Superman, Batman albo Spider-Man – żaden z tych bohaterów nie dorasta do pięt postaci, której brawurowa odwaga, fantazja oraz chęć niesienia pomocy zwykłym obywatelom wykracza daleko poza ramy nieustraszonego zucha.

Kim jest Dav Pilkey?

Choć łączy ich wszystkich komiksowe pochodzenie, Kapitan Majtas w całej swojej okazałości, zdecydowanie wyróżnia się spośród super-bohaterów. I nie ma się co dziwić, bo stworzył go człowiek obdarzony niebywałą inteligencją, ale także absurdalnym poczuciem humoru!

Dav Pilkey jest amerykańskim twórcą, o którym z całą pewnością już słyszeliście. Jego pierwsze oficjalne publikacje pojawiły się około 1991 roku, choć świat usłyszał o nim kilka lat później, w 1997, wraz z pojawieniem się… Kapitana Majtasa.

Na stronie znajdziecie moje recenzji pozostałych serii autora:

• Dogman,
• Superkot.

Skąd się wziął Kapitan Majtas?

Kapitan Majtas. Dwie Majtastyczne Historie w Kolorze! (Tom 1 i 2) to zupełnie nowe wydanie dwóch książek w jednej; w których treści dzieciaki zaczytują się już od 28 lat! Połączenie pierwszego oraz drugiego tomu:

• Przygody Kapitana Majtasa,
• Kapitan Majtas. Inwazja krwiożerczych klozetów,

to kolorystyczne wersje pozycji, które stały się ponadczasowymi przykładami literatury dziecięcej, 

Postać Kapitana Majtasa została jednak wymyślona, gdy sam autor miał raptem kilka lat. Jako klasowy rozrabiaka oraz artysta, podczas kiedy ,,siedział w kozie”, oddawał się twórczym zajęciom – dużo rysował i wymyślał historie. W książce znajdziecie ciekawą anegdotę dotyczącą zrodzenia się pomysłu, który wciąż wydaje się fantastycznie zabawny!

Książki dla opornych w czytaniu

Kapitan Majtas. Dwie Majtastyczne Historie w Kolorze! (Tom 1 i 2) to połączenie klasycznej książki obrazkowej ze wstawkami komiksowymi oraz podstawą animacji. Opowiada ona o dwóch dobrych kumplach – George’u i Haroldzie, którzy oprócz zamiłowania do psot, tworzą własne historie z dymkami o Kapitanie Majtasie.

Ze względu na swoje niesforne zachowanie, nieszablonowe myślenie oraz wielką wyobraźnię – wpadają w liczne tarapaty. Mimo jednak tego, że mają sporo za uszami, po prostu trudno ich nie lubić.

Książka ta jest najlepszym dowodem na to, że świetne pomysły można czerpać z życia, jeden człowiek może mieć dwa różne oblicza, a humor można odnaleźć w niespodziewanych miejscach. Kapitan Majtas. Dwie Majtastyczne Historie w Kolorze! (Tom 1 i 2) to przezabawna i błyskotliwa (nie dajcie się zwieźć tym majtom i klozetom!) lektura, która zachęci do czytania nawet najbardziej opornych w tej materii!

Polecam ją wszystkim powyżej 8 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-jaguar.pl/sklep/produkt/1165/kapitan-majtas-dwie-majtastyczne-historie-w-kolorze-tom-1-i-2

Artykuł Kapitan Majtas. Dwie Majtastyczne Historie w Kolorze – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Zielona Gęś
➜ Scenariusz: Kasia Mazur (adaptacja Teatrzyku Zielona Gęś Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego)
➜ Rysunki: Kasia Mazur
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Bardzo możliwe, że K.I. Gałczyńskiego więcej osób kojarzy z piosenkami, niż ze słowem pisanym. Poeta nieśmiertelność zyskał jednak przede wszystkim dzięki Teatrzykowi Zielona Gęś, w którym mistrzowsko łączył poczucie humoru, błyskotliwą obserwację rzeczywistości z pierwszorzędnym absurdem.

Teatrzyk Zielona Gęś w nowej odsłonie

Premiera miniatur miała miejsce w 1946 w ,,Przekroju” i do 1950 roku zbiór liczył już ponad 160 utworów. Ostatnio, bo po prawie 75 latach bohaterowie Teatrzyku Zielona Gęś ponownie dostali głos – tym razem także z całą otoczką, czyli wyglądem.

Kasia Mazur, znana również pod pseudonimem artystycznym Imana, oparła się na kultowych tekstach, żeby przenieść je na komiksowe kadry. Zielona Gęś jest więc wierną adaptacją, z subtelnymi, współczesnymi wtrąceniami.

Interpretacja twórczości Gałczyńskiego

W rzeczywistości jednak tego uwspółcześniania nie ma wcale tak dużo, bo Teatrzyk Zielona Gęś prezentował – jak na swój format – niezwykle postępowe treści. O tyle atrakcyjne i ponadczasowe, że twórcy na przestrzeni lat niezmiennie do nich sięgają, dodając przy okazji coś od siebie.

Zielona Gęś Kasi Mazur nie jest pod tym względem wyjątkiem. Muszę jednak uczciwie przyznać, że do mojej ulubionej interpretacji tej twórczości Gałczyńskiego, czyli programu – Teatrzyk Zielona Gęś Kabaretu Potem, jeszcze trochę jej brakuje. Trudno jednak wygrać z sentymentem.

Komiks Zielona Gęś Kasi Mazur

Trzeba mimo wszystko oddać autorce, że samo podjęcie się tematu i zrealizowanie go w formie komiksu, było pomysłem genialnym. Teksty Gałczyńskiego pozostawiają ogromne pole dla kreatywności rysowników, a dość minimalistyczna, oszczędna w kolorze kreska w udany sposób nawiązuje do klasycznych pasków komiksowych drukowanych dawniej w gazetach.

Chociaż, nie wiedzieć czemu, styl Mazur kojarzy mi się nieco z uproszczoną wersją animacji Było sobie życie – być może ze względu na mimikę i cechy wyglądu postaci. Dobrze jednak oddaje ducha tych absurdalnych scenek rodzajowych, zachowując przy tym walory estetyczne oraz nie dominując ich myśli przewodniej.

W książce Zielona Gęś znajdziecie prawie 40 krótszych i dłuższych opowiastek, które albo pokażą Wam w nowy sposób teksty które dobrze już znacie – albo wprowadzą Was do świata gęsi, która nie zawsze musi być tradycyjnie biała. Kurtyna!

Polecam tę pozycję wszystkim powyżej 13 lat.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Zielona+Gęś/pokaz.html

Artykuł Zielona Gęś – recenzja komiksu i nowej adaptacji kultowych tekstów pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Życie wesołe smutnego psa Corneliusa
➜ Scenariusz: Marc Torices
➜ Ilustracje: Marc Torices
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czasami wszystko idzie tak źle, że ma się wrażenie, że nie jest to prawdziwe życie, tylko jakiś koszmarny sen. Pojawia się wówczas poczucie odrealnienia i można łatwo dać się oszukać, że to, co dzieje się przed oczami, jest zupełnie nierzeczywiste.

Dobrze to widać w komiksie wielkim, wybitnym i oryginalnym. W historii, którą trudno przyrównać z jakąkolwiek inną oraz zarazem w powieści bogatej w symbolikę, nawiązania czy anegdoty.

Komiks, którego nie warto charakteryzować

Życie wesołe smutnego psa Corneliusa Marca Toricesa można byłoby streścić w dwóch zdaniach: to komiks o psie imieniem Cornelius, który był świadkiem porwania swojej koleżanki i zupełnie nic nie zrobił. Jego strach, niepewność oraz poczucie bezradności zaczynaja wpływać na jego wybory, doprowadzając go niemal do ostateczności.

Gdybym jednak na tym poprzestała, byłoby to z mojej strony prawie tak trafną i sprawiedliwią charakterystyką, jak opisanie Małego Księcia słowami: to historia o chłopcu podróżującym między planetami oraz, z braku lepszego zajęcia, rozmawiającego z dorosłymi.

Sami więc rozumiecie, że są takie książki, które trzeba przeczytać i obejrzeć, żeby zrozumieć ich istotę. Życie wesołe smutnego psa Corneliusa właśnie do takich się zalicza.

Mieszanina ludzkich i zwierzęcych cech

Nie myślcie jednak, że nie podejmę choć próby przyjrzenia się koncepcji na tytułowego Corneliusa. Wizualnie oraz pod kątem rozwiązań na multiplikację stylów, dostrzegam podobieństwo do Życie i czasy Charliego Chan Hock Chye. W przeciwieństwie jednak do tamtej, mocno osadzonej w rzeczywistości historii, Cornelius wymyka się nawet ludzkim przymiotom.

Marc Torices bawi się nie tylko koncepcją fatalnego bohatera, który mało, że wiedzie marny żywot, ale nawet podejrzewany jest o przenoszenie tej beznadziejności na innych. Nadając Corneliusowi przymioty psa, a nawet konkretnie – łagodnego z natury, ale niezbyt lotnego labradora; miesza w tej postaci cechy typowo zwierzęce z ludzkimi słabościami.

Absurdalna opowieść w absurdalnym stylu

Z jednej więc strony czytelnik otrzymuje odpychające i przesadzone rozkładówki, a z drugiej – malarskie, sentymentalne kadry, które w ulotny sposób każą wierzyć, że czeka nas jeszcze w tym wszystkim dobre zakończenie.

W Życie wesołe smutnego psa Corneliusa idea absurdu doprowadzona została do kwadratu. Nawet przypisy tłumacza i wydawcy wydają się wpisywać w ten koncept historii, której nie można brać na poważnie, ale też nie sposób się od niej zdystansować.

Pewnym jest, że Życie wesołe smutnego psa Corneliusa nie odpuści swojemu czytelnikowi, dopóki ten nie odwróci jego ostatniej strony. Z kolei wydanie – wielki format, złote uszlachetnienia, świetny papier i teksturowana okładka krzyczą z półki, żeby po ten komiks sięgnąć.

Nie mamy więc wyboru i czytamy Życie wesołe smutnego psa Corneliusa. Jesteśmy nim poruszeni, zachwyceni i rozczarowani jednocześnie. A może to rozczarowanie bierze się z nas, a nie z niego?

Polecam tylko pełnoletnim odbiorcom. Do wielokrotnej lektury.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Zycie-wesole-smutnego-psa-Corneliusa/945

Artykuł Życie wesołe smutnego psa Corneliusa – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Pan Żarówka
➜ Scenariusz: Wojtek Wawszczyk
➜ Rysunki: Wojtek Wawszczyk
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu
➜ Rok wydania: 2024 (2018)
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Słyszałam o tym komiksie już kilka lat temu. Ukazał się w 2018 roku i od razu zrobiło się o nim głośno, choć właściwie nic konkretnego o nim nie mówiono. W oczy rzucały mi się tylko frazesy: świetny, genialny, nietuzinkowy. Ale co to wszystko w ogóle znaczy? Minęło trochę czasu i teraz jestem w dobrym miejscu, żeby tę pozycję przeczytać, i żeby o niej Wam opowiedzieć. 

Komiks zamknięty w symbolach

Pan Żarówka to pokaźnych rozmiarów (624 strony) komiks Wojtka Wawszczyka, którego nazwisko słyszałam także znacznie wcześniej, z powodu swojej zupełnie niezwiązanej z literaturą drogi, czyli filmem. Autor jest reżyserem m.in. po Łódzkiej Szkole Filmowej i ma na swoim koncie sporo osiągnięć. 

Nawet jednak, jeżeli sięgniecie po ten komiks bez znajomości tych informacji, ale będziecie kojarzyć to środowisko, dostrzeżecie w kadrach pewne, znajome zjawiska i zachowania, które – podobnie jak inne elementy historii – udało się bardzo dobrze zamknąć w symbolach.

Pan Żarówka Wami wstrząśnie

Głównym bohaterem Pana Żarówki jest najpierw chłopiec, później nastolatek, a finalnie mężczyzna. Towarzyszymy mu w szkole, w mieszkaniu w blokowisku z wielkiej płyty czy na studiach, i jeszcze dalej. To historia mocno osadzona w polskich realiach, a jednak niezwykle uniwersalna.

Niby nie powinno się brać jej na poważnie, bo każdy wątek ocieka absurdem i surrealizmem, ale z drugiej strony – nie można inaczej. Podejrzewam, że mało który reportaż wstrząśnie Wami tak mocno, jak zrobi to Pan Żarówka.

Próbuję streścić tę historię, ale się nie da

Trochę zapętlam się tutaj do punktu wyjścia. Zaczynam także bardziej rozumieć te frazesy, które towarzyszą temu tytułowi i z którym to sama go utożsamiałam. Po prostu jakkolwiek próbowalibyście go streścić – nie jest możliwe opowiadanie o tym komiksie, aby mu nie umniejszyć.

Bo jak zareagowalibyście na taki skrót?

Jest sobie chłopiec, sześciolatek, którego matka zabiera do pracy, do huty stali. Musi to zrobić, bo jego ojciec miał w pracy wypadek, podczas którego zmienił się w płaski naleśnik. W hucie, przez nieuwagę matki, chłopiec połyka trochę płynnego metalu, na skutek czego staje się żarówką, a właściwie zdobywa wszystkie znane jej cechy.

Dlatego nawet nie przykładajcie uwagi do tego skrótu. Pozwólcie sobie przeżyć tę historię. Odnaleźć w niej analogie do Was samych, bo jakkolwiek byśmy się przed tym nie wzbraniali, to takie analogie na pewno tam czy ówdzie się czają. 

Zachwyćcie się tym komiksem. Wzruszcie na ostatnich stronach. Niech pozostawi w Was światło lub chociaż drobną iskrę, która pozwala wierzyć, że wystarczy niewiele, aby dostać dobre zakończenie.

Bardzo polecam Pana Żarówkę każdemu czytelnikowi powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/524-pan-zarowka.html

Artykuł Pan Żarówka – recenzja komiksu, którego szukacie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Dong, co ma świecący nos
➜ Autor: Edward Lear
➜ Ilustracje: Bohdan Butenko
➜ Tłumaczenie: Andrzej Nowicki
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kiedy tylko pokazałam tę okładkę na InstaStory, zaraz po tym jak do mnie dotarła, dostałam kilka bardzo podobnych wiadomości:

O, pamiętam tę książkę! Czytała mi ją babcia. Miała zachowany egzemplarz z dzieciństwa mojej mamy.

Kultowa książka dla dzieci

Mnie niestety ominęła sława tej niewielkiej formatem, ale już na pierwszy rzut oka pięknej lektury. Stwierdziłam jednak, że jednak nie wypada, żebym ja – która to chce nazywać się miłośniczką książek dla dzieci, nie znała ,,Donga, co ma świecący nos” autora Edwarda Leara (znanego jako Pan Lear) oraz rewelacyjnego Bohdana Butenko.

Choć nowa książka, która ukazała się nakładem wydawnictwa Dwie Siostry prezentuje się bardzo współcześnie, wystarczy trochę poszperać w internecie. Okazuje się, że stare (najstarsze z 1961 roku) wydania wyglądały niemal tak samo.

Kim był Edward Lear?

Dzięki temu, że bajki Pana Leara ominęły mnie w dzieciństwie, mogę teraz usiąść do nich zupełnie ,,na świeżo” i bez sentymentów. Musicie jednak wiedzieć, że zanim sięgnę po jakąś książkę, zawsze staram się choć zdawkowo poczytać o jej autorze (na wypadek, gdyby miał się okazać jakimś totalnym szaleńcem).

Na zdjęciach Edward Lear rzeczywiście wygląda na niezłego ekscentryka! Wspaniała bujna broda i dobrotliwe spojrzenie sprawiają jednak, że mogę tylko czuć, że z panem Edwardem byśmy się z pewnością dogadali! Ten poeta, autor limeryków, ale i rysownik był z pochodzenia Anglikiem.

Podobno miał talent do pozyskiwania przyjaciół (według wikipedia.pl) i uczył rysunku samą królową Wiktorię. Wiele podróżował, a przez resztę czasu opiekował się swoim kotem Fossem, który przeżył z nim szczęśliwych 17 lat. 

Nonsens, melancholia i dużo absurdu

Czy więc ,,Dong, co ma świecący nos” pasuje do swojego autora? Jak kawa i mleko lub książka do kubka herbaty! Przede wszystkim, okazało się, że warto było pośledzić Pana Leara w internecie, żeby przekonać się, że otwierający wiersz o jakże wymownym tytule ,,Pan Lear”, to jest wspaniała charakterystyka, a w zasadzie autocharakterystyka samego autora.

Tomik zawiera 8 wierszy, a w zasadzie 8 rozdziałów, bo ostatni to zbiór limeryków. Teksty są częściowe ze sobą połączone fabularnie, a zespala je przede wszystkim niezwykła melodyjność oraz rytmiczność (to w dużej mierze zasługa tłumacza Andrzeja Nowickiego).

Pan Lear pozwala czytelnikom małym oraz dużym poruszyć wyobraźnię i uwolnić ją z okowów. Udowadnia, że w świecie słów ograniczenia nie istnieją. Swoimi wierszami bawi oraz zaskakuje – ale nie tylko, jest tutaj także miejsce na smutek oraz miłość.

Piękne są te kawałki poezji i czuję, że będą trwać w świadomości czytelników przez kolejne dziesiątki lat. Polecam ,,Dong, co ma świecący nos” wszystkim powyżej 7 roku życia, do wspólnego, głośnego czytania.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/dong-co-ma-swiecacy-nos.html

Artykuł Dong, co ma świecący nos – recenzja klasyki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.