Podobno nikt nie lubi łobuzów – no, może oprócz innych łobuzów. Każde łobuzowanie ma jednak swoje granice, a każda psota niesie ze sobą jakieś konsekwencje.

Nie warto być łobuzem

Rzadko złe zachowanie może ujść płazem, nawet jeżeli nie mówimy wprost o karaniu, a po prostu… jakiegoś rodzaju odgórnej, społecznej sprawiedliwości. Okazuje się bowiem, że nawet jeśli jest się łobuzem, to niekoniecznie chce się być bierną częścią figla.

Poradnik dla łobuzów to książka Adriana Wilczyńskiego, zbudowana z pełnorozkładówkowych ilustracji i rymowanego, wpadającego w ucho (a raczej oko) tekstu. Można byłoby ją krótko streścić: to historia o tym, że nie warto być łobuzem. Nie byłby to jednak do końca jej pełny obraz.

Książka o psoceniu

Poznajcie Tomeczka-gagatka, który postanawia wyjść na przeciw potrzebom wszystkich ciamajd i nudziarzy, i stworzyć dla nich mini-kompendium łobuzowania. Chłopiec ćwiczy z bliskimi kolegami w swojej tajnej bazie na strychu, a później przeprowadza na nich testy.

Okazuje się, że o ile wspólne wymyślanie psot może być zabawne, to już branie w nich udziału jako chomik doświadczalny… niekoniecznie. Tomeczek jest jednak ambitny – dla sukcesu swojego poradnika zrobi wszystko: poświęci nawet najbliższe przyjaźnie.

Czy możliwa jest przyjaźń z łobuzem?

Poradnik dla łobuzów z jednej strony pokazuje świat z perspektywy łobuza, któremu zdecydowanie brak empatii, a z drugiej – jest cenną lekcją dla tych wszystkich, którzy chcieliby się z takimi gagatkami przyjaźnić.

Po łobuzach nie zawsze wiadomo czego można się spodziewać. Łobuz nie zna takich słów jak: zaufanie, współczucie czy wyrozumiałość. On jest skupiony na sobie i swoim celu – zupełnie jak w Poradniku dla łobuzów.

Książka przedstawia konfrontację głównego bohatera z psychologiem, przeplataną scenkami z przykładów psocenia. Stopniowo, krok po kroku, Tomeczek staje się coraz bardziej samotny.

Kluczowy w fabułce jest moment, kiedy czeka na swoich kolegów i koleżanki na przyjęciu urodzinowym, ale… Nie będę zdradzać finału, ale podejrzewam, że już się domyślacie, jak potoczy się ta historia.

Książka wspierająca rozmowę o kolegach-agresorach w szkole

Poradnik dla łobuzów będzie więc odpowiednią książką dla każdego odbiorcy powyżej 7 lat. Moim zdaniem, nie zaszkodziłoby jej, gdyby posiadała jedną stronę/rozkładówkę komentarza od psychologa, który rzeczywiście wyjaśniłby tego typu toksyczne relacje i polecił jak sobie z nim radzić.

Jeżeli jednak chcecie mieć fundament do rozmowy o szukaniu akceptacji wśród dzieci w typie agresorów lub samym łobuzowaniu, a taką rozmowę – prędzej czy później – każdy rodzic będzie musiał przeprowadzić, Poradnik dla łobuzów sprawdzi się bardzo dobrze.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwopoczekalnia.pl/pl/p/Poradnik-dla-lobuzow/49

Artykuł Poradnik dla łobuzów – recenzja książki nie tylko dla gagatków pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.