Autor: Davide Cali

Ilustracje: Serge Bloch

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2014

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Żyjemy chyba w najbardziej optymalnym czasie. Mamy zapewnioną opiekę medyczną, możemy rozwijać swoje pasje i nie doświadczamy wojny. Szczególnie ten ostatni punkt jest szalenie ważny.

Nawet, kiedy toczy się ona gdzieś daleko od nas, większość osób wydaje się ją wypierać ze świadomości. Nie powinno się jednak zapominać, że konflikty rodzą się bardzo łatwo, a wróg czai się w pobliżu.

No dobrze, ale kim jest ten wróg? Czy każdy ma swojego wroga? Co z takimi wrogami należy robić? I jak wytłumaczyć to wszystko dziecku?

Davide Cali i Serge Bloch zrealizowali bardzo ważną książkę zadającą pytania, na które każdy z nas powinien znać odpowiedź.

,,Wróg” bo o niej mowa, jest fantastycznie skonstruowana. Przypomina trochę film. Mamy krótką kompozycję – opis miejsca w której dzieje się akcja, przedstawienie bohaterów oraz nazwanie sytuacji, a następnie dopiero pojawiają się ,,napisy”, czyli strona tytułowa i redakcyjna.

Książka jest minimalistyczna. Znamy już ilustracje Serge’a Blocha z takich książek jak np. ,,Wielka historia małej kreski” (link do recenzji: http://bajkochlonka.pl/2018/03/24/wielka-historia-malej-kreski-recenzja/ ) lub ,,Uczucia, co to takiego?” (link do recenzji: http://bajkochlonka.pl/2018/02/14/uczucia-co-to-takiego-recenzja/ ).

Kreska tego artysty jest bardzo charakterystyczna. Graficzna, przypominająca nieco tę komiksową. Oprócz tego jest ona połączona ze zdjęciami lub skanami, dając efekt kolażu.

,,Wróg” to historia dwóch żołnierzy, którzy siedzą w okopach. Wokół nich trwa wojna. Wiedzą, że żeby sami przeżyć, muszą zabić wroga. Dla każdego z żołnierzy ten drugi jest bestią. Dostali ścisłe wytyczne jak należy się z nim obchodzić i do czego zdolny jest przeciwnik. Wiedzą, że muszą go zlikwidować, bo w przeciwnym razie może on stać się zagrożeniem dla ich rodzin oraz zwierząt.

To rewelacyjna książka o manipulacji, bezsensowności wojny oraz postrzeganiu drugiej osoby przez pryzmat uprzedzeń. To także cenna lekcja dla dziecka, żeby nie zawsze ufało pomówieniom na temat jakiejś osoby i żeby uczyło się samodzielnego myślenia i wyciągania wniosków.

Miałam również okazję być na spektaklu inspirowanym tą książką. ,,Wróg – instrukcja obsługi” został wystawiony na deskach Teatru Zagłębia, w reżyserii Justyny Sobczyk. Wydarzenie jest dedykowane dla dzieci od 10-ego roku życia, a najbliższy spektakl możecie obejrzeć już 22-ego maja 2018 roku.

Z jednej strony bardzo przypomina on książkę – przy tworzeniu spektaklu również korzystano z technik kolażu. Jest wiele powtórzeń, stroje aktorów przypominają czasy futurystyczne, scenografia jest mocno postapokaliptyczna, a dramaturgia rozgrywa się w wielu światach jednocześnie.

Z jednej strony znajdujemy się na podwórku w otoczeniu dzieci, innym razem siedzimy w okopie między żołnierzami.

Spektakl jest interaktywny. Jego twórcy chcieli, żeby widz całkowicie zaangażował się w to co widzi. Padają pytania prosto do publiczności. Aktorzy grają w foyer, a my słyszymy tylko ich głosy. Jeden z aktorów przez znaczną część spektaklu znajduje się na balkonie, nad głowami widowni.

,,Wróg – instrukcja obsługi” to zdecydowanie udana realizacja. Bardzo zdolni aktorzy, którzy widać, że angażują się w to, co robią w 110%. Ciekawa interpretacja książki. Sporo fajnej improwizacji.

Efekty są bardzo dobre, ale też twórcy bardzo poważnie podeszli do stworzenia tego spektaklu. Przez dwa miesiące prowadzono tzw. ,,Laboratorium wroga”, gdzie pracownicy Teatru wraz z dziećmi dyskutowali o tym kim jest wróg i jak znaleźć wspólną drogę do porozumienia. Krótki materiał wideo z tego procesu możecie zobaczyć tutaj: https://www.youtube.com/watch?v=p7yUcv7Crww

Bardzo się cieszę, że poruszane są wymagające tematy, tworząc sztukę dla dzieci. Zdaję sobie sprawę, że to ile każdy wyciągnie ze spektaklu czy z książki to indywidualna sprawa. Jestem przekonana, że ogromny wpływ mają na to rodzice.

Można przeczytać świetną książkę i obejrzeć bardzo dobry spektakl, ale jeżeli nie stoi za tym żadna rozmowa to młodemu człowiekowi będzie ciężko wyciągnąć z tych wydarzeń jakieś wartościowe wnioski.

Dlatego apeluję tutaj do rodziców – poświęcajcie czas swoim dzieciom, odpowiadajcie cierpliwie na ich pytania, namawiajcie do samodzielnego myślenia oraz podsuwajcie do czytania ambitne tytuły. Dzięki temu one będą mogły się rozwijać, a świat będzie lepszy.

Link do strony wydawnictwa: http://www.zakamarki.pl/produkt/wrog/

Link do strony teatru: https://www.teatrzaglebia.pl/spektakle/wrog-instrukcja-obslugi

Artykuł Wróg – recenzja książki + spektakl pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Mitch Johnson

Tłumaczenie: Anna Uszyńska

Wydawnictwo: Akapit Press

Rok wydania: 2018

Objętość:   więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Po historię ,,Budiego, piłkarza z ulicy” sięgnęłam z pewną ostrożnością. Nie znałam wcześniej jej autora Mitcha Johnsona, ale zainteresowało mnie wsparcie publikacji książki przez Amnesty International Polska. Nie jestem też wielką fanką piłki nożnej, a nazwy klubów czy nazwiska piłkarzy są mi już zupełnie obce.

Muszę jednak przyznać, że ,,Budi, piłkarz z ulicy” jest historią zupełnie niesamowitą. Nawet mnóstwo faktów o futbolu, które przewijają się pomiędzy fabułą, są podane w taki sposób, że czyta się o nich z zapartym tchem.

Książka napisana jest w sposób, który przypomina mi oglądanie filmu dokumentalnego. Jest tu dużo sportowej rywalizacji. Jest krew – ta z obdartych kolan i nie tylko. Jest dużo szarej rzeczywistości i mnóstwo wzruszających momentów.

To historia o 12-letnim chłopcu Budim, mieszkańcu Dżakarty, pracowniku fabryki butów, fanie Realu Madryt i marzycielu. Życie Budiego prawie w niczym nie przypominało życia dzieci mieszkających w Polsce. Nie mógł chodzić do szkoły, bo rodzice nie mieli na to pieniędzy. Mało i skromnie jadł, nie miał wielkich oczekiwań wobec życia. Całą wiedzę o świecie czerpał jedynie z opowieści Babci i od swojego przyjaciela Rochy’ego.

Jedynym jego pragnieniem było zostać zawodowym piłkarzem. Był zupełnie zakręcony na punkcie piłki nożnej. To był świat do którego uciekał i który dawał mu poczucie bezpieczeństwa.

,,Czasami marzyciele śnią koszmary. Dlatego muszą uważać, by ze strachu nie przestali marzyć.” Mitch Johnson, Budi, piłkarz z ulicy, Jeśli potrafię marzyć, str. 148

 

Budi nie zdawał sobie jednak sprawy jak odległe mogą być jego marzenia od rzeczywistości. Wierzył, że będzie w stanie zarobić pracując w fabryce na bilet na mecz swojego ulubionego piłkarza Kierana Wakefielda. Nie potrafił jednak liczyć i nie  wiedział ile pieniędzy dokładnie potrzebuje.

To kilka lat starszy Rochy tłumaczył mu różnice pomiędzy ich światem, a tym z telewizora. Małego i zniszczonego ekranu na którym czasami oglądali meczowe rozgrywki. Rochy wyjaśniał mu na czym polega telewizja. Dlaczego wszystko w niej wygląda na piękne, a każdy jest szczęśliwy. Nawet jeżeli w reklamach ludzie, którzy piją piwo mają mnóstwo przyjaciół, a w rzeczywistości najczęściej ci co piją go najwięcej są samotnymi bezdomnymi, bez bliskich i pieniędzy.

Tłumaczył mu trudne pojęcia, takie jak alkoholizm czy konsumpcjonizm za pomocą prostych słów i na świetnych przykładach. Budi rozumiał go i jestem pewna, że te opisy dotrą do każdego nastoletniego czytelnika.

,,W prawdziwym życiu jest inaczej, im więcej pijesz piwa, tym mniej masz przyjaciół.”

Mitch Johnson, Budi, piłkarz z ulicy, Kłopot, str. 83

 

Książka pełna jest ważnych tematów. Piłka nożna jest tutaj tylko środkiem, który stosuje autor, żeby dotrzeć do czytelnika. Oczywiście, młodzi ludzie, którzy pasjonują się tym sportem będą zachwycani. Nie jest to jednak książka tylko o futbolu. To przede wszystkim pozycja o tym, że nie ma rzeczy niemożliwych.

Całe życie musimy podejmować trudne decyzje. Jedni mają prościej, inni trudniej. Jednak to od nas zależy kim będziemy i co będziemy w stanie osiągnąć.

Budi jest bohaterem z którym czytelnik zaprzyjaźnia się od pierwszych stron. Nie ma dużej wiedzy. Czasami się boi, podejmuje ryzykowne decyzje, często popełnia błędy. Jest jednak dobrym człowiekiem i kibicujemy mu przez cały czas, nawet na chwilę nie puszczając trzymanych za niego kciuków.

Bardzo polecam tę książkę, zarówno chłopcom jak i dziewczynom, mężczyznom i kobietom. Każdy powinien ją przeczytać. Bardzo wiele uświadamia czytelnikowi i daje niesamowitą motywację do działania, wskakiwania na głęboką wodę i próbowania dopłynąć do drugiego brzegu, nawet jeżeli jest on bardzo daleko.

,,Kiedy stoję tak w moich podrabianych butach, trzymając podrabiany plakat, w głowie kołacze się nieustannie jedna myśl – czy moje życie też jest podróbką w podrabianym świecie?” Mitch Johnson, Budi, piłkarz z ulicy, Podwójny kłopot, str. 177

Link do strony wydawnictwa: https://www.akapit-press.pl/glowna/budi-pilkarz-z-ulicy-352.html?rewrite=budi-pilkarz-z-ulicy

Patronat Amnesty International:

https://amnesty.org.pl/patronat-ksiazka-budi-pilkarz-z-ulicy/

Artykuł Budi, piłkarz z ulicy – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.