Seria: Escape Quest

Autor: David Cicurel

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Seria Escape Quest od Wydawnictwa Egmont oferuje zabawę w stylu escape roomów – ale bez potrzeby wychodzenia z domów.

Moda na tzw. paragrafówki rozpoczęła się już dobrych kilkadziesiąt lat temu, ale niezmiennie wydawane są pozycje, których podstawą jest idea podejmowania decyzji przez czytelnika.

W ,,Arsene Lupin rzuca wyzwanie” naszym zadaniem jest wcielić się w młodego złodzieja, któremu wyzwanie rzuca sam dżentelmen-włamywacz. Ta francuska, ikoniczna wręcz postać postanawia urządzić nabór na osobę, której przekaże całą swoją, złodziejską wiedzę. Żeby dobrze wytypować odpowiedniego złoczyńcę, organizuje wyzwanie, którego celem jest przejęcie drogocennych klejnotów.

Nie wiem czy jest jakiś czytelnik, który choć raz nie słyszałby o Arsene Lupinie. Zeszyt stworzono tak, żeby oddawał nastrój czasów, w których żyła ta postać, a zarazem nęcił czytelników tajemnicą i obietnicą jej rozwiązania. 

Zadaniem odbiorców jest bowiem rozwiązując zagadki, posuwać się jednocześnie do przodu w fabule. Teksty są bardzo przyjemnie rozbudowane, dobrze kreują uniwersum i oferują fabularną przygodę, która w takich pozycjach jest niezwykle istotna. Muszę jednak zupełnie szczerze przyznać, że ja odniosłam klęskę już przy pierwszym wyzwaniu…

Nie będę mydlić nikomu oczu – nie uważam się za największą bystrzachę, jednocześnie mam jakąś świadomość o swoich możliwościach. Kiedy więc pokonuje mnie pozycja dedykowana osobom od dwunastego (!) roku życia, czuję duży zawód.

Na końcu książki znajduje się zaklejona rozkładówka, podpisana: ,,Otwierać tylko w nagłych przypadkach”. Uznałam tę pierwszą zagadkę za nagły przypadek, otworzyłam podpowiedzi i… niestety niewiele mi to dało. Finalnie udało się jakoś przebrnąć dalej, ale niezmiennie nie jestem w stanie zrozumieć, SKĄD ten wynik. Podejrzewam, że może być to kwestia koślawego tłumaczenia, ale pewna nie jestem.

Ogólnie jak na dedykowanie tej książki młodym nastolatkom, znajduje się w tych zagadkach bardzo wiele zadań, na których nie jestem pewna, czy będą oni znali odpowiedź. Oprócz intuicji czy umiejętności kojarzenia faktów, potrzebna jest także wiedza o świecie, a kto dysponuje wiedzą czym jest np. antaba?

Z kolei są takie zagadki, które są zbyt proste i nie wymagają żadnego ćwiczenia głowy. Przez brak więc dobrego wypoziomowania wyzwań, szybko można ,,Arsene Lupin rzuca wyzwanie” stracić zainteresowanie. 

W naszym przypadku sprawdziła się praca grupowa, czyli zabawa całą rodziną, dlatego ja będę polecać tę pozycję, ale wyłącznie z myślą o niej, jako grze familijnej

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Escape-Quest.-Arsene-Lupin-rzuca-wyzwanie,53970946,p.html

Artykuł Escape Quest. Arsene Lupin rzuca wyzwanie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Shuky

Ilustracje: Waltch

Kolory: Novy

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Pamiętacie, jak dokładnie miesiąc temu pisałam o ,,Rycerzach”? Bardzo ciekawym komiksie paragrafowym rozrywającym się w świecie średniowiecznych zakątków, magii i władców.

W związku z tym, że tak wciągnęła mnie fabuła i przygody bohatera, o losie którego decydowałam, postanowiłam opisać dla Was także ,,Rycerzy 2”.

W tej części najważniejszym zadaniem jest dostarczenie istotnej wiadomości do hrabi, który zarządza miasteczkiem Wspakno.

Po drodze czekają na czytelnika jednak zagadki, liczne przeszkody oraz możliwość zmiany misji – tylko na własne życzenie!

Autorzy komiksu dają graczowi do wyboru 2 opcje rozpoczęcia rozgrywki. W zależności od stopnia zaawansowania oraz tego, czy ktoś ma za sobą już pierwszą część ,,Rycerzy” czy też nie, można wcielić się w giermka lub rycerza.

Oczywiście zabawa jest dużo ciekawsza, kiedy znamy przygody z poprzedniego tomu, ale w żadnej mierze ich znajomość nie jest wymagana do bardzo udanej obecnej rozgrywki.

Postanowiłam swoją bohaterką uczynić Karinkę i to z jej pomocą szczęśliwie ukończyć misję. W pierwszej części dowodziła ona Strażą Królewską i nie miała, aż takiego wpływu na akcję, jak w najnowszym tomie ,,Rycerzy”. Bardzo się cieszę, że pojawiła się tutaj silna postać kobieca, która pod każdym względem dorównuje pozostałym rycerzom.

Dobrą zmianą jest także rezygnacja z podziału na dzień i noc. Poprzednim razem ten dodatkowy element rozgrywki znacznie ją utrudniał, co mogło być zniechęcające, szczególnie dla młodszych graczy.

W ,,Rycerzach 2” nie można odmówić również poczucia humoru narratorowi. Wiele jego komentarzy świetnie opisuje przedstawiane wydarzenia w kadrach i rozładowuje czasami bardzo skumulowane napięcie.

Przed czytelnikami tej gry paragrafowej dużo świetnych wyzwań, przy których często trzeba nieco pogłówkować, coś policzyć lub zapamiętać.

Z pewnością pojedyncza misja wybranym bohaterem zapewni dobrą rozrywkę na wiele godzin, a to z pewnością nie ostatnia zabawa z tym komiksem.

Jakby tego było mało, po ukończeniu gry, autorzy zapowiadają kolejną część ,,Rycerzy”, na który sama z ciekawością czekam.

Polecam ten komiks dzieciom powyżej 8. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/rycerze2/

Artykuł Rycerze 2 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Shuky

Ilustracje: Waltch

Kolory: Novy

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2017

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

,,Rycerze”, kolejny już w mojej kolekcji komiks paragrafowy, wydawał się na pierwszy rzut oka najprostszym ze wszystkich, z którymi miałam do czynienia do tej pory.

Jak wiadomo, pozory jednak lubią mylić i szybko okazało się, że żeby zostać rycerzem trzeba się trochę nagimnastykować, ale jak już się uda – frajda jest ogromna!

Ilustracje do tej książki stworzył Waltch, który napisał również fabułę ,,Zombie”. Nie ma jednak w tych pozycjach zbyt wielu podobieństw. Każda ma indywidualny styl, zupełnie inną linię fabularną oraz inaczej rozwija się w nich akcja.

Zadaniem czytelnika / gracza ,,Rycerzy” jest pomyślnie przejść próbę Szkoły Rycerskiej i stać się pełnoprawnym rycerzem. W przeciwieństwie jednak do pozostałych książek o których pisałam (np. ,,Mystery”, ,,Wilkołak” czy ,,Technomagowie”) nie traci się w niej życia i nie trzeba go liczyć. W tym przypadku należy zwracać uwagę na ilość minionych dni, które oznaczone są charakterystycznym symbolem.

Po 5 nocach przychodzi czas na podliczenie bransoletek, których zbieranie jest (zaraz obok przetrwania) najważniejszą misją gry, i w zależności od ich ilości, dowiadujemy się, co dalej czeka naszego bohatera.

Jego wybór także zależy od indywidualnych preferencji czytelnika. Na początku poznajemy 3 braci, którzy znudzeni życiem na roli postanawiają porzucić wieś i starać się o zostanie pełnoprawnymi rycerzami. Każdy z nich jest inny. Mamy typowego osiłka, który przoduje siłą i charyzmą, drugiego, który jest niezwykle zręczny oraz trzeciego, który charakteryzuje się wspaniałą inteligencją.

W zależności od tego, na kogo z nich postawimy, będzie nam łatwiej przechodzić pewne rodzaje zadań.

Na aspirujących rycerzy czekają zagadki, postacie, których obecność kojarzy się z fantastyką oraz czasami średniowiecza, jak np. magicy czy elfy.

Najważniejszą jednak zasadą o której warto pamiętać, podczas rozgrywki w ,,Rycerzy” jest przestroga w instrukcji gry. Autorzy radzą, żeby nie oszukiwać i zachowywać się tak, jak na przyszłego obrońcę królestwa przystało. Powiem Wam w tajemnicy, że naprawdę mądrze jest tej rady posłuchać.

,,Rycerzy” polecam dla graczy powyżej 8. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/rycerze/

Artykuł Rycerze – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Moon

Ilustracje: 2D

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Prawdziwie dobra paragrafówka to taka, gdzie przerzucane w pośpiechu strony dostarczają emocji, a ty jako uczestnik rozgrywki czujesz, że właśnie zbliżasz się do rozwiązania zagadki!

,,Wilkołak” to komiks paragrafowy, który przeznaczony jest dla czytelników powyżej 10. roku życia. Zadaniem gracza jest pomyślnie ukończyć misję i… nie dać się zabić!

Do tej pory wspominałam już o kilku fantastycznych paragrafówkach od Wydawnictwa Fox Games. Zarówno jednak w ,,Zombie” jak i ,,Technomagach” mieliśmy do wyboru rozgrywkę chłopakiem lub dziewczynką.

W przypadku ,,Wilkołaka” postać jest jedna, ale dzięki temu jest sporo więcej lokacji i ma się wrażenie, że gra jest bardziej spójna.

Zaczynamy od wstępu, gdzie autor wprowadza nas w historię. Książka opowiada o młodym uczniu Eorasie i starym magu Tedeokredzie, który jest jego mistrzem.

Akcja rozgrywa się w czasach średniowiecza, a wszystko zaczyna się od nocnego spaceru po lesie, w poszukiwaniu brakujące składnika do eliksiru.

Podczas tej krótkiej wycieczki, Eoras zostaje zaatakowany przez wilkołaka. Udaje mu się przeżyć, ale nie wychodzi z tego bez szwanku. Zostaje draśnięty i wkrótce okazuje się, że został zarażony.

Od tej pory chłopak jest prześladowany przez Salandra – łowcę wilkołaków (który podobnie jak Wiedźmin ma bliznę na lewym oku) oraz podobnych jemu zabójców. Poza tym musi zmierzyć się ze swoimi nowymi zdolnościami, a wkrótce odkryć także przyczynę tajemniczego zaginięcia swojego mistrza.

Bardzo podoba mi się, że w tej grze istnieje bardzo wiele sposobności ucieczek i przechodzenia z jednych punktów do drugich. Podczas takich zadań można znaleźć wiele cennych przedmiotów. Plusem jest też to, że idąc do przodu (zupełnie jak w prawdziwym życiu) nie można cofnąć się wstecz. Raz podjęta decyzja, zostaje taką na zawsze.

,,Wilkołak” to gra w której należy zapisywać swoje postępy. Służy do tego specjalna Karta bohatera dołączona do książki. Można także korzystać z szablonu wydrukowanego z internetu.

Notowanie, podobnie jak w poprzednich tego typu komiksach jest więc niezbędne, ale w zasadzie i bardzo naturalne dla takiej rozgrywki.

,,Wilkołak” został ciekawie przemyślany. Ma tylko jedno dobre zakończenie, a moment kiedy się do niego zbliżamy, jest niezwykle emocjonujący!

Warto wspomnieć także o fantastycznej okładce, która wygląda jakby była skórzana i grubej, solidnej oprawie, która z pewnością wytrzyma dziesiątki momentów odwracanych w napięciu kartek!

Polecam ,,Wilkołaka” na długie godziny świetnej zabawy.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/wilkolak/

Artykuł Wilkołak – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Cetrix

Ilustracje: Yuio

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

4 godziny (nie licząc pół godzinnej przerwy). Dokładnie tyle czasu spędziłam na przeniesieniu się w przeszłość, do 1889 roku i XIX-wiecznej Francji, pokonaniu mnogich pułapek, rozwiązaniu kilku zagadek i zmierzeniu się z wrogami, a wszystko po to, żeby ocalić wielki wynalazek Gustawa Eiffela.

Ostatnio książki paragrafowe pojawiają się na moim blogu regularnie. Większość czytelników w pewnym momencie czuje potrzebę bezpośredniego oddziaływania na fabułę. Chce mieć wybór i pragnie decydować o losie bohaterów.

Paragrafówki są dla takich osób idealnym rozwiązaniem, bo zawierają w sobie element losowości, sporo historii i czynnik sprawczy czytelnika.

,,Technomagowie” to już kolejny komiks, po ,,Zombie”, o którym wspominałam już jakiś czas temu, od Wydawnictwa FoxGames, które stawia przede wszystkim na interaktywność i niebanalne podejście do tematu książek.

W tym przypadku także mamy do czynienia z dwoma postaciami (studentem i studentką), które czytelnik może sobie wybrać i z ich punktu widzenia śledzić oraz prowadzić rozgrywkę.

W przeciwieństwie jednak do ,,Zombie” głównym celem gracza nie jest uwolnienie się i zmierzanie do celu, ale zbieranie punktów many, które następnie twórca wieży Eiffela wykorzysta, żeby ochronić Francję.

Książka ma także niewątpliwy urok ze względu na uniwersum w którym się rozgrywa. Autorzy stworzyli coś na kształt steampunkowego świata, gdzie magia i technologia uzupełniają się i są tak powszechne, że można je nawet studiować na Sorbonie.

Tak jak w przypadku ,,Zombie”, do rozgrywki niezbędne będzie coś do pisania, a jeśli nie chcecie wycinać elementów z książki, także kostka do gry oraz osobna kartka do notowania.

4 wspomniane wyżej godziny, zleciały na grze niezwykle szybko. Ciągle jestem pod wrażeniem, jak sprytnie została wymyślona mechanika gry, żeby skutecznie wciągnąć czytelnika w fabułę i po drodze nie pokazać żadnego słabego elementu całości.

,,Technomagowie” jako paragrafówka jest autentyczna. Dzięki odsyłaniu czytelnika w wiele miejsc, podejmowaniom prób zmylenia go, aż w końcu nagradzania za rozwiązane zagadki, jest to pozycja idealna dla osób powyżej 10. roku życia.

Można odnaleźć w niej bajkowych, klasycznych bohaterów w nieco innej odsłonie, przeżyć fantastyczną przygodę w wielu kultowych miejscach Francji czy po prostu miło spędzić czas, czując, że ta zabawa nie była bezowocna, bo pozwoliła trochę na rozruszanie naszych szarych komórek. Bardzo polecam ,,Technomagów”!

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/technomagowie/

Artykuł Technomagowie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.