W drugim tomie fantastycznej serii Anny Nowackiej – KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków, na czytelników czeka mnóstwo emocji w towarzystwie bohaterów poznanych już w SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków. Ponownie wyruszamy w podróż po Polsce, gdzie będziemy natykać się nie tylko na prastare gady, ale także stworzenia z mitologii słowiańskiej i… niegodne zaufania płazy.

➜ Tytuł: KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków
➜ Seria: SOS
➜ Autorka: Anna Nowacka
➜ Ilustracje: Ola Bylica
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Czarna Owca w rodzinie

Główny bohater serii, czyli dziewięcioletni Staszek, całkiem niedawno dowiedział się, że jego rodzina skrywa znacznie więcej tajemnic niż drzewo genealogiczne przeciętnych Kowalskich. Jego mama jest prezeską stowarzyszenia działającego pod przykrywką, a babcia wraz z ciotkami tworzą trzon tej organizacji i mają niemały udział w jej historii.

(…) Czyli wszyscy należycie do tajnej organizacji mającej przywrócić dobre imię smokom, które nie są postaciami z bajek, ale żywymi, chodzącymi po świecie od setek lat potworami? – Witek spojrzał na mamę Staszka pytająco.

– Pokrótce – odparła, rozglądając się.

Anna Nowacka, KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków, Rozdział XXIV, str. 133

W rodzinie nie brakuje także Czarnej Owcy oraz członka familii, z którym najlepiej wychodzi się tylko na zdjęciach. Pradziadek chłopca ma sporo za uszami i jest źródłem niekończących się problemów dzielnych obrońców. Drugi tom odsłania kolejne karty jego planu, pokazując, że pradziadek nie działa w pojedynkę. Oprócz potężnego Uroborosa, pomaga mu także… tajemnicza ciotka Bogda.

Wawelskie rzeźbione głowy i związana z nimi legenda

Anna Nowacka swoją opowieść opakowuje w świetne poczucie humoru, bazujące przede wszystkim na zabawie słowem oraz absurdalnych sytuacjach. Autorka z upodobaniem bawi się frazeologizmami, zręcznie wplatając je w treść historii i nadając im czasami zupełnie nieoczekiwane znaczenia. Dzięki temu całość odbiera się jako lekturę lekką, wciągającą oraz błyskotliwą. Za ilustracje, które dopełniają ten fantastyczny świat, odpowiada Ola Bylica.

Umiejscawiając opowieść przede wszystkim we współczesnym Krakowie (z gościnną obecnością m.in. Opola), autorka bazuje na realnie istniejących ulicach oraz zabytkach Wawelu. W tej części ważną rolę odegrają na przykład rzeźbione głowy z Sali Poselskiej, a szczególnie jedna z nich, nazywana Niemą.

Na stropie tej sali Zamku Królewskiego na Wawelu rzeczywiście znajdują się renesansowe rzeźby w kształcie głów. Jedna z nich, z zasłoniętymi ustami, jest bohaterką legendy o Zygmuncie Auguście. Według podania miała upomnieć króla, kiedy ten wydał niesprawiedliwy wyrok. Kiedy będziecie więc tam kolejny raz, dobrze się jej przyjrzyjcie.

Rodzina, lojalność i potrzeba wolności

KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków jest jednak wartościową pozycją, nie tylko przez wzgląd na historyczne i kulturowe wzmianki. Z tej fantastycznej historii płyną ważne przemyślenia, które mogą przyswoić sobie czytelnicy. 

To prawda, że z niektórymi członkami rodziny najlepiej wychodzi się na zdjęciach, ale jednocześnie bliskość i wspólna historia potrafią być źródłem ogromnej siły. Siostry, czyli ciotki i babcia Staszka są gotowe wiele zrobić, żeby ochronić siebie nawzajem. Nie oznacza to jednak, że więzy krwi gwarantują zgodę czy zaufanie. Anna Nowacka pokazuje rodzinę również jako przestrzeń skomplikowanych relacji, sekretów i konfliktów, które nie zawsze da się łatwo rozwiązać.

W drugim tomie istotnym wątkiem pozostaje także kwestia żab, a właściwie ich zniewolenie przez pewną księżniczkę oraz rosnąca w płazach chęć dokonania zemsty. Pod warstwą humoru i fantastycznych wydarzeń kryje się więc jeszcze jedno zagadnienie – wolność i konsekwencje jej odbierania. Nawet najbardziej niepozorne stworzenia mają bowiem granice swojej cierpliwości.

(…) Wieczność to nie żart. Życie smakuje dlatego, że przemija. Gdy masz coś na zawsze, przestańcie cię intrygować – odparł Żaltis.

Anna Nowacka, KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków, Rozdział XXXIV, str. 192

SOS i KLOPS – kampania edukacyjna dla szkół i bibliotek

Na koniec warto wspomnieć, że przygoda ze smokami można trwać dalej – nawet, kiedy fabuła książki wraz z ostatnim rozdziałem już się skończyła. Wokół serii Anny Nowackiej powstała ogólnopolska kampania edukacyjna KLOPS, skierowana do uczniów klas II-VI szkół podstawowych. 

W ramach sześciu spotkań dzieci mogą wcielać się w agentów tajnej organizacji, rozwiązywać zagadki, analizować raporty i wykonywać kolejne misje. Dla wybranych klas przygotowano bezpłatne pakiety zawierające książki, scenariusze zajęć, materiały edukacyjne oraz legitymacje agentów. Co istotne, także inne klasy mogą skorzystać z materiałów udostępnionych na stronie projektu SOS i KLOPS. Literatura daje ogromne możliwości – może stać się również punktem wyjścia do wspólnego odkrywania polskiej historii, legend i rozwijania dziecięcych wyobraźni.

Stare, dobre fantasy na polskim podwórku

W KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków nie brakuje epickiej bitwy, źródełka z wodą zapewniającą nieśmiertelność czy też magicznego miecza oraz bezsprzecznej odwagi głównych bohaterów. Czyli dostajemy pełen pakiet starego, dobrego fantasty, tyle że rozgrywającego się na naszym polskim podwórku. Jest to ekscytujące, prawda?

Nic dziwnego, że tak wiele osób marzy o zasileniu szeregów Koła Lokalnych Obrońców Polskich Smoków. Sama z przyjemnością zajrzałabym do jego siedziby i przekonała się, jakie jeszcze tajemnice skrywa Wawel. 

No, chyba że macie na imię Jerzy. Z tym imieniem legendarnego smokobójcy w oczach smoków jesteście… spaleni.

Polecam tę serię dzieciom powyżej 9 lat. Zacznijcie lekturę od pierwszego tomu, a później od razu sięgnijcie po kontynuację. Sprawdzajcie dostępność książek na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ – KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków

O czym jest książka KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków?

KLOPS Anny Nowackiej to pełna humoru powieść fantasy dla dzieci, w której polskie legendy i słowiańskie stworzenia ożywają we współczesnym świecie. Staszek i Hela ponownie angażują się w działalność tajnej organizacji chroniącej smoki. Tym razem muszą zmierzyć się z rodzinnymi sekretami, zbuntowanymi żabami i niebezpiecznymi planami pradziadka.

Czy KLOPS jest kontynuacją książki SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków?

Tak. KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków to drugi tom serii Anny Nowackiej, rozpoczętej powieścią SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków. Obie książki łączą tych samych bohaterów, tajemniczą organizację oraz świat, w którym smoki istnieją naprawdę.

Od jakiego wieku można czytać książkę KLOPS?

Polecam tę książkę dzieciom od 9. roku życia. To propozycja szczególnie odpowiednia dla czytelników lubiących dynamiczne przygody, fantastykę, polskie legendy oraz historie z dużą dawką humoru.

Czy można czytać KLOPS bez znajomości pierwszego tomu?

Najlepiej rozpocząć przygodę od książki SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków. Chociaż KLOPS przedstawia kolejne wydarzenia, wiele rodzinnych tajemnic i relacji między bohaterami nawiązuje do pierwszej części. Znajomość wcześniejszej historii pozwala lepiej zrozumieć motywacje postaci.

Gdzie rozgrywa się akcja książki KLOPS?

Akcja powieści rozgrywa się przede wszystkim we współczesnym Krakowie, w tym na Wawelu. Anna Nowacka wykorzystuje rzeczywiste miejsca oraz zabytki, łącząc je z fantastyczną fabułą. 

Na czym polega kampania edukacyjna KLOPS dla szkół i bibliotek?

KLOPS – Operacja Czarna Owca to bezpłatna kampania edukacyjna inspirowana książkami Anny Nowackiej, przeznaczona dla uczniów klas II-VI szkół podstawowych. Podczas sześciu spotkań dzieci wcielają się w agentów tajnej organizacji, rozwiązują zagadki, analizują wskazówki i wykonują kolejne misje. Projekt łączy promocję czytelnictwa z poznawaniem polskich legend, współpracą i kreatywnymi zadaniami.

Gdzie znaleźć materiały edukacyjne do książki KLOPS?

Scenariusze zajęć, zadania i materiały potrzebne do przeprowadzenia misji udostępniono na stronie projektu SOS i KLOPS. Mogą z nich korzystać nauczyciele, bibliotekarze i edukatorzy, którzy chcą wykorzystać przygody Staszka i Heli podczas zajęć z dziećmi.

Artykuł Smoki istnieją i mieszkają w Polsce! Recenzja KLOPSa pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Zabawę w City Tour – Miejska Przygoda rozpoczynamy od prostej misji: jesteśmy kierowcami autobusu i naszym zadaniem jest dowieźć turystów do wybranych atrakcji legendarnego miasteczka Paper City. Prawda, że brzmi interesująco?

➜ Tytuł: City Tour – Miejska Przygoda
➜ Koncept: Johan Benvenuto, Gricha German
➜ Ilustracje: Pauline Détraz
➜ Wydawnictwo: Epee
➜ Rok wydania: 2026
➜ Liczba graczy:  od 1 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

To kooperacyjna gra planszowa od EPPE Polska dla maksymalnie 4 osób. Można w nią jednak zagrać także w pojedynkę, w duecie, lub w trzy osoby, co jest bardzo dużym atutem. Stworzona przez Johana Benvenuto i Grichę Germana, z ilustracjami Pauline Détraz cieszy oczy mnóstwem kolorów oraz subtelnymi detalami. 

Rekomendowany wiek na pudełku to 7 lat, co jest odpowiednim oznaczeniem, jeżeli bierzemy pod uwagę całą grę. W City Tour można jednak skupić się tylko na poziomie 1, co pozwala dobrze się przy niej bawić dzieciom już od 4 roku życia. Dzięki temu można uznać ją za planszówkę dorastającą wraz z dzieckiem. A zapewniam, że jest bardzo wciągająca – zarówno dla dzieci, nastolatków, jak i dorosłych!

Co znajduje się w pudełku City Tour?

Sporo różności! Niektóre są nawet niewidoczne na pierwszy rzut oka. W pudełku znajdziemy:

• turkusowy autokar, 
• 35 drewnianych pionków turystów – porządnie wykonanych i bardzo estetycznych, 
• 4 części planszy składające się jak puzzle, wyznaczają one granice miasta (po rozgrywce wygodnie składa się je do pudełka), 
• 33 płytki trasy, 
• 23 karty wprowadzające m.in. cele i nowe zasady, 
• 21 żetonów atrakcji turystycznych do umieszczenia we wgłębieniach planszy,
• zasady gry umieszczone na przejrzystej instrukcji
• oraz dwa składane znaki drogowe.

Tym, co jednak jest gwiazdą tej planszówki, jest bezsprzecznie maleńki autobusik z sześcioma miejscami dla pasażerów. To absolutnie uroczy komponent, który pozwala podróżować układanymi uliczkami, dając poczucie prawdziwej przygody! Dla młodszych dzieci ten „zabawkowy” aspekt potrafi być równie istotny jak samo realizowanie celu gry.

Jak grać w City Tour – Miejską Przygodę?

Wszyscy gracze mają wspólny cel: przewieźć turystów po Paper City i dostarczyć ich do odpowiednich atrakcji (zgodnych z kolorem pionków). W City Tour nie rywalizujemy ze sobą, ale wspólnie (choć w każdej turze decyzyjna jest jedna osoba) obmyślamy trasę autobusu w taki sposób, żeby jak najlepiej wykorzystać dostępne płytki dróg.

Podstawowy mechanizm jest bardzo prosty. Dokładamy kolejne płytki trasy, przesuwamy autobus po powstających ulicach, zabieramy pasażerów i wysadzamy ich przy odpowiednich punktach oznaczonych pinezkami. Trzeba przy tym zwracać uwagę na to, gdzie autobus znajdzie się po kolejnym ruchu i czy wybrana właśnie droga nie odetnie nam dostępu do kluczowej dla powodzenia misji atrakcji.

12 dni i cztery poziomy trudności

City Tour zostało pomyślane jako planszówka rozwijająca się wraz z kolejnymi rozgrywkami. Do rozegrania mamy 12 dni podzielonych na cztery poziomy. Następujące po sobie etapy wprowadzają nowe elementy i dodatkowe zasady. Nie spieszcie się z przechodzeniem do kolejnych poziomów. My najpierw dobrze wdrożyliśmy się w każdy dzień i dopiero później wprowadzaliśmy urozmaicenia i wymienialiśmy komponenty, dawkując sobie emocje.

Pierwsze rozgrywki w City Tour pozwalają poznać sposoby na budowanie dróg i poruszanie autobusem. Później pojawiają się kolejne miejsca, ograniczenia i utrudnienia – m.in. park rozrywki, kontrola biletów, dworzec kolejowy, objazdy czy stadion. Wiążę się to z pewnymi modyfikacjami planszy oraz zapamiętaniem kilku nowych zasad. Jeżeli jednak macie „obcykany” wcześniejszy poziom, te nowe urozmaicenia nie sprawiają żadnego kłopotu. Wręcz przeciwnie, wydłużają żywotność gry, bo nie znudzi się ona naprawdę przez długi czas.

Kilka zasad, które łatwo przeoczyć

Jeżeli macie w planach sięgać po City Tour podczas różnych spotkań, mam dobrą wiadomość. Bardzo łatwo wprowadza się kolejne osoby w rozgrywkę. Gra sprawdzi się także podczas rodzinnych spotkań czy na nocowankach. Warto jednak przy pierwszym przygotowaniu elementów do gry oraz pierwszych partiach zwrócić uwagę na kilka szczegółów.

Przede wszystkim dodatkowa wypraska oznaczona numerem 2, potrzebna przy kolejnych poziomach, znajduje się pod czarnym wkładem pudełka. Informacja ta jest zaznaczona w instrukcji, ale naprawdę łatwo ją przeoczyć i przez chwilę zastanawiać się, czy w naszym egzemplarzu przypadkiem nie brakuje części komponentów. Nie martwcie się, nie brakuje.

Druga rzecz dotyczy zbierania pasażerów. Zgarniajcie ich ze wszystkich „przystanków”, które mijacie. Pamiętajcie o tym, bo to bardzo ułatwia grę. Rozmawiajcie także o wspólnych celach, czyli np. których pasażerów powinniśmy teraz zebrać, żeby już za chwilę trafić do konkretnej atrakcji.

Gra dla siedmiolatka, w którą można zacząć grać wcześniej?

Jak już wspominałam, na pudełku znajdziecie oznaczenie 7+, ale pierwszy poziom jest na tyle intuicyjny, że widzę tutaj bardzo fajną możliwość zabawy również z młodszymi dziećmi.

Z trzylatkiem czy czterolatkiem można wykorzystać wyłącznie najprostszy wariant i potraktować go bardziej jako wspólne planowanie trasy: wybieramy płytkę, sprawdzamy, którędy może pojechać autobus, zabieramy pasażerów i próbujemy dostarczyć ich we właściwe miejsce.  

Nasz trzylatek jest zachwycony możliwością stworzenia własnej mapy miasteczka, przejechaniu nim autobusem i rozwożeniu pasażerów. City Tour sprawdza się więc nie tylko pod kątem mechaniki, ale również podstawowego konceptu.

Nie trzeba bowiem od razu korzystać ze wszystkiego, co znajduje się w pudełku. Kolejne poziomy dobrze jest wprowadzać wraz z wiekiem i doświadczeniem dziecka. Pięcio- czy sześciolatek będzie już w stanie zrobić znacznie więcej, a ze starszymi dziećmi można przejść do pełnych scenariuszy i coraz poważniejszego kombinowania.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie marki Epee.

FAQ – City Tour: Miejska Przygoda

Na czym polega gra City Tour: Miejska Przygoda?

To kooperacyjna gra planszowa, w której gracze wspólnie budują trasę autobusu po mieście, zabierają pasażerów i dowożą ich do odpowiednich atrakcji. Z każdą kolejną rozgrywką pojawiają się nowe zasady i utrudnienia.

Dla ilu osób jest City Tour?

W City Tour: Miejska Przygoda może grać od 1 do 4 osób. To gra kooperacyjna, więc wszyscy gracze działają razem i próbują zrealizować wspólny cel.

Od jakiego wieku jest gra City Tour?

Oficjalne oznaczenie gry to 7+, ale pierwszy poziom jest na tyle prosty, że można wykorzystać go także do wspólnej zabawy z młodszymi dziećmi, np. 3- lub 4-latkami. W takim przypadku warto uprościć rozgrywkę i grać z dorosłym.

Ile poziomów ma gra City Tour?

Gra składa się z 12 dni podzielonych na cztery poziomy. Kolejne etapy dodają nowe elementy, lokalizacje i zasady, dzięki czemu rozgrywka staje się coraz bardziej wymagająca i… ciekawa.

Jak długo trwa jedna partia w City Tour?

Jedna rozgrywka trwa zwykle około 20 minut, dzięki czemu gra dobrze sprawdza się także przy dzieciach, które nie chcą siedzieć przy planszy przez bardzo długi czas.

Czy City Tour można przechodzić kilka razy?

Tak. Losowość płytek i rozwijające się scenariusze sprawiają, że kolejne partie mogą wyglądać inaczej. Po poznaniu wszystkich poziomów nadal można wracać do gry i tworzyć własne kombinacje zasad.

Czy warto kupić City Tour dla rodziny?

Tak, szczególnie jeśli szukacie kooperacyjnej gry, która nie znudzi się po kilku partiach. Jej największą zaletą jest stopniowe zwiększanie poziomu trudności, dzięki czemu może służyć zarówno młodszym, jak i starszym dzieciom.

Artykuł City Tour – gra planszowa, która rośnie razem z dzieckiem pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Kubuś i przyjaciele z 2011 roku jest animacją, którą jako jedną z pierwszych pokazałam swojemu synowi. Bardzo lubimy ten film – jego subtelny humor, klasyczną animację i historię, która wydobywa esencję z najmilszego z dziecięcych, literackich bohaterów. 

Kiedy więc dowiedziałam się o komiksie na jego podstawie, bardzo ucieszyła mnie możliwość obejrzenia tej opowiastki ponownie – tym razem jednak w nieco innej formie. 

➜ Tytuł: Kubuś i przyjaciele
➜ Scenariusz: praca zbiorowa
➜ Rysunki: praca zbiorowa
➜ Tłumaczenie: Ewa Karwan-Jastrzębska
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją, dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Wydawnictwo Egmont wydało Kubusia i przyjaciół jako imponujący album w twardej oprawie, z dodatkowo efektownymi barwionymi brzegami. Dlaczego akurat teraz? Nie jest to przypadek, ponieważ w 2026 roku mija dokładnie 100 lat od pierwszego wydania Winnie-the-Pooh A.A. Milne’a. Disney również świętuje w tym roku stulecie bohatera, którego pierwsza literacka przygoda ukazała się dokładnie w październiku 1926 roku.

Kubuś Puchatek z klocków LEGO

Czy Kubuś i przyjaciele jest adaptacją filmu?

Tak – i to bardzo wierną. Oryginalny tytuł publikacji brzmi Disney Winnie the Pooh Cinestory Comic. Cinestory Comic w tej nazwie oznacza rodzaj komiksu, który różni się od tradycyjnej powieści graficznej. Zamiast nowych rysunków wykorzystuje się w nim bowiem kadry pochodzące bezpośrednio z animacji. Stopklatki zostają skomponowane na stronach w komiksową sekwencję, a dialogi umieszcza się w komiksowych dymkach. 

Można więc powiedzieć, że to coś pomiędzy komiksem a filmem storyboardem, ale już po realizacji filmu ;-). Dla nas takie proste rozwiązanie ma sporo uroku. Skoro tak bardzo lubimy film Kubuś i przyjaciele, zupełnie nie przeszkadza nam oglądanie znajomych scen klatka po klatce i powracanie do nich podczas lektury.

Dlaczego film Kubuś i przyjaciele nadal ujmuje?

Animacja z 2011 roku nie próbowała za wszelką cenę unowocześniać Kubusia. Reżyserzy Stephen Anderson i Don Hall bazowali zarówno na prozie Milne’a, jak i klasycznych disneyowskich animacjach. Twórcy pojechali nawet do Ashdown Forest, czyli lasu, który inspirował Stumilowy Las, oraz studiowali oryginalne ilustracje E.H. Sheparda. Zdecydowali się też na tradycyjną, ręcznie rysowaną animację, ponieważ – jak tłumaczył Hall w „Los Angeles Times” – właśnie taki sposób pokazania historii najlepiej pasował do świata Kubusia. 

Film został zainspirowany pięcioma historiami A.A. Milne’a. Odnajdziecie więc tu wątki, w których Kłapouchy gubi ogon, tajemnicza wiadomość Krzysia wywołuje zamieszanie z Bendezarem, a mieszkańcy Stumilowego Lasu wpadają w rozmaite pułapki… zastawiane właściwie przez nich samych. Wszystko spaja oczywiście postać Kubusia, który niezależnie od skali problemów, nie przestaje myśleć o miodku (a właściwie to miotku).

Kubuś Puchatek do czytania i oglądania

Kubuś i przyjaciele w komiksowym wydanie nie zastąpi Wam filmu, ale też nie taka jest jego rola. To raczej jego papierowy odpowiednik, który ponownie pozwoli powrócić do chwil sprzed ekranu, ale też niespiesznie podziwiać każdy kadr i cieszyć się poznawaną fabułką.

Sprawdzi się więc szczególnie u tych czytelników, którzy film już znają i lubią. My do tej grupy zdecydowanie należymy. Możliwość ponownego zanurzenia się w tej konkretnej wersji Stumilowego Lasu, okazała się zaskakująco przyjemnym doświadczeniem.

A barwione brzegi? Są przysłowiową wisienką na torcie tego wydania, które w roku setnych urodzin Kubusia ma wszelkie predyspozycje, żeby trafić nie tylko na półkę dziecka, lecz także dorosłego kolekcjonera. 

Sprawdzajcie dostępność Kubusia i przyjaciół na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ – Kubuś i przyjaciele

Czym jest komiks Kubuś i przyjaciele?

Kubuś i przyjaciele to komiksowa adaptacja filmu animowanego Disneya Winnie the Pooh z 2011 roku. Publikacja wykorzystuje kadry pochodzące z animacji, ułożone w formie komiksowych plansz z dymkami i dialogami.

Czy Kubuś i przyjaciele to komiks na podstawie filmu?

Tak. Album należy do formatu Cinestory Comic, czyli komiksów tworzonych na bazie stopklatek z filmu. Dzięki temu czytelnik może śledzić znaną historię niemal scena po scenie, ale we własnym tempie.

Na jakim filmie oparto komiks Kubuś i przyjaciele?

Komiks powstał na podstawie disneyowskiej animacji Kubuś i przyjaciele z 2011 roku, wyreżyserowanej przez Stephena Andersona i Dona Halla.

O czym jest Kubuś i przyjaciele?

Historia rozgrywa się w Stumilowym Lesie. Kłapouchy gubi ogon, mieszkańcy próbują mu pomóc, a nieporozumienie związane z wiadomością Krzysia prowadzi do kolejnych zabawnych wydarzeń. Jak zwykle ważnym motywem pozostaje również nieustanne poszukiwanie miodu przez Kubusia.

Czy komiks Kubuś i przyjaciele zawiera nowe ilustracje?

Nie w tradycyjnym sensie. Zamiast rysunków przygotowanych specjalnie do komiksu wykorzystano kadry pochodzące bezpośrednio z filmu animowanego. To właśnie odróżnia Cinestory Comic od klasycznej adaptacji komiksowej.

Czy Kubuś i przyjaciele ma barwione brzegi?

Tak. Jedną z cech tego wydania są barwione brzegi, które nadają albumowi bardziej kolekcjonerski charakter i dobrze wpisują się w jubileuszowy rok Kubusia Puchatka.

Ile lat ma Kubuś Puchatek w 2026 roku?

W 2026 roku mija 100 lat od pierwszego wydania książki Winnie-the-Pooh A.A. Milne’a z 1926 roku. Z tego powodu nowe publikacje z Kubusiem pojawiające się w tym roku mają dodatkowy jubileuszowy kontekst.

Czy warto kupić komiks Kubuś i przyjaciele, jeśli dziecko zna już film?

Tak, szczególnie jeśli dziecko lubi tę animację. Komiks pozwala wrócić do znajomych scen, zatrzymać się przy ulubionych momentach i przeżywać historię niespiesznie.

Dla kogo jest komiks Kubuś i przyjaciele?

To propozycja przede wszystkim dla dzieci lubiących Kubusia Puchatka i film Kubuś i przyjaciele, ale także dla dorosłych fanów Disneya oraz kolekcjonerów zainteresowanych jubileuszowym wydaniem z barwionymi brzegami.

Artykuł Kubuś i przyjaciele – komiks z barwionymi brzegami na 100-lecie Puchatka pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Aubrey Hartman, znana już polskim czytelnikom z powieści Lis z Martwego Lasu, powraca z nową, zupełnie inną powieścią (choć w porządku chronologicznym, to właśnie Lew był jej literackim debiutem). Autorka połączyła w niej klasyczną dziecięcą fantastykę z historią o samotności, wyobcowaniu, rodzinie oraz poszukiwaniu własnego głosu. To pozycja dla czytelników już od 8 lat. Z niezwykłą przyjemnością objęłam ją swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Lew, który się odważył
➜ Autorka: Aubrey Hartman
➜ Ilustracje: Marcin Minor
➜ Tłumaczenie: Maria Jaszczurowska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Uważaj, czego sobie życzysz

Dwunastoletnia Poppy Woodlock przeprowadza się z rodziną na wybrzeże Oregonu. Jej rodzice mają odrestaurować podupadłą posiadłość Lark-Hayes Manor, która już na pierwszy rzut oka (a właściwie węch nosa) skrywa pewną tajemnicę. Starszy brat dziewczynki szybko odnajduje się w nowym otoczeniu. Poppy nie ma tyle szczęścia – w szkole czuje się pomijana, a w domu ciągle słyszy zmartwione głosy, że nie potrafi się dopasować.

Schronienia szuka więc tam, gdzie zawsze czuła się najlepiej: w książkach. Wierzy również, że magia naprawdę istnieje, tylko trzeba wiedzieć, gdzie jej szukać… i ma rację. Podczas nocnej wyprawy po posiadłości, odkrywa wodną nimfę uwięzioną w zniszczonym basenie. Istota obiecuje spełnić życzenie dziewczynki, ale nie zrobi tego za darmo. Ceną ma być ukochana książka Poppy – Lew, czarownica i stara szafa. 

Bohaterka otrzymuje w zamian Samsona, skrzydlate lwiątko przypominające jego filmowy odpowiednik Aslana. Początkowo wydaje się, że spełniło się jej największe marzenie. Wkrótce jednak wychodzi na jaw to, co w umowie z nimfą zostało ukryte „małym druczkiem”. Każdej nocy, gdy Samson rośnie, ze świata znika kolejna książka. Co gorsza, Poppy jest jedyną osobą, która pamięta, że te historie kiedykolwiek istniały. 

Książki przestają istnieć

Trudno sobie wyobrazić, jak katastrofalne w skutkach mogłoby być to, że z powierzchni Ziemi, ale też ze świadomości wszystkich ludzi znikają kultowe książki. Aubrey Hartman słusznie zwraca uwagę w fabule, że razem z opowieścią przepada także jej wpływ na człowieka. 

Bohaterowie tracą wspomnienia, zainteresowania, wiedzę oraz część własnej tożsamości. Kiedy przestaje istnieć rodzinny dziennik zawierający przepisy oraz zapiski bliskiej osoby, Poppy zaczyna rozumieć, że historie mogą być nośnikami pamięci równie ważnymi jak fotografie czy rodzinne pamiątki. 

Każda książka, która jest dla czytelnika istotna, zostawia po sobie pewien ślad. Dzięki niej zapamiętujemy konkretne słowa, potrafimy nazwać nieznane wcześniej uczucia, doświadczamy sytuacji czy zjawisk, których w innym wypadku nie mielibyśmy możliwości doświadczyć. Czasem może także decydować o przyszłości – wpłynąć na wybór zawodu albo wartości. Lew, który się odważył opowiada więc nie tylko o ratowaniu literatury. To historia o ludziach ukształtowanych przez przeczytane opowieści. 

Fantasy bazujące na klasyce literatury dziecięcej

W Lwie, który się odważył wyraźnie słychać echo klasycznych powieści fantasy. Najważniejszym punktem odniesienia są Opowieści z Narnii, ale znajdziecie tam nawiązania także m.in. do Niekończącej się historii. Zakazane pomieszczenia, stara posiadłość, lekkomyślne zaufanie osobie, której nie powinno się ufać – to znane już motywy. W książce Aubrey Hartman odkryjecie je na nowo.

Autorka nie ucieka przy tym od zwyczajnych problemów. Obok magii pojawiają się trudności z odnalezieniem się w nowej szkole, rodzinne kłótnie i poczucie bycia pomijanym. Dzięki temu stawką jest nie tylko uratowanie skrzydlatego lwa czy odzyskanie książek.

Poppy musi zrozumieć, że odwaga oznacza również przyznanie się do błędu i poniesienie konsekwencji pochopnej decyzji. Dziewczynka powinna także nauczyć się bycia asertywną, bo choć czytanie książek jest piękną przygodą – chowanie się wśród stron powieści nie powinno być jedynym rozwiązaniem na problemy.

Lew, który się odważył to książka o magii – zarówno tej dotyczącej fantastycznych istot, jak i magii słów zdolnej być przedłużeniem naszej pamięci. Aubrey Hartman przypomina, że każda ważna opowieść może pozostawić w nas coś, czego nie sposób usunąć bez zmienienia nas samych. Pochłaniając piękne książki, karmimy swój umysł i poszerzamy horyzonty.

Sprawdzajcie dostępność tej na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ – Lew, który się odważył

O czym jest książka Lew, który się odważył?

Lew, który się odważył Aubrey Hartman opowiada o Poppy Woodlock, która wraz z rodziną przeprowadza się do starej posiadłości w Oregonie. Czująca się niewidzialną dziewczynka zawiera niebezpieczną umowę z wodną nimfą. W zamian za ukochaną książkę otrzymuje magiczne, skrzydlate lwiątko. Wkrótce odkrywa jednak, że każdej nocy ze świata znika kolejna opowieść.

Kto napisał książkę Lew, który się odważył?

Autorką książki jest amerykańska pisarka Aubrey Hartman. Powieść ukazała się w 2023 roku pod oryginalnym tytułem The Lion of Lark-Hayes Manor i była jej literackim debiutem.

Dla dzieci w jakim wieku jest Lew, który się odważył?

Polecam tę książkę czytelnikom w wieku od 8 do 14 lat. To powieść typu middle grade, odpowiednia dla dzieci lubiących rozbudowane historie fantasy, tajemnicze posiadłości, magiczne stworzenia i bohaterów mierzących się z codziennymi problemami.

Czy Lew, który się odważył jest książką fantasy?

Tak. Lew, który się odważył to książka fantasy dla dzieci, w której pojawiają się stara magia, wodna nimfa oraz skrzydlaty lew uczący się ryczeć. Fantastyczna przygoda łączy się jednak z realistyczną opowieścią o samotności, rodzinnych relacjach, przeprowadzce i potrzebie bycia wysłuchanym.

Czy warto przeczytać książkę Lew, który się odważył?

To interesująca propozycja dla dzieci, które lubią magiczne przygody, tajemnicze domy i fantastyczne stworzenia. Powieść może spodobać się również dorosłym czytelnikom, ponieważ skłania do zastanowienia się nad tym, jak wyglądałby świat pozbawiony ukochanych książek i jak wiele zawdzięczamy przeczytanym historiom.

Artykuł Harry Potter i Muminki znikają. Recenzja Lew, który się odważył pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Nie traficie tu jednak na znane, powielane po wielokroć bajki ani wierne rekonstrukcje ludowych podań. Autorka zbiera raczej nasionka różnych legend, obrzędów i wierzeń, a później osadza je w nowych kontekstach, tworząc z nich świeże, autorskie opowieści. 

Nie znaczy to jednak że ich fabuły są współczesne. Z klasycznymi baśniami łączy je nieokreślone miejsce akcji, szczególne podejście do czasu oraz bohaterowie, w których – mimo baśniowej otoczki – bez większego trudu możemy dostrzec samych siebie.

➜ Tytuł: Między sytością a wiecznością
➜ Autorka: Katarzyna Jackowska-Enemuo
➜ Ilustracje: Nika Jaworowska-Duchlińska
➜ Wydawnictwo: Albus
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Między sytością a wiecznością – książka o jedzeniu i jego znaczeniu

Zwykła szklanka mleka, łyżeczka miodu, jajko, mak, sól czy ziarno pszenicy stają się tutaj punktami wyjścia do opowieści o życiu, śmierci, płodności, urodzaju, ochronie, świętowaniu i więzach międzyludzkich. Jedzenie przez stulecia nie służyło tylko zaspokajaniu głodu – było obecne podczas najważniejszych wydarzeń, pojawiało się w trakcie obrzędów i świąt, stawało się darem, symbolem albo częścią rytuałów.

Autorka przygląda się kilku takim składnikom, wydobywa z nich kulturowe znaczenia, a następnie czyni je ważnymi elementami swoich opowieści. Odwołując się do metafor oraz czerpiąc z dawnych podań, rytuałów i wierzeń, przypomina, że pokarm związany jest nierozerwalnie z magią codzienności. 

Najpierw opowieść, później wiedza

Książka Między sytością a wiecznością łączy baśniowość z warstwą popularnonaukową. Najpierw pozwala czytelnikowi zanurzyć się w historii, a później porzuca bajarski ton na rzecz bardziej rzeczowej pogadanki.

To właśnie w podrozdziałach występujących bezpośrednio po baśniach, można dowiedzieć się więcej o jajku, ziarnie, mleku, maku, miodzie czy soli. Przeczytać, dlaczego zwyczajne, powszechne produkty ewoluowały przez wieki w symbole i stały się tak ważne. 

Łącznie pozycja składa się z sześciu rozdziałów fabularnych oraz towarzyszących im krótszych części, które rozwijają kulturowy kontekst przedstawionych historii. Do tego dochodzą jeszcze rozdział „Uczta” (piszę o nim poniżej), piosenki – bo są one nierozerwalną częścią podań ludowych; i słowniczek trudniejszych pojęć. 

Burzyk, w którym zamieszkała burza

Bardzo spodobała mi się np. historia o Burzyku – chłopcu, który miał w sobie burzę. To niezwykle poetycka opowiastka o kimś, kto trochę się pogubił, nie potrafił dojść ze sobą do ładu i potrzebował odnaleźć sposób na poradzenie sobie z tym, co dzieje się w jego wnętrzu.

Autorka pokazuje, że takie zmagania z burzą to długotrwały proces. Nie można tego, co zagnieździło się w człowieku, usunąć jednym machnięciem ręki – potrzeba do tego czasu i odpowiedniego towarzystwa. W historii o Burzyku można zatrzymać się na fabularnej powierzchni, ale można też poszukać głębiej i odczytywać ją poprzez emocje, symbole oraz własne doświadczenia. A makową królową w interpretacji Niki Jaworowskiej-Duchlińskiej zapamiętam na długo, bo jest wspaniała (zostawiam ją Wam do odkrycia samodzielnie)!

Każda z opowiastek w Między sytością a wiecznością oferuje głębię, w której można zanurzyć się jak w wannie z dodatkiem dzikich ziół. Niosą one większy ładunek znaczeniowy niż wiele najbardziej rozpowszechnionych baśni, dlatego bywają też bardziej wymagające w odbiorze. Warto mieć to na uwadze.

Dla jakiego wieku jest Między sytością a wiecznością?

Z tego powodu Między sytością a wiecznością najlepiej sprawdzi się u dzieci od około 9. roku życia. Młodszy czytelnik również może zainteresować się samymi historiami, ale sporo ich uroku wynika właśnie z możliwości dostrzeżenia metafor, zadawania pytań i zastanawiania się nad tym, dlaczego określone pokarmy otrzymały w kulturze tak ważne znaczenie.

To również bardzo dobra książka do wspólnego czytania. Może stać się początkiem rozmowy o zwyczajach, które przetrwały do dziś, choć często wykonujemy związane z nimi gesty bez głębszego zastanowienia nad ich pochodzeniem. Dlaczego dzielimy się określonym jedzeniem podczas świąt? Skąd wzięły się rodzinne potrawy? Czy w naszym domu istnieją zwyczaje, które przekazuje się z pokolenia na pokolenie?

W takim ujęciu książka o dawnych wierzeniach nieoczekiwanie ma szansę zamienić się w opowieść o naszej własnej rodzinie.

Uczta – własna baśń przy wspólnym stole

No właśnie, bo pozycja zawiera jeszcze jeden, szczególnie ciekawy rozdział zatytułowany „Uczta”. Tym razem autorka nie oferuje czytelnikom gotowej opowieści, ale proponuje, żeby stworzyli ją oni sami. Pozostawia pomocnicze pytania oraz przepis na kołacz, zachęcając jednocześnie do celebrowania bycia razem i wspólnego spożywania jedzenia – dokładnie tak, jak robimy to podczas wszystkich najważniejszych świąt.

Nie trzeba jednak czekać na święto już wymyślone. To Wy, czytelnicy, wymyślacie tę historię i to Wy macie moc ustanawiania własnych rytuałów. Powodem do świętowania może być samo spotkanie w rodzinnym gronie, wspólnie upieczone ciasto albo wieczór, podczas którego wszyscy wreszcie znaleźli czas, żeby usiąść przy jednym stole.

Tradycja nie jest czymś skończonym i należącym wyłącznie do poprzednich pokoleń. Możemy ją przejmować, przekształcać i tworzyć również sami – z dowolnych składników oraz w dowolnym gronie.

Przepis na udaną książkę

Na końcu Między sytością a wiecznością znajdziecie jeszcze piosenki. Ich teksty pojawiały się już wcześniej jako części poszczególnych opowieści, ale autorka pozostawia również zapis nutowy, żeby mogły wybrzmieć w Waszych domach. 

Trudno zamknąć więc Między sytością a wiecznością w jednej kategorii. To zbiór baśni, książka z elementami popularnonaukowymi, zaproszenie do poznawania dawnych wierzeń, a miejscami również podręcznik do tworzenia własnych historii i rytuałów.

Sytość oznacza bowiem w jej tytule najbardziej podstawową funkcję jedzenia – zaspokojenie głodu. Jednak to wieczność staje się symbolem, rytuałem, pamięcią i gestem przekazywanym kolejnym pokoleniom. Katarzyna Jackowska-Enemuo opowiada właśnie o wszystkim, co znajduje się między sytością a wiecznością – o znaczeniach, które przez setki lat dokładaliśmy do tego, co jedliśmy. 

Jeżeli macie ochotę na podróż po kresach czasu i spiżarni naszych przodków – koniecznie po nią sięgnijcie. Dostępność książki możecie sprawdzić na stronie Wydawnictwa Albus.

FAQ – Między sytością a wiecznością

O czym jest książka Między sytością a wiecznością?

Między sytością a wiecznością Katarzyny Jackowskiej-Enemuo to zbiór baśniowych opowieści inspirowanych dawnymi wierzeniami, obrzędami i symboliką jedzenia. Autorka pokazuje, jakie znaczenia przypisywano m.in. ziarnu, jajku, mleku, miodowi, makowi czy soli.

Czy Między sytością a wiecznością to książka o jedzeniu?

Tak, ale jedzenie jest tu przede wszystkim punktem wyjścia do opowieści o kulturze, tradycji i dawnych wierzeniach. Książka pokazuje, że pokarm mógł symbolizować życie, urodzaj, ochronę, pamięć czy więź między ludźmi.

Czy historie w książce są prawdziwymi ludowymi baśniami?

Nie są to wierne wersje konkretnych podań czy legend. Katarzyna Jackowska-Enemuo czerpie z dawnych wierzeń, symboli i tradycji, ale na ich podstawie tworzy własne, autorskie opowieści.

Dla jakiego wieku jest Między sytością a wiecznością?

Książka najlepiej sprawdzi się u dzieci od około 9. roku życia. Historie mają baśniową formę, ale zawierają sporo metafor, symboli i kulturowych odniesień, które wymagają od czytelnika nieco większej dojrzałości.

Czego można dowiedzieć się z książki Między sytością a wiecznością?

Czytelnicy poznają dawne znaczenia przypisywane takim produktom jak jajko, ziarno, mleko, mak, miód czy sól. Obok opowieści fabularnych znajdują się również fragmenty popularnonaukowe wyjaśniające ich miejsce w wierzeniach, obrzędach i tradycji.

Czy Między sytością a wiecznością ma elementy edukacyjne?

Tak. Książka łączy baśniową narrację z wiedzą o kulturze tradycyjnej. Zawiera części popularnonaukowe, słowniczek trudniejszych pojęć, piosenki z zapisem nutowym oraz rozdział zachęcający czytelników do stworzenia własnej opowieści i rodzinnej uczty.

Czy warto przeczytać Między sytością a wiecznością?

To ciekawa propozycja dla dzieci i dorosłych zainteresowanych baśniami, dawnymi wierzeniami i kulturą tradycyjną. Jej największą siłą jest pokazanie, że nawet najbardziej zwyczajne produkty mogą kryć w sobie całe warstwy znaczeń, symboli oraz historii.

Artykuł Między sytością a wiecznością – czym jedzenie było dawniej? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Ta niezwykle estetyczna gra dla przedszkolaków ma wiele do zaoferowania. Azul Kids jest pierwszą dziecięcą odsłoną popularnej serii stworzonej przez Michaela Kieslinga.  Ukazała się nakładem Wydawnictwa Rebel, a za jej barwną oprawę odpowiada ilustratorka Iris Wincker, znana jako Lemonjuiceday.

➜ Tytuł: Azul Kids (edycja polska)
➜ Autor: Michael Kiesling
➜ Ilustracje: Lemonjuiceday
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2026
➜ Czas gry: ok. 15-20 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Azul Kids – na czym polega ta gra?

Każdy z graczy (a może być ich od 2 do 4 osób) wybiera jedną z dwustronnych planszetek z mozaiką do uzupełnienia. W swojej turze sięgamy do jednej z miseczek i zabieramy wszystkie płytki wybranego rodzaju/koloru, a następnie umieszczamy je na odpowiednich polach na swoim obrazku.

Jeżeli korzystamy z małej miseczki, pozostałe kafelki z niej trafiają do tej dużej, umieszczonej centralnie. Trzeba zwracać więc uwagę nie tylko na własną planszę, ale też obserwować, co pozostawiamy kolejnym osobom. Jeśli natomiast weźmiemy więcej płytek, niż możemy ich wykorzystać, nadmiar przekazujemy następnemu graczowi.

Dziecko dość szybko łapie, że oddając komuś potrzebne płytki, może niechcący przybliżyć go do zwycięstwa. Przy starszych przedszkolakach pojawia się więc już pierwsze świadome obmyślanie strategii: ile kafelków potrzebuję? Co zostanie w miseczce? Czy opłaca mi się zabrać właśnie te?

Czy Azul Kids rzeczywiście będzie odpowiedni dla pięciolatka?

Grałam w Azul Kids już z 3,5-latkiem, a nasze rozgrywki zajmowały około 15-20 minut. Oczywiście nie wykorzystywał on jeszcze wszystkich możliwości gry i nie planował kilku ruchów do przodu, ale bez problemu rozumiał podstawowe zasady, wybierał potrzebne elementy i przede wszystkim pozostawał mocno zainteresowany tym, co dzieje się na stole.

Wiek 4/5+ wydaje mi się więc tym bardziej realistyczny w kontekście tej planszówki, Natomiast, im później – czyli powyżej około szóstego roku życia – usiądzie się do Azul Kids, tym gra stanie się jeszcze ciekawsza. Starsze dzieci włączają bowiem w rozgrywkę już strategiczne myślenie i nie tylko skupiają się na wypełnieniu swojej mozaiki, ale także… ograniu przeciwnika i utrudnieniu mu nieco życia.

Dwa warianty układania mozaiki

W pudełku znajdziemy sześć dwustronnych planszetek, czyli w sumie 12 różnych mozaik. Gra oferuje również dwa warianty: czeladniczy i mistrzowski. W podstawowym chodzi przede wszystkim o jak najszybsze ukończenie własnego obrazka, natomiast drugi zmienia sposób układania i punktowania mozaik.

Różnica poziomów nie jest bardzo znacząca. Nie powiedziałabym nawet, że wariant mistrzowski jest zdecydowanie trudniejszy. Oferuje jednak trochę inne doświadczenie, więc jest to z pewnością miłe urozmaicenie rozgrywki.

Chętnie zobaczyłabym za to więcej samych planszetek. Mozaiki są naprawdę śliczne i aż proszą się o kolejne wzory do wypełnienia.

A jak z wykonaniem?

120 kafelków jest solidnych, gładkich w dotyku i bajecznie kolorowych. Poszczególne rodzaje różnią się nie tylko barwą, ale także kształtem, co może dodatkowo ułatwiać ich rozpoznawanie. 

Dobrze zaprojektowano też samo pudełko. Wkład tworzy sześć stabilnych miseczek, które podczas zabawy pozostają na miejscu i pełnią ważną rolę w rozgrywce. Do zestawu dołączono również bardzo porządny, materiałowy woreczek z logo gry.

Początkowo trochę rozczarowały mnie jedynie dość cienkie planszetki. Okazało się jednak, że ich elastyczność ma pewną zaletę – po skończonej zabawie można je lekko odgiąć i  wygodnie zsunąć płytki prosto do woreczka.

Planszówka dla dzieci, przy której dobrze bawi się cała rodzina

Azul Kids nie jest grą dynamiczną. Losowanie i dokładanie kafelków trochę zajmuje, więc trzeba cierpliwie czekać na swoją kolej. To urocza, niespieszna i wręcz relaksacyjna planszówka. Przy okazji zabawy dziecko ćwiczy także szybkie liczenie w pamięci, małą motorykę, rozpoznawanie kształtów oraz podstawowe planowanie. 

To, co jednak spodoba się i dzieciom i dorosłym, to uczucie satysfakcji, kiedy cały obrazek jest już pokryty mozaiką. Ma się wrażenie dobrze wykonanego zadania.  

Do tego Azul Kids jest na tyle pięknie wydany, że bez wahania widzę go również jako prezent dla przedszkolaka. Polecam do rodzinnych rozgrywek.

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo:

FAQ – Azul Kids

Od jakiego wieku jest Azul Kids?

Choć na stronie wydawnictwa i na pudełku znajdzie informacje o rekomendacji Azul Kids dla dzieci od 5. roku życia – ja polecam ją już młodszym graczom. Przy wsparciu dorosłego z podstawowymi zasadami może poradzić sobie już 3,5–4-latek.

Ile osób może grać w Azul Kids?

W Azul Kids może grać od 2 do 4 osób.

Na czym polega Azul Kids?

Gracze wybierają kolorowe kafelki z miseczek i układają je na swoich planszetkach, tworząc mozaiki. Trzeba przy tym obserwować, jakie elementy zostawia się innym i czy nadmiar płytek nie pomoże przeciwnikowi.

Czy Azul Kids jest trudne dla pięciolatka?

Nie. Podstawowe zasady są proste i intuicyjne, dlatego pięciolatek powinien sobie z nimi poradzić. Starsze dzieci mogą dodatkowo zacząć świadomie planować ruchy i obserwować strategie innych graczy.

Czy Azul Kids ma różne poziomy trudności?

Tak. Gra oferuje dwa warianty rozgrywki: czeladniczy i mistrzowski. Nie różnią się one drastycznie poziomem trudności, ale dają trochę inne doświadczenie i sposób planowania.

Czy Azul Kids nadaje się na prezent?

Tak. Gra jest bardzo estetyczna, ma solidne, kolorowe kafelki, wygodny podajnik i dobrej jakości materiałowy woreczek. Dobrze sprawdzi się jako prezent dla przedszkolaka lub dziecka rozpoczynającego przygodę z planszówkami.

Czy Azul Kids to dobra pierwsza gra strategiczna dla dziecka?

Może nią być. Zasady są przystępne, ale pozwalają stopniowo wprowadzać myślenie strategiczne, szczególnie u dzieci od około 5–6 lat.

Artykuł Azul Kids – recenzja gry planszowej dla przedszkolaków. Stwórzmy mozaikę pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Źródłem niekończących się inspiracji są oczywiście magazyny LEGO. Przygotowałam dla Was zestawienie najnowszych numerów, które dostępne są w październiku 2026 roku. Znajdziecie w nich kilka miłych niespodzianek, ciekawych elementów oraz konkursów, w których można zgarnąć zestawy klocków LEGO. Zaczynamy?

Magazyny LEGO październik 2026 – co ukazało się w kioskach?

• LEGO Minecraft 09/2026,
• LEGO Minecraft 10/2026,
• LEGO Ninjago 09/2026,
• LEGO Technic 05/2026,
• LEGO Jurassic World 03/2026,
• LEGO Friends 04/2026.

LEGO Minecraft 09/2026

Tradycyjnie naszą Świeżą Prasówkę otwiera magazyn z uniwersum Minecrafta. Skumulowały mi się dwa numery, więc zacznijmy od tego jeszcze wcześniejszego. LEGO Minecraft 09/2026 zawiera limitowaną kartę nr 9 (co jest ładnym nawiązaniem także do samego wydania) z serii ON-FIRE. Znajduje się na niej Skeleton na metalicznym, mieniącym się tle.

Do magazynu dołączono mały zestaw do złożenia: z dwoma minifigurkami (odważnego łowcy zombie i zombie) oraz potrzebnym sprzętem. Już taka liczba elementów pozwala na rozegranie kilku ciekawych scenariuszy zabaw. W środku numeru znajdziecie z kolei zombiastyczny komiks, łamigłówki, dwustronny plakat, grę dla nawet 6 osób oraz artystyczne prace czytelników. Na pewno zajmie Wam on kilka wieczorów.

Numer do kupienia tutaj: https://kultowy.pl/lego-minecraft-9-2026

LEGO Minecraft 10/2026

Płynnie przechodzimy do kolejnego, dziesiątego już w tym roku magazynu serii Minecraft. Tym razem świat z bloczków jeszcze bardziej skupia się na kultowych dla niego postaciach. W roli zabawek występują tu bowiem: słynny Steve, charakterystyczny Creeper oraz urocza świnka. Creeper, ale w wersji Exploding Creeper pojawia się także na limitowanej karcie nr 10 (a jakże!), dołączonej do magazynu.

W LEGO Minecraft 10/2026 czeka na Was konkurs z atrakcyjnymi nagrodami, komiks z wylatującymi w powietrze burakami czy też liczne zadania aktywizujące. Nie zabrakło także podwójnego plakatu (ten ze stroną „Kurczę blade” jest fantastyczny!). Jeżeli macie ochotę zanurzyć się w świat bloczków, ten magazyn przyniesie Wam mnóstwo frajdy.

Numer do kupienia tutaj: https://kultowy.pl/lego-minecraft-10-2026

LEGO Ninjago 09/2026

A co tam słychać w miesięczniku o uniwersum ninja? Z pewnością ucieszy Was wiadomość o minifigurce dołączonej do magazynu, czyli smoczym Cole’u z imponującym ogonem oraz skrzydłami. To dość rzadki gość. 

Minifigurka Smoczego Cole’a LEGO NINJAGO jest jedną z bardziej charakterystycznych wariantów tej postaci. W 2026 roku nie należy ona do figurek często powtarzanych w wielu zestawach – pojawiła się jedynie w kilku wydaniach, dzięki czemu może być ciekawym dodatkiem również z perspektywy kolekcjonerów. 

Smoczy wygląd, rozbudowane nadruki i wyraźne nawiązanie do najnowszej odsłony NINJAGO: Powstanie Smoków sprawiają, że figurka zdecydowanie wyróżnia się na tle klasycznych wersji Cole’a.

Poza tym, w magazynie znajdziecie także konkurs z atrakcyjnymi nagrodami, ciekawą rozkładówkę „15 lat łotrostwa” z najgorszymi zbójami z Ninjago, a także rozmaite, tematyczne misje. 

Numer do kupienia tutaj: https://kultowy.pl/lego-ninjago-9-2026

LEGO Technic 05/2026

Czas trochę pogłówkować! Rozmyślacie właśnie jak urządzić swój mini plac budowy w miasteczku LEGO? Najnowszy numer LEGO Technic przyjdzie Wam z pomocą! W środku znajdziecie konstrukcję wywrotki do złożenia – z mechanizmem przechylania skrzyni. Z kolei wewnątrz magazynu macie szansę zajrzeć za kulisy powstawania filmu „Szybcy i wściekli – kierunek: dół” z inspiracji którym powstały nowe modele samochodów LEGO.

Poza tym, przeczytacie ciekawy wywiad z projektantem modeli Jamie Campbellem, zagracie w grę, zagłębicie się w historyczne zestawy czy liźniecie podstaw budowania. Bez pudła – LEGO Technic niezmiennie należy do jednej z moich ulubionych serii magazynów LEGO. To bardzo merytoryczna oraz pełna ciekawostek pozycja. Sprawdźcie ją.

Numer do kupienia tutaj: https://kultowy.pl/lego-technic-5-2026

LEGO Jurassic World 03/2026

Rzućmy okiem na okładkę najnowszego numeru o świecie dinozaurów, której bohaterem jest T-Rex i sprawdźmy, co znajdziemy we wnętrzu magazynu. W środku naprawdę sporo łamigłówek (labirynty, testy na spostrzegawczość czy dopasowanki), kolorowanka, gra oraz świetna rozkładówka z informacjami o altrociraptorze.

Ten numer zawiera także konkurs, w którym do wygrania jest m.in. zestaw z Małym Dinozaurem Dolores: aquilops 76970 LEGO. Nie wspomniałam jeszcze o zabawce! Twórcy magazynu przygotowali uroczy mały wulkan ze spływającą jego zboczami lawą z przezroczystych klocków oraz małego raptora. 

Ptaszki ćwierkają, że w kolejnym numerze ma pojawić się… zupełnie nowy raptor! Bądźcie czujni!

Numer do kupienia tutaj: https://kultowy.pl/lego-jurassic-world-3-2026

LEGO Friends 04/2026

LEGO Friends nas rozpieszcza! Kolejny numer i kolejny raz dostajemy aż dwie saszetki z zestawami z klocków LEGO. Na pożegnanie lata otrzymaliśmy urocze stoisko z lodami z… fantastycznym corgim! Ta rasa pieska przewija się także w dołączonym do numerze plakacie (można się nad nim rozpłynąć). 

Drugi zestaw to wanna do pielęgnacji kotka i sam kotek. Co ciekawe, ta sama saszetka pojawiła się już w numerze LEGO Friends 08/2024. Wtedy jednak była tylko ona. Teraz dostajemy aż dwie konstrukcje oraz dwa zwierzaki, co wspaniale może urozmaić zabawę.

Jednak to nie koniec. W środku magazynu LEGO Friends 04/2026 znajdziecie angażujący komiks, konkurs z mnóstwem zestawów klocków LEGO do zgarnięcia, łamigłówki czy też sekcję diy, rozkładówkę z ciekawostkami na temat corgiego, gry i kalendarz, który można wypełnić imionami przyjaciół, żeby zapamiętać ich datę urodzin. Brzmi fajnie, prawda?

Numer do kupienia tutaj: https://kultowy.pl/lego-friends-4-2026

Artykuł Magazyny LEGO w październiku 2026 – Świeża Prasówka pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Była jednak przede wszystkim początkiem opowieści o odkrywaniu tego, co znajduje się po drugiej stronie znanej nam rzeczywistości.

W Jeżynowym Lisie. Zaklęciu Oka Burzy Kathrin Tordasi wiemy już, że po drugiej stronie drzwi znajduje się inny świat. Możemy więc od pierwszych stron zanurzyć się w tej niesamowitej konwencji, dając się jednocześnie zaskoczyć kolejnymi wydarzeniami tego uniwersum. Przy okazji lepiej poznajemy bohaterów i dostajemy obietnicę… jeszcze większej liczby przygód.

Z przyjemnością objęłam tę pozycję swoim patronatem medialnym. Tym bardziej, że drugi tom nie tylko dorównuje poprzedniemu, ale pod wieloma względami okazuje się nawet od niego lepszy.

➜ Tytuł: Jeżynowy Lis. Zaklęcie Oka Burzy
➜ Seria: Jeżynowy Lis
➜ Autorka: Kathrin Tordasi
➜ Ilustracje: Max Meinzold
➜ Tłumaczenie: Emilia Skowrońska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Wiadomość, która została zapomniana

Ben niespodziewanie pojawia się przed domem Portii w Londynie. Jest przemoczony, choć od kilku dni nie padało, nie pamięta jak pokonał setki kilometrów dzielących go od Walii, a przy sobie ma tylko tajemniczy klucz i mapę oznaczoną czerwonym odciskiem łapy. Prawda, że brzmi intrygująco?

Fabuła już od samego początku zapowiada się na książkę, od której trudno będzie się oderwać. Jeżeli bowiem pamiętacie poprzednie zmagania bohaterów – tutaj spokojnie można pomnożyć je razy dwa. Oprócz tego, że stare konflikty nie do końca wygasły wraz z finałem poprzedniej części, to zostawiły dodatkowo w młodych bohaterach pewne zauważalne zmiany.

Portia śni, że jest wilkiem, a Ben zmaga się z uciążliwymi zanikami pamięci oraz utratą świadomości. Co działo się w chwilach, których nie pamięta i jaką ważną wiadomość miał przekazać swojej przyjaciółce? Konsekwencje amnezji mogą być naprawdę poważne.

Drugi tom wynika z pierwszego

Cała seria Jeżynowego Lisa jest spójną opowieścią, choć ujętą w dwa pokaźne i zamknięte wątki. Nie wyobrażam sobie jednak czytania ich inaczej, niż w sposób chronologiczny. Bohaterowie, którzy najpierw poznali się, później coś przeżyli i dowiedzieli się o sobie nowych rzeczy – nie mogą już wrócić do punktu wyjścia. 

To, jak znacząco zmieniła się Portia oraz Ben, i jak Inny Świat wpłynął na tę zmianę, sprawia, że czytelnicy mogą odkrywać ich (dosłownie) inne oblicza. Nowe zdolności nie służą jednak wyłącznie urozmaiceniu fabuły. Autorka przy okazji poddaje także pod rozważania kwestie natury moralnej czy emocjonalnej.

Znacznie mocniej wybrzmiewa również relacja nastolatków oraz ich udział w opowieści. W pierwszej części to Portia grała raczej pierwsze skrzypce i poznawaliśmy Inny Świat z jej perspektywy. W drugim tomie Ben staje się równorzędnym bohaterem. Przeplatana narracja pokazująca dwa punkty widzenia, pozwala spojrzeć na wydarzenia w bardziej pogłębiony, wymiarowy sposób.

Poruszająca fabuła nie tylko o przyjaźni

Zaklęcie Oka Burzy to też książka o ich przyjaźni, choć nie tylko. Portia musi odpowiedzieć sobie na pytanie, kim naprawdę jest, oraz czy jest w stanie wziąć odpowiedzialność za własne decyzje. Z kolei przed Benem trudne zadanie wyjścia ze strefy komfortu oraz odważenia się na naprawdę heroiczny, godny pochwały czyn.

Za sprawą takich znaczących momentów, w drugim tomie Jeżynowego Lisa, czeka na czytelników sporo wzruszeń. Jest tu kilka scen, które autentycznie rozłożyły mnie na łopatki, a jednocześnie trudno o nich pisać bez odbierania czytelnikowi przyjemności z odkrywania kolejnych zwrotów akcji.

Fantasy dla dzieci bez taryfy ulgowej

Kathrin Tordasi doskonale wie, że pisze dla młodszych odbiorców, ale w tym pisaniu nie wybiera drogi na skróty. W Zaklęciu Oka Burzy pojawia się realne zagrożenie, strach, strata i poczucie, że nie z każdej sytuacji jest wyjście (na szczęście to poczucie tylko chwilowe).

Jednocześnie książka nie traci przygodowego charakteru. Nadal jest pełna magii, zagadek i niezwykłych stworzeń. Widać również, jak w mistrzowski sposób Tordasi wplata swoje zainteresowanie Walią, lokalnymi legendami i dawnymi motywami literackimi (np. Szekspirem) w fabułę. Wręcza ona w dłonie bohaterów ochronne runy czy ponownie powraca do motywu istot zmiennokształtnych.

Seria, która coraz bardziej zachwyca

Ja najchętniej wręczyłabym egzemplarz tej książki każdemu dziecku powyżej 9 lat. Pierwszy Jeżynowy Lis bardzo mi się podobał. Po drugim jestem przekonana, że debiutująca chwilę wcześniej autorka ma ogromny talent. 

Zaklęcie Oka Burzy to fantastyczna książka, która jednocześnie przestrzega przed przekraczaniem granic. Pokazuje, że wybory mogą mieć swoją cenę, ale drzemiąca w nas dzikość niekoniecznie musi się wykluczać z drugą, znacznie łagodniejszą naturą. 

Jeżeli przypadkiem traficie więc na tajemnicze drzwi ukryte w jeżynowym krzaku… nie bójcie się ich uchylić. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ – Jeżynowy Lis. Zaklęcie Oka Burzy

O czym jest książka Jeżynowy Lis. Zaklęcie Oka Burzy?

Drugi tom serii Kathrin Tordasi ponownie prowadzi Portię i Bena do Innego Świata. Tym razem punktem wyjścia jest tajemnicze pojawienie się Bena w Londynie, jego problemy z pamięcią oraz zagadkowa mapa. Szybko okazuje się, że wydarzenia z pierwszej części mają swoje konsekwencje, a magia może być znacznie bardziej niebezpieczna, niż bohaterowie przypuszczali.

Czy Jeżynowy Lis. Zaklęcie Oka Burzy to drugi tom serii?

Tak. Zaklęcie Oka Burzy jest drugim tomem serii Jeżynowy Lis autorstwa Kathrin Tordasi. Pierwsza część nosi tytuł Tajemnica Krańca Świata.

Czy trzeba przeczytać pierwszy tom Jeżynowego Lisa?

Warto zacząć od Tajemnicy Krańca Świata. Drugi tom przypomina najważniejsze elementy wcześniejszej historii, jednak znajomość pierwszej części pozwala znacznie lepiej zrozumieć relację Portii i Bena, zasady Innego Świata oraz konsekwencje podejmowanych przez bohaterów decyzji.

Dla jakiego wieku jest Jeżynowy Lis. Zaklęcie Oka Burzy?

To powieść fantasy skierowana przede wszystkim do starszych dzieci i młodszych nastolatków. Sprawdzi się szczególnie u czytelników lubiących magiczne światy, tajemnice, przygody i historie, które nie unikają trudniejszych emocji.

Czy Zaklęcie Oka Burzy jest lepsze od pierwszego tomu?

Drugi tom rozwija najmocniejsze elementy Tajemnicy Krańca Świata: świat staje się bardziej rozbudowany, Ben otrzymuje większą rolę, relacja bohaterów zostaje poddana poważniejszej próbie, a fabuła jest bardziej dynamiczna i emocjonalna. Dla mnie to właśnie Zaklęcie Oka Burzy jest jak dotąd najmocniejszą częścią serii.

Artykuł Jeżynowy Lis 2 – recenzja serii, która z każdym tomem jest coraz lepsza pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Szkicek – chłopiec niedokończony
➜ Autor: Jacques Goldstyn
➜ Ilustracje: Jacques Goldstyn
➜ Tłumaczenie: Anna Nowacka-Devillard
➜ Wydawnictwo: Widnokrąg
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Tytułowy bohater od początku wygląda inaczej, niż jego rówieśnicy. Jest narysowany z wielu pociągnięć dobrze naostrzonego ołówka – jak pierwsza wersja ilustracji, nad którą ktoś ma w planach jeszcze popracować. Tymczasem otaczający go świat jest niemal już obsesyjnie uporządkowany: domy stoją równo jak od linijki, ulice biegną prostopadle względem siebie, dzieci maszerują w szeregu i tak samo równo, w szeregu, stawiają litery w zeszycie.

Wydawać by się mogło, że w tej gotowej rzeczywistości nie ma miejsca na kogoś, kto dopiero chce się zdefiniować i jest otwarty na twórcze poszukiwania.

Szkicek nie jest jak inni

Cały świat próbuje wtłoczyć dzieci w gotowe, odgórnie narzucone ramy. W szkole mają one podobnie odpowiadać, uczyć się tymi samymi metodami czy pisać równo, nie wyjeżdżając za linię. Szkicek tymczasem robi wszystko po swojemu. Eksperymentuje, popełnia błędy, tworzy, czasem robi bałagan i nie zawsze odnosi spektakularne sukcesy. Najważniejsze jednak, że nie traci przy tym ani ciekawości, ani radości.

Goldstyn nie pozostawia go zresztą całkowicie samego. Rodzice chłopca są bardziej kolorowi i wyrozumiali niż inni dorośli, a nauczycielka plastyki dostrzega w nim potencjał. Obecność właśnie tych konkretnych dorosłych uświadamia ważną rzecz –  ten owy potencjał, który wyróżnia Szkicka, może w nim wzrastać właśnie ze względu na wsparcie bliskich. Wystarczy, że wierzy w niego kilka osób, a jego twórcza natura nie zostaje stłumiona w zalążku.

Nie trzeba uciekać, żeby znaleźć swoje miejsce

Bycie sobą nie oznacza jednak, że zawsze jest łatwo. Szkicek czasami czuje się samotny. Dopiero później spotyka osoby, które również wyrażają siebie poprzez sztukę – i nie chodzi nawet o to, że są dokładnie takie jak on. Po prostu rozumieją potrzebę tworzenia.

W typowej opowieści outsiderzy prawdopodobnie ruszyliby więc razem szukać miejsca, do którego pasują. Szkicek nie chce jednak uciekać. On ma misje – wie, że musi zostać, bo świat potrzebuje takich jak on i jego przyjaciele.

Każdy z nas jest trochę niedokończony

To bardzo ładne podsumowanie całej książki. Szkicek bowiem dosłownie dorysowuje sobie swoją własną przyszłość. Zamiast szukać czegoś, co będzie pasowało do niego, udowadnia że jest w stanie stworzyć własną narrację. 

To pozycja, która szczególnie spodoba się dzieciom wrażliwym. Takim, które mają skłonność do wyrażania siebie przez sztukę i czasami czują się nieco zagubione w tym świecie narzuconych oczekiwań. Szkicek – chłopiec niedokończony pozwoli czytelnikom pamiętać, że nikt nie jest w pełni skończony. Ciągle, nawet jako dorośli, coś dopisujemy, wymazujemy, zaczynamy nowe rozdziały, albo nawet wychodzimy poza własne kontury. 

Jednolity świat byłby nudny. Rzeczywistość pełna Szkicków lubi nas zaskakiwać. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Widnokrąg.

FAQ – Szkicek – chłopiec niedokończony

O czym jest książka Szkicek – chłopiec niedokończony?

To opowieść o chłopcu, który nie pasuje do uporządkowanego, jednolitego świata. Szkicek funkcjonuje po swojemu, lubi eksperymentować, tworzyć i wyrażać siebie przez sztukę. Książka mówi o indywidualności, kreatywności i prawie do bycia innym.

Jaki jest główny temat książki Szkicek – chłopiec niedokończony?

Jednym z najważniejszych tematów jest sprzeciw wobec jednolitości i presji dopasowania się do innych. Książka pokazuje, że dziecko nie musi rozwijać się dokładnie tak samo jak jego rówieśnicy i może szukać własnych sposobów nauki, tworzenia i wyrażania siebie.

Dla jakiego wieku jest książka Szkicek?

Polecam ją dzieciom powyżej 7 lat. Szczególnie czytelnikom wrażliwym, którzy są twórczy i czasami czują się zagubieni w świecie posiadającym sztywno narzucone oczekiwania.

Czy Szkicek porusza temat samotności?

Tak. Bohater chwilami czuje się niezrozumiany i osamotniony, ale z czasem spotyka osoby, które również wyrażają siebie przez sztukę i podobnie patrzą na świat.

Czy Szkicek zdobył nagrody?

Tak. Oryginalne wydanie książki zostało docenione w Kanadzie i zdobyło m.in. Prix des libraires du Québec 2025 w kategorii literatury dziecięcej.

Artykuł Szkicek – recenzja książki o tym, że nie trzeba być jak wszyscy pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Od tamtego czasu oferta book nooków znacząco się rozrosła, a same modele stały się zdecydowanie bardziej różnorodne. Obok tych skomplikowanych, z którymi można spędzić cały weekend, pojawiły się znacznie prostsze konstrukcje. Takie, które nie wymagają wielogodzinnego „dziubdziania”, a mimo to po złożeniu nadal robią ogromne wrażenie. Właśnie taki jest Mały Książę i Róża CUTEBEE.

Mały Książę i Róża – oficjalny book nook CUTEBEE

Oryginalna nazwa modelu to CUTEBEE X The Little Prince | The Planet and the Rose. Nie jest to przypadkowa konstrukcja wykorzystująca popularność bohatera Antoine’a de Saint-Exupéry’ego, ale oficjalnie licencjonowany produkt Le Petit Prince®. Model pojawił się w 2026 roku równocześnie z drugim book nookiem z tej samej kolekcji – Promise in the Wheat Field, przedstawiającym spotkanie Małego Księcia z Lisem na polu pszenicy.

W Polsce znajdziecie je pod nazwami: Mały Książę i Róża  oraz Mały Książę i Lis. Ja skupiłam się na tym pierwszym.

Model przenosi nas na asteroidę B-612, gdzie w niewielkiej konstrukcji zamknięto kilka urywków z historii Małego Księcia i jego Róży. Można dostrzec tam charakterystyczne dla bohatera czynności: podlewanie kwiatu, troszczenie się o niego czy schowanie go pod szklanym kloszem. W środku znajdziecie więc aż trzy niewielkie, doskonale odwzorowane względem kultowych ilustracji postacie Małego Księcia. 

Ta jedna scena składająca się z kilku momentów przypomina małą przestrzenną opowieść, znacznie wykraczającą poza ramy zwykłej dekoracji ze słynnym bohaterem.

68 elementów i zachwycający efekt

Różnicę między tym modelem a moim pierwszym book nookiem, można zauważyć jeszcze przed rozpoczęciem składania. Mały Książę i Róża liczy zaledwie 68 elementów. Cały proces zajął mi niewiele ponad godzinę niespiesznego, naprawdę przyjemnego składania. Elementy bez problemu wychodziły z arkuszy, nic się nie uszkodziło czy nie uszczerbiło podczas wyjmowania, a przejrzysta, obrazkowa instrukcja sprawiała, że praktycznie cały czas wiedziałam, co należy robić.

Takie rzeczy są bardzo istotne w kontekście pierwszego doświadczenia z book nookami. Jeżeli dziecko czy rodzic już po kilkunastu minutach zaczyna dostrzegać efekty, jego entuzjazm szybko rośnie. Podczas zabawy z modelem Mały Książę i Róża CUTEBEE możemy bowiem łączyć większe fragmenty, sprawnie budować kolejne poziomy asteroidy i w krótkim czasie dostrzec głębię tego modelu.

Czy book nook można składać razem z dzieckiem?

Można, ale w tym miejscu potrzebne jest jednak ważne zastrzeżenie. Producent i polski sprzedawca oznaczają model jako 14+, przede wszystkim ze względu na obecność małych elementów. Nie jest to więc zestaw, który powinno się po prostu wręczyć maluchowi do samodzielnego składania. Choć moim zdaniem, spokojnie można do niego usiąść nawet z 7-latkiem.

Szczególnie dobrze powinny odnaleźć się przy nim dzieci, które na co dzień układają klocki, konstrukcje przestrzenne czy bardziej skomplikowane puzzle. Mają już wtedy wprawę w operowaniu małymi elementami, szukaniu odpowiednich części i rozumieniu, jak czytać instrukcje.

W Małym Księciu jest trochę naprawdę drobnych części, ale obok nich znajdziemy również sporo większych elementów, z którymi młodszy konstruktor powinien sobie dobrze poradzić. Nie wszystkie połączenia wchodzą gładko, czasami trzeba użyć większej siły, żeby konkretny fragment odpowiednio docisnąć i zapewnić mu stabilność – w takich momentach obecność rodzica czy opiekuna bardzo się przydaje.

Czy przy składaniu Małego Księcia potrzebny jest klej?

Tak, ale nie zrażajcie się – to zupełnie inna skala klejenia niż w bardziej skomplikowanych modelach. Większość konstrukcji opiera się na dopasowywaniu i wciskaniu przygotowanych elementów, natomiast klej przydaje się przede wszystkim podczas mocowania niewielkich dekoracji.

Ja wykorzystałam klej introligatorski Papermax, dostępny również w Home&Fun. Jest bardzo prosty w użyciu, mocno łączy elementy, a po wyschnięciu nie pozostawia nieestetycznych śladów. Co ważne, przy rodzinnym składaniu, jest to klej na bazie wody, bez rozpuszczalników czy toksyn. Przy niewielkiej liczbie elementów wymagających klejenia jedna buteleczka spokojnie wystarcza na znacznie więcej niż jeden projekt.

Samo składanie jest zaskakująco intuicyjne. Nie potrzebowałam nożyka, pilnika ani całego zestawu dodatkowych narzędzi, a elementy bez problemu wychodziły z arkuszy.

Trzech małych bohaterów i jedna Róża

Prostota montażu nie oznacza na szczęście uproszczonego efektu końcowego – wręcz przeciwnie. Kiedy patrzy się na gotowy model od przodu, trudno uwierzyć, że powstał z zaledwie 68 elementów.

Prawdopodobnie ten finalny efekt zawdzięczamy warstwowości konstrukcji. Kolejne fragmenty scenografii zachodzą na siebie, dzięki czemu wewnątrz niewielkiego pudełka powstaje zaskakująco dużo głębi. Są tam skały, chmury, planety i gwiazdy, ale wzrok przyciągają oczywiście Róża oraz trzy niewielkie figurki Małego Księcia. 

Dzięki nim, tak jak w książce, jest to opowieść o relacji, trosce i odpowiedzialności – wartościach, które są nierozerwalnie związane z tą historią.

Efekt magii po zmroku

Największe zaskoczenie pojawia się jednak po włączeniu światła. Wewnętrzne diody dają ciepłe, miękkie i nastrojowe oświetlenie, które bardzo dobrze współgra ze sceną w kosmosie. Podkreśla kolejne plany, gwiazdy i sylwetki, a jednocześnie nie jest zbyt intensywne.

Bardzo spodobało mi się również umiejscowienie dotykowego włącznika na górze konstrukcji. To szczegół, o którym można nie pomyśleć przed złożeniem, ale na półce okazuje się wyjątkowo praktyczny. Book nook stoi przecież pomiędzy książkami, dlatego dostęp do jego boków czy tylnej części jest ograniczony. Tutaj wystarczy delikatnie dotknąć górnej ścianki, żeby włączyć lub zgasić światło. Samo oświetlenie działa na baterie AAA, więc nie musimy prowadzić do regału kabla ani ustawiać modelu w pobliżu gniazdka.

Dziecko bez problemu może obsługiwać światło samodzielnie. Mały Książę i Róża pełni więc jeszcze jedną funkcję, której wcześniej w book nookach właściwie nie brałam pod uwagę – lampki na dobranoc. Ciepłe światło nie rozjaśnia mocno pokoju, ale wprowadza bardzo spokojny nastrój, który dobrze pasuje do wieczornego czytania i wyciszania się przed snem.

Na końcu konstrukcję zamyka się przezroczystym panelem. Chroni on znajdujące się wewnątrz figurki i dekoracje przed kurzem.

Jaki book nook wybrać na pierwszy raz?

Po ośmiu godzinach spędzonych kiedyś nad Eternal Bookstore sądziłam, że wielogodzinne składanie jest właściwie wpisane w charakter book nooków. Modelem Małym Księciem i Różą udowodniłam sobie, że wcale nie musi tak być.

68 elementów, intuicyjna instrukcja, niewielka ilość klejenia i nieco ponad godzina niespiesznej pracy zdecydowanie wystarczają, żeby stworzyć przestrzenną, podświetlaną scenę, która po skończeniu bezgranicznie zachwyca. To właśnie dlatego uważam go za bardzo dobry pierwszy book nook – szczególnie jeśli planujemy składać go wspólnie ze starszym dzieckiem.

Jeżeli więc od dawna kusiły Was book nooki, ale odstraszała wizja kilkugodzinnego składania setek maleńkich elementów – zainteresujcie się tym: Mały Książę i Róża CUTEBEE. Sprawdzajcie dostępność tego modelu na stronie Home&Fun.

➜ Nazwa: Mały Książę i Róża
➜ Wydawnictwo: CuteBee
➜ Ilość elementów w zestawie: 68
➜ Wymiary po złożeniu: 18 x 10 x 12 cm
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

FAQ – Mały Książę i Róża CUTEBEE

Czym jest book nook Mały Książę i Róża CUTEBEE?

Mały Książę i Róża to przestrzenny model DIY przeznaczony do ustawienia pomiędzy książkami na regale. Oryginalna nazwa zestawu to CUTEBEE X The Little Prince | The Planet and the Rose. Model jest oficjalnie licencjonowanym produktem inspirowanym Małym Księciem Antoine’a de Saint-Exupéry’ego i przedstawia asteroidę B-612, Różę oraz trzy figurki Małego Księcia.

Ile elementów ma book nook Mały Książę i Róża?

Zestaw składa się z 68 elementów, dzięki czemu jest znacznie prostszy i szybszy do zbudowania niż wiele bardziej rozbudowanych book nooków. To jeden z powodów, dla których dobrze sprawdza się jako pierwszy model tego typu.

Ile kosztuje book nook Mały Książę i Róża?

Cena zestawu to 159,99 zł na stronie Home&Fun.

Ile czasu zajmuje złożenie book nooka Mały Książę?

Producent podaje około 1–2 godzin. W praktyce niespieszne złożenie całego modelu może zająć niewiele ponad godzinę, dlatego jest to dobry wybór dla osób, które nie chcą zaczynać od wielogodzinnego projektu.

Czy book nook Mały Książę nadaje się dla dzieci?

Oficjalne oznaczenie zestawu to 14+ ze względu na obecność małych elementów. Pod opieką dorosłego model może jednak sprawdzić się jako wspólna aktywność z dzieckiem od około 7. roku życia, szczególnie jeśli ma ono doświadczenie w składaniu klocków, puzzli przestrzennych lub innych konstrukcji.

Czy do złożenia Małego Księcia CUTEBEE potrzebny jest klej?

Tak, ale klejenia jest stosunkowo niewiele. Klej potrzebny jest głównie do mocowania małych elementów dekoracyjnych. Do składania dobrze sprawdza się np. klej introligatorski Papermax, który łatwo się nakłada i po wyschnięciu nie pozostawia widocznych śladów.

Czy book nook Mały Książę ma podświetlenie?

Tak. Model wyposażony jest w ciepłe, nastrojowe podświetlenie LED uruchamiane za pomocą dotykowego przycisku umieszczonego na górze konstrukcji. Dzięki temu nie trzeba wyjmować book nooka spomiędzy książek, aby włączyć lub wyłączyć światło.

Czy book nook Mały Książę będzie odpowiedni na pierwszy raz?

Tak, przede wszystkim ze względu na niewielką liczbę elementów, prostą instrukcję i krótki czas składania. Model szybko nabiera kształtu, dzięki czemu daje poczucie postępu i nie wymaga wielogodzinnej pracy nad drobnymi elementami.

Czy book nook Mały Książę jest dobrym pomysłem na prezent?

Zdecydowanie. To ciekawy prezent zarówno dla miłośników Małego Księcia, jak i osób zainteresowanych modelarstwem, puzzlami 3D czy book nookami. Po złożeniu staje się dekoracją regału, a dzięki podświetleniu może także pełnić funkcję nastrojowej lampki.

Artykuł Mały Książę i Róża – book nook idealny na początek? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.