➜ Tytuł: Rege
➜ Seria: Bardo
➜ Scenariusz: Daniel Odija, Wojciech Stefaniec
➜ Rysunki: Wojciech Stefaniec
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Bardo jest niewielkim miastem w województwie dolnośląskim, położonym nad Nysą Kłodzką. Jest także nazwą komiksowej serii stworzonej przez niezwykle utalentowany duet artystów, o których każdy interesujący się tym medium powinien usłyszeć. Wojciech Stefaniec oraz Daniel Odija są autorami tetralogii pod tytułem ,,Bardo”.

Do tej pory ukazały się komiksy ,,Stolp” oraz ,,Rita”. Ostatnio nakładem Wydawnictwa Timof Comics (Timof i cisi wspólnicy) pojawiła się również trzecia część (z planowanych finalnie czterech) pod tytułem ,,Rege”. O ile można powiedzieć, że każdy z tomów jest indywidualną opowieścią, to znajomość wszystkich z pewnością bardziej przełoży się na owocną lekturę.

SURREALNY OBRAZ BARDO

W najnowszej części surrealnej opowieści o mieście (a właściwie metropolii) Bardo w dalszym ciągu jesteśmy świadkami zmagania się z problemem chorób i bezpłodności. Niezwykły, baśniowy wręcz wstęp zarysowuje kontekst fabuły – gdzie od setek lat trwa walka pomiędzy życiem a śmiercionośnym grzybem, który powoli trawi wszystko od środka. 

Nieszczęściu ma zapobiec nowo wybrany Naczelnik XVI, pochodzący z panującego rodu szczuraków. Polityk dość szybko odrzuca wszelką moralność, skupiając się przede wszystkim na szybkim osiąganiu celów. Rodzicom w dalszym ciągu odbierane są dzieci potrzebne do badań nad niepłodnością, a podmiejskie zony wypełniane kryminalistami i osobami zarażonymi grzybem, powoli wznoszą głos buntu, który będzie przewijał się w komiksie jak pełnorozkładówkowe, kolorowe reklamy wolności, sprzecznych opinii i nadziei na lepsze jutro.

GŁÓWNY BOHATER

Głównym bohaterem jest osoba o imieniu Rege. Człowiek, który chce być jednocześnie kobietą i mężczyzną. Chce tworzyć ze sobą idealną parę. Jest artystą z szanowanego rodu, które jako dziecko wykazało się niesubordynacją i zostało oddane do państwowego sierocińca. To właśnie tam poznało białowłosego Stolpa, który stanął w jego obronie przed rówieśnikami i na zawsze stał się częścią jego nowej, małej rodziny.

Rege pełni w tym tomie rolę antycznego chóru, obejmującego funkcję narratora i krytyka zastanej rzeczywistości. Jego poetyckość przejawia się również w rymach, ale brak w nich patosu. Mieszanie sacrum z profanum zdecydowanie intensywniej oddziałuje na czytelnika, który w wielu aspektach otaczającego świata może dopatrzeć się rozmaitych analogii z akcją ,,Rege”. 

KREATYWNY ART TRIP

Ten, jak zresztą i pozostałe komiksy z tej serii, to wizualna uczta. Każdy kadr dopracowany jest w najmniejszych szczegółach. ,,Rege” określany przez wydawcę ,,kreatywnym art tripem” zdecydowanie potrafi pochłonąć każdego odbiorcę. Co więcej, doskonały dynamizm, przenikanie się scen i skoki w czasie są płynne, czytelne i zawsze naznaczone odpowiednim ładunkiem emocjonalnym.

Kilka z wątków, które mogły wydawać się zagadkowe we wcześniejszych tomach tutaj otrzymują swoje rozwiązanie. Mam jednak wrażenie, że ,,Rege”, a szczególnie jego zakończenie pozostawi w czytelnikach jeszcze więcej pytań. Otwarta kompozycja i początek rewolucji wiszącej w powietrzu to zdecydowanie wystarczająca zachęta, żeby z jeszcze większym entuzjazmem oczekiwać czwartej części ,,Bardo”.

Polecam dojrzałym czytelnikom.

Link do sklepu Wydawnictwa: https://sklep.timof.pl

Artykuł Rege – recenzja komiksu dla dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz, ilustracje: Michał Kalicki

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Literatura lubi równowagę, dlatego po ostatniej recenzji optymistycznych ,,Opowieści z trzepaka”, przyszedł czas na gorzko-humorystyczne spojrzenie na okres PRL-u przez palce fikcji oraz cenzury.

,,Zapiski Orifiela” są zbiorem krótkich rozdziałów rozpisanych i zilustrowanych przez Michała Kalickiego, którego możecie kojarzyć już z komiksu ,,Beneficio”.

Autor wychodzi od szerokiego konceptu mistyczno-patriotycznego, wskazującego silne powiązania naszego kraju z siłami wyższymi. Ewidentnie można dostrzec tutaj popularną w literaturze, malarstwie, a nawet filmie tendencję do koronowania Polski na samozwańczą królową kraju powierzonemu Bogu. 

Ten religijny aspekt przejawia się jednak tutaj w bezpośredni sposób wyłącznie tylko na początku oraz w tytule książki. We wstępie czytamy, że Orifiel był tym z archaniołów, który musiał opuścić Ziemię wraz z pojawieniem się na niej człowieka. Często ją jednak odwiedzał i choć nie ingerował w życie ludzi, zapisywał to, co zobaczył.

Polska też nie jest tu Polską. To miejsce o wiele mówiącej nazwie Pustka, w którym wszystko na pozór działa, choć prawa logiki nie mają tutaj żadnego zastosowania. Dygnitarze i przywódcy ukazani w karykaturze (jak zresztą wszystko inne) łaskawie zsyłają na ludzi swoje genialne wynalazki, które w teorii mają im ulżyć, a w praktyce ich konsekwencje jeszcze bardziej obciążają społeczeństwo.

W świecie Pustki ceni się pracę i bezmyślność, czyli akurat to, co – powiedziałby ktoś złośliwy – jest uważane także w obecnych czasach. 

W wielu krótkich rozdziałach ,,Zapisów Orifiela” możemy udać się w miejsca, które istniały, a nawet istnieją do dzisiaj. Bar Baltazar, Hotel Savoy czy sklepy Sam to tylko kilka przykładów. Nie ma jednak w tych tekstach sentymentalnej nuty. To raczej powściągliwa próba oceny minionej rzeczywistości, która sprawia, że wcale nie czujemy, jakbyśmy czytali pewien wycinek historii. 

Za sprawą dodanych elementów, wyolbrzymienia i doboru tematów mamy wrażenie, że obcujemy z fantastyką – światem, który nigdy nie miałby prawa się wydarzyć.

Wyjątkowo czyta się ten tekst w zestawieniu ze szczegółowo oddanymi obrazami. Ich czerń i biel, czasami tylko urozmaicona kolorem z podstawowej palety, oddaje zniechęcenie bohaterów opowieści. Każdy element barwny na tych pejzażach jawi się jako fałsz. Ich nastrojowość oraz siła przekazu kojarzy mi się nieco z obrazami z ,,Anubis. Thin places” Joanny Karpowicz.

,,Zapiski Orifiela” dają nam przekrój świata, w którym nie chcielibyśmy żyć i jakiego nie lubimy, ale mimo to – którego jesteśmy częścią.

Polecam czytelnikom powyżej 17 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Zapiski+Orifiela/pokaz.html

Artykuł Zapiski Orifiela – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.