Jest to książka obrazkowa, w której każda strona to mała laurka dla najmłodszych – od rodziców, opiekunów czy dziadków. Jej wspólna lektura umacnia więzi, otwiera dyskusje na temat emocji, ale również staje się metaforyczną podróżą po uczuciach dziecka. Z przyjemnością objęłam tę książkę swoim patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Nazywam się miłość
➜ Autorka: Sonia Małgorzata
➜ Ilustracje: Ola Szwajda
➜ Wydawnictwo: self-publishing
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Historia opowiedziana przez… Miłość

Dla wielu rodziców miłość ma twarz ich dziecka. Zupełnie naturalnym wydaje się więc uczynienie narratorem tej książki pewną dziewczynkę. Historię opowiada mała Miłość, która przedstawia się czytelnikowi jako ktoś, kto jest obecny już od pierwszych chwil życia.

Miłość pojawia się w momencie narodzin bohaterki – właśnie wtedy, gdy rodzice trzymają ją w ramionach i patrzą jak na największy skarb. Od tej chwili ta emocja towarzyszy jej w poznawaniu świata: w pierwszych obserwacjach domu, rodziny, kota bawiącego się sznurkiem czy w nowych miejscach.

To niezwykle ważna perspektywa narracyjna oraz psychologiczna. Dzięki niej dziecko nie słyszy historii o konflikcie czy rozstaniu dorosłych, ale o niezmiennym uczuciu, które trwa niezależnie od sytuacji rodzinnej, mieszkaniowej czy materialnej.

Świat dziecka pełen zróżnicowanych emocji

Miłość gra w tej książce pierwsze skrzypce. Ona jest fundamentem i na niej można budować codzienność, składającą się na wiele różnych emocji. Na ilustracjach Ola Szwajda przedstawia uczucia jako elementy układanki:

• radość,
• spokój,
• smutek,
• złość.

To bardzo czytelny obraz tego, w jaki sposób dzieci uczą rozpoznawać się swoje stany emocjonalne. Książka nie próbuje ich upraszczać ani ukrywać trudnych doświadczeń – przeciwnie, pokazuje, że wszystkie emocje są naturalną częścią życia. Że dopiero kompletna ich obecność tworzy obraz tego, kim naprawdę jest człowiek.

Dwa domy – jedna miłość

Życie nie składa się bowiem tylko na beztroskie chwile wypełnione szczęściem. Jednak to właśnie miłość pomaga przetrwać w tych bardziej wymagających sytuacjach. Poruszającym fragmentem książki jest moment, gdy bohaterka zaczyna rozumieć, że jej świat nie jest stały – on ciągle się zmienia. Pojawia się metafora pokoi; jedne drzwi prowadzą do mamy, inne do taty, a za kolejnymi nie pali się już światło.

To wizualne nawiązanie do różnych przestrzeni świetnie oddaje doświadczenie wielu dzieci, które po rozstaniu rodziców zaczynają funkcjonować w dwóch domach. Jednocześnie książka bardzo wyraźnie podkreśla, że mimo fizycznego podziału przestrzeni miłość nie dzieli się na pół, tak jak i dziecko nie musi wybierać między rodzicami.

Ilustracje pełne symboliki

Warstwa graficzna książki jest równie ważna co sam tekst. Ilustracje są miękkie, pastelowe oraz pełne symboliki. Pojawiają się w nich obrazy:

• ogromnego kota – będącego w tym przypadku metaforą bezpiecznej, domowej przestrzeni oraz przytulności,
• puzzli symbolizujących emocje,
• klucza otwierającego kolejne uczucia,

Obrazki tworzą kolejną warstwę znaczeń i pogłębiają doświadczenie odkrywania Nazywam się miłość.

Dlaczego warto przeczytać tę książkę z dzieckiem

To pozycja, która może stać się ważnym narzędziem rozmowy – szczególnie w sytuacjach, gdy dziecko doświadcza zmian w rodzinie oraz jego poczucie własnej wartości zostaje zachwiane. Rodzice i opiekunowie powinni po nią sięgnąć, ponieważ Nazywam się miłość:

• pomaga dziecku zrozumieć emocje związane z rozstaniem rodziców,
• pokazuje, że miłość nie znika mimo zmian w rodzinie,
• oferuje wsparcie podczas rozmowy o trudnych uczuciach,
• wzmacnia poczucie bezpieczeństwa i przynależności,
• pokazuje, że dziecko ma prawo kochać oboje rodziców, a uczucie miłości może być stałe – niezależnie od sytuacji.

Dla wielu rodzin może to być pierwszy krok do spokojnej rozmowy o zmianach w życiu dziecka. Jednocześnie, Nazywam się miłość to pozycja dla każdego malucha oraz każdej rodziny. Dzięki niej można się otworzyć oraz porozmawiać o znaczeniu miłości.

Książka, która zostaje z czytelnikiem na długo

Historia daleka jest od moralizowania. To poetycka opowiastka, która zaprasza małych odbiorców do odkrycia czegoś bardzo ważnego – że miłość można znaleźć także w sobie. W finale bohaterka zamyka oczy, kładzie dłoń na sercu i odkrywa, że jej miłość zawsze tam była. Że ona jest Miłością.

To piękna i bardzo potrzebna opowieść, która przypomina, że nawet gdy świat dziecka się zmienia, najważniejsze uczucie pozostaje niezmienne. 

Książka dostępna jest na autorskiej stronie Soni Małgorzaty. Znajdziecie ją na u-osteo.pl – podobnie jak Kartę Pracy (do pobrania za darmo), zawierającą zadanie zachęcające dziecka do zajrzenia wgłąb siebie.

FAQ o Nazywam się miłość

O czym jest książka Nazywam się Miłość?

To książka obrazkowa dla dzieci opowiadająca o emocjach związanych ze zmianami w życiu najmłodszych. Historia pokazuje, że mimo rozstań lub pożegnań w rodzinie dziecko nadal jest kochane.

Dla jakiego wieku jest książka Nazywam się Miłość?

Książka najlepiej sprawdzi się dla dzieci w wieku około 3-9 lat.

Czy książka Nazywam się Miłość pomaga dzieciom zrozumieć rozwód rodziców?

Tak. Dzięki metaforom i spokojnej narracji pomaga dziecku oswoić trudne emocje i zrozumieć, że miłość rodziców nie znika po rozstaniu.

Czy to książka terapeutyczna?

Nie jest typowym poradnikiem psychologicznym, ale zawiera elementy biblioterapii – może wspierać rozmowy o emocjach i zmianach w rodzinie.

Artykuł Nazywam się miłość – recenzja książki dla dzieci, która otwiera drzwi z emocjami pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tekst powstał w ramach inicjatywy Strefa Rozmów. 

Ona nie wiadomo kiedy i nie wiadomo jak, zaraziła mnie magią ilustracji – już po pierwszym semestrze wiedziałam, że wszystkie inne (tak uprzednio ukochane) przedmioty bedą tylko miłym dodatkiem w mojej podróży do zostania ilustratorem. Zaczęłam tymi ilustracjami oddychać i myśleć. 

Bajkochłonka: W którym momencie swojego życia postanowiłaś ilustrować książki dla dzieci?

Ola Szwajda: Chciałam się tym zajmować od kiedy byłam malutka, chociaż wtedy nie wiedziałam chyba jeszcze, że istnieje coś takiego jak ilustrowanie książek. Pamiętam, że kiedyś chciałam zostać malarką i wyobrażałam sobie jak godzinami stoję przed sztalugą.  Później marzenie ewoluowało w bycie architektem, projektantem, grafikiem, a dopiero na studiach przerodziło się w marzenie o byciu ilustratorem.

Bajkochłonka: A jak to się stało, że na takie studia w ogóle trafiłaś?

Ola Szwajda: To była wynikowa marzenia o byciu grafikiem. Zawsze byłam osobą bardzo ,,techniczną”: lubiłam, jak coś jest osadzone na siatce, ma jakieś proporcje, gdy rządzą tym czymś matematyczne schematy. Zaczęłam więc studiować grafikę projektową, bo każdy designer pracuje w duchu matematycznej precyzji i spełnia się przy robieniu logo.

Na uczelni trafiłam pod skrzydła mojej ulubionej prowadzącej, dr Sylwii Godowskiej, z którą miałam już  wcześniej styczność w prywatnej szkole rysunku. Ona nie wiadomo kiedy i nie wiadomo jak, zaraziła mnie magią ilustracji – już po pierwszym semestrze wiedziałam, że wszystkie inne (tak uprzednio ukochane) przedmioty bedą tylko miłym dodatkiem w mojej podróży do zostania ilustratorem. Zaczęłam tymi ilustracjami oddychać i myśleć.

Oczywiście początki nie szły jak po maśle i nic nie wskazywało, że ilustracja zamieszka w moim sercu. Na uczelni miałam standardowe i ogólne zadania: wybierz sobie jakiś tekst i go zilustruj, pokaż jakieś opowiadanie w formie graficznej, zrób jakąś książkę, a potem będziemy dopracowywać to na korektach z prowadzącym zajęcia. I nie będę owijać w bawełnę – totalnie mi to nie szło. Z moim technicznym podejściem i umiłowaniem do projektowania logo, robienie ilustracji pędzelkami czy farbkami – i to jeszcze w dziecięcym stylu – było torturą.

Coś „kliknęło” dopiero na etapie wspomnianych wcześniej korekt z Sylwią (nie byłyśmy na per pani). Tylko ona potrafiła w taki sposób przekazać krytykę, żeby zmotywować studenta i sprawić, żeby zmienił swoje myślenie o 180 stopni. Sylwia zawsze powtarzała jak mantrę, że ilustracje muszą być dynamiczne między rozkładówkami, oraz że muszą występować kontrasty w kolorze, w rozmiarze, w zagęszczeniu elementów itd. Czytelnik nie może się znudzić – musi wejść do świata, który dla niego zilustrowano i w nim przepaść. Bardzo mi to zapadło w pamięć – od tej pory kiedy jestem na etapie szkiców w jakiejś książce, to przypominam sobie tę piękną mantrę

Bajkochłonka: Najpierw było ilustrowanie książek dla dorosłych, czy od razu zajęłaś się pozycjami dla młodszych czytelników?

Ola Szwajda: Atmosfera, która panowała na zajęciach z ilustracji naturalnie narzuciła bardziej „dziecięcą” estetykę. Sylwia stworzyła tak swobodne i twórcze warunki pracy, że każdy ze studentów miał możliwość rozmowy ze swoim wewnętrznym dzieckiem, co owocowało powstawaniem książek w stylu dla młodszych czytelników.

W pracowni panował trochę taki ,,dziecięcy klimat”: nastrój był tam totalnie inny niż na wszystkich pozostałych zajęciach. Nie był to, bynajmniej, przejaw infantylności, ale jakiejś takiej kreatywnej swobody: tutaj można zrobić plamę farbą, a tutaj włożyć kredkę do nosa. I to było jednocześnie śmieszne i bardzo wartościowe. Więc mogę powiedzieć, że od samego początku wpadłam w świat ilustrowania dla dzieci. 

Bajkochłonka: Jaka książka została przez Ciebie zilustrowana jako pierwsza?

Ola Szwajda: Podczas zajęć mieliśmy kilka naprawdę starych tekstów do wyboru, gdzie każdy z nich dotyczył innego zawodu; ja ilustrowałam tekst o kucharzu, który piekł jakieś ciasteczka, gotował rosół i budyń z indyka. I to była właśnie pierwsza zilustrowana przeze mnie w całości pozycja. Wtedy nie miałam jeszcze w ogóle pojęcia o ilustracji czy o składzie, więc z perspektywy czasu nie była to najbardziej udana książka – ładnie mówiąc. Ale fajnie mieć takie doświadczenie, bo przecież każdy kiedyś gdzieś zaczynał. Gdyby nie tamta książkowa porażka, to nie byłabym zmotywowana do dalszych prób. 

Chodzi o to, żeby po prostu dać się prowadzić swojej wyobraźni. Wtedy można coś stworzyć.

Bajkochłonka: Czyli to nie jest tak, że człowiek może się od razu urodzić z wielkim ilustratorskim talentem?

Ola Szwajda: Różnie – na pewno trzeba mieć pewną wrażliwość artystyczną, jakąś czułość na estetykę, bo każdy, kto zostaje artystą, powinien tymi podstawowymi rzeczami dysponować. Z drugiej strony, to nie jest tak, że jeśli nie potrafisz rysować to bez problemu dostaniesz się na studia – podstawy techniczne też są ważne. Dopiero, kiedy człowiek decyduje się na pracę z ilustracjami, to zmieniają się trochę wartości, są potrzebne trochę inne narzędzia: kreatywność, dociekliwość, a przy tym chęć przełamywania konwencji, chociażby w tych wspomnianych wcześniej „matematycznych” proporcjach.

W ilustracjach dziecięcych często posługuję się różnymi skalami, deformacjami czy kolorem, który nie zawsze jest rzeczywisty: czasami śliwka może być różowa w kropki. Ważne jest natomiast, żeby było to jakoś uargumentowane, żeby pobudzało wyobraźnię. Talent ilustratorski można mieć od zawsze, no bo czemu nie, tylko ważne jest, żeby móc ,,pozdejmować” z niego dużo zasad, obostrzeń i rygorów, które człowiek tworzy sobie wraz z wiekiem i doświadczeniem. Chodzi o to, żeby po prostu dać się prowadzić swojej wyobraźni. Wtedy można coś stworzyć.

Bajkochłonka: Ładnie powiedziane! Ale przecież Ty nie tylko ilustrujesz, bo bardzo często odpowiadasz także za treść i za ogólną koncepcję różnych książek.

Ola Szwajda: Uwielbiam mieć kontrolę nad tym, nad czym akurat pracuję – na ogół, jak dostaję jakiś tekst, który muszę ilustrować, to od razu tworzę sobie całą wizję, jak powinien wyglądać, gdzie powinny być marginesy, jak musi układać się tekst, który będzie się z tymi moimi ilustracjami przeplatał. Natomiast w momencie, kiedy do zrobienia mam tylko jedną część z tej całej układanki, to jest ryzyko, że pozostałe części nie spełnią moich oczekiwań. Dlatego lubię taką kompleksowość, gdzie mogę wszystko zaplanować i zrealizować od A do Z.

To jest chyba dla mnie większa radocha, tworzyć coś od początku i obserwować, jak się to rozwija i kształtuje, bez osób trzecich dodających swoje trzy grosze. To też kwestia odpowiedzialności – z każdego projektu możesz zrobić coś, co w jakiś sposób wyraża ciebie, twoje uczucia, twoje emocje, często takie, którymi na ogół człowiek nie dzieli się z nikim innym.

Bajkochłonka: A gdybyś – wbrew temu, co powiedziałaś – miała możliwość współpracy nad książką z innym twórcą, to kogo byś wybrała?

Ola Szwajda: Ola Szwajda: Jeżeli chodzi o innych ilustratorów, to przychodzą mi do głowy trzy osoby, i to w dodatku z naszego polskiego ,,poletka”: Emilia Dziubak, Daria Solak i Marcin Minor. Można powiedzieć, że to marzenie połowicznie się spełniło, bo z dwójką z nich współpracowałam od zaplecza przy przygotowywaniu książek z ich autorskimi ilustracjami dla Wydawnictwa Natuli. Fajnie byłoby zrobić jakiś wspólny projekt, gdzie mogłabym wtrącić swoje „trzy kredki”.

Jeśli natomiast chodzi o autorów, to ciężko wskazać mi kilku tak ,,od ręki”: bardziej od nazwisk patrzę na same dzieła, na efekty finalne. Nieważne, czy to będzie ktoś sławny czy zupełnie nieznany, ważne jest dla mnie to, nad czym będziemy razem pracować.

Więc zawsze noszę w sobie taki trochę podwójny zachwyt – nad pomysłami innych i swoimi własnymi. (śmiech)

Bajkochłonka: A czy jest jakaś książka, którą czytałaś lub oglądałaś, która sprawiła, że pomyślałaś ,,kurczę, chciałabym to zrobić po swojemu”?

Ola Szwajda: I tak, i nie. Przede wszystkim, chodząc po księgarniach czy po sklepach, najpierw zawsze wpadam w zachwyt: wow, jak ktoś to fajnie zrobił! Ciekawe, czy ja bym na coś takiego wpadła? Ale fajny kolor, ale komuś to fajnie wyszło. Z drugiej strony, jak już się tak pozachwycam czyjąś pracą, to przychodzą takie myśli, że fajnie byłoby też zrobić coś takiego, oraz: czy gdyby ten konkretny autor dał mi swój tekst, to w jaki sposób zrobiłabym go po swojemu. Więc zawsze noszę w sobie taki trochę podwójny zachwyt – nad pomysłami innych i swoimi własnymi. (śmiech)

Trochę w tym temacie: byłam wykładowcą na szczecińskiej Akademii Sztuki i ostatnio mnie to zupełnie pochłonęło czasowo: musiałam w pewnym sensie ,,stanąć na rozdrożu” i wybrać: albo nauczanie, albo ilustracja, czyli robienie tego, co najbardziej kocham. Więc wybór był jednocześnie bardzo prosty i bardzo trudny, bo przecież całe życie marzyłam o tym, żeby móc uczyć na uczelni.

Jako wykładowca prowadziłam mnóstwo technicznych przedmiotów, mających bardzo ładne, długie nazwy, których nawet już nie przywołam; wśród nich było chociażby przygotowanie do druku, czyli cały ten skład, którym się zajmują DTP-owcy; było nauczanie o tworzeniu książek, o tym, jak powstają, z czego się składają, na co zwracać uwagę w procesie produkcyjnym… Podstawowe teorie koloru, łamania, w skrócie – wszystko, co powinien wiedzieć drukarz, ilustrator i ktoś, kto pracuje w wydawnictwie.

Z jednej strony to było fantastyczne doświadczenie, a z drugiej, no właśnie – byłam bardzo daleko od faktycznej, twórczej pracy z ilustracją. Szczęśliwie, w tym okresie największych wątpliwości trafiłam do wydawnictwa Natuli.

Na początku przygody współpracowałam kilka lat z wydawnictwem jako zewnętrzny ilustrator. Później, od kiedy weszłam ,,na etat”, stałam się prawdziwym człowiekiem-orkiestrą; oprócz tego, że jestem ilustratorem, zajmuję się także grafiką, odpowiadam za składy książek dla dzieci i dorosłych, za fonty, za okładki, za animacje czy za kontakt z drukarniami. Robię wszystko, co można zrobić wizualnie, czy to kredkami, czy na komputerze i kocham to.  I chyba idzie mi całkiem nieźle, bo spod moich kredek wyszła nawet już seria książek o Niuniusiu, która jeszcze bardziej będzie się rozrastać! 

Bajkochłonka: Czy możesz w kilku zdaniach opowiedzieć o tych książkach komuś, kto jeszcze nigdy wcześniej nie słyszał o Małym Prosiaczku?

Ola Szwajda: ,,Niuniuś” to seria, która pomaga przeżyć maluchom swoje codzienne łatwiejsze i trudniejsze chwile – to książki, w których staramy się zaopiekować emocjami małego dziecka. Nie stawiamy na magiczną fabułę z tęczą i jednorożcami, tylko skupiamy się na prostych, prozaicznych codziennościach małego człowieka pokazanych często w zabawny sposób – po to, żeby je (zarówno im samym, jak i ich rodzicom) trochę ułatwić i uprzyjemnić świadomą naukę emocji.

To taka opowieść o codziennych perypetiach – czasami jest cudownie, bo jest zupa z błota albo kanapki dla jeża, a czasami ta błotna zupa czy te kanapki stoją w centrum wielkiego dramatu, który akurat dany maluch przeżywa. Chodzi nam o to, żeby w tej serii poruszyć emocje, z którymi małe dziecko może się w łatwy sposób utożsamić. To punkt wyjściowy do radzenia sobie z nimi, niezależnie od tego, w jakich okolicznościach do nas przychodzą.

Bajkochłonka: Płynnie przechodzę zatem do pytania o ostatnią książkę ,,Niuniuś i Jesień”. Czego czytelnicy mogą się po niej spodziewać?

Ola Szwajda: Przede wszystkim dużej ilości pomarańczu i rudości. Taka ,,złota polska jesień” – chyba to jest książka, której najbardziej będzie oddawać klimat tej pory roku. Więc z jednej strony mamy jesień w najpiękniejszym wydaniu, a z drugiej – w najgorszym, czyli takim, gdzie jest dużo katarów, smarków i zielonych glutów, które są obrzydliwe i paskudne, ale z którymi i tak damy radę się w tej książce uporać.

Będzie o fajnych skarbach, które nie ograniczają się tylko do kasztanów i żołędzi, ale mogą także pojawić się pod postacią kamienia, szyszki czy starego samochodzika. Opowiadamy przy tym o przygotowaniach do zimy, do świąt, w czasie których będzie okazja trochę się wyciszyć, a jednocześnie dalej pozwalać sobie na zabawę i fajność. Jesień to moja ulubiona pora roku!

Chcę jeszcze wspomnieć, że książek o Niuniusiu na pewno pojawi się dość sporo. Wchodzimy w trochę inny format, kwadratowy, w ramach którego ukazały się już dwie pozycje; będzie dużo tematów, które będą pomagać dzieciom i rodzicom w takim codziennym życiu, bo nadal będziemy poruszać te najbardziej prozaiczne – ale bardzo ważne – zagadnienia. Od tej pory to będą bardziej pojedyncze historie, którym będziemy poświęcać każdą książkę z osobna. Mamy już zresztą kilka rozpisanych w naszym kalendarzu!

Autorka ,,Niuniusiów”, Aga Nuckowski jest chyba jedną z najbardziej profesjonalnych osób, jakie znam, zajmujących się w swojej pracy zawodowej dziećmi; jakiego tekstu by nie wymyśliła, z pewnością będzie to strzał w dziesiątkę. Sądzę zatem, że przed nami jeszcze całe mnóstwo książek z tej serii.

W swoim życiu mam dużo miłości – do ilustracji, do książek dla dzieci, do piesków, do męża i do rodziny!

Bajkochłonka: Chcę jeszcze zapytać o inną książkę wydawnictwa Natuli, którą ilustrowałaś, czyli o ,,Zobacz, jak wielka jest miłość” – powiedz, czym jest dla Ciebie miłość?

Ola Szwajda: Ojej, ale kaliber pytań! (śmiech) Miłość jest dla mnie… czymś bezwarunkowym. Czymś, czego nie można kupić czy wymusić. To jest jedno z najbardziej szczerych i pierwotnych  uczuć, którego tak naprawdę jeszcze za dobrze nie znamy, a które nas uskrzydla, daje nam szczęście, satysfakcję i motywację do działania. To taka świetlista kula, która nadaje sens naszemu istnieniu. W swoim życiu mam dużo miłości – do ilustracji, do książek dla dzieci, do piesków, do męża i do rodziny!

Lubię tworzyć coś, co będzie użyteczne, pożyteczne i co może w jakiś sposób komuś pomóc, nawet w najbardziej prozaicznym znaczeniu.

Bajkochłonka: Pytałam o miłość, to teraz zapytam o rzeczy, których się boisz.

Ola Szwajda: Pająków! Właśnie teraz jednego ilustrowałam i musiałam pooglądać sobie zdjęcia w ramach inspiracji. Podchodziłam do tego z piętnaście razy, bo jak tylko zaczęłam te obrazki powiększać, to musiałam odejść od komputera i wyjść z pokoju. I kto mi teraz powie, że bycie ilustratorem to nie jest praca w ciągłym stresie? (śmiech)

Mówiąc o strachu, chciałabym wspomnieć o mojej autorskiej książce, która właśnie temat oswajania strachu porusza – czyli o ,,Piotrusiu Nieustraszonym”. Pomysł na tę książkę przyszedł mi od trochę innej strony, niż to zwykle bywa w całym procesie ,,wpadania na pomysły”: najpierw wymyśliłam bajer, jaki chciałabym zastosować. 

Zależało mi, żeby zrobić coś w ultrafiolecie, który został wtedy kolorem roku Pantone – nie wiedziałam jeszcze, że drukarnie mają możliwości zadruku lakierem, który będzie świecić pod takim właśnie ultrafioletowym światłem. Od skojarzenia do skojarzenia doszłam do wniosku, że to musi być coś związanego z nocą, bo kwestie ,,świecenia” czy ,,oświetlania” są o tej porze dnia najistotniejsze. A jeśli noc, i jeśli książka dla dzieci, to i oswajanie strachu przed ciemnością. I tak to jakoś poszło.

Lubię tworzyć coś, co będzie użyteczne, pożyteczne i co może w jakiś sposób komuś pomóc, nawet w najbardziej prozaicznym znaczeniu. Taki poradnik, który rozwiązuje problem nocnych strachów – trochę u dzieci, a trochę u dorosłych – wydawał mi się bardzo ważny i potrzebny. Pisałam go razem z psychologiem dziecięcym, bo zależało mi, żeby nie ograniczał się on wyłącznie do mojego widzimisię, tylko żeby mógł być wykorzystywany jako profesjonalna, rzetelna pomoc przy takich problemach – w lekkim, prawie bajkowym wydaniu.

Kiedy książka w końcu pojawiła się w sprzedaży, natychmiast zaczęłam otrzymywać mnóstwo wiadomości – najpierw, że latarka UV dołączana do książki to rewelacyjny pomysł, ale wkrótce potem – że to naprawdę pomaga konkretnym dzieciom w przełamywaniu ich niepokojów. Tego, że nie trzeba się takich rzeczy bać, że można je wytłumaczyć czy nawet obrócić w zabawę. 

W tym miejscu chciałam też podziękować Monice Szymanik z Kamienicy w Lesie, która jest matką chrzestną mojego Piotrusia Nieustraszonego, a która jest taką moją ,,dobrą duszą”. Nie wiem, jak to robi, ale wie o Piotrusiu więcej, niż ja sama!

Bajkochłonka: Nad czym obecnie pracujesz?

Ola Szwajda: Póki co – nad nowym Niuniusiem, dniami i nocami, żeby mógł jak najszybciej się pojawić. Po nim mam zaplanowaną serię rodzicielską – nie ma ona może jakichś bardzo awangardowych ilustracji, bo w tym przypadku pełnią one bardziej rolę uzupełnienia tekstu skierowanego do rodziców. W tym roku nie mam za to w planach żadnej książki świątecznej, co jest dla mnie pewną nowością, ale to się wkrótce zmieni – bo sezon na te ,,zimowe” ilustracje zaczyna się już w maju! (śmiech)

Bajkochłonka: Opowiedziałaś, co robisz w ramach pracy – a czym zajmuje się Ola Szwajda, kiedy nie pracuje?

Ola Szwajda:  O rany, to jest chyba w ogóle najtrudniejsze pytanie, bo ja zawsze pracuję! Ale jeśli mam już ten mityczny czas wolny, to spędzam go z psiakami i mężem. Najczęściej idziemy w stronę planszówek, którymi zaraził mnie mój ukochany. Zaczęło się od jednej (oczywiście wybranej ze względu na najpiękniejsze ilustracje), a skończyło na regale pękającym w szwach od ciężaru miliona planszówek – moje serduszko biegnie przede wszystkim w kierunku Nemezis i Everdella ze wszystkimi dodatkami, ale na obie te gry trzeba poświęcić sporo czasu, co często bywa wyzwaniem.

Ostatnio zaczęłam przygodę z tenisem, ale chwilowo musiałam sobie zrobić z tym przerwę, bo powiększyła nam się rodzinka – niedawno dołączył do nas Henio. Tutaj trzeba będzie dodać do wywiadu zdjęcie, żeby nie było wątpliwości, że Henio jest psem, a nie dzieckiem (śmiech). 

Przygarnęliśmy go ze schroniska w Młodlinie, bo stamtąd pochodzi też piesek moich rodziców. Wróciliśmy akurat z mężem z urlopu i powiedzieliśmy sobie: dobra, bierzemy drugiego psiaka. I padło na biszkoptowego kundelka o najsłodszym pyszczku na świecie! Więc drugą rzeczą, na jaką przeznaczam czas wolny, to głaskanie i zabawy z piesełkami.

Jak się okazało, Henio ma poważne zaburzenia lękowe i boi się zostać sam. Planujemy zatem z mężem, kto zostaje danego dnia w domu, a kto ma wychodne do sklepu i po inne sprawunki. Wychodzi na to, że aktualnie mam psią symulację „bycia mamą na pełny etat”. Mam nadzieję, że treningi okażą się skuteczne i będę mogła niedługo wychodzić znowu razem z lubym, a bąbelki będą grzecznie pilnowały naszego mieszkania. Trzymaj kciuki!

Bajkochłonka: Na sam koniec; gdybyś mogła dać jedną radę komuś, kto chciałby zacząć ilustrować, to co by to było?

Ola Szwajda: Pamiętaj o spadach! (śmiech) To bardzo ważne, powiem z doświadczenia; o, i jeszcze nie zapominaj o CMYKu, żeby nie przygotowywać plików w RGB. Ale tak na poważnie – to najważniejsze jest, żeby się nie poddawać. Zawsze znajdą się ludzie, którym nie będą podobały się dane prace, dany styl, dana sztuka: w takich sytuacjach po prostu trzeba dalej robić swoje, bo prędzej lub później na pewno znajdzie się ktoś, kto to wszystko doceni. No i kropka! Dzięki! 

Bajkochłonka: Bardzo dziękuję!

Moje recenzje książek Oli Szwajdy:

• Zobacz, jak wielka jest miłość,
• Kołysanki,
• Piotruś Nieustraszony,
• Niuniuś i wiosna, Niuniuś i lato, Niuniuś i niemiły pan,
• Niuniuś śpi bez mamy,
• Niuniuś i jesień,
• Fikamy po Szczecinie. Przewodnik. Trasa Mewy,
• Zeszyt Recenzenta z Bajkochłonką,
• Zielony latawiec. Przyjaźń przez 6 kontynentów.

Zrealizowano w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Sprawdź najnowsze recenzje, tutaj: bajkochlonka.pl

Artykuł Ola Szwajda, czyli jak dać się prowadzić swojej wyobraźni – wywiad Strefa Rozmów pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W jaki sposób opowiedzieć dzieciom o miłości, żeby zrozumiały na czym polega ta jedna z najpiękniejszych emocji, której można na różne sposoby doświadczać? Nie jest to proste zadanie – szczególnie, jeżeli chce się uniknąć wyświechtanych lub zbyt kwiecistych interpretacji.

Twórczynie książki dla dzieci

Miłość rodzicielska, czyli bezwarunkowa, skłonna do poświęceń i trudna nawet do wyartykułowania jest miłością, z którą dzieci mają do czynienia najszybciej. Została ona pięknie ujęta w poetyckiej książce obrazkowej pod tytułem ,,Zobacz, jak wielka jest miłość”.

Autorką tekstu jest Alicja Dyrda – pomysłodawczyni m.in. serii ,,Niegrzeczne Książeczki”, założycielka serwisu dziecisawazne.pl oraz wydawczyni książek Natuli. Z kolei za ilustracje odpowiada Ola Szwajda – szczecińska artystka znana z wielu pięknych publikacji, m.in. autorskiej ,,Piotruś Nieustraszony” czy serii o Niuniusiu. Miałam także wielką przyjemność pracować z Olą przy moich książkach (,,Zielony Latawiec. Przyjaźń przez 6 kontynentów” oraz ,,Zeszyt Recenzenta z Bajkochłonką”).

Książka o miłość dla dzieci

W ,,Zobacz, jak wielka jest miłość” uczucie porównane zostaje do kuleczki wypełnionej światłem. Kojarzy mi się ona z filmami japońskiego studia Ghibli, gdzie w wielu tytułach przedstawiano w ten sposób duszę.

Myślę, że analogia jest całkiem właściwa. Miłość to jedno z niezwykle ważnych emocji, bez których (szczególnie będąc dzieckiem) trudno zdrowo rosnąć i odpowiednio się rozwijać. To przedstawienie miłości jako żółtej kuleczki przywodzi też na myśl pomysł z pokazaniem relacji za pomocą sznureczków Justyny Bednarek w książce ,,Basik Grysik i wrony„.

Kuleczka pełna światła

Ten sposób opowiadania o rzeczach niematerialnych jest przystępny dla dzieci, ale także wpływający na ich wyobraźnię i pozwalający lepiej zrozumieć rozmaite zjawiska. W ,,Zobacz, jak wielka jest miłość” ta kuleczka przechodzi bowiem rozmaite przemiany – ona żyje, zmienia się, wpływa na nas i na innych. Autorka podarowała jej autonomię, jednocześnie podkreślając o wyróżniającej ją sprawiedliwości.

Ilustratorka z kolei najpiękniej jak tylko się dało, pokazała tę miłość w taki sposób, że czuć ją aż na każdej rozkładówce. Symboliczne ujęcie tematu, emocje i sposób łączenia kolorów – jestem pewna, że… zakochacie się w tej książce.

Czytając tę piękną, bliskościową pozycję, ma się wrażenie poczucia bezpieczeństwa, spokoju i szczęścia. Staranne wydanie (płócienny grzbiet, papier o podwyższonej gramaturze) sprawiają z kolei, że ,,Zobacz, jak wielka jest miłość” doskonale sprawdzi się w roli uroczego prezentu lub upominku z rozmaitych, ważnych okazji.

Polecam tę lekturę wszystkim powyżej 2 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://natuli.pl/natuli.pl/pl/p/Zobacz-jak-wielka-jest-milosc/26977

Artykuł Zobacz, jak wielka jest miłość – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Niuniuś śpi bez mamy
➜ Seria: Niuniuś
➜ Autorka: Aga Nuckowski
➜ Ilustracje: Ola Szwajda
➜ Wydawnictwo: Natuli
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych, dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna 

Nowy Niuniuś! – wykrzyknęli radośnie wszyscy rodzice tych dzieci dla których Niuniuś, czyli mały prosiaczek z kępką szczecinki nad czołem, stał się ulubionym bohaterem książek dla najmłodszych. Ostatnio pisałam już o:

• Niuniuś i wiosna,
• Niuniuś i lato,
• Niuniuś i niemiły pan.

Jak pomoc dziecku zasypiać samodzielnie

,,Niuniuś śpi bez mamy” należy do książek w formacie zbliżonym do kwadratu, które składają się z jednego opowiadania. Autorka Aga Nuckowski porusza w tej części kwestię samodzielnego spania we własnym pokoju oraz łóżku.

Dla wielu maluchów spędzenie nocy bez bliskości rodzica to duże wyzwanie. Przyzwyczajenie do wtulania się w mamę lub tatę, a spanie samemu w łóżeczku to znacząca zmiana, której wprowadzenie często jest trudne zarówno dla dzieci jak i dla dorosłych. Ważne, aby pamiętać o kilku ważnych aspektach i przede wszystkim… nie robić nic na siłę.

Samodzielne spanie dziecka a wsparcie rodziców

W książce ,,Niuniuś śpi bez mamy” narrator pokazuje pewien proces usamodzielniania się. Przede wszystkim widać, że malec jest już na etapie robienia wielu rzeczy bez pomocy dorosłego. Jego mądra mama tylko wzmacnia w nim tę postawę, jednocześnie zachowując wspierające i pełne bliskości podejście.

Niuniuś próbuje spać sam w nowym łóżku, ale zarazem boi się zostać bez nikogo w pokoju. Jakiś żartowniś powiedziałby pewnie, że są w nim dwa wilki… Powracając jednak do poważnego tonu – nic dziwnego, że nasz główny bohater obawia się zmiany. Najlepszym jednak, co otrzymuje od swoich rodziców, jest wsparcie oraz możliwość ,,awaryjnego” położenia się spać z nimi. Niuniuś po prostu wie, że drzwi sypialni mamy oraz taty będą zawsze dla niego otwarte.

Wieczorne rytuały zasypiania

Niuniuś musi sam dojść do wniosku, że wygodniej jest spać w pojedynkę. Nikt jednak nie narzuca mu tej myśli oraz nie zmusza do samodzielności. W ,,Niuniuś śpi bez mamy” pokazany zostaje pewien proces. Książka jest więc wartościową pomocą nie tylko dla dzieci (pokazując im rozwój Niuniusia, jednocześnie zachęca do własnego rozwoju), ale jednocześnie pozostawia cenne wskazówki samym rodzicom. 

Na rozkładówkach znajdziecie m.in. obrazkową książkę ,,Kołysanki”, które także mogą wspomóc proces wieczornych rytuałów i samodzielnego zasypiania. Warto również sięgnąć po ,,Wierszyki na dobranoc”.

Dla kogo jest ta książka?

Pisząc o Niuniusiu, nie sposób przemilczeć także jego ilustracyjną stronę. Ola Szwajda jak zawsze spisała się na medal, oferując małym odbiorcom proste obrazki, na których rysunkowy Niuniuś doskonale odwzorowuje zachowania kilkulatków. Jego mimika, a także mimika jego rodziców czy pojedyncze detale, których można dopatrzeć się na rozkładówkach, sprawią frajdę dorosłym i dzieciom!

Polecam ,,Niuniuś śpi bez mamy” wszystkim tym, którzy mają w bliskiej perspektywie wyzwanie zdobywania samodzielności.

Link do strony wydawnictwa: https://natuli.pl/pl/p/Niunius-spi-bez-mamy/26312

Artykuł Niuniuś śpi bez mamy – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Poznajcie Niuniusia – małą świnkę, która mieszka z mamą i tatą w domku z ogrodem. Jest on bohaterem już czterech książek, ale w tej recenzji opowiem o trzech z nich. Do pozycji ,,Niuniuś czeka na święta. Świąteczne emocje małego dziecka” wrócimy w bardziej odpowiednim czasie.

Seria książek dla dzieci o Niuniusiu

W tym artykule przeczytacie o:

• Niuniuś i wiosna. Książka o emocjach małego dziecka,
• Niuniuś i lato. Książka o emocjach małego dziecka,
• Niuniuś i niemiły pan.

Autorką serii o Niuniusiu jest Aga Nuckowski, a wspaniałe ilustracje stworzyła Ola Szwajda. Cykl kierowany jest do bardzo małych odbiorców – takich powyżej pierwszego roku życia. Książki zawierają mnóstwo obrazków oraz niewielką ilość tekstu. Prosta narracja skupia się na fabule – także przystępnej oraz pozbawionej skomplikowanych zwrotów akcji. Wiele z bajek jest humorystycznych, bazujących na gagach dnia codziennego.

Niuniuś i wiosna

Prawdziwa esencja wiosny, beztroski oraz radości z bycia dzieckiem! Część ,,Niuniuś i wiosna” składa się na cztery krótkie opowiadania, które rozgrywają się w większości na świeżym powietrzu, w ogrodzie. W tej książce poznajemy tytułowego bohatera oraz jego rodzinę. Widzimy, że – choć jest świnką – to jego zachowanie zupełnie nie różni się od tego typowo dziecięcego.

Tematami zostały tutaj np. przywiezienie ziemi do ogrodu i możliwość zabawy w niej (w myśl zasady, że brudne dziecko to szczęśliwe dziecko), spotkanie oko w oko z bardzo surową ropuchą, nauczka, że zupa z błota nie jest zbyt smaczna oraz oswajanie z wielkim i głośnym… pawiem!

Link do strony wydawnictwa: https://natuli.pl/pl/p/Niunius-i-wiosna.-Ksiazka-o-emocjach-malego-dziecka/23455

Niuniuś i lato

O ile akcja poprzedniej książki związana była przede wszystkim z wiosną, o tyle w tej książce Niuniuś wita się z latem. I wita się w najlepszy z możliwych sposobów, czyli wielką przygodą nad morzem! Akcja prowadzi czytelników przez pakowanie, jazdę pociągiem, aż do zabawy wśród fal i jednocześnie przełamywanie strachu przed wodą.

W ,,Niuniuś i lato” znalazło się aż 5 opowiadań, w których pojawiają się ważne momenty, z jakimi może utożsamić się każdy maluch. Historia o burzy oraz poczuciu bezpieczeństwa czy natrętnych mewach to przekrój emocji, które można odnieść do wielu sytuacji. W tym wydaniu książki, które posiadam, na końcu pozycji jest także sekcja dla rodziców, objaśniająca znaczenie bajek i ich wpływie na dziecko.

Link do strony wydawnictwa: https://natuli.pl/pl/p/Niunius-i-lato.-Ksiazka-o-emocjach-malego-dziecka/23591

Niuniuś i niemiły pan

Ta część różni się nie tylko formatem. W ,,Niuniuś i niemiły pan” znalazło się jedno opowiadanie, które skupia się na pierwszych, niuniusiowych odwiedzinach w muzeum. Autorka ukazuje jednak całą wizytę nie przede wszystkim przez pryzmat zabytków (czy w tym wypadku kości dinozaurów), ale niemiłego pana strażnika.

Niuniuś bardzo się go obawia. Mężczyzna zabrania praktycznie wszystkiego, nie uśmiecha się i wydaje się nie mieć w sobie ani krzty empatii. Wbrew pozorom ,,Niuniuś i niemiły pan” nie jest jednak książką mówiącą o tym, że w muzeum trzeba być cicho. Pokazuje raczej jak unikać niemiłych panów, a dorosłym przypomina, jakie potrzeby mają małe dzieci i jak należy do nich podchodzić.

Link do strony wydawnictwa: https://natuli.pl/pl/p/Niunius-i-niemily-pan/25343

Atrakcyjne czytanki dla uczących się czytać

Serię o małej śwince charakteryzują wytłuszczone w tekście wyrazy dźwiękonaśladowcze. Pomagają one budować dramaturgię i sprawiają, że przedstawiane przygody są jeszcze ciekawsze dla maluchów. 

Książki te dobrze sprawdzą się także dla dzieci uczących się samodzielnie czytać. Mają one formę atrakcyjnych czytanek – tekst przeplatany jest obrazkami, umieszczony na białym czystym tle oraz w krótkich fragmentach.

,,Niuniuś” to wartościowy cykl książek, które pokochają dzieci oraz ich rodzice.

Artykuł Niuniuś – seria wartościowych książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Kołysanki
➜ Autorka: Ewelina Kowalczyk-Kurzaj
➜ Ilustracje: Ola Szwajda, Ania Szukała
➜ Wydawnictwo: Natuli
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Jednym z najpiękniejszych rytuałów, który towarzyszy rodzicom i ich dzieciom jest rytuał wieczornego zasypiania. Kiedy słońce chyli się ku zachodowi oraz wybija stała godzina snu, mama lub tata biorą malucha w ramiona lub głaszczą go z czułością po policzku. Czasami nucą własne ulubione melodie z dzieciństwa, innym razem czytają książki lub śpiewają kołysanki.

Mikro historie na dobranoc

I to właśnie te ostatnie stały się tematem nowej książki wydawnictwa Natuli. ,,Kołysanki” autorki Eweliny Kowalczyk-Kurzaj z ilustracjami Oli Szwajdy oraz Ani Szukały to pięknie wydana pozycja, która jest zbiorem zaklęć, jakie powtarza się w dobrej wierze, życząc najbliższym tradycyjnego ,,dobranoc”.

Książka zawiera piętnaście tekstów, gdzie każdy tworzy osobną mikro historię. Te słowa kołysanek przepełnione są ciepłem, poczuciem bezpieczeństwa oraz miłością. Zabierają małych czytelników do niezwykłych krain. Zapewniają im atrakcje, takie jak towarzystwo ptaków czy milutkich kotków. Często nawiązują także do elementów przyrody – gwiazd, księżyca lub wiatru, które wielokrotnie pojawiają się w tekstach śpiewanych na dobranoc piosenek.

Baśniowe sny dzięki magicznej książce

,,Kołysanki” zawarte w książce to melodyjne teksty, czasami rymowane, innym razem napisane na kształt wiersza białego. Można czytać je z dziećmi tak, jak czyta się inne książki lub przy odrobinie wysiłku – zapamiętać co poniektóre, a następnie spróbować zaśpiewać do stworzonej przez siebie melodii. 

Zdecydowanie warto jednak dzielić się nimi razem z ilustracjami. Piękne rozkładówki w wykonaniu Oli Szwajdy (znanej już z książek ,,Zielony Latawiec”, ,,Piotruś Nieustraszony” czy ,,Fikamy po Szczecinie. Przewodnik. Trasa Mewy”) i Ani Szukały to małe dzieła sztuki pełne wrażliwości, czułość oraz magii. Jestem przekonana, że znajdą one odbicie w snach dzieci sprawiając, że będą baśniowe i niezwykle przyjemne.

Dlaczego warto śpiewać kołysanki?

Uważa się, że zarówno czytanie książek jak i śpiewanie kołysanek może nieść dzieciom wiele korzyści. Skupiając się jednak przede wszystkim na tych drugich, przygotowałam listę zalet, które powinny zachęcić każdego rodzica do sięgnięcia po ,,Kołysanki”. Pozwalają one:

• koić, wyciszać oraz uspakajać,
• rozwijać umiejętności komunikacyjne,
• uczyć intencji emocjonalnych,
• utrzymywać uwagę niemowląt,
• poznawać nowe słowa, 
• budować więź między rodzicem a dzieckiem.

Kołysanki znane są od setek lat. Mam jednak wrażenie, że świeżo upieczeni rodzice rzadko mają w repertuarze więcej niż kilka piosenek. A trzeba się liczyć z tym, że podczas usypiania malucha mija dobrych parę chwil i wiele utworów, zanim malec zamknie oczka.

Z tego powodu ,,Kołysanki” pozwalają sięgnąć po te słowa, które samemu wielokrotnie się czuje, a czasami umykają one w pośpiechu i rutynie dnia. Polecam tę piękną książkę małym i dużym, do przeżywania wspólnej podróży w kierunku snu.

Link do strony wydawnictwa: https://natuli.pl/produkt/kolysanki

Artykuł Kołysanki – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Małgorzata Narożna

Ilustracje: Aleksandra Szwajda

Księgarnia: Fika

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wakacje już tuż-tuż! Przed nami niemal nieskończone możliwości zwiedzania pięknych zakątków Polski – od którego miasta warto zacząć? 

W tym wpisie chciałabym opowiedzieć o pierwszej, z planowanej całej serii kartonówek o… Szczecinie! ,,Fikamy po Szczecinie. Przewodnik. Trasa Mewy” jest autorskim pomysłem właścicielki i dobrego ducha najwspanialszej księgarni z książkami dla dzieci Fika, czyli Małgorzaty Narożnej. Z kolei całą oprawę graficzną i pełno-rozkładówkowe ilustracje wykonała jedna z moich ulubionych artystek – Aleksandra Szwajda (pisałam już o jej książce ,,Piotruś Nieustraszony”. Ola włączyła się także w pełni do moich projektów: ,,Zielony Latawiec. Przyjaźń przez 6 kontynentów” oraz ,,Zeszyt Recenzenta z Bajkochłonką”). 

,,Fikamy po Szczecinie” to duża formatem książka, która zabiera nas w podróż po jednym z naprawdę niezwykle ciekawych, polskich miasteczek. Nie spodziewajcie się jednak długich i nużących opisów lokalnych atrakcji. To jest pozycja idealnie skrojona pod kątem dzieci! Oferuje im zestawienie wrażeń, których mogą doświadczyć, podczas odkrywania kolejnych zakątków Szczecina. 

W pierwszej części autorki wybrały drogę, którą nazwały Trasą Mewy. Na pierwszej z rozkładówek widać mapę miasta oraz oznaczone na niej najważniejsze miejsca. W żółtym okręgu zaznaczono ten fragment, który szczególnie będzie nas interesował na dalszych stronach, choć wycieczka poprowadzi nas znacznie dalej.

Zwiedzanie rozpoczynamy od słynnej fontanny, następnie udajemy się do Muzeum Narodowego, gdzie czekają na nas rzeźby z kolekcji Dohrna. Później trochę świeżego powietrza w parku, w cieniu pomnika Adama Mickiewicza oraz odpoczynek w pięknych okolicznościach przyrody przy Alei Kwiatowej. A finał? Oczywiście – w księgarni Fika, gdzie sprawnym okiem wypatrzycie kilka bardzo ciekawych książek! 

,,Fikamy po Szczecinie” za sprawą mnóstwa elementów, szczegółów i postaci śmiało można nazwać wyszukiwanką. Co ciekawe, wielu z bohaterów powtarza się na rozkładówkach, dlatego wybierając sobie na początku jakieś osoby, można wypatrywać ich na kolejnych stronach. 

Książka ma jeszcze inne elementy aktywnościowe – na jednej z rozkładówek ilustratorka przygotowała dla czytelników labirynt, jest też zadanie matematyczne oraz wyzwanie z układaniem wyrazu. Odkrywanie Szczecina, to także edukowanie się np. w kwestii przyrodniczej. Na stronach można obserwować różne rodzaje ptaków oraz gatunki drzew (z podpisami). 

,,Fikamy po Szczecinie. Przewodnik. Trasa mewy” to bardzo oryginalna pozycja, która zachęca do odkrywania miasta. Pozostawia w czytelnikach (tych małych i większych) inspirację do poznawania nowych miejsc, ludzi oraz historii. 

Polecam do wspólnej zabawy rodziców z dziećmi. Książka (bez rozwiązywania zadań lub z pomocą starszych) będzie odpowiednia dla odbiorców już od 4 lat. 

Link do sklepu: fikamy.pl

Artykuł Fikamy po Szczecinie. Przewodnik. Trasa Mewy – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tekst: Bajkochłonka (czyli ja!)

Ilustracje: Aleksandra Szwajda

Wydawnictwo: Sto Stron

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Dzisiaj wyjątkowo nie będzie recenzji, ale prezentacja. Chciałabym opowiedzieć o niezwyczajnej dla mnie książce, bo nie dość, że jest to pozycja, o której marzyłam w dzieciństwie, to w dodatku… sama ją napisałam!

,,Zeszyt Recenzenta” to połączenie notesu do zapisywania swoich wrażeń o książkach oraz wskazówek dotyczących tworzenia recenzji (i nie tylko). W projekt zaangażowało się wielu wspaniałych twórców i propagatorów czytelnictwa: Anna Dziewit Meller, Okoń w sieci, Zdaniem Szota, Bliskie czytanie, Emka Kowalska z Obibooków, Literacka Kavka, Ocean Baśni, Zaczytany Franek, Moje dziecko się nudzi oraz Czytelnicze Podwórko. Każda z tych osób odpowiedziała na pytanie, czym jest dla niej recenzowanie. 

Celem ,,Zeszytu Recenzenta” jest więc sprawdzić, żeby czytanie, ale i pisanie o książkach było bardziej atrakcyjne. Zaproszenie do elitarnego Stowarzyszenia Recenzentów to próba uczynienia świata literatury jeszcze bardziej interesującym. Sama zaś zachęta do pisania o przeczytanych lekturach może sprawić, że czytanie stanie się mocniej angażujące. 

To pozycja, która mam nadzieję – przyda się na lekcjach języka polskiego, kołach pisarskich oraz jako pomoc w opracowywaniu lektur. Osobiście rekomenduję ją od 9 roku życia, wierząc że nie ma górnej granicy wieku, kiedy może się spodobać.

Z kodem RECENZENT 25% zniżki na książkę na stronie wydawnictwa: 

https://wydawnictwostostron.pl/sklep/

Artykuł Zeszyt Recenzenta z Bajkochłonką – PREMIERA pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Aleksandra Szwajda

Ilustracje: Aleksandra Szwajda

Wydawnictwo: Kadruk

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:wybitna

Recenzja:

Strach jest jedną z tych emocji, którą najtrudniej się oswaja. Potrzeba dużo czasu i wiele cierpliwości, żeby zrozumieć, że to czego się boimy, bardzo często jest tylko wytworem naszej wyobraźni.

Aleksandra Szwajda, którą na pewno kojarzycie już z książki ,,Zielony Latawiec. Przyjaźń przez 6 kontynentów” wydała tym razem swoją autorską pozycję – ,,Piotruś Nieustraszony”! To lektura przeznaczona dla rodziców oraz dzieci, którym nie pozwalają spać nocne straszki.

Do książki dołączony jest fantastyczny gadżet – latarka na ultrafiolet! Dzięki niej na kartach pozycji można dostrzec masę ukrytych treści i niespodzianek. 

Głównym bohaterem jest kilkuletni Piotruś, który opowiada czytelnikom o tym jak radzi sobie ze zjawiskami, których się boi. A w zasadzie, których się bał, bo teraz jest już Nieustraszony! 

Dzięki temu, że książka dzieli się na rozdziały dla rodziców i dzieci, mali słuchacze mogą skupić się wyłącznie na treści, która będzie ich interesować. Specjalistyczne porady skonsultowane z psycholog Bożeną Kawicką będą z kolei źródłem wielu ważnych ciekawostek dla rodziców. Pomogą one lepiej zrozumieć źródło strachu dziecka i podsuną sposoby jak sobie z nim radzić.

,,Piotruś Nieustraszony” to książka pełna inspiracji! Pomoże wyjaśnić jak należy rozpracować cienie, dziwne kształty przedmiotów, niespodziewane światła, odbicia, zewnętrzne dźwięki, samotność, burzę, ciemność, potwory czy strachy za oknem. Dzięki takiemu dokładnemu podejściu do wielu zagadnień, rodzice będą mogli być pewni, że ich dziecko poradzi sobie w każdej sytuacji!

Dodatkowo wszystkie treści podane są w taki sposób, że nie sugerują ,,pracy nad sobą”, ale świetną zabawę. Potwierdzeniem może być właśnie patent z latarką (dzięki symbolowi wiemy na których stronach szukać ukrytych treści), ale również rozkładana, wielka rozkładówka z przykładami dźwięków, która jest jak okno przez które możemy wyjrzeć! 

Aleksandra Szwajda stworzyła więc książkę nie tylko piękną, ale i wartościową oraz ciekawą. Choć bywały już książki, w których elementy moglibyśmy sobie ,,zaświecić”, np. ,,Wielka Mała Niedźwiedzica”, to jednak było ich zdecydowanie mniej niż w ,,Piotrusiu Nieustraszonym”.

Polecam zatem ruszyć na przygodę z odważnym bohaterem, który pokonał własne straszki i teraz chętnie służy radą swoim rówieśnikom! Książka będzie idealna dla dzieci powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwo.kadruk.pl/produkt/piotrus-nieustraszony/

Artykuł Piotruś Nieustraszony – recenzja przedpremierowa! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Julita Pasikowska-Klica

Ilustracje wiodące: Aleksandra Szwajda

Ilustracje: Anbu, Subi Bosa, Eva Chupíková, Flor Crespo, Ann December, Angelika Dotsenko, Lucia Eggenhoffer, Fabiana Faiallo, Mihmida Ilwia, Sian James, Maria Jäntti-Serrano, Jelena Jordanovic-Lewis, Emre Karacan, Christos Kourtoglou, Vesela Valentinova Kucheva, Nicole Lim, Daniela Lomba, Judith Loske, Donya Maghsoudlou, Maria Manoura, Thejal Mathura, Marie Muravski, Madison Patterson, Rachel Polo, Monika Puzauskaite, Diana Renzhina, Alena Rubinuby, Luis San Vicente, Carlos Sánchez, Anna Shuttlewood, Manuel Šumberac, Olga Surina, Maryam Tahmasebi, Tokyo Melonboy, Bård Sletvold Torkildsen, W.okada, Jana Walther, Yujie Wu, June Zhang, Huan Zong

Wydawnictwo: Sto Stron

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ania, główna bohaterka książki zastanawia się, czym jest przyjaźń. Postanawia wypuścić swój zielony latawiec, żeby poleciał w świat i wrócił do niej z opowieściami na temat różnych krajów, kultur i zwyczajów. Dziewczynka chce dowiedzieć się czegoś o tym, jak wygląda i jak bardzo różnorodna jest przyjaźń na innych kontynentach.

,,Zielony Latawiec. Przyjaźń przez 6 kontynentów” to książka nad którą pracowałam ponad 1,5 roku. Jestem jej dumną autorką, koordynatorką i wydawcą. Razem z ponad 40 ilustratorami z całego świata stworzyliśmy nasze wizje przyjaźni oraz tego jak różne formy może ona przybierać.

Na stu stronach książki, Zielony Latawiec przemierza ponad trzydzieści krajów, w tym m.in. Brazylię, Australię, Hiszpanię, Stany Zjednoczone, Węgry, Finlandię, Japonię, Chiny, Ukrainę, Niemcy czy Wielką Brytanię. Dostrzega przyjaźnie między dziećmi, dorosłymi, zwierzętami, a nawet te, które na pierwszy rzut oka trudno zdefiniować.

Każda rozkładówka podzielona jest na dwie części. Po jej prawej stronie toczy się akcja, a po lewej znajduje się kolumna tzw. informacyjno – zadaniowa. 

Obrazkiem żarówki oznaczone zostały ciekawostki, znakiem zapytania – kwestie do zastanowienia, a kredka zachęca do aktywności. 

Z każdą ilustracją łączy się krótka opowieść z podróży latawca – przedstawiająca czytelnikom kulturę, tradycje i zwyczaje panujące w danym kraju.

,,Zielony Latawiec. Przyjaźń przez 6 kontynentów” to nauka geografii, inspiracja społeczeństwem i przede wszystkim zachwyt nad wielokulturowością naszego świata. To książka zarówno do indywidualnego czytania, spędzania czasu z dziećmi jak i do pracy warsztatowej w większym gronie. 

Oficjalna premiera: 1 czerwca 2020 roku. 

 UWAGA! Z hasłem: bajkochlonka

na stronie Wydawnictwo Sto Stron macie -10% zniżki oraz darmową wysyłkę! 

LINK TUTAJ: https://wydawnictwostostron.pl/ksiazka/zielony-latawiec/

Artykuł Zielony Latawiec. Przyjaźń przez 6 kontynentów pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.