➜ Tytuł: Hołd dla ziemi
➜ Scenariusz: Joe Sacco
➜ Ilustracje: Joe Sacco
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Matkowska
➜ Wydawnictwo: Timof
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kanada to taki miły kraj. Mieszkających tam ludzi utożsamia się z grzecznymi oraz dobrze ułożonymi. Istnieją nawet stereotypy, mówiące o tym, że: ,,nie jesteś prawdziwym Kanadyjczykiem, jeżeli nie przepraszasz za mówienie przepraszam zbyt często”. Zanim jednak powstała Kanada, ziemie te należały do ludności rdzennej, zamieszkującej te terytoria od ,,niepamiętnych czasów”.

W komiksie ,,Hołd dla ziemi” Joe Sacco, który ukazał się nakładem Wydawnictwa Timof, poznajemy historię tej części Ameryki Północnej z perspektywy Dene. Samego artystę możecie kojarzyć już z wielu innych, bestsellerowych reportaży komiksowych, m.in.:

• Palestyna
• Strefa Gazy
• Journalism.

KIM SĄ DENE?

Arktyczny klimat nie zachęca do osiedlania. Ciągnące się bez końca lasy borealne, częste i obfite opady śniegu oraz ziemia trudna do uprawy sprawiają, że niewiele ludzi chce mieszkać na północy Kanady. Dene, jak sami się określają, są rdzenną grupą Pierwszych Narodów, żyjącą na rozległych gruntach Doliny Mackenzie, do zachodniego Jukonu, północnej części Kolumbii Brytyjskiej czy Alaski. 

,,Hołd dla ziemi” nie jest jednak beztroską opowiastką o ludziach pielęgnujących tradycje i zmagających się z warunkami, jakie stawia im natura. To historia o zachłanności, ale również o konflikcie między ponadczasowymi wartości, a chęcią ułatwienia sobie życia i pójścia na kompromisy.

TRADYCJA KONTRA INNOWACJE

W książce, razem z samym autorem oraz jego towarzyszką Shauną Morgan odwiedzamy Północno-Zachodnie Terytoria. Artysta i polityczka spotykają się z ludźmi, którzy byli bezpośrednimi świadkami zmian na ziemiach Dene. To poruszające relacje, które mimo upływu czasu, nie straciły na sile oddziaływania.

Mowa w nich m.in. o chęci kolonizacji miejscowej ludności, w celu przekonania ich do swoich interesów. Inwestorom zależało przede wszystkim na dostępie do lokalnych bogactw naturalnych – ropy, gazu czy diamentów. Dla Dene ważne było przywiązanie i szacunek do ziemi.

Wątpliwe praktyki napływowej masy przeczyły ich długowiecznym tradycjom. Poza tym, niektóre metody wdrażania w nowoczesną, amerykańską tkankę społeczną wywołują dreszcze… i jednocześnie niepokojąco przypominają działania współczesnych rządzących.

CHŁOŃ KADRY

,,Hołd dla ziemi” jest komiksem przesyconym treścią. Czyta się go tak, jak ogląda się intensywny film dokumentalny, w którym prowadzone są dociekliwe wywiady z gośćmi. Czytanie utrudniają nie tylko małe litery, ale także momentami dość chaotycznie prowadzona narracja. Autor często skacze po osi czasu, dlatego warto siadać do tej książki ,,ze świeżą głową”. 

Niespieszne chłonienie ,,Hołdu dla ziemi” pozwoli na dłużej zawiesić oko na niezwykłych rysunkach Sacco. Każdy kadr jest tutaj dziełem sztuki – przepełniony emocjonalnym ładunkiem, który (jak czuje czytelnik) w każdej chwili może wystrzelić.

Komiks porusza niezwykle ciekawą tematykę. Pozwala zatrzymać się na chwilę i zastanowić, co jest istotą człowieczeństwa. Czym jest przywiązanie, prawo własności lub poczucie bezpieczeństwa. Nie może być także bardziej aktualny, niż teraz. Polecam go czytelnikom powyżej 16 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Hołd+dla+ziemi/pokaz.html

Komiks w najlepszej cenie -> TUTAJ

Artykuł Hołd dla ziemi – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tekst: Irina Jertachanowa, Olga Jertachanowa

Ilustracje: Irina Jertachanowa, Olga Jertachanowa

Tłumaczenie: Agnieszka Matkowska

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2017

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Buriaci są narodem mongolskim, który zamieszkuje północną Azję, w pobliżu jeziora Bajkał. Wierzą w Wielkie Błękitne Niebo, w którym mieszkają ich bogowie. Mają niezwykły szacunek do gór, lasów i rzek. Żyją w zgodzie z naturą i ze sobą.

,,Angara, córka Bajkała” jest jedną z najstarszych legend buriackich. Niezwykłą opowieścią pełną metafor i opisywania rzeczywistości za pomocą nadprzyrodzonych zjawisk.

Osobami, które ją opracowały, są siostry, Irina oraz Olga Jertachanowe. Wspólnie stworzyły dzieło z zapierającymi dech w piersi ilustracjami, które różniąc się stylem doskonale się uzupełnią.

W książce przeważające miejsce zajmują właśnie obrazy. Tekstu jest niewiele. Zazwyczaj kilku zdaniowy opis wzbogaca osobna ilustracja. Nie wszystkie jednak dosłownie oddają to, co dzieje się w warstwie tekstowej. Wiele rysunków wydaje się ukazywać nastrój legendy, bez powiązania z fabułą.

To niezwykłe doświadczenie, szczególnie w książce dla dzieci. Sprawia wrażenie, że zaczynamy ją rozumieć i odczytywać dużo bardziej wnikliwie, niż inne historie. Także dzięki mnogim ilustracjom mamy pewność, że dzieci spędzą więcej czasu na ich oglądaniu, dostrzeganiu rozmaitych szczegółów i docenianiu różnorodności przedstawianych scen.

,,Angara, córka Bajkała” jest legendą o powstaniu dwóch rzek, które znajdują ujście w Bajkale. Młoda dziewczyna, córka wojownika zakochała się w Jeniseju. Odrzuciła wszystkie propozycje zamążpójścia od innych kandydatów, takich, których akceptował jej ojciec, Bajkał. Zamiast tego przyjmowała niewinne prezenty od młodego władcy ziem zachodnich. Przyjęła od jego posłańca, jaskółki śnieżyczkę oraz gałązkę cedru. Kiedy Bajkał się o tym dowiedział, wpadł w złość i zaczął planować jej wesele z pierwszym kandydatem, który się oświadczy. Dziewczyna opuściła dom i wyruszyła na spotkanie z ukochanym.

Mimo że Bajkał próbował ich rozdzielić, kochankowie zamienili się w rwące potoki i połączyli ze sobą na zawsze. W ten właśnie sposób powstały do dziś znane rzeki, Angara i Jenisej.

To piękna legenda o potędze miłości oraz jednocześnie doskonała opowieść na wytłumaczenie najmłodszym nadania takich imion rzekom. Uwrażliwia czytelników na otaczającą ich przyrodę oraz zachęca do zapoznawania się z historią różnych miejsc. Podkreśla także tajemniczy i niezwykły charakter jeziora Bajkał, jednego z najstarszych i najgłębszych na świecie.

Książkę ,,Angara, córka Bajkała” polecam dla wszystkich czytelników od 6 lat do późnej starości. Sposób opowiadania tej legendy i jej magiczny nastrój, przeniosą Was w świat wielkiego uczucia i niczym nieskrępowanych możliwości.

Link do strony wydawnictwa: https://mediarodzina.pl/prod/1549/Angara–corka-Bajkala

Artykuł Angara, córka Bajkała – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.