Autor: Marsha Diane Arnold

Ilustracje: Ramona Kaulitzki

Tłumaczenie: Małgorzata Cebo-Foniok

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją ,  dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Nasionka mają różne kształty, kolory oraz są różnej wielkości. Początkowo trudno zgadnąć, co z nich wyrośnie, ale zawsze warto podjąć trud ich zasadzenia.

Główny bohater książki dla dzieci ,,Najpiękniejszy ogródek Borsuka” przez całe lato gromadził różne nasiona, żeby po kolejnej zimie stworzyć tuż przy swojej norce mały raj. 

Marsha Diane Arnold autorka tej bajki napisała jeszcze jedną książkę, która została wydana przez Wydawnictwo Amber (Amberek) oraz którą być może kojarzycie. Jej tytuł to ,,Mogę wejść?”. Zerknijcie do niej, żeby zobaczyć jak dobrze fabuła wpasowuje się teraz w warunki pogodowe. 

Z kolei za piękne ilustracje w ,,Najpiękniejszym ogródku Borsuka” odpowiada Ramona Kaulitzki. Ten picturebook jest jednak czymś więcej niż po prostu ładnymi obrazkami. 

Borsuk zaplanował dla siebie idealny ogródek. Z pomocą przyjaciół wypielił ziemię, oznaczył grządki i przygotował pogrupowane nasiona. Los jednak postanowił spłatać mu figla, udowadniając, że czasami nasze zamierzenia są z góry skazane na niepowodzenie. 

Obfity deszcz spłukał nasionka i pozbawił borsuka marzeń o idealnym ogródku. Później zdarzyło się jednak coś, co zupełnie zmieniło perspektywę naszego bohatera.

,,Najpiękniejszy ogródek Borsuka” to książka, która pokazuje, że nie zawsze musi iść wszystko po naszej myśli. Czasami – nawet ciężka praca, nie przyniesie wyczekiwanych efektów. Trzeba się z tym pogodzić i przejść do porządku dziennego.

Opowieść ma jednak pewien twist. Borsuk co prawda nie spełnił swojego zamierzenia, ale przypadkowo przyłożył łapkę do czegoś niezwykłego! Natura nie dała mu się poskromić, ale pokazała, że w swojej dzikiej i niekontrolowanej wersji może być jeszcze piękniejsza! 

Polecam tę historię wszystkim dzieciom powyżej 2. roku życia.

Artykuł Najpiękniejszy ogródek Borsuka – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Katy Hudson

Ilustracje: Katy Hudson

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Lubię marchewki. Najsmaczniejsze są surowe, chociaż nie pogardzę też pieczonymi lub wyłowionymi z wywaru. Daleko mi jednak do marchewkowej pasji bohatera kolejnej historii, o której chcę dzisiaj opowiedzieć.

,,Za dużo marchewek” to światowy bestseller, który został bardzo ciepło przyjęty przez wiele dzieci z różnych krajów.

Autorka tego picturebooka to zarazem początkująca i bardzo dobrze zapowiadająca się ilustratorka. Swój debiut miała zaledwie w 2015 roku książką ,,Bear and the Duck” (Niedźwiedź i kaczka).

Bohaterami ,,Za dużo marchewek” są także zwierzęta, pierwsze skrzypce odgrywa tutaj jednak Królik. Jego ogromną miłością są właśnie marchewki. Lubi je gromadzić, hodować oraz spędzać czas w ich towarzystwie. Powoli jego zamiłowanie przeradza się jednak w groźną obsesję.

Królik pewnego dnia orientuje się, że przed nadmiar pomarańczowego warzywa nie ma gdzie spać – jego norka została zupełnie zawalona przez kilogramy marchwi.

Postanowił więc zwierzyć się ze swojego problemu przyjacielowi Żółwiowi, który natychmiast zaoferował mu pomoc.

Królik jednak nie wprowadza się do ciasnej skorupy żółwia sam, ale zabiera ze sobą… marchewki! Szybko się okazuje, że to mieszkanie jest zdecydowanie za ciasne dla jego dużej kolekcji i prawie rozpada się w drobny mak!

W ten sposób zarówno Królik, jak i Żółw pozostają bez miejsce do zamieszkania. Kolejne losy bohaterów przypominają efekt kuli śnieżnej, następni przyjaciele zostają pozbawieni domów przez zaślepienie Królika marchewkami.

Zwierzątko zupełnie nie rozumie, że nadużywa gościny swoich przyjaciół, a co więcej przez swoją manię zbieractwa – pozbawia ich wszystkich mieszkania.

Na szczęście pewne wydarzenie daje mu nieźle do myślenia i Królik zauważa wreszcie popełniany przez siebie błąd. Zdaje sobie wtedy sprawę, że marchewki wcale nie były dla niego powodem do szczęścia, a wręcz przeciwnie – ich chomikowanie przyniosło i jemu i jego przyjaciołom wiele złego. Kiedy jednak zaczął się nimi dzielić z innymi, poczuł się wreszcie spełniony, a wszystkie jego dotychczasowe problemy się rozwiązały.

,,Za dużo marchewek” to przede wszystkim opowieść o zachłanności, o gromadzeniu dóbr i nie dzieleniu się z innymi. Mimo, że Królik miał bardzo dobrych przyjaciół, którzy chętnie go przygarniali i byli wyrozumiali, sam nie potrafił się na zdobyć na coś podobnego.

Dopiero kilka nieszczęść musiało mu uświadomić, jak bezcelowe jest trzymanie wszystkich warzyw tylko dla siebie.

Piękne ilustracje, bardzo ładne wydanie oraz mądre przesłanie tego picturebooka sprawią, że będzie on wyjątkową pozycją w każdej domowej biblioteczce.

Polecam dla dzieci już od 3. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwoamber.pl/kategorie/ilustrowane-ksiazki-dla-dzieci/za-duzo-marchewek,p2080468881

Artykuł Za dużo marchewek – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Beth Bracken

Ilustracje: Jennifer Bell

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Nie każdemu dziecku nawiązywanie kontaktów z innymi przychodzi z równą łatwością. Niektóre maluchy się wstydzą lub z jakichś powodów odczuwają lęk przed mówieniem w gronie nieznajomych.

,,Tomek mały jest nieśmiały” to bardzo interesujący picturebook o tym, jak nieśmiałość może być uciążliwa w codziennym funkcjonowaniu.

Głównym bohaterem tej krótkiej historii obrazkowej jest żyrafa o imieniu Tomek. Autorka Beth Bracken nadaje mu cały szereg ludzkich cech, żeby słuchaczom łatwiej było się z nim utożsamić.

Tomek chodzi do przedszkola, ale nie ma tam kolegów. Lubi bawić się sam i dzieci niewiele o nim wiedzą. Przedszkolanka wprowadza jednak zabawę, gdzie każdy maluch ma przygotować krótkie wystąpienie na temat tego, co lubi.

Tomek jest bardzo zmartwiony, ponieważ – mimo, że doskonale wie, co lubi – bardzo martwi się publiczną prezentacją. Wyobraża sobie najgorsze scenariusze. Nie chce, żeby ktoś się z niego śmiał lub z niego szydził. Ze stresu zaczyna boleć go brzuch.

,,Tomek mały jest nieśmiały” to książka o przedszkolaku, ale kłopot publicznych wystąpień dotyczy także dzieci z pierwszych klas szkoły podstawowej i starszych. Wielu maluchów nie czuje się ze sobą pewnie. Boi się ośmieszyć w oczach kolegów i bardzo przeżywa chwile, kiedy musi coś powiedzieć na forum klasy lub grupy.

Podoba mi się jednak uwaga autorki, że w samej nieśmiałości nie ma nic złego, pod warunkiem, że nie sprawia ona trudności w codziennym funkcjonowaniu. Dopóki ktoś jest szczęśliwy bawiąc się sam, nie ma w tym nic nieprawidłowego. Strach jednak nie powinien nikim dyrygować. Warto wierzyć w siebie i nie bać się oceny innych.

,,Tomek mały jest nieśmiały”  to wartościowa pozycja, z której pomocą wiele dzieci może lepiej zrozumieć swoją nieśmiałość oraz dowiedzieć się, skąd ona się bierze. Maluchy mogą także zdać sobie sprawę, że jest wiele nieśmiałych osób i nie tylko one mają ten problem. Nie wszyscy muszą być otwarci i wygadani. Ważne, żeby nie pozwolić, aby nieśmiałość wzięła nad nami górę.

Książka jest także bardzo ładna pod względem wizualnym. Ilustracje Jennifer Bell są ciepłe i dają najmłodszym czytelnikom poczucie bezpieczeństwa.

Polecam tę lekturę dzieciom powyżej 3. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwoamber.pl/kategorie/ilustrowane-ksiazki-dla-dzieci/tomek-maly-jest-niesmialy,p1186406639

Artykuł Tomek mały jest nieśmiały – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Ośmiornica na dachu”

Autor: Lucy Branam

Ilustracje: Rogerio Coelho

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Co byście powiedzieli na to, że pewnego dnia budząc się w swoim łóżku, przez okno dostrzegacie wielką mackę ośmiornicy?

,,Ośmiornica na dachu” to książka obrazkowa młodej autorki Lucy Branam oraz jednego z najbardziej popularnych brazylijskich ilustratorów – Rogerio Coelho.

Opowiada historię o pewnej dziewczynce o imieniu Nora, której przytrafiło się coś bardzo nietypowego. Dostrzegając na dachu swojej kamienicy ogromną ośmiornicę, zareagowała zupełnie inaczej, niż jej rodzice czy pozostali dorośli. Oni natychmiast zaczęli szukać powodów, dlaczego to nietypowe jak na miasto zwierzę, znalazło się akurat w ich otoczeniu.

Próbowali wysnuwać logiczne fakty, które wytłumaczyłyby im to niezwykle zjawisko. Nora z kolei nic nie mówiła, tylko podziwiała, bo rzeczywiście ośmiornica robiła bardzo duże wrażenie.

Oprócz swoich rozmiarów, wydawała się być także inteligentna i empatyczna. Sąsiedzi mieli nadzieję, że zwierzak szybko zniknie, Nora wręcz przeciwnie, zaprzyjaźniła się z ośmiornicą i pragnęła, żeby zamieszkała z nimi na zawsze.

Wkrótce jednak i dorośli musieli przyznać, że choć nowa lokatorka dachu ma dużo macek i jest wielkich rozmiarów, to znacznie ułatwia im życie i przynosi dużo rozrywki i przyjemnych momentów. Kiedy każdy zdążył się do niej już przyzwyczaić, ośmiornica nagle znika.

,,Ośmiornica na dachu” to krótka historia o tym jak różni się punkt widzenia dzieci i dorosłych. Jak ważna jest tolerancja i akceptacja nieznajomych, czym jest sąsiedzka pomoc oraz jak niespodziewanie może rozkwitnąć przyjaźń.

Ilustracje są z kolei niesamowitym połączeniem różnego rodzaju kolorów i tekstur. Bogate w detale obrazki oddziałują na wyobraźnię najmłodszych i dają nieco złudzenie, że cała opowieść może nie jest do końca rzeczywistością, ale że to tylko piękny sen małej dziewczynki.

Polecam książkę dzieciom powyżej 4. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwoamber.pl/kategorie/ilustrowane-ksiazki-dla-dzieci/osmiornica-na-dachu,p1567458084

Artykuł Ośmiornica na dachu – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Giles Andreae

Ilustracje: Guy Parker – Rees

Tłumaczenie: Katarzyna Huzar – Czub

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

W książce o przewrotnym tytule ,,Żyrafy nie umieją tańczyć” przeczytamy, że nie ma rzeczy niemożliwych. Nie warto zważać na opinie innych oraz przede wszystkim – trzeba robić to, co się kocha.

Duet autora i ilustratora, czyli Giles Andreae oraz Guy Parker – Rees stworzyli książkę, która niedługo po wydaniu stała się międzynarodowym bestsellerem.

Mimo, że od jej napisania minęło już niemal 20 lat wciąż jest aktualna, bawi dzieci i przekazuje im mądre wartości.

,,Żyrafy nie umieją tańczyć” to picturebook z wierszowanym tekstem, który opowiada historię Gerarda. Gerard jest długoszyją żyrafą, ale niestety bardzo często plączą mu się nogi. To z kolei przeszkadza mu w spełnieniu swojego największego marzenia, czyli tańcu.

Z okazji wydarzenia o nazwie Taniec Dżungli, Gerard chciałby wziąć udział w konkursie i zatańczyć w rytm muzyki. Niestety wszystkie zwierzęta zaczynają z niego drwić, bo pamiętają, jak często się przewraca i nie potrafi panować nad swoimi nogami.

Kiedy smutny odchodzi, spotyka jednak świerszcza, który przekonuje go, że powinien spróbować swoich sił. Potrzebna jest mu tylko odpowiednia muzyka.

,,Żyrafy nie umieją tańczyć” to opowieść o tym, że bez względu na to, jak mało osób nam kibicuje, nigdy my sami nie powinniśmy przestawać wierzyć w siebie.

Gdyby Gerard nie spotkał na swojej drodze dobrodusznego świerszcza, z pewnością nigdy nie odkryłby swojego wielkiego talentu. Co prawda nie potrafił tańczyć ani tanga, walca czy cza-czy, ale doskonale odnalazł się w swoim własnym, niepowtarzalnym stylu.

Polecam tę książkę szczególnie dzieciom, które często nie są pewne siebie, brakuje im odwagi czy to w przypadku wystąpień publicznych czy po prostu w zainteresowaniu się bardziej jakąś pasją.

Ludzie (podobnie jak i żyrafy) potrzebują zajęcia, w którym będą się dobrze czuli i które da im satysfakcję.

,,Żyrafy nie umieją tańczyć”  to lektura dla dzieci już od 2. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwoamber.pl/kategorie/ilustrowane-ksiazki-dla-dzieci/zyrafy-nie-umieja-tanczyc,p768431445

Artykuł Żyrafy nie umieją tańczyć – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Steve Antony

Ilustracje: Steve Antony

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Pan Panda, choć tytuł wskazuje na dorosłego, jest w rzeczywistości miękkim, młodym i sympatycznym misiem.

Jego twórca, Steve Antony stworzył serię krótkich opowiadań obrazkowych o tym bohaterze, w których poznaje on m.in. znaczenia słowa ,,dziękuję” (Thank You, Mr Panda), ,,proszę” (Please Mr Panda), znaczenie uczuć (Mr Panda’s feelings) czy kolorów (Mr Panda’s Colours).

W książce ,,Dobranoc, Panie Panda” jesteśmy świadkami jego wieczornych przygotowywań do snu. Jest to też pierwsza książka z serii.

Na początku widzimy przygotowane do snu, pościelone łóżko. Kolorowa pościel zachęca, żeby się w niej położyć. Pan Panda zanim pójdzie spać, musi jednak zrobić jeszcze parę rzeczy.

Miś dba o to, żeby się porządnie wykąpać, wysuszyć futerko, założyć piżamy i umyć zęby. Nie zapomina także o zabraniu ze sobą swojego ulubionego pluszaka oraz powiedzeniu ,,dobranoc” przyjacielowi Lemurowi.

Książka napisana jest w sposób humorystyczny. Pan Panda podczas swoich czynności, spotyka inne zwierzęta, którym nie chce się umyć, przebrać czy nawet takie którym nie chce się iść do łóżka i zasypiają w miejscu, gdzie akurat leżą.

Wszystkie śmiesznie mu odpowiadają, ale każde jest bardzo uprzejme.

Na końcu czeka na czytelników niespodziewany zwrot akcji, który pokaże, że Pan Panda nieco się pomylił i finalnie sam okazał się zapominalski!

,,Dobranoc, Panie Panda” z pewnością wywoła salwy śmiechu u małych słuchaczy.

Książka nadaje się do czytania podczas codziennego zasypiania. Choć zamiast uśpić, może nieco rozbudzić dzieci, z pewnością pokaże dobry wzorzec dotyczący kładzenia się spać.

Warto wspomnieć także o ilustracjach, które mają bardzo ograniczoną ilość elementów, przez co pozwalają się skupić na fabule i nie rozpraszają.

Piżamka Pana Pandy na okładce pięknie błyszczy i bardzo ładnie wygląda na półce.

Polecam tego picturebooka dzieciom już od 2. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwoamber.pl/kategorie/ilustrowane-ksiazki-dla-dzieci/dobranoc-panie-panda,p1875080604

Artykuł Dobranoc, Panie Panda – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Nicola Kinnear

Ilustracje: Nicola Kinnear

Tłumaczenie: Małgorzata Cebo – Foniok

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Małe dzieci często boją się wielu rzeczy. Kiedy zaczynają dorastać i mają coraz większą świadomość otaczającego je świata, to czego nie rozumieją, napawa je lękiem.

,,Odwagi zajączku” to kolorowy picturebook Nicoli Kinnear, w którym strach zostaje przezwyciężony dzięki sile przyjaźni.

Głównym bohaterem jest Logan, szaraczek, który jest typem domatora. Lubi robótki ręczne, pieczenie ciasteczek i przede wszystkim swoją wygodną i bezpieczną norkę.

Jego współlokatorką i zarazem przyjaciółką jest Luna, jego całkowite przeciwieństwo. Zajączka uwielbia niebezpieczne przygody, spacery po lesie i różne aktywności, które u Logana już na samą myśl wywołują nieprzyjemny dreszcz.

Pewnego jednak dnia, kiedy Luna po raz kolejny próbuje namówić przyjaciela na wyjście z norki, denerwuje się i zarzuca mu brak odwagi, kiedy ten uparcie tkwi przy swoim. Kiedy zajączka opuszcza przytulne mieszkanie, Loganowi robi się niezwykle smutno.

Nie pomagają mu nawet jego ulubione zajęcia, bo będąc sam i z poczuciem winy, nie sprawiają mu one przyjemności. W końcu postanawia porozmawiać z Luną, ale żeby to zrobić, musi wyjść na zewnątrz. Podejmuje tę odważną próbę i od tej chwili, jego życie zupełnie się zmienia!

,,Odwagi zajączku” to ciepła opowieść z niewielką ilością tekstu, która pokazuje, że strach można pokonać tylko w jeden sposób – stawić mu czoła.

Nasze lęki biorą się z obawy przed nieznanym, kiedy zdecydujemy się lepiej poznać to, czego się boimy, łatwiej jest odnaleźć w sobie odwagę.

Logan, dzięki swojej ogromnej przyjaźni do Luny nie tylko wyszedł z norki, ale także odnalazł ją i uratował przed groźnym wilkiem.

Co więcej, wkrótce zyskał także apetyt na jeszcze więcej przygód, przekonując się, jak przebywanie w lesie może być ciekawe i dostarczające wielu emocji!

Polecam tę książkę wszystkim dzieciom już od 2. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwoamber.pl/kategorie/ilustrowane-ksiazki-dla-dzieci/odwagi-zajaczku,p1906366049

Artykuł Odwagi zajączku – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Marsha Diane Arnold

Ilustracje: Jennie Poh

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wiele osób boi się burzy lub czuje się nieswojo, kiedy na zewnątrz strzelają pioruny, a silny wiatr uderza w okna. Wtedy najlepiej przytulić się do kogoś bliskiego i przeczekać najgorsze. Co jest w wypadku, kiedy jest się samemu w domu?

Bohater książki ,,Mogę wejść?”, Szop nie ma żadnego współlokatora. Mieszka sam i kiedy zaczyna się burza, postanawia udać się do przyjaciół, mając nadzieję, że zostanie zaproszony i znajdzie towarzystwo.

Niestety zarówno Opos czy Przepiórka uważają, że ich domy są za małe i nie pozwalają wejść Szopowi do środka. Zwierzątko jest już zupełnie przemoczone i smutne, kiedy trafia do ostatniego domu. Widząc tam jednak tłum zajączków, nie spodziewa się miłego powitania. Okazuje się jednak, że czeka go spore zaskoczenie i przyjemna niespodzianka.

,,Mogę wejść?” to piękny picturebook Marshy Diane Arnold z ilustracjami Jennie Poh. Na świecie zyskał status bestselleru, sprzedając się w wielu egzemplarzach.

Książka uczy najmłodszych, jak ważni są przyjaciele i w jakich okolicznościach można poznać ich prawdziwą naturę. Zwraca także uwagę, że nie powinno odmawiać się nikomu w potrzebie i nawet tam, gdzie wydaje się nie być miejsca, znajdzie się ono, jeżeli tylko znajdą się także chęci.

Ilustracje mają intensywne kolory, są bardzo estetyczne i z pewnością przyciągną uwagę wszystkich małych czytelników.

Pozycja ma grubą oprawę oraz przyjemne w dotyku, śliskie strony.

,,Mogę wejść?” to książka dla dzieci od 2. roku życia.

Artykuł Mogę wejść? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Helen Docherty

Ilustracje: Thomas Docherty

Tłumaczenie: Małgorzata Huzar – Czub

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Bajki na dobranoc często charakteryzują się niewinnymi historiami, w których nie dzieje się zbyt wiele, a bohaterowie szybko rozwiązują powstałe napięcia czy konflikty.

Tak też jest w przypadku ,,Bajkołapka na dobranoc” – książki, która zyskała miano światowego bestsellera. Do tej pory wydano ją w 17 krajach i wszędzie cieszyła się taką samą popularnością.

Główną bohaterką opowieści jest Eliza Uszko. Właśnie nadszedł wieczór i królica czyta sobie książkę do snu. Nie wie jednak, że w tym samym czasie do miasteczka zamieszkiwanego przez różne zwierzęta przyleciał Bajkołapek.

Kiedy z domów jeży, sów czy borsuków zaczynają ginąć bajki dla dzieci, mieszkańcy zaczynają się niepokoić. Zaczęli podejrzewać siebie nawzajem o te niecne czyny!

Eliza Uszko postanawia rozwiązać tę tajemniczą sprawę i odzyskać ukochane książki najmłodszych zwierzątek.

Przygotowuje zasadzkę w którą wpada niczego nieświadomy Bajkołapek. Szybko okazuje się, że to dość niegroźne zwierzątko, które jest bardzo samotne, dlatego szukało pocieszenia w pięknych bajkach.

Eliza Uszko znajduje rozwiązanie, odzyskuje skradzione książki, a Bajkołapkowi zapewnia każdorazowo wieczorną lekturę, żeby nigdy więcej nie musiał czuć się samotnym.

,,Bajkołapek na dobranoc” to prosta, ale bardzo urocza opowieść z morałem. Nie warto odbierać innym cudzej własności, nawet jeżeli samemu jest się samotnym. Na każdym kroku możemy znaleźć kogoś, kto nam pomoże i kogo sami przy okazji uczynimy szczęśliwszym.

Książka jest pięknie ilustrowana klasycznymi obrazkami, a bohaterowie wydają się bardzo sympatyczni.

To opowieść, która przygotuje dziecko do snu i czytana z bliskimi, zwróci uwagę, jak wielkimi są szczęściarzami, mając kogoś z kim mogą poznawać losy bohaterów. Pozwoli ona także wzbudzić poczucie empatii do Bajkołapka i w ciepły wieczór lata uchylić okno przed snem, żeby dać mu możliwość posłuchania ukochanej bajki.

Tę książkę dla dzieci polecam wszystkim maluchom od 2-ego roku życia.

Artykuł Bajkołapek na dobranoc – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.