Seria: Tututu

Autor: Anna Świątek

Ilustracje: Anna Świątek

Wydawnictwo: Pactwa

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Poszukujecie wytrwale książki idealnej na zbliżające się jesienne popołudnia? Mam coś wyjątkowego na tę porę roku (ale nie tylko!). Ostatnio ukazała się kolejna część uroczej serii dla dzieci Tututu. W zeszłym roku (2020) dzieliłam się swoimi wrażeniami o ,,Tututu odkrywa (nie)zwyczajność” – książce, która była literackim debiutem Anny Świątek i zarazem samego Wydawnictwa Pactwa. W tym wpisie przyglądam się ,,Tututu doświadcza (nie)znanego”, która zapewnia jeszcze więcej filozoficzno-refleksyjnych opowiastek, w prostolinijny sposób opisujących świat.

Druga część, podobnie jak jej poprzedniczka, jest zbiorem luźno powiązanych ze sobą historii. Książka zawiera siedem bogato ilustrowanych rozdziałów, w których ręcznie przygotowane obrazki także są dziełem autorki. 

Przygodę z Tututu rozpoczynamy wraz z końcem lata. Bohaterowie, czyli dziewczynka, jej dziadek, przyjaciel i zarazem rówieśnik Bato, a także postacie poboczne – babcia oraz tato, korzystają z ostatnich promieni słońca. Nie da się ukryć, że najsilniejszą więź Tututu ma ze swoim dziadkiem, którego ujmuje sposób myślenia dziecka, a także który potrafi odpowiadać na jej trudne i nietuzinkowe pytania. To właśnie taka bohaterka, która jest rezolutną dziewczynką zachwyconą światem, ciekawą tego, co ją otacza, mądrą i empatyczną, jest fantastycznym materiałem na książkową przyjaciółkę.

Bliscy Tututu jak i ona sama są postaciami niezwykle kreatywnymi. Mali czytelnicy mogą się nimi inspirować oraz dowiedzieć się w jak dobrze znanych nam rzeczach czy zjawiskach, można odkrywać zupełnie coś nowego (dlatego też uważam tytuł za świetnie pomyślany!). Fabuła stawia na bliskość z naturą, poczucie bezpieczeństwa oraz relacje. Odnosi się do uniwersalnych opowieści, które nie mają terminu ważności i w których mogą się zaczytywać całe pokolenia.

Sama książka jest przykładem mądrej lektury, której nie potrzeba pełnej napięcia akcji, żeby wciągnąć czytelników na dobre. Szczerze mówiąc cała seria kojarzy mi się z cyklem o żyrafie Bibi z Leśnego Zakątka. Żyrafa nawet pojawia się w drugiej części Tututu! Tuż obok, wydawać by się mogło, myśli przewodniej całego tomu, czyli latania. Główna bohaterka wraz z bliskimi często porusza tematy nieba, wiatru i wznoszenia się w chmury. Doskonale podkreślają one charakter jesieni, sprawiając, że każdy oprócz obserwowania kołyszących się na wietrze złotych liściach, będzie także otulał się kocykiem i grzał stopy przy kominku lub kaloryferze. 

No dobrze, ale co finalnie dzieje się ze wspomnianą przeze mnie żyrafą? Czy jesień niebawem się kończy? Czym będą zajadać się bohaterowie na kolacji, na którą zmierzają w ostatnim rozdziale? Czuję, że ,,Tututu doświadcza (nie)znanego” kończy się zbyt szybko. Brak jej zamknięcia i choć kilku słów na do widzenia (bo mam głęboką nadzieję, że seria będzie niezmiennie kontynuowana). Może jednak moje wrażenia biorą się właśnie z faktu, że książka, którą czyta się tak dobrze, nigdy nie będzie dla czytelnika zbyt długa? 

Sięgnijcie po ,,Tututu doświadcza (nie)znanego”, żeby samodzielnie odpowiedzieć na tę wątpliwość.  Polecam tę lekturę wszystkim powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwopactwa.pl/sklep/

Artykuł Tututu doświadcza (nie)znanego – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Anna Świątek

Ilustracje: Anna Świątek

Wydawnictwo: Pactwa

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Książka zupełnie nowego Wydawnictwa Pactwa, która zachwyca wrażliwością, pozwala zanurzyć się w bajkowy świat fikcji i ma potencjał na zostanie pozycją uniwersalną – taką, do której wraca się zawsze, niezależnie od tego ile ma się lat czy jaki jest rok w kalendarzu.

Autorką ,,Tututu odkrywa (nie)zwyczajność” jest debiutantka Anna Świątek, której styl przypomina klasykę literatury dziecięcej… i nic dziwnego, skoro sama autorka deklaruje sympatię do książek Astrid Lindgren. Na pierwszy rzut oka widzę tu subtelne nawiązania do ,,Dzieci z Bullerbyn”, a główna bohaterka Tututu ma kilka dobrze nam znanych cech rezolutnej i ciekawej świata Pippi. 

Jednak to nie koniec nawiązań. Fabuła w ,,Tututu odkrywa (nie)zwyczajność” toczy się niespiesznie, egzaltując otoczenie. Składa się na 7 rozdziałów, w których mała dziewczynka uczy się nowych rzeczy, poznaje kolejne słowa i robi dobry użytek ze swojej wyobraźni, a to wszystko na podwórku tuż przed jej domem lub w swoim pokoju.

Tututu nie potrzebuje wymyślnych scenerii, żeby miło spędzać czas. Razem ze swoim dziadkiem oraz kolegą Bato potrafią dostrzec prawdziwe piękno w żuczku gnojarzu, kwitnących rododendronach oraz mieniającej się w słońcu poszewce (to taki miły prezent dla czytelników od Wydawnictwa na zakończenie lektury). 

Ta silna więź bohatera i przyrody przypomina mi najpiękniejsze bajki – ,,W Jeżynowym Grodzie” czy ,,O czym szumią wierzby”, których lekturę zawsze polecam do czytania przed snem. ,,Tututu odkrywa (nie)zwyczajność” także pozwoli się zrelaksować, pomarzyć i przenieść na chwilę do beztroskiego, szczęśliwego świata dzieciństwa.

Książka została wydana z najwyższą starannością: twarda oprawa o przyjemnej fakturze, wysokiej jakości, ekologiczny papier, a nawet błękitna wstążka, którą można zaznaczyć fragment, na którym skończyło się czytać, to pojedyncze elementy, które składają się na imponujący efekt. 

Warto także wspomnieć, że ilustracje do książki to dzieło samej autorki. Łatwo można docenić ich brak dosłowności, poniekąd styl retro i doskonały dobór ciepłych barw, które idealnie wpisują się w całą historię.

Duża czcionka tekstu pozwoli zmierzyć się z nim dzieciom, które dopiero ćwiczą się w nauce czytania lub ułatwi lekturę babciom i dziadkom, którzy mają nieco słabszy wzrok. 

Dzięki Tututu przeniosłam się do czasów, kiedy każde wakacje spędzałam na wsi ze swoimi bliskimi. Ta dziewczynka przypomniała mi jak wiele niezwykłych zjawisk nas otacza i jak dużą przyjemność może nam dać poświęcenie im nieco czasu.

Polecam ciepło ,,Tututu odkrywa (nie)zwyczajność” wszystkim dzieciom powyżej 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwopactwa.pl

Artykuł Tututu odkrywa (nie)zwyczajność – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.