➜ Tytuł: Zielona dziewczynka. Czyli popołudnie, którego nie było
➜ Autorka: Anna Augustyniak
➜ Ilustracje: Kasia Augustyniak
➜ Wydawnictwo: Albus
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Zniknięcie Debory

Główną bohaterką jest Nutka. Kiedy ją poznajemy, rzeczywistość ma jeszcze pozory sielskiego, wiejskiego krajobrazu. Jest w nim dom, rodzina, codzienność, przestrzeń, w której powinno być miejsce na zabawę, rówieśników i dziecięcą swobodę. 

Tyle że Nutka coraz częściej ma poczucie, że jej życie nie należy wyłącznie do niej. Musi dostosowywać się do rodzinnej sytuacji, do nowych obowiązków, dorosłych niepodważalnych decyzji i niewypowiedzianych lęków. Dziewczyna nie od razu rozumie, co dzieje się z jej babcią – a być może wcale nie chce do końca tego rozumieć. 

Akcja zagęszcza się jednak, gdy podczas wizyty w wiejskim domku babci, znika czteroletnia siostra Nutki, czyli Debora. To wydarzenie wywołuje w bohaterce poczucie winy. Dziewczyna myśli, że powinna była lepiej jej pilnować. Tyle że autorka bardzo wyraźnie zaznacza w fabule, że odpowiedzialność za rodzeństwo nie powinna spoczywać na dziecku. 

Kim jest Zielona Dziewczynka?

Zielona Dziewczynka opowiada więc nie tylko o Alzheimerze, ale także o tym, jak w kryzysie rodzinnym dzieci bywają wciągane w świat dorosłych obowiązków. Czasem zbyt wcześnie muszą pomagać, rozumieć, dostosowywać się i rezygnować z tego, co powinno być ich naturalnym prawem: z beztroski.

Debora znika, ale zostawia po sobie ślad. Pewne wspomnienie – opowieść o Zielonej Dziewczynce. Można powiedzieć, że w tym miejscu zaczyna się kolejny rozdział książki. To moment, w którym fabuła – za pomocą symboliki baśniowego lisa – przekracza granicę realizmu i imaginacji.

Nie bez powodu Zieloną Dziewczynkę widzą właśnie babcia Anna i Debora. Obie znajdują się na granicy światów. Debora jest jeszcze bardzo mała, ale podatna na bujanie w obłokach. Babcia Anna coraz częściej przebywa natomiast w sferze wspomnień, w której czas nie do końca działa linearnie.

Zielona Dziewczynka jest więc kimś w rodzaju przewodniczki. To postać, dzięki której opowieść o chorobie otwiera się na pytania o to, czym właściwie jest obecność drugiego człowieka. Czy ktoś, kto nie uczestniczy już w naszej codzienności tak jak dawniej, naprawdę znika? A może trwa w nieco innej przestrzeni?

– Kiedy kogoś tracisz – powiedziała Zielona Dziewczynka – nie tracisz go raz. Tracisz go tysiące razy w ciągu każdego dnia. Tracisz to, w czym ten człowiek powinien uczestniczyć. (…) Tego będziecie się musieli nauczyć, ty i cała rodzina. Że babcia jest w pokoju swoich bardzo realnych wspomnień. I wyrywanie jej do waszej codzienności będzie ją bardzo bolało i przerażało. (…) 

Anna Augustyniak, Zielona Dziewczynka, str. 69

Rozmywanie się w czasie, czyli jak działa Alzheimer

Im bardziej opowieść zanurza się w symbolach, tym trafniej oddaje doświadczenie choroby. W demencji czas traci swoją oczywistą strukturę. To, co było, może nagle stać się teraźniejsze. To, co dzieje się teraz, staje się niezrozumiane lub przesunięte do innego etapu życia.

W tej książce granica między czasem i miejscem zaczyna się rozmywać. Obecność, wspomnienie, dzieciństwo, starość, dom, przeszłość i teraźniejszość zlewają się ze sobą. Nic wyraźnie nie oddziela tego, co było, od tego, co jest teraz. Zmysły nie nadążają za oczami. Autorka nie tłumaczy choroby wyłącznie pojęciami, lecz konstruuje narrację w taki sposób, żeby czytelnik mógł choć przez chwilę poczuć tę charakterystyczną dla tego stanu dezorientację oraz kruchość ludzkiego istnienia.

Ilustracje w Zielonej Dziewczynce

Szczególną rolę pełnią w tej książce ilustracje Kasi Augustyniak. Często pojawiają się pełnorozkładówkowe, jeden po drugim, następujące po sobie obrazy, które skutecznie zatrzymują czytelnika. Działają one jak pauzy w recytowanej poezji. Nie zawsze wiernie oddają to, co pojawia się w tekście. Są bardziej jakimś przebłyskiem wspomnienia, ulotnym momentem, który wpływa na całokształt odbioru Zielonej Dziewczynki.

Mocno nasycone kolory oraz graficzne kształty bawią się niedopowiedzeniami. Tworzą spójny obraz tego, co słyszymy czytając, z tym co jesteśmy w stanie dostrzec.

Zielona Dziewczynka a Listy do A.

To nie jest pierwsza książka o Alzheimerze, o której warto mówić w kontekście literatury dla młodych odbiorców. Równie istotnym tytułem, o którym wspominałam już kilka lat temu, są Listy do A. Mieszka z nami Alzheimer Anny Sakowicz. Książka o Anielce, która pisze listy do „pana A.”, czyli Alzheimera, próbując nakłonić go, by wyprowadził się od babci. Obie książki są potrzebne, ale bardzo od siebie różne.

Listy do A. pisane są z perspektywy dziecka, które nie wie, że jego bliska osoba choruje. Zielona Dziewczynka jest pod tym względem bardziej bezpośrednia. Stara się postawić w miejscu chorującego – tego, jak on się czuje. Czytelnik, podobnie jak Nutka, dochodzą do wielu wniosków stopniowo. Dzięki temu książka Anny Augustyniak oddaje sytuację dziecka, przed którym nikt nie tworzy szczelnej zasłony milczenia, ale które i tak musi samo poukładać sobie w głowie to, co widzi, słyszy i czuje.

Anna Augustyniak i trudne tematy w literaturze dziecięcej

Anna Augustyniak jest jedną z tych autorek, po których książki można sięgać w ciemno. To jedna z nielicznych twórczyń literatury dziecięcej, która nie stroni od trudnych tematów, ale potrafi je opakować w przystępną narrację oraz angażującą fabułę. Wcześniej pisała między innymi o depresji dziecięcej w Kałużysku, o nadpobudliwości psychoruchowej w Skoku i o napięciach społecznych oraz emocjonalnych w Mrówkach. 

W swoich książkach daje przestrzeń na rozmowę, uświadamia, ale nie przytłacza ciężarem nieuchronności. Pozwala wierzyć, że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście.

Dla kogo jest Zielona Dziewczynka?

Najlepiej sprawdzi się u starszych dzieci oraz młodszej młodzieży – zwłaszcza u czytelników gotowych na historię wieloznaczną i emocjonalnie dość wymagającą. Może być ważna dla rodzin, w których pojawia się temat choroby neurodegeneracyjnej. Może także pomóc rozpocząć rozmowę o tym, dlaczego babcia lub dziadek zachowują się inaczej, dlaczego zapominają, boją się, złoszczą albo wracają myślami do przeszłości. 

Ale równie dobrze, może być też czytana jako opowieść o pamięci, stracie, odpowiedzialności i dziecięcym prawie do własnych emocji. Sprawdzajcie dostępność Zielonej Dziewczynki na stronie Wydawnictwa Albus.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Zielona Dziewczynka. Czyli popołudnie, którego nie było?

Zielona Dziewczynka Anny Augustyniak to poetycka, poruszająca opowieść o Nutce, jej młodszej siostrze Deborze, babci Annie oraz chorobie Alzheimera, która stopniowo zmienia życie całej rodziny. Książka mówi o pamięci, stracie, dziecięcym poczuciu winy i o tym, że choroba jednej osoby wpływa na wszystkich bliskich.

Kto napisał książkę Zielona Dziewczynka?

Autorką książki Zielona Dziewczynka. Czyli popołudnie, którego nie było jest Anna Augustyniak, znana także z takich książek dla dzieci i młodzieży jak Mrówki, Skok czy Kałużysko.

Czy Zielona Dziewczynka to książka o Alzheimerze?

Tak, Zielona Dziewczynka jest książką o Alzheimerze, ale nie ma charakteru poradnika. Choroba pojawia się tu stopniowo, widziana oczami dziecka, które najpierw czuje niepokój, złość i niezrozumienie, a dopiero później zaczyna pojmować, co dzieje się z babcią.

Dla jakiego wieku jest książka Zielona Dziewczynka?

Książka najlepiej sprawdzi się u starszych dzieci i młodszej młodzieży. To lektura wymagająca emocjonalnie, dlatego warto czytać ją z uważnością, szczególnie wtedy, gdy temat choroby Alzheimera lub demencji dotyczy rodziny czytelnika.

Czy Zielona Dziewczynka jest smutną książką?

Tak, to książka poruszająca i momentami smutna, ale nie przygnębiająca. Anna Augustyniak pisze o chorobie, stracie i lęku z dużą delikatnością. W tej historii jest także miejsce na piękno, bliskość, czułość oraz próbę zrozumienia drugiego człowieka.

Czy Zielona Dziewczynka nadaje się do rozmowy z dzieckiem o chorobie babci lub dziadka?

Tak, książka może być dobrym punktem wyjścia do rozmowy o Alzheimerze, demencji, starzeniu się i zmianach zachowania bliskiej osoby. Warto jednak pamiętać, że to nie jest instruktażowy poradnik, lecz literacka opowieść, którą najlepiej omawiać z dzieckiem po lekturze.

Dlaczego warto przeczytać Zieloną Dziewczynkę?

Warto po nią sięgnąć, ponieważ w mądry i nieoczywisty sposób opowiada o Alzheimerze, pamięci, dziecięcym poczuciu winy oraz rodzinie, która musi nauczyć się funkcjonować w nowej rzeczywistości. To jedna z tych książek, które pomagają nazwać emocje, ale nie odbierają czytelnikowi prawa do własnej interpretacji.

Artykuł Książka o Alzheimerze dla dzieci i młodzieży. Recenzja ,,Zielonej Dziewczynki” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Pewien księgarz napisał kiedyś książkę. Była to opowieść o poszukiwaniu wspomnień, o wielkiej przyjaźni i o odnalezionych zakończeniach. Tym księgarzem był Mickaël Brun-Arnaud, francuski twórca, który w maju 2018 roku otworzył własną Le Renard Doré2 w piątej dzielnicy Paryża.

Na tropie zaginionych wspomnień

Kiedy przeczytacie jednak tę książkę zrozumiecie, że ma ona z samym autorem całkiem sporo wspólnego. Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień to lektura pełna wzruszeń, ciepła, długo wyczekiwanych przygód i bohaterów, których (w większości) chciałoby się mieć zawsze blisko siebie.

To też jednak historia o zapominalii – fikcyjnej chorobie, pewnie szerzej znanej wielu dorosłym. Objawia się ona nieodwracalnym i stale postępującym zapominaniem. Nie ma na nią lekarstwa, jest wymagająca, a każdego kto na nią zapada, wprowadza w stan zagubienia i samotności.

W wyniku zachorowania na zapominalię Ferdynand stał się kimś na kształt podróżnika w czasie, który błąka się między epokami, całkiem jakby przechodził z jednego do drugiego rozdziału w wielkiej księdze życia.

Mickael Brun-Arnaud, W domu Ferdynanda, str. 172

Ponadczasowa powieść dla każdego

Głównym bohaterem powieści jest lis księgarz o dostojnym imieniu Archibald. Można w ogóle odnieść wrażenie, że jest to książka opowiadana z punktu widzenia dobrze wychowanego jegomościa, który ceni ambitną literaturę, poprawny sposób wysławiania się i kulturę – i co więcej, będzie to wrażenie bardzo trafne.

Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień ze względu na dobór postaci, ale i miejsce akcji czy też tematykę, wydaje się więc lekturą ponadczasową. Taką, którą można czytać nie tylko niezależnie od czasów, ale i wieku odbiorcy.

Ma to tym większe znaczenie, że na każdym etapie naszego życia, inaczej będziemy ją odbierać. Zawsze będzie jednak to lektura ważna, poruszająca oraz po prostu ciekawa.

Zaginiona autobiografia kreta Ferdynanda 

Pewnego dnia do Archibalda zwraca się z prośbą kret Ferdynand. W księgarni, którą prowadzi lis, znajdują się wyłącznie pojedyncze egzemplarze książek, które podarowały mu zwierzęta. 

Ferdynand także napisał kiedyś powieść. Była to jego autobiografia, wypełniona szczegółami z prywatnego życia. Kiedy kret zaczął tracić pamięć, zapragnął ponownie ją przeczytać i dowiedzieć się, dlaczego jego ukochanej żony Malwiny nie ma już przy nim.

Przypadkowo jednak lis Archibald sprzedał chwilę wcześniej ten egzemplarz tajemniczemu klientowi. Jedyną nadzieją, żeby odzyskać utracone wspomnienia, jest udać się w podróż śladem kilku ocalałych fotografii kreta. Będzie to wyprawa pod wieloma względami wymagająca, a jednak – być może po nitce do kłębka, uda się odnaleźć nawet coś więcej, niż tylko pamięć Ferdynanda.

Zaproszenie do Leśnej Księgarni 

Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień to pełna niespodzianek książka, która mnie autentycznie poruszyła. Raz, że jest napisana pięknym językiem – a dwa, że o alzheimerze mówi w sposób niezwykle delikatny, prawie poetycki, oswajając czytelnika z tym trudnym tematem.

Pokochałam Leśną Księgarnię i bardzo się cieszę, że seria składa się aż z czterech tomów. Mam nadzieję, że wydawnictwo Babaryba nie pozwoli nam długo czekać na kontynuację i już niebawem będziemy mogli zanurzyć się ponownie w tym magicznym świecie zwierząt, tak bardzo podobnych do ludzi.

Polecam Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień wszystkim czytelnikom powyżej 8 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://babaryba.pl/ZWIERZOKSIAG-tom-1-Na-tropie-zaginionych-wspomnien-powiesc-dla-dzieci-i-mlodziezy-Brun-Arnaud-Sanoe

Artykuł Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Zmarszczki
➜ Scenariusz: Paco Roca
➜ Rysunki: Paco Roca
➜ Tłumaczenie: Tomasz Pindel
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kiedy sięgałam po ten niedawno wydany komiks, byłam prawie pewna, że będzie to dla mnie historia nowa. Jak bardzo się zdziwiłam, kiedy strona po stronie pogłębiało się we mnie wrażenie, że przecież już znam tych bohaterów, kojarzę te sceny, a nawet konkretne kwestie dialogowe. Jak to możliwe?

Godzenie się ze starością

,,Zmarszczki” to autorska opowieść Paco Roki – artysty, który słynie ze świetnie opowiedzianych, ważnych historii, które poniekąd dotyczą nas wszystkich.

Pewnie nie będzie zaskoczeniem, że ,,Zmarszczki” są o starości. A właściwie o godzeniu się z nią, choć to jedno z najtrudniejszych zadań, z jakimi przychodzi się nam w pewnym momencie zmierzyć.

Pierwsze oznaki Alzhaimera

Może się wydawać, że głównym bohaterem komiksu jest staruszek, którego rodzina zawozi do domu opieki. Nie radzą sobie z nim, są sfrustrowani i pozbawieni perspektyw, dlatego postanawiają umieścić ojca w ośrodku dla osób chorych, w podeszłym wieku.

Sęk w tym, że staruszek nie jest tylko stary. Zaczyna on także cierpieć na Alzheimera. Jego pierwsze objawy wprawiają mężczyznę w konsternację. Czuje się zagubiony i samotny. Właśnie wtedy pojawia się Miguel.

Przykład pięknej i bezinteresownej przyjaźni

No właśnie, napisałam powyżej, że staruszek może wydawać się głównym bohaterem, bo od niego zaczyna się ta opowieść. W rzeczywistości jednak pierwsze skrzypce gra Miguel i finał historii pozwala wierzyć, że to jego narracja przedstawiana jest w tym komiksie.

Miguel lubi pieniądze. Uważa się za samotnego wilka, nieskrępowanego więzami, rodziną czy zobowiązaniami. Czuje się wolny, choć tak jak inni jest staruszkiem z ośrodka.

To właśnie do jego pokoju trafia mężczyzna z Alzhaimerem. Miguel staje się dla niego kimś w rodzaju opiekuna. Początkowo wprowadza go w świat salonów telewizyjnych i życia od posiłku do posiłku, żeby za chwilę markować jego postępującą chorobę w obawie o przeniesienie.

,,Zmarszczki” to historia, która poruszy, zachęci do nieśpiesznych rozmyślań oraz odwiedzenia bliskich staruszków. To zawieszone w przestrzeni pytania – kim my będziemy jako staruszkowie, czy ktoś nas obdarzy miłością? A może pozostaniemy sami, bez nikogo, otoczeni wyłącznie wspomnieniami sprzed lat?

Skąd kojarzę tę historię

Dość szybko przypomniałam sobie, dlaczego tak dobrze znam już ,,Zmarszczki”. Oglądałam kiedyś film animowany pod tytułem ,,Dyskretne uroki starości”, który powstał na podstawie właśnie tego komiksu. Zapadł mi tak mocno w pamięć, że powracając do tej opowieści w komiksie, pamiętałam niemal każdy szczegół. Niech to mówi samo za siebie.

Sięgnijcie po ,,Zmarszczki”, póki jeszcze pamiętacie jak zaczęła się książka, w chwili kiedy ją kończycie ;). Komiks będzie odpowiedni dla odbiorców powyżej 13 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/468-zmarszczki.html

Artykuł Zmarszczki – recenzja komiksu o wzruszającej przyjaźni pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Anna Sakowicz

Ilustracje: Ewa Beniak-Haremska

Wydawnictwo: Poradnia K

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto 

Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Nagroda dla najbardziej wzruszającej książki tego roku wędruje do…

,,Listy do A.” to historia Anielki, która widząc zmiany w swoim domu, oskarża o nie pana A. Nie wie, kim on jest, ale często słyszy, jak rodzina wypowiada jego imię.

Anna Sakowicz opisała, jak choroba Alzheimera wpływa nie tylko na obarczoną nią osobę, ale przede wszystkim na najbliższych, których życie wywraca się do góry nogami. Rodzina musi żyć w poczuciu bezsilności, patrząc jak stan ich ukochanej osoby z dnia na dzień coraz bardziej się pogarsza.

Autorka, która jest znana przede wszystkim z literatury dla dorosłych, korzystając z własnych doświadczeń, opisuje postępowanie choroby z punktu widzenia małej dziewczynki, która próbuje rozumieć to, co dzieje się dookoła niej.

Anielka przede wszystkim widzi tylko babcię, która powoli przestaje być znaną i kochaną osobą. Dziewczynka jednak doskonale potrafi uzasadnić sobie zachowanie staruszki.

Wymyśla, że winny zmianom babci jest Pan A. Anielka zaczyna pisać do niego listy. Próbuje przemówić mu do rozumu, żeby zostawił jej ukochaną osobę w spokoju.

W otoczeniu przejmujących, choć dla małego dziecka czasami śmiesznych wydarzeń, Anielka dowiaduje się, kim naprawdę jest Pan Alzheimer.

W między czasie poprawia się także jej kontakt z dojrzewającą siostrą, która poświęca dziewczynce więcej czasu, staje się bardziej empatyczna, a nawet mówi jej coś bardzo ważnego!

Z kolei zakończenie książki rozbroi na łopatki każdego! Pan A. odpisze bowiem Anielce, a niektórzy czytelnicy z pewnością domyślą się, kto będzie za tym stał.

Książka ,,Listy do A.” została napisana bardzo prostym językiem tak, żeby nawet najmłodsi czytelnicy mogli ją dobrze zrozumieć. Nie jest jednak o rzeczach prostych. Pojawia się tu tematyka zmian, smutku, a nawet śmierci.

Autorka jednak tak zręcznie wprowadza kolejne etapy choroby i je tłumaczy, że nikt nie powinien po ich lekturze odczuwać niepokoju.

Książka, oprócz tego, że doskonała w warstwie tekstowej, pięknie prezentuje się także wizualnie. Choć klimat retro ilustracji sugeruje, że historia może być sprzed lat, jest to jak najbardziej współczesna opowieść.

Ewa Beniak-Haremska nadała jej po prostu sentymentalnej oprawy. Podkreśliła, jak ważne są wspomnienia w kontakcie z chorą osobą i jak wiele mogą zmieniać szczegóły w życiu osób, które muszą żyć z Alzheimerem.

Polecam tę opowieść jako obowiązkową dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym i starszym.

,,Listy do A.” to przejmująca opowieść, której jednak najważniejszym przesłaniem pozostaje to, że zawsze warto okazywać sobie miłość oraz wspierać się jako rodzina.

Link do strony wydawnictwa: http://sklep.poradniak.pl/kolekcja/nowosci/listy-do-a-anna-sakowicz

Artykuł Listy do A. – recenzja przedpremierowa! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Artur i słoń, który miał kłopoty z pamięcią”

Autor: Maria Girón

Ilustracje: Maria Girón

Tłumaczenie: Katarzyna Okrasko

Wydawnictwo: Esteri

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Pamięć jest bardzo istotna dla każdego, nawet najmniejszego człowieka. Ona sprawia, że nie czujemy się samotni, możemy cieszyć się towarzystwem bliskich i wiemy, gdzie jest nasz dom.

,,Artur i słoń, który miał kłopoty z pamięcią” to piękny picturebook, który równocześnie pokazuje bohatera, który nic nie pamięta, jak i tego, który pomaga mu sobie wszystko przypomnieć.

Autorką książki jest Maria Girón, hiszpańska artystka, której prace zostały dostrzeżone już w 2010 roku przez jury podczas Międzynarodowych Targów Książki dla Dzieci w Bolonii.

Opowieść o Arturze jest bardzo prosta. Chłopiec spotyka płaczącego słonia, który mówi mu, że nic nie pamięta. Artur przypomina sobie chwile, kiedy sam o czymś zapominał. Wtedy najlepszym wyjściem wydawało się po prostu przestać myśleć o tym, co próbował sobie przypomnieć.

Idąc tym tropem, Artur zabiera słonia ze sobą, rozśmiesza go i zajmuje różnymi aktywnościami. Stara się, żeby jego nowy kolega dobrze się bawił i nie zadręczał się.

Kiedy w pewnym momencie Artur przedstawia słoniowi swoją rodzinę, ten nagle wszystko sobie przypomina i cała opowieść ma szczęśliwy finał!

,,Artur i słoń, który miał kłopoty z pamięcią” to historia, która może być znajoma dla wielu z nas. Starsi ludzie często zapominają o niektórych sprawach. Mając wiekową babcię, pewnie nieraz byliśmy świadkami, jak zapomina o czymś, co zdarzyła się jeszcze tego samego dnia. Niestety czasami starsi ludzie nie pamiętają nie tylko o tym, co jedli na śniadanie, ale również z ich pamięci ulatują obrazy najbliższych.

Może to być szczególne bolesne dla małych dzieci, które nie wiedzą, dlaczego babcia czy dziadek już ich nie pamięta.

Ta książka pokazuje, jak ważna w takich sytuacjach jest cierpliwość i bycie życzliwym dla innych. Nawet, jeżeli ktoś stracił pamięć, należy poświęcić mu czas i zachowywać się tak jak zawsze.

,,Artur i słoń, który miał kłopoty z pamięcią” to piękna wizualnie opowieść o opiekowaniu się innymi, empatii i przyjaźni. To także pokazanie, jak dwa zestawione ze sobą na pozór przeciwległe światy – młodości i starości, mogą pięknie się uzupełniać.

Polecam tę książkę dzieciom już od 3. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://esteri.pl/ksiazka/artur-i-slon-ktory-mial-klopoty-z-pamiecia

Artykuł Artur i słoń, który miał kłopoty z pamięcią – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.