➜ Tytuł: Moje miejsce
➜ Na podstawie powieści: Tęsknota, Gaëla Faye
➜ Scenariusz: Marzena Sowa
➜ Rysunki: Sylvain Savoia
➜ Tłumaczenie: Marta Duda-Gryc
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Każdego dnia lista ofiar się wydłużała. Tutsi stali się zwierzyną na ogromnym terenie łowieckim… Człowiek winny tego, że się urodził, winny tego, że istnieje. W oczach morderców – szkodnik. Karaluch, którego należało zdeptać. Injenzy.

Savoia, Sowa, Faye, Moje miejsce, str. 83

Nie wiedziałam kim jest Gaël Faye. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że wy także wcześniej o nim nie słyszeliście. Faye początkowo postawił na muzykę. Nagrywał rap oraz hip-hop. Nie zrobił zbyt dużej kariery – na jego kanale na YouTube ma niecałe 140 tysięcy subskrybentów (stan na lipiec 2025).

Najpierw była Tęsknota

Faye miał jednak do opowiedzenia historię, dlatego nie poprzestał na muzyce. W 2016 roku ukazała się jego książka Small Country, która doczekała przekładu na 36 języków – także polski (możecie ją znaleźć pod tytułem Tęsknota). I właśnie ta powieść, nagradzana oraz doceniona, stała się pierwowzorem, po który sięgnęli twórcy komiksowi.

Scenarzystką Mojego miejsca jest Marzena Sowa, mieszkająca i od wielu lat będąca związana z Francją. Z kolei za rysunki odpowiada Sylvain Savoia. Dlaczego historia chłopaka z Burundi, niewielkiego kraju w samym sercu Afryki, może być tak uniwersalna oraz ponadczasowa w swoim przekazie?

Gaby zaczyna dorastać

Moje miejsca prowadzi narrację z perspektywy dziecka, a później nastolatka. Gaby jest synem Francuza oraz kobiety z plemienia Tutsi. Początkowo beztroskie dzieciństwo chłopaka – jego zwyczajne życie oraz zabawa z przyjaciółmi, zaczyna się zmieniać.

Chcąc czy nie chcąc, Gaby dorasta. Na skutek dynamicznej sytuacji politycznej, otoczenie chłopca nie jest już takie samo. Gaby z każdym dniem uczy się dostrzegać więcej, filtrować słowa oraz wiadomości, które do niego docierają. W miejsce beztroski, pojawia się świadomość – ale także strach i niepewność.

Nienawiść na tle rasowym

W Bużumburze, czyli stolicy Burundi, ścierają się dwa punkty widzenia. Tutsi oraz Hutu walczą przeciwko sobie. Chłopak nie potrafi odnaleźć się w tej wojnie, w której nie do końca jest Tutsi, ani tym bardziej Hutu. Nie chce opowiadać się po żadnej ze stron.

Moje miejsca to opowieść o bezsensownej, bezpodstawnej nienawiści. Nienawiści, którą większość ludzi zna tylko z lekcji historii. Kiedy wystarczy miejsce urodzenia lub jakieś konkretne cechy wyglądu, żeby przekreślić drugiego człowieka, a nawet targnąć się na jego życie.

Historia oparta na faktach

To historia o tym, jak mały płomień może prowadzić do wielkiego pożaru. Jak ktoś, kto nigdy nie spodziewałby się czegoś po sobie – pod wpływem innych, manipulacji czy szantażu, robi krok w stronę miejsca, z którego nie ma już powrotu. 

Moje miejsce pokazuje, że niektórych obrazów nie da wymazać się z pamięci. Czasami ludzkie doświadczenie składa się z takich rzeczy, po których nie sposób już się podnieść. Ta pisana na kanwie prawdziwych zdarzeń historia to przejmujące świadectwo kraju, z którym jest się związanym, który jest więzieniem i za którym w końcu się tęskni.

Nie czytałam powieści Faye, ale czuję, że Moje miejsce to dobra, kompletna adaptacja, z rysunkami które wiernie oddają tamte czasy. Polecam ten komiks każdemu dojrzałemu odbiorcy.

Do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Moje+miejsce/pokaz.html

Artykuł Moje miejsce – recenzja komiksu opartego na faktach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Kiliana song
➜ Scenariusz: Benjamin Flao
➜ Rysunki: Benjamin Flao
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Okładka tego komiksu nie zrobiła na mnie wrażenia. Nie pomaga tej książce także zagadkowy tytuł. Wydaje się zbyt enigmatyczny, by wyciągnąć po niego rękę i czytać. 

Wystarczą jednak pierwsze kadry oraz rozkładówki, żeby przekonać się, z jak wybitnym dziełem ma się do czynienia. Przejmującym, aktualnym w wymowie oraz autentycznym – choć jednocześnie wypełnionym wątkami dawnych wierzeń.

Największe atrakcje Kenii – Lamu

Autorem Kiliana song jest Benjamin Flao, o którym prawdopodobnie jeszcze nie słyszeliście, bo na polskim rynku komiksu pojawia się dopiero właśnie z tą premierą wydawnictwa Mandioca.

Jak wpiszecie w dowolną przeglądarkę hasło ,,Lamu Kenia” – zobaczycie kadry z komiksu. Artysta nie tylko doskonale je odwzorował, ale również oddał ducha tamtego miejsca.

Właśnie tam toczy się akcja, na wschodzie kontynentu. ,,Niezwykłe kamienne miasto, największe atrakcje Kenii” – wyświetlają się artykuły na górze strony. Kiliana song nie jest jednak opowieścią o turystycznym wypoczynku, chociaż znajdziecie w tym komiksie również turystów.

Świat kontrastów – komiksowa historia o jedenastolatku

To historia jedenastoletniego Naima, który unikając szkoły jak ognia, odnajduje swoje przeznaczenie, doświadcza tego, co wydaje się niemożliwe i przechodzi najlepszą szkołę życia, jaka mogła mu się trafić.

Wracam jednak do konkretów, bo mam wrażenie, że zamiast pisać wprost, zaczynam być podobnie enigmatyczna, co sam tytuł tej pozycji. 

Kiliana song to próba – od razu warto zaznaczyć, że udana – przeniesienia na medium komiksu wypierania przez popularne religie tych miejscowych, prastarych wierzeń, związanych z bliskością natury oraz oddaniu ziemi. To historia młodzieńczego buntu oraz sprzeciwu ze starczym pogodzeniem się ze śmiercią.

To pokaz walki o ideały, próba utrzymania się na powierzchni, zadziorność nabyta wraz z doświadczeniem – zestawiona z bezwzględnym komercjalizmem, upadkiem moralności i uzależnieniami.

Usłysz pradawną pieśń

Komiks łączy w sobie bardzo mocną, świetnie przemyślaną fabułę, z epickimi, zachwycającymi rysunkami oraz autentycznymi bohaterami – co poniektórych można nawet obejrzeć na zdjęciach na końcu książki. 

Choć nie jest to historia pisana na faktach, to autor inspirował się ludźmi, których spotkał podczas swojej podróży do Lamu.

Dajcie szansę Kiliana song, a być może, na samym końcu, usłyszecie pieśń, która podniesie Was na duchu. Bardzo polecam ten komiks dorosłym odbiorcom.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Kililana-song/960

Artykuł Kiliana song – recenzja epickiego komiksu Banjamina Flao pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Niebo w głowie
➜ Scenariusz: Antonio Altarriba
➜ Rysunki: Sergio Garcia
➜ Tłumaczenie:Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O wojowniku, który chciał uciec do Europy i przekonał się, że nie ma tam miejsca dla wojowników. O zagubionym chłopaku, którego prześladował pech. O życiu w Demokratycznej Republice Konga, podróży przez pustynię – jak najdalej na północ.

Bycie człowiekiem, pomimo wszystkiego

Niebo w głowie to komiks ze scenariuszem Antonio Altarriba i rysunkami Sergia Garcii. Historia, która budzi sprzeczne emocje, ale każdego czytelnika pozostawia z głębokim odciskiem, a może nawet traumą – nie pozwalającym przestać o nim myśleć.

Prawdę mówiąc, dawno nie miałam do czynienia z tak smutną historią. W Niebo w głowie przemoc przeplata się z brakiem perspektyw, zniewoleniem i ograniczeniami. Tutaj człowiekiem rządzi okrutny los, który choć usilnie próbuje mu wszystko odebrać – nie jest w stanie pozbawić go przymiotów człowieczeństwa.

Wątpliwy ratunek

Główny bohater o imieniu Nivek już jako dziecko jest zmuszany do niewolniczej pracy w kopalni kobaltu. Ze względu jednak na swój buntowniczy charakter, lokalni wojownicy uciskający ludność, dostrzegają w nim potencjał. Nivek zostaje wcielony w ich szeregi.

Zanim jednak to nastąpi, przechodzi inicjację na wojownika, której nigdy nie będzie w stanie wymazać ze swojej pamięci. Kiedy nadarza się okazja – ucieka. Początkowo podróżuje ze swoim przyjacielem, żeby chwilę później stoczyć czoła pustyni. Zupełnie sam. Kiedy jest bliski śmierci, przychodzi ratunek… czy jednak aby na pewno?

O tym, kiedy nic już na Ciebie nie czeka

Niebo w głowie to książka o kwestii uchodźczej. Z premedytacją piszę o tym dopiero teraz, bo wiem, że wielu czytelników pomija lektury o tej tematyce, czując nimi przesyt. Ten komiks pokazuje jednak nie efekt, ale przyczynę.

Potrzeba migracji jest czasami tak wielka, że nie sposób jej się oprzeć. Kiedy zupełnie nic na Ciebie nie czeka, nie pozostajesz bezczynny wypatrując końca, ale ruszasz przed siebie. To jest właśnie historia Niveka, której nawet on sam do końca nie potrafił zrozumieć.

Niebo w głowie pokaże Wam, że pomimo trudności oraz niepowodzeń, zawsze jest miejsce na przyjaźń, miłość, marzenia. Komiks bazuje na dużych kontrastach i nie bierze jeńców. Z tego powodu trudno uznać go wybitnym, choć śmiało można określać – doskonałym.

Niebo w głowie polecam tylko dorosłym odbiorcom. Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Niebo-w-glowie/943

Artykuł Niebo w głowie – recenzja przejmującego komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Lucy. Nadzieja
➜ Scenariusz: Patrick Norbert
➜ Rysunki: Tanino Liberatore
➜ Tłumaczenie: Krzysztof Umiński
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kim była Lucy? Jej ciało odnaleziono 24 listopada 1974 roku w Etiopii. Otrzymała imię zainspirowane piosenką Beatlesów ,,Lucy in the Sky with Diamonds”, którą świętowano w obozie archeologów to niezwykłe znalezisko. Lucy stała się bowiem jedną z najważniejszych przedstawicielek gatunku Australopithecus afarensis, żyjącą w Afryce około 3,2 miliona lat temu.

Historia o człekokształtnej Lucy

Pozwoliła potwierdzić teorię ewolucji człowieka i sama stała się symbolem człowieczeństwa. Od tego czasu inspiruje nie tylko naukowców czy archeologów, ale także artystów z całego świata. Do tego grona dołączył również duet niezwykle utalentowanych – Patricka Norberta oraz Tanino Liberatore.

,,Lucy. Nadzieja” to ich komiksowy album zrealizowany z niezwykłą precyzją i wyobraźnią. Opowiada sfabularyzowaną historię Lucy, która zaskakująco przypomina losy innych, zupełnie ludzkich bohaterów.

Macierzyństwo i miłość

Muszę przyznać, że ta pozycja wyjątkowo mocno na mnie podziałała. Bardzo możliwe ze względu na fakt, że sama mam w domu miesięczne dziecko, a ,,Lucy. Nadzieja” opowiada w dużej mierze o relacji między matką a bezbronnym niemowlęciem. Czytelnik powinien liczyć się z tym, że komiks z reporterską wręcz skrupulatnością oddaje niebezpieczeństwa, które czyhają na bohaterów w otoczeniu dzikiej i bezlitosnej przyrody.

Ciężarna Lucy na skutek burzy rozłączyła się ze swoimi pobratymcami i była zmuszona wędrować w samotności. Wkrótce napotkała grupę podobnych, a jednak innych niż ona człekokształtnych. Wydawali się jej znacznie bardziej rozwinięci i agresywni zarazem. Obserwowała ich z ukrycia. Szczególnie zainteresował ją samiec o imieniu Adam, którego wygnano za próbę przejęcia władzy.

Fundament człowieczeństwa

W ,,Lucy. Nadzieja” mamy do czynienia z bohaterką, która nie czuje się związana ze swoją grupą. Wydaje się być bardziej skłonna do refleksji niż oni – inaczej reaguje także na otoczenie. W Lucy twórcy komiksu ujęli pierwsze oznaki człowieczeństwa. Obdarzyli ją nie tylko zwierzęcymi instynktami, ale również nauczyli kochać, ufać i wyciągać wnioski.

To niezwykła, bardzo emocjonalna opowieść, która dla czytelników będzie nie tylko cenną lekcją historii, ale i poruszającym świadectwem tego, co ukryte jest w każdym człowieku, a o czym często nie pamiętamy. Lucy przypomina jak ważna jest walka o przetrwanie, a jednocześnie towarzystwo kogoś zaufanego. Bez względu na to czy jest się istotą człekokształtną, zwierzęciem czy człowiekiem – poczucie bezpieczeństwa i wsparcie innych to fundament funkcjonowania.

Polecam ten niezwykle ilustrowany i opowiadany komiks, będący na granicy poezji, reportażu oraz pozycji popularnonaukowej. Jestem przekonana, że na długo pozostanie w pamięci każdego czytelnika powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/438-lucy-nadzieja.html

Artykuł Lucy. Nadzieja – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Niewiele przebija się do europejskiej kultury ważnych osób z niezwykłego kontynentu jakim jest Afryka. Sporo książek, które są wydawane, traktuje tamte strony stereotypowo i powierzchownie. Tym bardziej cieszą takie inicjatywy jak ta – bogato ilustrowana pozycja pod tytułem ,,Wangari Maathai – kobieta, która posadziła miliony drzew”.

Kim była Wangari Maathai?

Choć odpowiedź zawiera się już na okładce, skala działania Wangari była znacznie szersza. W książce dla dzieci pokazuje się silną, kobiecą sylwetkę z Kenii, która mimo wielu uprzedzeń i trudności osiąga bardzo wiele dla swojego kraju. Najlepszym na to dowodem jest uhonorowanie jej Pokojową Nagrodą Nobla w 2004 roku za pracę na rzecz ochrony środowiska, ale i demokracji czy rozwoju.

Twórcy książki – Franck Prevot oraz Aurelia Fronty przedstawiają Wangari jako postać nastawioną na cel, silnie związaną z Kenią, kochającą przyrodę oraz odważną. Kogoś, kto z powodzeniem może stać się wzorem do naśladowania dla mniejszych i większych.

Myślenie o przyszłości

,,Wangari Maathai – kobieta, która posadziła miliony drzew” to przy okazji ważna lekcja historii Kenii. Narracja prowadzi bowiem czytelników nie tylko przez życie Wangari, ale i nakreśla rys związany z obecną sytuacją w kraju. Opisuje się w opozycji do głównej bohaterki postacie nastawione wyłącznie na chęć zysku oraz szybkiego bogacenia się. Czytelnikom wyjaśnione zostaje również m.in. pojęcie apartheidu.

Po lekturze książki wyraźnie kształtuje się obraz między materialistycznym i pozbawionym skrupułów podejściem do życia, a myśleniu o przyszłości oraz zapewnieniu innym dobrobytu czy bezpieczeństwa.

Kenia na ilustracjach

,,Drzewo jest warte o wiele więcej niż jego drewno” – przywołuje Wangari słowa mamy, które zapamiętała z czasów dzieciństwa. Na końcu książki można znaleźć jeszcze więcej ważnych i utożsamianych z nią cytatów. Znajduje się tam również jej biografia z wyszczególnieniem znaczących dat czy charakterystyka współczesnej Kenii. 

Książkę uzupełniają zdjęcia, ale przede wszystkim niezwykle kolorowe i oferujące symboliczne znaczenie ilustracje. Ukazują one piękno Kenii, przemycając do świadomości odbiorcy także elementy związane z kulturą tego afrykańskiego kraju.

Dla kogo jest ta książka?

,,Wangari Maathai – kobieta, która posadziła miliony drzew” to z jednej strony pozycja o niezwykłej i ważnej osobie, a z drugiej mocny apel do wszystkich, którzy zapominają jak ważny jest szacunek do przyrody oraz rozsądne wykorzystywanie jej zasobów.

Polecam tę książkę odbiorcom powyżej 7 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/wangari-maathai-kobieta-ktora-posadzila-miliony-drzew/

Artykuł Wangari Maathai – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Pamiętam jak w szkole podstawowej zadano nam do czytania ,,W pustyni i w puszczy”. Do każdej książki podchodziłam z wielkim entuzjazmem (nic się pod tym względem od tego czasu nie zmieniło), jednak ze Stasiem i Nel miałam pewien kłopot. Był to dyskomfort, którego jako kilkunastolatka nie potrafiłam zrozumieć. Z perspektywy czasu wiem jednak na czym on polegał.

Wydawnictwa wybierając do swojej oferty książki,  powinny kierować się pewną odpowiedzialnością – szczególnie jeżeli mówimy o literaturze dziecięcej. Łatwo wpaść w pułapkę chwytliwego tytułu, albo ładnych ilustracji. Zanim zaczniecie się zastanawiać skąd ten przydługi wstęp, przejdę do meritum.

Afryka – kraj, o którym mogą opowiadać europejczycy?

Nowo wydana książka ,,Afryka. Kontynent kolorów” została opracowana przez Soledad Romero Marino oraz Raquel Martin – autorkę urodzoną w Barcelonie, a także ilustratorkę mieszkającą w Hiszpanii i stamtąd się wywodzącą.

A teraz wyobraźcie sobie, że do Europy (która jest przecież malutka) przyjeżdża np. dwójka artystów z Singapuru i robi obrazkową książkę o naszym kontynencie. Nie ma w niej Polski czy Ukrainy, ale jest Rosja – kraj słynący z surowców, takich jak np. węgiel. O Skandynawii pisze się w kontekście wikingów, a za szczyt możliwości architektury uznaje się wieżę Eiffla.

I wiecie co? Mam wrażenie, że taka książka mogłaby nas bardzo rozczarować.

Piękno i dzikość

Afryka to kontynent, który ze względu na naturalne bogactwa był przez setki lat (i ciągle jest) wyzyskiwany przez kraje z większymi wpływami. Upraszczając przekaz o nim do tylko ładnych widoków, dokładamy cegiełkę do traktowania znajdujących się tam państw jako tych drugiej kategorii.

Nie powinniśmy przedstawiać obrazu całej Afryki jako jednowymiarowego miejsca, gdzie dzikie zwierzęta łączy się z plemiennymi wioskami, egzotyką i nieświadomością.

,,Zapraszamy w fascynującą podróż po najbardziej dzikim i niezwykłym kontynencie naszej planety.” – tak zaczyna się książka i już na samym wstępie zastanawiam się, co autorka miała na myśli pisząc o dzikości. Przypominają mi się też lektury jeszcze sprzed 30-40 lat, kiedy Polska również była uznawana za dziki kraj – porośnięty puszczą i pełen groźnych niedźwiedzi. 

Jak wygląda prawdziwa Afryka?

Trzeba mieć świadomość, że ubóstwo wielu krajów to wpływ wdrażanej od setek lat polityki zagranicznej, a wymienianie Angoli – tuż obok Zimbabwe czy Zambii w rozdziale zatytułowanym ,,Afrykańskie skarby” można uznać wręcz za nietakt, biorąc pod uwagę, że był to jeden z najbardziej wyzyskiwanych krajów na kontynencie.

Bawi mnie także jak książka na siłę (oraz w niezbyt udany sposób) próbuje kulturę krajów afrykańskich podciągać pod standardy europejskie:

,,W sercu Sahary żyje berberyjski lud koczowników. (…) Kobiety mają silną pozycję w tej społeczności i w czasie nieobecności mężczyzn decydują o wszystkich sprawach”. Dobrze, że nie muszą tego robić chłopcy, kiedy ich ojcowie są poza domem…

I choć ,,Afryka. Kontynent kolorów” stara się wspominać np. o nowoczesnym Kapsztadzie, to jest to mała wzmianka, zupełnie nie ujęta na płaszczyźnie ilustracji – jakby nie pasująca do obrazu ,,wyimaginowanej Afryki”.

Czy polecam tę książkę?

Tak jak my, Polacy, pewnie byśmy woleli, żeby nikt kto niewiele wie o II wojnie światowej, nie pisał książek na ten temat, tak i w tym przypadku prawdopodobnie lepiej by się stało, gdyby ,,Afryka. Kontynent kolorów” nigdy nie powstała. Z pewnością brakuje jej albo ukierunkowania wyłącznie na kwestie związane z florą i fauną, albo opinii kompetentnego afrykanisty.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.muchomor.pl/pl/p/AFRYKA.-Kontynent-kolorow/253

Artykuł Afryka. Kontynent kolorów – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Madgermanes
➜ Scenariusz: Birgit Weyhe
➜ Rysunki: Birgit Weyhe
➜ Tłumaczenie: Mateusz Jankowski
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kiedy sięgałam po ten oparty na faktach komiks, nawet nie zdawałam sobie sprawy jak niezwykle aktualne oraz ważne zagadnienia, zostają w nim poruszane. To pogłębione i wzruszające rozważania na temat tego, czym jest ojczyzna, poczucie tożsamości oraz potrzeba przynależności do jakiegoś miejsca lub kultury.

KULISY POWSTANIA KOMIKSU

Komiks ,,Madgermanes” w 2015 roku otrzymał pierwszą komiksową nagrodę fundacji Berhold Leibinger Stiftung. Jego autorka Birgit Weyhe wprowadza czytelnika w tematykę w niezwykle interesujący i błyskotliwy sposób. Choć sama urodziła się w Niemczech w 1969 roku, to całe swoje dzieciństwo spędziła w Ugandzie oraz Kenii. Jej bohaterowie przebyli wręcz odwrotną drogę. Mimo to, razem przechowują w pamięci pewne wrażenia, które w niektórych miejscach są do siebie podobne.

Weyhe na podstawie wielu rozmów oraz przeprowadzonych badań, stworzyła troje fikcyjnych bohaterów, których losy są silnie ze sobą związane. Każdy kolejny rozdział przedstawia perypetie innej postaci. To, jak zmienia się argumentacja dla wybranych przez te osoby dróg, uczy pokory i empatii.

Fundamentem do rozważań, zarówno dla całego komiksu jak i pojedynczych punktów widzenia są także wspomnienia. Jak bardzo różnią się one, w zależności od wybranej perspektywy, pozwala zastanowić się nad skutkami własnych decyzji i wyborów.

KIM BYLI MADGERMANES?

Historia o której mowa, rozpoczyna się na długo przed czasami przedstawionymi w komiksie. Wraz z końcem lat 70-tych XX wieku Ludowa Republika Mozambiku współpracując z NRD, wysyła pierwszych pracowników kontraktowych do ówczesnych Niemiec. 

Mężczyźni oraz kobiety, nie znając języka oraz pozostając daleko od ojczyzny z jednej strony wypełnieni są nadzieją na dobrą edukację oraz szerokie perspektywy – z drugiej spotykają się z przejawami rasizmu, ograniczeniami oraz samotnością.

Opowieść o Madgermanes, bo tak finalnie siebie nazywają, nie ma jednak happy endu. Pracownicy, którym obiecywano wielkie wynagrodzenia, nigdy nie otrzymują ciężko zarobionych pieniędzy. Czy jednak udaje im się choć częściowo osiągnąć szczęście? Czy pozostają zawieszeni między NRD a Mozambikiem?

PORUSZAJĄCA HISTORIA O „TU, A TAM”

Przyznam szczerze, że ja szczęśliwie nigdy nie byłam przez dłuższy czas w sytuacji, w której czułabym się rozdarta. Są jednak chwile, kiedy brak możliwości powrotu lub niewiedza o tym, kiedy takowy będzie możliwy sprawiają, że trzeba nauczyć się żyć w nowym miejscu. Co jednak, kiedy minie dłuższy czas i dawny dom wyblaknie we wspomnieniach? Co, kiedy już nigdzie nie można czuć się jak u siebie?

,,Madgermanes” zadaje czytelnikowi wiele pytań. Dodatkowo przeplatany afrykańskimi porzekadłami (których obecność przewrotnie zostaje uzasadniona na końcu komiksu), staje się ponadczasową refleksją na temat zapuszczania korzeni, tęsknoty za rodzinnymi stronami oraz próbą wsiąkania w daną kulturę.

Na zachętę podrzucam kilka z tych przysłów afrykańskich – prostych, ale i pełnych folkloru, aby zachęcić Was do sięgnięcia po ten komiks:

• Trawa nie rośnie szybciej, gdy się za nią ciągnie.
• Im mniejsza jaszczurka, tym większą ma nadzieję, że wyrośnie na krokodyla.
• Lampart myje wszystkie swoje cętki – i czarne, i białe.
• I prusak potrafi świetnie tańczyć i śpiewać… to tylko kura nie pozwala mu robić tego za dnia.
• Droga do przyjaciela nie powinna zarosnąć trawą.

Wydawnictwo Timof Comis ostatnio naprawdę zachwyca komiksami reportażowymi (lub stylizowanymi na takie). Innym wybitnym tytułem, który ukazał się niewiele wcześniej, był ,,Giant” – kliknijcie w tytuł, żeby przenieść się do recenzji.

Gorąco polecam ,,Madgermanes” wszystkim czytelnikom powyżej 16 roku życia – to doskonała lekcja historii i świetna okazja do wzruszeń.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Madgermanes/pokaz.html

Artykuł Madgermanes – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Podróże z pazurem

Autorzy: Izabella i Piotr Miklaszewscy

Ilustracje: Filip Sułkowski (Sulkovski)

Wydawnictwo: Dookoła Świata

Rok wydania: 2020, 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

O kanale i blogu ,,Podróże z pazurem” usłyszałam już wiele miesięcy temu. Iza, Piotr oraz ich adoptowany pies Snupek postanowili wybrać się w podróż dookoła świata… razem! Ta wyprawa – pełna wyzwań, ale i niezwykłych przygód, obserwacji i nowych przyjaźni została teraz spisana, narysowana i wydana pod postacią świetnych komiksów dla dzieci i dorosłych.

Dostępne są już dwie części: ,,Podróże z pazurem. Historia łapą pisana” oraz ,,Podróże z pazurem. Kalima nosi piaski Sahary”. Obie zostały zilustrowane przez Filipa Sułkowskiego.

Pierwszy tom to przede wszystkim opis początku wielkiej przyjaźni ludzi i psa. Główni bohaterowie i autorzy zarazem opowiadają jak Snupek został adoptowany, jak wyglądały pierwsze chwile razem i skąd wziął się pomysł na wspólne  podróżowanie. Dla mnie kadry pokazujące pierwszą wizytę w warszawskim Schronisku na Paluchu są tym bardziej wzruszające, że i nasza Aura została właśnie adoptowana z tego samego miejsca. Przy okazji te momenty mają wartościowy, edukacyjny wydźwięk, podkreślając na przykład jak odpowiedzialną decyzją jest adopcja, jak należy się do niej przygotować i jak wiele zmienia ona w życiu.

W całej książce można znaleźć wątki, które mają szczególnie najmłodszym uzmysłowić rozmaite kwestie. Przykładem jest problem braku wody na świecie czy bestialskiego traktowania zwierząt przez niektórych ludzi. Z drugiej strony – opowieści przeplatane są miejscowymi zwyczajami, prawem czy tradycyjnymi potrawami.

Bohaterowie w ,,Podróże z pazurem. Historia łapą pisana” wyruszają również w podróż po Europie. Ich celem jest dotrzeć do Gibraltaru, gdzie udadzą się stamtąd w dalszą drogę do Afryki. 

Przeskakując do ,,Podróże z pazurem. Kalima nosi piaski Sahary” towarzyszymy bohaterom w wyprawie przez kilka, północno-zachodnich miejscowości kontynentu. Odwiedziny Maroka przyniosą ponownie nowe znajomości, ale także ciekawą egzotykę, różnorodność i piękne krajobrazy! 

Godny pochwały jest fakt, że tutaj przy okazji tradycyjnych obrzędów został poruszony temat braku szacunku do jedzenia oraz zabijania ogromnej liczby zwierząt (lub nieodpowiedzialnych połowów). Podobnie jednak jak w części pierwszej, mamy również mnóstwo ciekawostek geograficznych i kulturowych. Autorzy tłumaczą także nieco enigmatyczną, drugą część tytułu tego tomu komiksu, doskonale pokazując zasięg największej, piaskowej pustyni na świecie.

Śledząc przygody bohaterów, sympatyzujemy z nimi i trzymamy kciuki za pomyślność wyprawy. Za sprawą komiksowych dymków przy Snupku, dobrze znamy też jego przemyślenia, emocje, obawy oraz spostrzeżenia. Właśnie w ,,Podróże z pazurem. Kalima nosi piaski Sahary” piesek jeszcze bardziej się uaktywnia, jest wygadany i często zwraca się wprost do czytelnika.

Taka forma przystępnego, ale zarazem wypełnionego po brzegi akcją komiksu z pewnością sprawdzi się w przypadku czytelników powyżej 9 roku życia. To nie tylko angażująca opowiastka fabularna (choć spisana przecież na faktach), ale także bogate źródło wiedzy i ciekawostek, o które trudno nawet w najlepszych podręcznikach szkolnych!

Bardzo polecam i z niecierpliwością oczekuję kolejnych tomów! 

Link do strony Wydawnictwa, I tom: https://wydawnictwodookolaswiata.pl/produkt/podroze-z-pazurem-historia-lapa-pisana/

Link do strony Wydawnictwa, II tom: https://wydawnictwodookolaswiata.pl/produkt/podroze-z-pazurem-kalima-nosi-piaski-sahary/

Artykuł Podróże z pazurem – recenzja komiksowej serii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Przygoda na safari”

Seria: Trefl. Joker Line

Autor: Andrea Angiolino

Ilustracje: Tomek Larek

Wydawnictwo: Fabryka Kart Trefl – Kraków

Rok wydania: 2018

Czas gry: ok. 30 minut

Ilość graczy: od 2 do 6

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Chyba większość miłośników podróży marzy, żeby choć raz w życiu pojechać na safari i poobserwować dzikie zwierzęta w ich naturalnym środowisku.

Jak dobrze wiemy, taka wyprawa wcale nie należy do najtańszych i oczywiście trzeba mieć na nią wystarczająco dużo czasu. Zupełnie przeciwnie, niż podczas rozgrywki w ,,Przygodę na safari”!

To planszówka, która zajmie graczom najwyżej 30 minut i można ją upolować w bardzo atrakcyjnej cenie!

Jej autorem jest Andrea Angiolino, a za piękną oprawę graficzną odpowiada Tomek Larek.

Na czym polega rozgrywka? Jest bardzo prosta!

Wyobraźmy sobie, że wraz z przyjaciółmi udaliśmy się na safari. Jest jednak trochę nietypowe, ponieważ znajduje się na… małych wyspach! My, czyli gracze jesteśmy na tej w samym centrum, a dookoła nas, na wielu małych skrawkach ziemi są poukrywane zwierzęta.

Naszym zadaniem jest odkrywać kafelki na których wydrukowano ilustracje z m.in. 6 różnymi zwierzakami lądowymi, zapamiętywać je i starać się zebrać wszystkie, ale w ten sposób, żeby jak najrzadziej się powtarzały!

Z jednej strony ,,Przygoda na safari” przypomina nieco popularną grę w memory. W rzeczywistości jest jednak trochę bardziej skomplikowana.

Oprócz kafelków ze zwierzętami lądowymi, czyli lwem, zebrą, tygrysem, hipopotamem, żyrafą i słoniem, są także kafelki z morskimi zwierzętami. Tych zwierzaków się nie zbiera, ale losując je, jednocześnie trzeba poddać się jakiemuś zadaniu.

Ogólnie cała instrukcja to tylko jedna, dwustronna kartka i jestem przekonana, że każdy reguły tej gry zrozumie bardzo szybko.

Warto wspomnieć, że ,,Przygoda na safari” składa się na piękną i bardzo dużą planszę, którą jednak łatwo się składa. Gracz ma do wyboru 6 ciekawych pionków z obrazkami aparatów z różnych czasów.

To typowo rodzinna gra planszowa. Można zaprosić do niej dzieci już od 6. roku życia. Dzięki temu, że nie jest zbyt trudna, nie polecam jej nastolatkom do samodzielnej rozgrywki, ponieważ… może trochę zbyt szybko się znudzić.

Jednak dla przedszkolaków i maluchów z pierwszych klas szkoły podstawowej będzie bardzo fajną alternatywą na spędzenie popołudnia w domu!

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Fabryka Kart Trefl – Kraków:

Artykuł Przygoda na safari – recenzja rodzinnej gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Zaraz wrócimy, tylko do Afryki skoczymy”

Autor: Oliver Scherz

Ilustracje: Barbara Scholz

Tłumaczenie: Agata Janiszewska

Wydawnictwo: Debit

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wyobraźcie sobie, że pewnej nocy odwiedza was prawdziwy słoń. Przychodzi prosić o pomoc. Chce uciec z zoo i powrócić do rodziny w Afryce.

Wyobraźcie sobie, że jesteście tylko małymi dziećmi, bratem i siostrą, którzy ledwo co znają się na globusie, ale decydują się pomóc temu niezwykłemu gościowi.

,,Zaraz wrócimy, tylko do Afryki skoczymy” to nowość książkowa od Wydawnictwa Debit. Jej autorem jest niemiecki pisarz Oliver Scherz.

Porusza ona tematy związane przede wszystkim z tęsknotą za rodziną, odwagą oraz pokonywaniem przeciwności losu.

,,Zaraz wrócimy, tylko do Afryki skoczymy” to opowieść drogi, którą pokonuje czytelnik wraz z bohaterami. Trzyma kciuki za książkowe postacie, żeby udało im się bezpiecznie dotrzeć do celu.

Maja i Karol poznają słonia Abuu, kiedy przychodzi pod ich dom. Jest już późny wieczór, a rodzice wyszli. Dzieci postanawiają zostawić im list z informacją, a sami wyruszają w podróż w nieznane. W rzeczywistości to tylko niewinna zabawa, ale używając dziecięcej wyobraźni, każdy z opisywanych elementów staje się jak najbardziej rzeczywisty!

Za radą małej myszy słoń oraz rodzeństwo podążają w stronę gór. Spotykają tam niedźwiedzia, który czuje się samotnie i nie potrafi zasnąć. Kiedy uda mu się im pomóc, płyną rzeką, a następnie wpływają wprost do morza. Po drodze spotykają rozmaite zwierzęta – jedne są ich ciekawe, inne nastawione dość groźne, za każdym razem jednak udaje się im wyjść cało z sytuacji.

Bohaterowie książki mają sposobność odwiedzić najróżniejsze miejsca pod względem przyrodniczym. W jednym momencie pokonują pustynię, a w drugim przedzierają się przez gęstą puszczę!

,,Zaraz wrócimy, tylko do Afryki skoczymy” to prawdziwa gratka dla miłośników podróżowania! Dzięki mnogim i bardzo ciekawym ilustracjom Barbary Scholz, będzie to także bardzo dobra lektura do samodzielnego czytania dla początkujących miłośników książek. Z dużymi literami i krótkimi rozdziałami poradzi sobie każdy, kto potrafi już w miarę sprawnie czytać.

Po lekturze tej książki, każdy z pewnością będzie wiedział, gdzie leży Afryka i jak daleka droga do niej prowadzi! Dzieci dowiedzą się także, jakie zwierzęta w niej mieszkają oraz dlaczego nie zawsze trzeba walczyć, żeby być zwycięzcą.

,,Zaraz wrócimy, tylko do Afryki skoczymy”  pokazuje, że rodzina jest niezwykłą społecznością, która jest w stanie zaopiekować się każdym swoim członkiem. Sam fakt posiadania bliskich może także poprawić humor i uczynić życie szczęśliwszym.

Polecam tę pozycję dzieciom powyżej 5. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-debit.pl/produkt/zaraz-wrocimy-tylko-do-afryki-skoczymy

Artykuł Zaraz wrócimy, tylko do Afryki skoczymy – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.