutaj pięciu chłopców, którzy są dla siebie nie tylko braćmi, ale także przyjaciółmi.

Ich życie było trudne, a los wielokrotnie wystawiał ich na próbę. Najpierw rak zabrał ich ukochaną mamę, później zostawił ojciec. Pieczę nad wszystkimi przejął najstarszy, 18-letni Matthew. To on jest narratorem tej historii. Opowiada ją z perspektywy czasu, kiedy wszyscy są już dorośli, ale przeszłość dalej silnie na nich oddziałuje.

Tytułowy ,,Gliniany most” to próba porozumienia. Poszukiwanie wybaczenia i zrozumienia, pokonywania słabości i udowadniania światu własnej wartości.

Największą rolę w całej powieści odgrywa bowiem Clay, środkowy z braci, który jako ten najbardziej wrażliwy, ale także najbardziej doświadczony, staje się pośrednikiem pomiędzy tajemnicami dorosłych, a młodzieńczą chęcią życia.

To właśnie Clay zdecyduje się pomóc ojcu budować most. Zapomni o tym, co zrobił i postawi swego rodzaju pomnik na pamiątkę dwóch kobiet, które były dla niego najważniejsze na świecie.

,,Gliniany most” opowiada wiele historii. Tutaj każda kluczowa postać ma swoją przeszłość i przyszłość. Z jednej strony sprawność autora w posługiwaniu się słowem, można przyrównać do poezji, ale z drugiej – nie pozostawia on miejsca na niedopowiedzenia. Bohaterowie stają się prawdziwi, bo ich motywy są niezwykle uzasadnione. Nikt nie może podważać ich decyzji. Jedyne co można zrobić, to zrzucić ich wybory na karb przeznaczenia.

Markus Zusak pisze jednak w ten sposób, że długo po przeczytaniu jego książek, nie sposób przestać o nich myśleć. Prześwietla na wylot ludzkie charaktery i pozostawia w czytelnikach wiele pytań, na które nie ma prostych odpowiedzi.

,,Gliniany most” nie jest łatwą lekturą. Szczególnie na początku, kiedy musimy zaufać w pełni autorowi, że jego intencje są szczere i nie próbuje wyprowadzić nas w pole. Kiedy już złapie się rytm, historia zaczyna płynąć, a my z każdą chwilą żałujemy, że zbliżamy się do końca.

Polecam tę lekturę starszym nastolatkom, którzy odważą się z nią zmierzyć. Jestem przekonana, że zachwyci ich spostrzeżeniami na temat braterskiej miłości, poczucia winy, empatii i po prostu – radzenia sobie z przeznaczeniem.

,,Gliniany most” to książka, którą każdy powinien przeczytać, niezależnie od tego czy wcześniej czy później.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/gliniany-most/2678/ksiazka.html#.XQu83tMzZE4

Artykuł Gliniany most – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Zmutowany toster

Autor: Jurek Zielonka

Ilustracje: Adam Ruszkowski (NEUS)

Wydawnictwo: Poławiacze Pereł

Rok wydania: 2018

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena: wybitna

Recenzja:

Chyba nikt nie lubi zmian, na które nie ma wpływu. Czasami los płata figle i okazuje się, że plany, aspiracje oraz marzenia muszą zostać ponownie zweryfikowane, bo to, w co dotychczas wierzyliśmy, zmienia się bezpowrotnie.

Bohaterka książki ,,Nigdy Nigdy” Jurka Zielonki właśnie przechodzi jedną z kolejnych już zmian w jej życiu. Jest w trudnym wieku, przestała być dzieckiem, ale ciągle daleko jej do dorosłości.

Pozycja należy do młodzieżowej serii Wydawnictwa Poławiacze Pereł, ,,Zmutowany toster”. Jakiś czas temu pisałam o innej książce w ramach tego projektu, czyli ,,Wszystkie dżinsy M.”. Link do recenzji o niej znajdziecie tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/10/26/wszystkie-dzinsy-m-recenzja/

To pierwsza książka dla nastolatków Jurka Zielonki. Porusza w niej tematy ważne, ale i trudne.

,,Nigdy Nigdy” jest historią o dwóch siostrach, które straciły mamę. Ich tata mieszka w Australii i jest dla nich praktycznie obcą osobą. Kiedy jednak opiekująca się nimi babcia podupada na zdrowiu, godzą się wyjechać na dwumiesięczne wakacje na drugi koniec świata.

W trakcie swojego pobytu najstarsza z sióstr, Agata, odkrywa rodzinne sekrety. Dowiaduje się, że jej początkowe informacje były dalekie od prawdy. Co więcej, jej stosunek do niektórych osób także nie był właściwy.

Ich podróż znacznie się wydłuża, a początkowe rozgoryczenie blednie wraz z rozwojem wypadków.

Jestem zachwycona, jak ,,Nigdy Nigdy” w subtelny i niewyrafinowany sposób udziela rad czytelnikowi. Mówi o rozczarowaniach, przemijaniu, miłości w sposób oryginalny i ciekawy.

Nigdy-nigdy to także termin, którego używa się w Australii na niezaludnione dzikie tereny kraju. Może oznaczać także ostrzeżenie, które sugeruje, żeby się nie wybierać do miejsc z których nie ma powrotu. Czasami jednak okazuje się, że nie potrafimy na początku ocenić, które z nich jest dla nas najwłaściwsze.

To, co wydawało się na początku najczarniejszym scenariuszem, okazuje się najwłaściwszym ze wszystkich rozwiązaniem.

Naprawdę bardzo polecam tę książkę. Wątki zgrabnie się zamykają, a koniec jest w pełni satysfakcjonujący, choć nie nazwałabym go stereotypowym, przesłodzonym ,,happy endem”.

,,Nigdy Nigdy” będzie doskonała dla nastolatków od 12-ego roku życia, ale i dla każdego dorosłego czytelnika.

Link do strony wydawnictwa: https://www.polawiaczeperel.com.pl/zmutowany-toster

Artykuł Nigdy Nigdy – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.