Autor: Grzegorz Leoniak

Ilustracje: Emilia Kowalewska

Wydawnictwo: nileo

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Mimo to nie spotkałam się wcześniej z książką dla dzieci, w której alpaka byłaby jedną z głównych bohaterek. To chyba dość spore przeoczenie wydawców, biorąc pod uwagę jak najmłodsi są ich ciekawi!

Kiedy dowiedziałam się, że tytułowa Mikao z ,,Mikao i przyjaciele” to właśnie alpaka, byłam pozytywnie zaskoczona! Z drugiej jednak strony, jedyne imiona jakie przychodzą do głowy dla tych sympatycznych zwierzaków, to tylko te mało oryginalne, kojarzące się z naukowymi określeniami ich dalekich krewnych wielbłądów.

Mikao nie żyje jednak ani w Afryce, ani w Azji czy nawet Australii, ale razem ze swoim stadem mieszka w samym sercu górzystych And w Ameryce Południowej. Jak na bajkową alpakę przystało, bardzo lubi dzieci, a szczególnie pewną dziewczynkę o imieniu Alesa oraz jej młodszego brata Gaela.

Ta obrazkowa książka daje nam sposobność zanurzenia się w pięknie przyrody Peru oraz poznania kultury tego niezwykłego i odległego kraju. Na ilustracjach widzimy tradycyjną wioskę, stroje w żywych kolorach, daleko na niebie przelatują kondory, a dorośli zajmują się uprawą chyba najpopularniejszej tam rośliny, czyli ziemniaków.

Ten, wydawać by się mogło, niezwykle sielankowy obraz zostaje jednak zachwiany, kiedy Mikao zdradza nam pewną wiadomość. Okazuje się, że mały Gael jest niewidomy, a przywrócić wzrok może mu tylko droga zagraniczna operacja. Rodzeństwo pochodzi z biednej rodziny, która nie ma tak dużych oszczędności. Na pewien pomysł wpada jednak sama Mikao, która nie mogąc przestać myśleć o nieszczęściu swoich przyjaciół, postanawia działać i odmienić los chłopca!

,,Mikao i przyjaciele” to bardzo udana opowiastka, w której przyjaźń oraz chęć niesienia pomocy wysuwa się na pierwszy plan. Alpaka mimo, że sama będąc tylko zwierzęciem ma niewiele, może wspólnie z bliskimi zdziałać jednak niewiarygodnie dużo!

Po tak entuzjastycznym przyjęciu tekstu, skupmy się jednak na warstwie wizualnej książki. Pamiętam, że kiedy pierwszy raz spojrzałam na okładkę, przeniosłam się co najmniej 30 lat wstecz, do czasów, kiedy korzystano tylko z rysunków wykonywanych tradycyjnymi technikami. Powielane traciły nieco na nasyceniu barw i wydawały się bardzo tajemniczce, wręcz skrywające jakiś sekret.

Wszystkie obrazki, których użyto w ,,Mikao i przyjaciele” są piękne jako indywidualne dzieła, jednak pozostają nie do końca adekwatne dla dzieci (szczególnie tych najmłodszych). Jest na nich mnóstwo detali, brakuje konkretnych punktów, które przykuwałyby wzrok i na których dziecko mogłoby się skupić.

Z jednej strony doskonale rozumiem wydawcę, dlaczego zdecydował się na pracę z tą artystką, która zjawiskowo wręcz przedstawia krajobrazy Ameryki Południowej, jednak w tym przypadku nie do końca spełniają one swoją funkcję. Zachwycą dorosłych, ale nie pomogą wzbogacić się historii, kiedy odbiorcami będą dzieci.

Widać także, że ilustracje nie były tworzone bezpośrednio pod gotowy tekst. Jest on dość przypadkowo umieszczony na rozkładówkach, przez co momentami może być kłopotliwe jego odczytanie. Szczególnie osoby ze słabszym wzrokiem mogą mieć problem z rozszyfrowaniem zdań przy gorszym oświetleniu.

Pomijając jednak nieco przestarzałe podejście do ilustracji, nie da się zaprzeczyć, że ta ciepła opowieść obroni się mimo swojej wizualnej interpretacji. Jej wartościowe przesłanie oraz lekkość pióra autora zaczarują dziecięcą wyobraźnię, która sama wykreuje doskonały obraz alpaki Mikao oraz jej wiernych przyjaciół.

Książkę polecam dla dzieci powyżej 4. roku życia.

Artykuł Mikao i przyjaciele – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.