Zabawę w City Tour – Miejska Przygoda rozpoczynamy od prostej misji: jesteśmy kierowcami autobusu i naszym zadaniem jest dowieźć turystów do wybranych atrakcji legendarnego miasteczka Paper City. Prawda, że brzmi interesująco?

➜ Tytuł: City Tour – Miejska Przygoda
➜ Koncept: Johan Benvenuto, Gricha German
➜ Ilustracje: Pauline Détraz
➜ Wydawnictwo: Epee
➜ Rok wydania: 2026
➜ Liczba graczy:  od 1 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

To kooperacyjna gra planszowa od EPPE Polska dla maksymalnie 4 osób. Można w nią jednak zagrać także w pojedynkę, w duecie, lub w trzy osoby, co jest bardzo dużym atutem. Stworzona przez Johana Benvenuto i Grichę Germana, z ilustracjami Pauline Détraz cieszy oczy mnóstwem kolorów oraz subtelnymi detalami. 

Rekomendowany wiek na pudełku to 7 lat, co jest odpowiednim oznaczeniem, jeżeli bierzemy pod uwagę całą grę. W City Tour można jednak skupić się tylko na poziomie 1, co pozwala dobrze się przy niej bawić dzieciom już od 4 roku życia. Dzięki temu można uznać ją za planszówkę dorastającą wraz z dzieckiem. A zapewniam, że jest bardzo wciągająca – zarówno dla dzieci, nastolatków, jak i dorosłych!

Co znajduje się w pudełku City Tour?

Sporo różności! Niektóre są nawet niewidoczne na pierwszy rzut oka. W pudełku znajdziemy:

• turkusowy autokar, 
• 35 drewnianych pionków turystów – porządnie wykonanych i bardzo estetycznych, 
• 4 części planszy składające się jak puzzle, wyznaczają one granice miasta (po rozgrywce wygodnie składa się je do pudełka), 
• 33 płytki trasy, 
• 23 karty wprowadzające m.in. cele i nowe zasady, 
• 21 żetonów atrakcji turystycznych do umieszczenia we wgłębieniach planszy,
• zasady gry umieszczone na przejrzystej instrukcji
• oraz dwa składane znaki drogowe.

Tym, co jednak jest gwiazdą tej planszówki, jest bezsprzecznie maleńki autobusik z sześcioma miejscami dla pasażerów. To absolutnie uroczy komponent, który pozwala podróżować układanymi uliczkami, dając poczucie prawdziwej przygody! Dla młodszych dzieci ten „zabawkowy” aspekt potrafi być równie istotny jak samo realizowanie celu gry.

Jak grać w City Tour – Miejską Przygodę?

Wszyscy gracze mają wspólny cel: przewieźć turystów po Paper City i dostarczyć ich do odpowiednich atrakcji (zgodnych z kolorem pionków). W City Tour nie rywalizujemy ze sobą, ale wspólnie (choć w każdej turze decyzyjna jest jedna osoba) obmyślamy trasę autobusu w taki sposób, żeby jak najlepiej wykorzystać dostępne płytki dróg.

Podstawowy mechanizm jest bardzo prosty. Dokładamy kolejne płytki trasy, przesuwamy autobus po powstających ulicach, zabieramy pasażerów i wysadzamy ich przy odpowiednich punktach oznaczonych pinezkami. Trzeba przy tym zwracać uwagę na to, gdzie autobus znajdzie się po kolejnym ruchu i czy wybrana właśnie droga nie odetnie nam dostępu do kluczowej dla powodzenia misji atrakcji.

12 dni i cztery poziomy trudności

City Tour zostało pomyślane jako planszówka rozwijająca się wraz z kolejnymi rozgrywkami. Do rozegrania mamy 12 dni podzielonych na cztery poziomy. Następujące po sobie etapy wprowadzają nowe elementy i dodatkowe zasady. Nie spieszcie się z przechodzeniem do kolejnych poziomów. My najpierw dobrze wdrożyliśmy się w każdy dzień i dopiero później wprowadzaliśmy urozmaicenia i wymienialiśmy komponenty, dawkując sobie emocje.

Pierwsze rozgrywki w City Tour pozwalają poznać sposoby na budowanie dróg i poruszanie autobusem. Później pojawiają się kolejne miejsca, ograniczenia i utrudnienia – m.in. park rozrywki, kontrola biletów, dworzec kolejowy, objazdy czy stadion. Wiążę się to z pewnymi modyfikacjami planszy oraz zapamiętaniem kilku nowych zasad. Jeżeli jednak macie „obcykany” wcześniejszy poziom, te nowe urozmaicenia nie sprawiają żadnego kłopotu. Wręcz przeciwnie, wydłużają żywotność gry, bo nie znudzi się ona naprawdę przez długi czas.

Kilka zasad, które łatwo przeoczyć

Jeżeli macie w planach sięgać po City Tour podczas różnych spotkań, mam dobrą wiadomość. Bardzo łatwo wprowadza się kolejne osoby w rozgrywkę. Gra sprawdzi się także podczas rodzinnych spotkań czy na nocowankach. Warto jednak przy pierwszym przygotowaniu elementów do gry oraz pierwszych partiach zwrócić uwagę na kilka szczegółów.

Przede wszystkim dodatkowa wypraska oznaczona numerem 2, potrzebna przy kolejnych poziomach, znajduje się pod czarnym wkładem pudełka. Informacja ta jest zaznaczona w instrukcji, ale naprawdę łatwo ją przeoczyć i przez chwilę zastanawiać się, czy w naszym egzemplarzu przypadkiem nie brakuje części komponentów. Nie martwcie się, nie brakuje.

Druga rzecz dotyczy zbierania pasażerów. Zgarniajcie ich ze wszystkich „przystanków”, które mijacie. Pamiętajcie o tym, bo to bardzo ułatwia grę. Rozmawiajcie także o wspólnych celach, czyli np. których pasażerów powinniśmy teraz zebrać, żeby już za chwilę trafić do konkretnej atrakcji.

Gra dla siedmiolatka, w którą można zacząć grać wcześniej?

Jak już wspominałam, na pudełku znajdziecie oznaczenie 7+, ale pierwszy poziom jest na tyle intuicyjny, że widzę tutaj bardzo fajną możliwość zabawy również z młodszymi dziećmi.

Z trzylatkiem czy czterolatkiem można wykorzystać wyłącznie najprostszy wariant i potraktować go bardziej jako wspólne planowanie trasy: wybieramy płytkę, sprawdzamy, którędy może pojechać autobus, zabieramy pasażerów i próbujemy dostarczyć ich we właściwe miejsce.  

Nasz trzylatek jest zachwycony możliwością stworzenia własnej mapy miasteczka, przejechaniu nim autobusem i rozwożeniu pasażerów. City Tour sprawdza się więc nie tylko pod kątem mechaniki, ale również podstawowego konceptu.

Nie trzeba bowiem od razu korzystać ze wszystkiego, co znajduje się w pudełku. Kolejne poziomy dobrze jest wprowadzać wraz z wiekiem i doświadczeniem dziecka. Pięcio- czy sześciolatek będzie już w stanie zrobić znacznie więcej, a ze starszymi dziećmi można przejść do pełnych scenariuszy i coraz poważniejszego kombinowania.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie marki Epee.

FAQ – City Tour: Miejska Przygoda

Na czym polega gra City Tour: Miejska Przygoda?

To kooperacyjna gra planszowa, w której gracze wspólnie budują trasę autobusu po mieście, zabierają pasażerów i dowożą ich do odpowiednich atrakcji. Z każdą kolejną rozgrywką pojawiają się nowe zasady i utrudnienia.

Dla ilu osób jest City Tour?

W City Tour: Miejska Przygoda może grać od 1 do 4 osób. To gra kooperacyjna, więc wszyscy gracze działają razem i próbują zrealizować wspólny cel.

Od jakiego wieku jest gra City Tour?

Oficjalne oznaczenie gry to 7+, ale pierwszy poziom jest na tyle prosty, że można wykorzystać go także do wspólnej zabawy z młodszymi dziećmi, np. 3- lub 4-latkami. W takim przypadku warto uprościć rozgrywkę i grać z dorosłym.

Ile poziomów ma gra City Tour?

Gra składa się z 12 dni podzielonych na cztery poziomy. Kolejne etapy dodają nowe elementy, lokalizacje i zasady, dzięki czemu rozgrywka staje się coraz bardziej wymagająca i… ciekawa.

Jak długo trwa jedna partia w City Tour?

Jedna rozgrywka trwa zwykle około 20 minut, dzięki czemu gra dobrze sprawdza się także przy dzieciach, które nie chcą siedzieć przy planszy przez bardzo długi czas.

Czy City Tour można przechodzić kilka razy?

Tak. Losowość płytek i rozwijające się scenariusze sprawiają, że kolejne partie mogą wyglądać inaczej. Po poznaniu wszystkich poziomów nadal można wracać do gry i tworzyć własne kombinacje zasad.

Czy warto kupić City Tour dla rodziny?

Tak, szczególnie jeśli szukacie kooperacyjnej gry, która nie znudzi się po kilku partiach. Jej największą zaletą jest stopniowe zwiększanie poziomu trudności, dzięki czemu może służyć zarówno młodszym, jak i starszym dzieciom.

Artykuł City Tour – gra planszowa, która rośnie razem z dzieckiem pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Kubuś i przyjaciele z 2011 roku jest animacją, którą jako jedną z pierwszych pokazałam swojemu synowi. Bardzo lubimy ten film – jego subtelny humor, klasyczną animację i historię, która wydobywa esencję z najmilszego z dziecięcych, literackich bohaterów. 

Kiedy więc dowiedziałam się o komiksie na jego podstawie, bardzo ucieszyła mnie możliwość obejrzenia tej opowiastki ponownie – tym razem jednak w nieco innej formie. 

➜ Tytuł: Kubuś i przyjaciele
➜ Scenariusz: praca zbiorowa
➜ Rysunki: praca zbiorowa
➜ Tłumaczenie: Ewa Karwan-Jastrzębska
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją, dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Wydawnictwo Egmont wydało Kubusia i przyjaciół jako imponujący album w twardej oprawie, z dodatkowo efektownymi barwionymi brzegami. Dlaczego akurat teraz? Nie jest to przypadek, ponieważ w 2026 roku mija dokładnie 100 lat od pierwszego wydania Winnie-the-Pooh A.A. Milne’a. Disney również świętuje w tym roku stulecie bohatera, którego pierwsza literacka przygoda ukazała się dokładnie w październiku 1926 roku.

Kubuś Puchatek z klocków LEGO

Czy Kubuś i przyjaciele jest adaptacją filmu?

Tak – i to bardzo wierną. Oryginalny tytuł publikacji brzmi Disney Winnie the Pooh Cinestory Comic. Cinestory Comic w tej nazwie oznacza rodzaj komiksu, który różni się od tradycyjnej powieści graficznej. Zamiast nowych rysunków wykorzystuje się w nim bowiem kadry pochodzące bezpośrednio z animacji. Stopklatki zostają skomponowane na stronach w komiksową sekwencję, a dialogi umieszcza się w komiksowych dymkach. 

Można więc powiedzieć, że to coś pomiędzy komiksem a filmem storyboardem, ale już po realizacji filmu ;-). Dla nas takie proste rozwiązanie ma sporo uroku. Skoro tak bardzo lubimy film Kubuś i przyjaciele, zupełnie nie przeszkadza nam oglądanie znajomych scen klatka po klatce i powracanie do nich podczas lektury.

Dlaczego film Kubuś i przyjaciele nadal ujmuje?

Animacja z 2011 roku nie próbowała za wszelką cenę unowocześniać Kubusia. Reżyserzy Stephen Anderson i Don Hall bazowali zarówno na prozie Milne’a, jak i klasycznych disneyowskich animacjach. Twórcy pojechali nawet do Ashdown Forest, czyli lasu, który inspirował Stumilowy Las, oraz studiowali oryginalne ilustracje E.H. Sheparda. Zdecydowali się też na tradycyjną, ręcznie rysowaną animację, ponieważ – jak tłumaczył Hall w „Los Angeles Times” – właśnie taki sposób pokazania historii najlepiej pasował do świata Kubusia. 

Film został zainspirowany pięcioma historiami A.A. Milne’a. Odnajdziecie więc tu wątki, w których Kłapouchy gubi ogon, tajemnicza wiadomość Krzysia wywołuje zamieszanie z Bendezarem, a mieszkańcy Stumilowego Lasu wpadają w rozmaite pułapki… zastawiane właściwie przez nich samych. Wszystko spaja oczywiście postać Kubusia, który niezależnie od skali problemów, nie przestaje myśleć o miodku (a właściwie to miotku).

Kubuś Puchatek do czytania i oglądania

Kubuś i przyjaciele w komiksowym wydanie nie zastąpi Wam filmu, ale też nie taka jest jego rola. To raczej jego papierowy odpowiednik, który ponownie pozwoli powrócić do chwil sprzed ekranu, ale też niespiesznie podziwiać każdy kadr i cieszyć się poznawaną fabułką.

Sprawdzi się więc szczególnie u tych czytelników, którzy film już znają i lubią. My do tej grupy zdecydowanie należymy. Możliwość ponownego zanurzenia się w tej konkretnej wersji Stumilowego Lasu, okazała się zaskakująco przyjemnym doświadczeniem.

A barwione brzegi? Są przysłowiową wisienką na torcie tego wydania, które w roku setnych urodzin Kubusia ma wszelkie predyspozycje, żeby trafić nie tylko na półkę dziecka, lecz także dorosłego kolekcjonera. 

Sprawdzajcie dostępność Kubusia i przyjaciół na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ – Kubuś i przyjaciele

Czym jest komiks Kubuś i przyjaciele?

Kubuś i przyjaciele to komiksowa adaptacja filmu animowanego Disneya Winnie the Pooh z 2011 roku. Publikacja wykorzystuje kadry pochodzące z animacji, ułożone w formie komiksowych plansz z dymkami i dialogami.

Czy Kubuś i przyjaciele to komiks na podstawie filmu?

Tak. Album należy do formatu Cinestory Comic, czyli komiksów tworzonych na bazie stopklatek z filmu. Dzięki temu czytelnik może śledzić znaną historię niemal scena po scenie, ale we własnym tempie.

Na jakim filmie oparto komiks Kubuś i przyjaciele?

Komiks powstał na podstawie disneyowskiej animacji Kubuś i przyjaciele z 2011 roku, wyreżyserowanej przez Stephena Andersona i Dona Halla.

O czym jest Kubuś i przyjaciele?

Historia rozgrywa się w Stumilowym Lesie. Kłapouchy gubi ogon, mieszkańcy próbują mu pomóc, a nieporozumienie związane z wiadomością Krzysia prowadzi do kolejnych zabawnych wydarzeń. Jak zwykle ważnym motywem pozostaje również nieustanne poszukiwanie miodu przez Kubusia.

Czy komiks Kubuś i przyjaciele zawiera nowe ilustracje?

Nie w tradycyjnym sensie. Zamiast rysunków przygotowanych specjalnie do komiksu wykorzystano kadry pochodzące bezpośrednio z filmu animowanego. To właśnie odróżnia Cinestory Comic od klasycznej adaptacji komiksowej.

Czy Kubuś i przyjaciele ma barwione brzegi?

Tak. Jedną z cech tego wydania są barwione brzegi, które nadają albumowi bardziej kolekcjonerski charakter i dobrze wpisują się w jubileuszowy rok Kubusia Puchatka.

Ile lat ma Kubuś Puchatek w 2026 roku?

W 2026 roku mija 100 lat od pierwszego wydania książki Winnie-the-Pooh A.A. Milne’a z 1926 roku. Z tego powodu nowe publikacje z Kubusiem pojawiające się w tym roku mają dodatkowy jubileuszowy kontekst.

Czy warto kupić komiks Kubuś i przyjaciele, jeśli dziecko zna już film?

Tak, szczególnie jeśli dziecko lubi tę animację. Komiks pozwala wrócić do znajomych scen, zatrzymać się przy ulubionych momentach i przeżywać historię niespiesznie.

Dla kogo jest komiks Kubuś i przyjaciele?

To propozycja przede wszystkim dla dzieci lubiących Kubusia Puchatka i film Kubuś i przyjaciele, ale także dla dorosłych fanów Disneya oraz kolekcjonerów zainteresowanych jubileuszowym wydaniem z barwionymi brzegami.

Artykuł Kubuś i przyjaciele – komiks z barwionymi brzegami na 100-lecie Puchatka pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jak więc uczyć przedszkolaka angielskiego w domu? Można oprzeć się na dwóch czynnościach, które dzieci i tak lubią robić: wspólnym czytaniu oraz graniu w gry planszowe. W pierwszym przypadku przydadzą się proste książki dwujęzyczne, w drugim – gra, która zachęca do używania konkretnych angielskich zwrotów. Dobrymi przykładami tych dwóch metod są Angielski od dziecka. Zestaw 16 książek dwujęzycznych Ewy Wodzickiej-Dondziłło oraz Potworny angielski dla przedszkolaków Justyny Kesler i Klaudyny Gębackiej.

Jak zacząć uczyć dziecko języka angielskiego w domu?

W przypadku kilkulatka ważnym jest, aby go nie przebodźcować. Ważniejszy od jednorazowej długiej „lekcji” może być więc regularny kontakt z językiem, np. krótka książka przed snem, rozgrywka w planszówkę, powtarzany przy okazji codziennych czynności zwrot czy piosenka.

British Council zaleca w przypadku małych dzieci krótkie, zróżnicowane aktywności, powtarzalność oraz tworzenie prostych rytuałów – może to być właśnie angielska książka przed snem albo gra o stałej porze. Podkreśla również, że dzieci muszą usłyszeć dane słowo lub wyrażenie wiele razy, zanim same zaczną go używać.

Dlatego szukając materiałów do nauki angielskiego dla przedszkolaka, nie zwracałabym uwagi na to, ile słówek obiecują one nauczyć, ale czy pozwalają dziecku na pewnego rodzaju powtarzalność. Przede wszystkim jednak – czy są na tyle interesujące, aby nie znużyć, lub nie zniechęcić dziecka, przy pierwszym kontakcie.

1. Książki dwujęzyczne – angielski zapakowany w historię

Czytanie jest jednym z najprostszych sposobów na oswojenie dziecka z językiem obcym. Słowa nie są wówczas jakimiś abstrakcyjnymi zlepkami litera, ale zostają umieszczone w kontekście – ilustracji, bohaterów oraz sytuacji.

Przedszkolak nie potrzebuje jeszcze wiedzieć, że np. happy jest przymiotnikiem. Powinien jednak wielokrotnie usłyszeć je w szerszym kontekście, pozwalającym zrozumieć, co ono właściwie oznacza.

Angielski od dziecka – 16 książek zamiast jednego podręcznika

Angielski od dziecka Ewy Wodzickiej-Dondziłło jest starannie skomponowanym zbiorem lektur w kolejności od najprostszych do bardziej skomplikowanych, zamkniętym w praktycznym etui. Zestaw zawiera 16 zwięzłych książek dwujęzycznych. Każda koncentruje się na innym temacie bliskim dziecięcej codzienności: przedszkolu, placu zabaw, emocjach, pluszakach, porach roku czy wsi.

Teksty zostały w nich umieszczone zarówno po polsku jak i po angielsku, a najważniejsze słowa oraz zwroty wyróżniono. Do historii dołączono również zadania, natomiast angielskich wersji można posłuchać po zeskanowaniu kodu QR. To bardzo dobry pomysł szczególnie dla rodziców, którzy chcą uczyć dziecko angielskiego, ale sami nie czują się pewnie z wymową.

Każda część zawiera również wskazówki dla dorosłego i pomysły na dalszą zabawę. Autorka, Ewa Wodzicka-Dondziłło, prowadzi zajęcia „Angielskie Bajanie” dla przedszkolaków, wykorzystując storytelling oraz podejście multisensoryczne, więc sporo z jej doświadczenia zostało zawarte w tych książkach.

Zestaw polecam dzieciom w przedziale wiekowym od 3 do 6 lat. W przypadku trzylatków książki mogą służyć przede wszystkim do wspólnego oglądania, słuchania i wychwytywania pojedynczych zwrotów. Natomiast bardziej rozbudowane tomy spokojnie mogą przydać się starszym dzieciom.

Sprawdzajcie dostępność Angielski od dziecka – zestaw 16 książek dwujęzycznych na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

Jak korzystać z książek do nauki angielskiego z przedszkolakiem?

Tego rodzaju dwujęzyczne książki oferują sporo możliwości. Jednego dnia można przeczytać dziecku historię wyłącznie po polsku i dodatkowo wskazać kilka angielskich określeń. Innym razem włączyć nagranie, później wrócić do ilustracji i zapytać: Where is the teddy bear?, Is she happy?, What colour is it?

Dobra książka do nauki angielskiego dla dziecka powinna dawać możliwość wielokrotnego powrotu do języka bez poczucia powtarzania ciągle tych samych ćwiczeń. Sprawdza się w nich historia, ilustracje, audio i dodatkowe aktywności.

2. Gra do nauki angielskiego – język jako część zabawy

Drugi sposób jest jeszcze mniej kojarzący się ze stricte edukacją. Zamiast czytania mamy bowiem potwora, jedzenie, talerzyk i drewniany widelec.

Potworny angielski dla przedszkolaków to gra Justyny Kesler i Klaudyny Gębackiej, przeznaczona dla dzieci od 3. roku życia. Wymyślona w taki sposób, żeby w zabawie brało udział od jednej do czterech osób. Pojedyncza rozgrywka zajmuje około 10–20 minut. W pudełku znajdują się m.in. 32 dwujęzyczne karty na pięciu poziomach trudności, plansza z potworkiem i filcowym brzuszkiem, drewniany widelec, talerzyk oraz 26 elementów z grubszej tekturki.

Trzylatek zamiast być zachęcanym do „ćwiczenia kompetencji komunikacyjnych w języku angielskim”, po prostu musi nakarmić potwora. A że to potwór, który rozumie tylko język angielski? To trzeba się go nauczyć

Potworny angielski – całe zwroty zamiast pojedynczych słówek

Podczas gry dziecko przyswaja tzw. language chunks, czyli gotowe porcje języka – całe zwroty, które może później wykorzystać w komunikacji. Jest to znacząca różnica między nauką pojedynczych słówek, typu „apple – jabłko”, a poznawaniem konstrukcji za pomocą których można komuś coś podać, o coś poprosić czy określić, co się lubi.

Nie trzeba więc najpierw zagłębiać się w gramatykę, żeby powiedzieć jedno zdanie. Dziecko w tym kontekście zapamiętuje język podobnie jak piosenkę, rymowankę albo często słyszane powiedzenie.

Cambridge English wskazuje, że gry mogą być dla maluchów bezpieczną i motywującą przestrzenią do komunikowania się po angielsku. Zabawa pozwala ćwiczyć język. To skuteczny oraz sprawdzony sposób na oswajanie i osłuchiwanie się z angielskim.

W Potwornym angielskim bardzo dobrze sprawdza się właśnie połączenie języka z konkretną czynnością. Mamy potwora, jedzenie (nie do końca w takim standardowym rozumieniu, bo dla potwora jedzeniem mogą być również części garderoby). Zwrot powiązany jest więc z czymś konkretnym i namacalnym. To, co robi dziecko, język opisuje lub umożliwia mu wykonanie danej czynności.

Z tym że warto podkreślić – to nie jest pozycja dla rodziców, którzy nie czują się pewnie w języku angielskim. Żeby gra rzeczywiście sprawiała przyjemność, dorośli powinni posługiwać się choć w podstawowym stopniu tym językiem.

Sprawdzajcie dostępność Potwornego angielskiego dla przedszkolaków na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

Jakie materiały do nauki angielskiego wybrać dla przedszkolaka?

Rodzice wpisujący w wyszukiwarkę „angielski dla dzieci 3 lata”, „książki do nauki angielskiego dla przedszkolaka” czy „gry do nauki angielskiego dla dzieci” trafiają dziś na ogromną liczbę fiszek, aplikacji, kursów, kart pracy i podręczników. Nie po wszystkie warto sięgać.

Na początek szukałabym materiałów, które:

• są dostosowane do krótkiego czasu utrzymywania się koncentracji u kilkulatka,
• wykorzystują tematy znane dziecku z codzienności,
• pozwalają wielokrotnie wracać do tych samych słów i zwrotów,
• łączą angielski z obrazem, ruchem, historią albo zabawą,
• uczą nie tylko pojedynczych słówek, ale też prostych konstrukcji zdań,
• nie wymagają od rodzica płynnej znajomości angielskiego,
• pozwalają zakończyć aktywność, zanim dziecko zdąży się nią zmęczyć.

W przypadku książek szczególnie przydatne są nagrania audio i ilustracje pomagające odczytać sens tekstu. W przypadku gier – jasny kontekst sytuacyjny i powtarzające się zwroty, które pojawiają się przy wykonywaniu kolejnych czynności.

Książki czy gry do nauki angielskiego?

Książka i gra wpływają na trochę inne mechanizmy poznawcze. Podczas czytania dziecko przede wszystkim słucha, obserwuje i oswaja się z językiem w szerszym kontekście. Gra znacznie częściej zachęca je do reakcji: trzeba coś powiedzieć, wybrać, podać, nazwać albo odpowiedzieć.

Dlatego Angielski od dziecka oraz Potworny angielski dla przedszkolaków dobrze pokazuje dwie drogi prowadzące do tego samego celu. Sięgając po jedno i drugie, optymalnie można wykorzystać czas, kiedy młode umysły są najbardziej chłonne na naukę języka.

Dla przedszkolaków poznawanie angielskiego powinno wiązać się przede wszystkim z ciekawą aktywnością. Poznawanie słów czy wyrażeń to coś, co zyskują oni przy okazji.

FAQ – nauka angielskiego dla przedszkolaka

Jak uczyć przedszkolaka angielskiego w domu?

Najlepiej przez krótkie, regularne aktywności. Dobrze sprawdzają się wspólne czytanie książek dwujęzycznych, słuchanie nagrań, proste gry językowe, piosenki oraz powtarzanie zwrotów podczas codziennych czynności.

Od jakiego wieku można zacząć naukę angielskiego z dzieckiem?

Kontakt z językiem obcym można wprowadzać już u małych dzieci – nie ma granicy wieku. U przedszkolaków najważniejsze są osłuchanie z językiem, zabawa, powtarzalność i brak presji na zapamiętywanie dużej liczby słówek.

Jakie materiały do nauki angielskiego są dobre dla trzylatka?

Dla dziecka w wieku 3 lat najlepiej wybierać proste materiały oparte na ilustracjach, zabawie i słuchaniu. Mogą to być książki dwujęzyczne, krótkie nagrania, gry edukacyjne oraz materiały wykorzystujące ruch.

Czy podczas czytania książki dwujęzycznej trzeba tłumaczyć dziecku każde słowo?

Nie. Ważniejsze jest zrozumienie ogólnego sensu historii i stopniowe oswajanie się z językiem. Dziecko może poznawać znaczenie nowych słów dzięki ilustracjom, powtarzającym się zwrotom i kontekstowi.

Czy rodzic musi dobrze znać angielski, żeby uczyć dziecko w domu?

Nie musi znać języka perfekcyjnie. Pomocne są materiały z nagraniami przygotowanymi przez lektorów, dzięki którym dziecko może usłyszeć prawidłową wymowę. Rodzic może przede wszystkim towarzyszyć dziecku w zabawie i wspólnym czytaniu.

Jakie książki do nauki angielskiego wybrać dla przedszkolaka?

Warto szukać książek z prostymi historiami, czytelnymi ilustracjami, powtarzającym się słownictwem i tematami bliskimi codzienności dziecka. Dobrym przykładem jest zestaw Angielski od dziecka, zawierający 16 książek dwujęzycznych o różnym poziomie trudności.

Na czym polega gra Potworny angielski dla przedszkolaków?

To gra językowa dla dzieci od około 3. roku życia, w której nauka angielskiego została połączona z karmieniem potworka i wykonywaniem prostych zadań. Dzieci poznają nie tylko pojedyncze słowa, lecz także całe zwroty przydatne w komunikacji.

Co jest lepsze do nauki angielskiego: książki czy gry?

Najlepiej łączyć obie formy. Książki pomagają dziecku osłuchać się z językiem i poznawać słownictwo w szerszym kontekście, natomiast gry częściej zachęcają do aktywnego reagowania i używania poznanych zwrotów.

Jak zachęcić dziecko do nauki angielskiego, jeśli szybko się nudzi?

Warto zmieniać formy aktywności i kończyć zabawę, zanim dziecko straci zainteresowanie. Jednego dnia może to być książka, kolejnego gra, piosenka albo zabawa z prostymi angielskimi poleceniami. W wieku przedszkolnym najważniejsze jest pozytywne skojarzenie z językiem.

Artykuł Jak uczyć angielskiego w domu? Dwa skuteczne sposoby dla dzieci 3+ pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Ta niezwykle estetyczna gra dla przedszkolaków ma wiele do zaoferowania. Azul Kids jest pierwszą dziecięcą odsłoną popularnej serii stworzonej przez Michaela Kieslinga.  Ukazała się nakładem Wydawnictwa Rebel, a za jej barwną oprawę odpowiada ilustratorka Iris Wincker, znana jako Lemonjuiceday.

➜ Tytuł: Azul Kids (edycja polska)
➜ Autor: Michael Kiesling
➜ Ilustracje: Lemonjuiceday
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2026
➜ Czas gry: ok. 15-20 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Azul Kids – na czym polega ta gra?

Każdy z graczy (a może być ich od 2 do 4 osób) wybiera jedną z dwustronnych planszetek z mozaiką do uzupełnienia. W swojej turze sięgamy do jednej z miseczek i zabieramy wszystkie płytki wybranego rodzaju/koloru, a następnie umieszczamy je na odpowiednich polach na swoim obrazku.

Jeżeli korzystamy z małej miseczki, pozostałe kafelki z niej trafiają do tej dużej, umieszczonej centralnie. Trzeba zwracać więc uwagę nie tylko na własną planszę, ale też obserwować, co pozostawiamy kolejnym osobom. Jeśli natomiast weźmiemy więcej płytek, niż możemy ich wykorzystać, nadmiar przekazujemy następnemu graczowi.

Dziecko dość szybko łapie, że oddając komuś potrzebne płytki, może niechcący przybliżyć go do zwycięstwa. Przy starszych przedszkolakach pojawia się więc już pierwsze świadome obmyślanie strategii: ile kafelków potrzebuję? Co zostanie w miseczce? Czy opłaca mi się zabrać właśnie te?

Czy Azul Kids rzeczywiście będzie odpowiedni dla pięciolatka?

Grałam w Azul Kids już z 3,5-latkiem, a nasze rozgrywki zajmowały około 15-20 minut. Oczywiście nie wykorzystywał on jeszcze wszystkich możliwości gry i nie planował kilku ruchów do przodu, ale bez problemu rozumiał podstawowe zasady, wybierał potrzebne elementy i przede wszystkim pozostawał mocno zainteresowany tym, co dzieje się na stole.

Wiek 4/5+ wydaje mi się więc tym bardziej realistyczny w kontekście tej planszówki, Natomiast, im później – czyli powyżej około szóstego roku życia – usiądzie się do Azul Kids, tym gra stanie się jeszcze ciekawsza. Starsze dzieci włączają bowiem w rozgrywkę już strategiczne myślenie i nie tylko skupiają się na wypełnieniu swojej mozaiki, ale także… ograniu przeciwnika i utrudnieniu mu nieco życia.

Dwa warianty układania mozaiki

W pudełku znajdziemy sześć dwustronnych planszetek, czyli w sumie 12 różnych mozaik. Gra oferuje również dwa warianty: czeladniczy i mistrzowski. W podstawowym chodzi przede wszystkim o jak najszybsze ukończenie własnego obrazka, natomiast drugi zmienia sposób układania i punktowania mozaik.

Różnica poziomów nie jest bardzo znacząca. Nie powiedziałabym nawet, że wariant mistrzowski jest zdecydowanie trudniejszy. Oferuje jednak trochę inne doświadczenie, więc jest to z pewnością miłe urozmaicenie rozgrywki.

Chętnie zobaczyłabym za to więcej samych planszetek. Mozaiki są naprawdę śliczne i aż proszą się o kolejne wzory do wypełnienia.

A jak z wykonaniem?

120 kafelków jest solidnych, gładkich w dotyku i bajecznie kolorowych. Poszczególne rodzaje różnią się nie tylko barwą, ale także kształtem, co może dodatkowo ułatwiać ich rozpoznawanie. 

Dobrze zaprojektowano też samo pudełko. Wkład tworzy sześć stabilnych miseczek, które podczas zabawy pozostają na miejscu i pełnią ważną rolę w rozgrywce. Do zestawu dołączono również bardzo porządny, materiałowy woreczek z logo gry.

Początkowo trochę rozczarowały mnie jedynie dość cienkie planszetki. Okazało się jednak, że ich elastyczność ma pewną zaletę – po skończonej zabawie można je lekko odgiąć i  wygodnie zsunąć płytki prosto do woreczka.

Planszówka dla dzieci, przy której dobrze bawi się cała rodzina

Azul Kids nie jest grą dynamiczną. Losowanie i dokładanie kafelków trochę zajmuje, więc trzeba cierpliwie czekać na swoją kolej. To urocza, niespieszna i wręcz relaksacyjna planszówka. Przy okazji zabawy dziecko ćwiczy także szybkie liczenie w pamięci, małą motorykę, rozpoznawanie kształtów oraz podstawowe planowanie. 

To, co jednak spodoba się i dzieciom i dorosłym, to uczucie satysfakcji, kiedy cały obrazek jest już pokryty mozaiką. Ma się wrażenie dobrze wykonanego zadania.  

Do tego Azul Kids jest na tyle pięknie wydany, że bez wahania widzę go również jako prezent dla przedszkolaka. Polecam do rodzinnych rozgrywek.

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo:

FAQ – Azul Kids

Od jakiego wieku jest Azul Kids?

Choć na stronie wydawnictwa i na pudełku znajdzie informacje o rekomendacji Azul Kids dla dzieci od 5. roku życia – ja polecam ją już młodszym graczom. Przy wsparciu dorosłego z podstawowymi zasadami może poradzić sobie już 3,5–4-latek.

Ile osób może grać w Azul Kids?

W Azul Kids może grać od 2 do 4 osób.

Na czym polega Azul Kids?

Gracze wybierają kolorowe kafelki z miseczek i układają je na swoich planszetkach, tworząc mozaiki. Trzeba przy tym obserwować, jakie elementy zostawia się innym i czy nadmiar płytek nie pomoże przeciwnikowi.

Czy Azul Kids jest trudne dla pięciolatka?

Nie. Podstawowe zasady są proste i intuicyjne, dlatego pięciolatek powinien sobie z nimi poradzić. Starsze dzieci mogą dodatkowo zacząć świadomie planować ruchy i obserwować strategie innych graczy.

Czy Azul Kids ma różne poziomy trudności?

Tak. Gra oferuje dwa warianty rozgrywki: czeladniczy i mistrzowski. Nie różnią się one drastycznie poziomem trudności, ale dają trochę inne doświadczenie i sposób planowania.

Czy Azul Kids nadaje się na prezent?

Tak. Gra jest bardzo estetyczna, ma solidne, kolorowe kafelki, wygodny podajnik i dobrej jakości materiałowy woreczek. Dobrze sprawdzi się jako prezent dla przedszkolaka lub dziecka rozpoczynającego przygodę z planszówkami.

Czy Azul Kids to dobra pierwsza gra strategiczna dla dziecka?

Może nią być. Zasady są przystępne, ale pozwalają stopniowo wprowadzać myślenie strategiczne, szczególnie u dzieci od około 5–6 lat.

Artykuł Azul Kids – recenzja gry planszowej dla przedszkolaków. Stwórzmy mozaikę pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Źródłem niekończących się inspiracji są oczywiście magazyny LEGO. Przygotowałam dla Was zestawienie najnowszych numerów, które dostępne są w październiku 2026 roku. Znajdziecie w nich kilka miłych niespodzianek, ciekawych elementów oraz konkursów, w których można zgarnąć zestawy klocków LEGO. Zaczynamy?

Magazyny LEGO październik 2026 – co ukazało się w kioskach?

• LEGO Minecraft 09/2026,
• LEGO Minecraft 10/2026,
• LEGO Ninjago 09/2026,
• LEGO Technic 05/2026,
• LEGO Jurassic World 03/2026,
• LEGO Friends 04/2026.

LEGO Minecraft 09/2026

Tradycyjnie naszą Świeżą Prasówkę otwiera magazyn z uniwersum Minecrafta. Skumulowały mi się dwa numery, więc zacznijmy od tego jeszcze wcześniejszego. LEGO Minecraft 09/2026 zawiera limitowaną kartę nr 9 (co jest ładnym nawiązaniem także do samego wydania) z serii ON-FIRE. Znajduje się na niej Skeleton na metalicznym, mieniącym się tle.

Do magazynu dołączono mały zestaw do złożenia: z dwoma minifigurkami (odważnego łowcy zombie i zombie) oraz potrzebnym sprzętem. Już taka liczba elementów pozwala na rozegranie kilku ciekawych scenariuszy zabaw. W środku numeru znajdziecie z kolei zombiastyczny komiks, łamigłówki, dwustronny plakat, grę dla nawet 6 osób oraz artystyczne prace czytelników. Na pewno zajmie Wam on kilka wieczorów.

Numer do kupienia tutaj: https://kultowy.pl/lego-minecraft-9-2026

LEGO Minecraft 10/2026

Płynnie przechodzimy do kolejnego, dziesiątego już w tym roku magazynu serii Minecraft. Tym razem świat z bloczków jeszcze bardziej skupia się na kultowych dla niego postaciach. W roli zabawek występują tu bowiem: słynny Steve, charakterystyczny Creeper oraz urocza świnka. Creeper, ale w wersji Exploding Creeper pojawia się także na limitowanej karcie nr 10 (a jakże!), dołączonej do magazynu.

W LEGO Minecraft 10/2026 czeka na Was konkurs z atrakcyjnymi nagrodami, komiks z wylatującymi w powietrze burakami czy też liczne zadania aktywizujące. Nie zabrakło także podwójnego plakatu (ten ze stroną „Kurczę blade” jest fantastyczny!). Jeżeli macie ochotę zanurzyć się w świat bloczków, ten magazyn przyniesie Wam mnóstwo frajdy.

Numer do kupienia tutaj: https://kultowy.pl/lego-minecraft-10-2026

LEGO Ninjago 09/2026

A co tam słychać w miesięczniku o uniwersum ninja? Z pewnością ucieszy Was wiadomość o minifigurce dołączonej do magazynu, czyli smoczym Cole’u z imponującym ogonem oraz skrzydłami. To dość rzadki gość. 

Minifigurka Smoczego Cole’a LEGO NINJAGO jest jedną z bardziej charakterystycznych wariantów tej postaci. W 2026 roku nie należy ona do figurek często powtarzanych w wielu zestawach – pojawiła się jedynie w kilku wydaniach, dzięki czemu może być ciekawym dodatkiem również z perspektywy kolekcjonerów. 

Smoczy wygląd, rozbudowane nadruki i wyraźne nawiązanie do najnowszej odsłony NINJAGO: Powstanie Smoków sprawiają, że figurka zdecydowanie wyróżnia się na tle klasycznych wersji Cole’a.

Poza tym, w magazynie znajdziecie także konkurs z atrakcyjnymi nagrodami, ciekawą rozkładówkę „15 lat łotrostwa” z najgorszymi zbójami z Ninjago, a także rozmaite, tematyczne misje. 

Numer do kupienia tutaj: https://kultowy.pl/lego-ninjago-9-2026

LEGO Technic 05/2026

Czas trochę pogłówkować! Rozmyślacie właśnie jak urządzić swój mini plac budowy w miasteczku LEGO? Najnowszy numer LEGO Technic przyjdzie Wam z pomocą! W środku znajdziecie konstrukcję wywrotki do złożenia – z mechanizmem przechylania skrzyni. Z kolei wewnątrz magazynu macie szansę zajrzeć za kulisy powstawania filmu „Szybcy i wściekli – kierunek: dół” z inspiracji którym powstały nowe modele samochodów LEGO.

Poza tym, przeczytacie ciekawy wywiad z projektantem modeli Jamie Campbellem, zagracie w grę, zagłębicie się w historyczne zestawy czy liźniecie podstaw budowania. Bez pudła – LEGO Technic niezmiennie należy do jednej z moich ulubionych serii magazynów LEGO. To bardzo merytoryczna oraz pełna ciekawostek pozycja. Sprawdźcie ją.

Numer do kupienia tutaj: https://kultowy.pl/lego-technic-5-2026

LEGO Jurassic World 03/2026

Rzućmy okiem na okładkę najnowszego numeru o świecie dinozaurów, której bohaterem jest T-Rex i sprawdźmy, co znajdziemy we wnętrzu magazynu. W środku naprawdę sporo łamigłówek (labirynty, testy na spostrzegawczość czy dopasowanki), kolorowanka, gra oraz świetna rozkładówka z informacjami o altrociraptorze.

Ten numer zawiera także konkurs, w którym do wygrania jest m.in. zestaw z Małym Dinozaurem Dolores: aquilops 76970 LEGO. Nie wspomniałam jeszcze o zabawce! Twórcy magazynu przygotowali uroczy mały wulkan ze spływającą jego zboczami lawą z przezroczystych klocków oraz małego raptora. 

Ptaszki ćwierkają, że w kolejnym numerze ma pojawić się… zupełnie nowy raptor! Bądźcie czujni!

Numer do kupienia tutaj: https://kultowy.pl/lego-jurassic-world-3-2026

LEGO Friends 04/2026

LEGO Friends nas rozpieszcza! Kolejny numer i kolejny raz dostajemy aż dwie saszetki z zestawami z klocków LEGO. Na pożegnanie lata otrzymaliśmy urocze stoisko z lodami z… fantastycznym corgim! Ta rasa pieska przewija się także w dołączonym do numerze plakacie (można się nad nim rozpłynąć). 

Drugi zestaw to wanna do pielęgnacji kotka i sam kotek. Co ciekawe, ta sama saszetka pojawiła się już w numerze LEGO Friends 08/2024. Wtedy jednak była tylko ona. Teraz dostajemy aż dwie konstrukcje oraz dwa zwierzaki, co wspaniale może urozmaić zabawę.

Jednak to nie koniec. W środku magazynu LEGO Friends 04/2026 znajdziecie angażujący komiks, konkurs z mnóstwem zestawów klocków LEGO do zgarnięcia, łamigłówki czy też sekcję diy, rozkładówkę z ciekawostkami na temat corgiego, gry i kalendarz, który można wypełnić imionami przyjaciół, żeby zapamiętać ich datę urodzin. Brzmi fajnie, prawda?

Numer do kupienia tutaj: https://kultowy.pl/lego-friends-4-2026

Artykuł Magazyny LEGO w październiku 2026 – Świeża Prasówka pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Szkicek – chłopiec niedokończony
➜ Autor: Jacques Goldstyn
➜ Ilustracje: Jacques Goldstyn
➜ Tłumaczenie: Anna Nowacka-Devillard
➜ Wydawnictwo: Widnokrąg
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Tytułowy bohater od początku wygląda inaczej, niż jego rówieśnicy. Jest narysowany z wielu pociągnięć dobrze naostrzonego ołówka – jak pierwsza wersja ilustracji, nad którą ktoś ma w planach jeszcze popracować. Tymczasem otaczający go świat jest niemal już obsesyjnie uporządkowany: domy stoją równo jak od linijki, ulice biegną prostopadle względem siebie, dzieci maszerują w szeregu i tak samo równo, w szeregu, stawiają litery w zeszycie.

Wydawać by się mogło, że w tej gotowej rzeczywistości nie ma miejsca na kogoś, kto dopiero chce się zdefiniować i jest otwarty na twórcze poszukiwania.

Szkicek nie jest jak inni

Cały świat próbuje wtłoczyć dzieci w gotowe, odgórnie narzucone ramy. W szkole mają one podobnie odpowiadać, uczyć się tymi samymi metodami czy pisać równo, nie wyjeżdżając za linię. Szkicek tymczasem robi wszystko po swojemu. Eksperymentuje, popełnia błędy, tworzy, czasem robi bałagan i nie zawsze odnosi spektakularne sukcesy. Najważniejsze jednak, że nie traci przy tym ani ciekawości, ani radości.

Goldstyn nie pozostawia go zresztą całkowicie samego. Rodzice chłopca są bardziej kolorowi i wyrozumiali niż inni dorośli, a nauczycielka plastyki dostrzega w nim potencjał. Obecność właśnie tych konkretnych dorosłych uświadamia ważną rzecz –  ten owy potencjał, który wyróżnia Szkicka, może w nim wzrastać właśnie ze względu na wsparcie bliskich. Wystarczy, że wierzy w niego kilka osób, a jego twórcza natura nie zostaje stłumiona w zalążku.

Nie trzeba uciekać, żeby znaleźć swoje miejsce

Bycie sobą nie oznacza jednak, że zawsze jest łatwo. Szkicek czasami czuje się samotny. Dopiero później spotyka osoby, które również wyrażają siebie poprzez sztukę – i nie chodzi nawet o to, że są dokładnie takie jak on. Po prostu rozumieją potrzebę tworzenia.

W typowej opowieści outsiderzy prawdopodobnie ruszyliby więc razem szukać miejsca, do którego pasują. Szkicek nie chce jednak uciekać. On ma misje – wie, że musi zostać, bo świat potrzebuje takich jak on i jego przyjaciele.

Każdy z nas jest trochę niedokończony

To bardzo ładne podsumowanie całej książki. Szkicek bowiem dosłownie dorysowuje sobie swoją własną przyszłość. Zamiast szukać czegoś, co będzie pasowało do niego, udowadnia że jest w stanie stworzyć własną narrację. 

To pozycja, która szczególnie spodoba się dzieciom wrażliwym. Takim, które mają skłonność do wyrażania siebie przez sztukę i czasami czują się nieco zagubione w tym świecie narzuconych oczekiwań. Szkicek – chłopiec niedokończony pozwoli czytelnikom pamiętać, że nikt nie jest w pełni skończony. Ciągle, nawet jako dorośli, coś dopisujemy, wymazujemy, zaczynamy nowe rozdziały, albo nawet wychodzimy poza własne kontury. 

Jednolity świat byłby nudny. Rzeczywistość pełna Szkicków lubi nas zaskakiwać. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Widnokrąg.

FAQ – Szkicek – chłopiec niedokończony

O czym jest książka Szkicek – chłopiec niedokończony?

To opowieść o chłopcu, który nie pasuje do uporządkowanego, jednolitego świata. Szkicek funkcjonuje po swojemu, lubi eksperymentować, tworzyć i wyrażać siebie przez sztukę. Książka mówi o indywidualności, kreatywności i prawie do bycia innym.

Jaki jest główny temat książki Szkicek – chłopiec niedokończony?

Jednym z najważniejszych tematów jest sprzeciw wobec jednolitości i presji dopasowania się do innych. Książka pokazuje, że dziecko nie musi rozwijać się dokładnie tak samo jak jego rówieśnicy i może szukać własnych sposobów nauki, tworzenia i wyrażania siebie.

Dla jakiego wieku jest książka Szkicek?

Polecam ją dzieciom powyżej 7 lat. Szczególnie czytelnikom wrażliwym, którzy są twórczy i czasami czują się zagubieni w świecie posiadającym sztywno narzucone oczekiwania.

Czy Szkicek porusza temat samotności?

Tak. Bohater chwilami czuje się niezrozumiany i osamotniony, ale z czasem spotyka osoby, które również wyrażają siebie przez sztukę i podobnie patrzą na świat.

Czy Szkicek zdobył nagrody?

Tak. Oryginalne wydanie książki zostało docenione w Kanadzie i zdobyło m.in. Prix des libraires du Québec 2025 w kategorii literatury dziecięcej.

Artykuł Szkicek – recenzja książki o tym, że nie trzeba być jak wszyscy pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Od tamtego czasu oferta book nooków znacząco się rozrosła, a same modele stały się zdecydowanie bardziej różnorodne. Obok tych skomplikowanych, z którymi można spędzić cały weekend, pojawiły się znacznie prostsze konstrukcje. Takie, które nie wymagają wielogodzinnego „dziubdziania”, a mimo to po złożeniu nadal robią ogromne wrażenie. Właśnie taki jest Mały Książę i Róża CUTEBEE.

Mały Książę i Róża – oficjalny book nook CUTEBEE

Oryginalna nazwa modelu to CUTEBEE X The Little Prince | The Planet and the Rose. Nie jest to przypadkowa konstrukcja wykorzystująca popularność bohatera Antoine’a de Saint-Exupéry’ego, ale oficjalnie licencjonowany produkt Le Petit Prince®. Model pojawił się w 2026 roku równocześnie z drugim book nookiem z tej samej kolekcji – Promise in the Wheat Field, przedstawiającym spotkanie Małego Księcia z Lisem na polu pszenicy.

W Polsce znajdziecie je pod nazwami: Mały Książę i Róża  oraz Mały Książę i Lis. Ja skupiłam się na tym pierwszym.

Model przenosi nas na asteroidę B-612, gdzie w niewielkiej konstrukcji zamknięto kilka urywków z historii Małego Księcia i jego Róży. Można dostrzec tam charakterystyczne dla bohatera czynności: podlewanie kwiatu, troszczenie się o niego czy schowanie go pod szklanym kloszem. W środku znajdziecie więc aż trzy niewielkie, doskonale odwzorowane względem kultowych ilustracji postacie Małego Księcia. 

Ta jedna scena składająca się z kilku momentów przypomina małą przestrzenną opowieść, znacznie wykraczającą poza ramy zwykłej dekoracji ze słynnym bohaterem.

68 elementów i zachwycający efekt

Różnicę między tym modelem a moim pierwszym book nookiem, można zauważyć jeszcze przed rozpoczęciem składania. Mały Książę i Róża liczy zaledwie 68 elementów. Cały proces zajął mi niewiele ponad godzinę niespiesznego, naprawdę przyjemnego składania. Elementy bez problemu wychodziły z arkuszy, nic się nie uszkodziło czy nie uszczerbiło podczas wyjmowania, a przejrzysta, obrazkowa instrukcja sprawiała, że praktycznie cały czas wiedziałam, co należy robić.

Takie rzeczy są bardzo istotne w kontekście pierwszego doświadczenia z book nookami. Jeżeli dziecko czy rodzic już po kilkunastu minutach zaczyna dostrzegać efekty, jego entuzjazm szybko rośnie. Podczas zabawy z modelem Mały Książę i Róża CUTEBEE możemy bowiem łączyć większe fragmenty, sprawnie budować kolejne poziomy asteroidy i w krótkim czasie dostrzec głębię tego modelu.

Czy book nook można składać razem z dzieckiem?

Można, ale w tym miejscu potrzebne jest jednak ważne zastrzeżenie. Producent i polski sprzedawca oznaczają model jako 14+, przede wszystkim ze względu na obecność małych elementów. Nie jest to więc zestaw, który powinno się po prostu wręczyć maluchowi do samodzielnego składania. Choć moim zdaniem, spokojnie można do niego usiąść nawet z 7-latkiem.

Szczególnie dobrze powinny odnaleźć się przy nim dzieci, które na co dzień układają klocki, konstrukcje przestrzenne czy bardziej skomplikowane puzzle. Mają już wtedy wprawę w operowaniu małymi elementami, szukaniu odpowiednich części i rozumieniu, jak czytać instrukcje.

W Małym Księciu jest trochę naprawdę drobnych części, ale obok nich znajdziemy również sporo większych elementów, z którymi młodszy konstruktor powinien sobie dobrze poradzić. Nie wszystkie połączenia wchodzą gładko, czasami trzeba użyć większej siły, żeby konkretny fragment odpowiednio docisnąć i zapewnić mu stabilność – w takich momentach obecność rodzica czy opiekuna bardzo się przydaje.

Czy przy składaniu Małego Księcia potrzebny jest klej?

Tak, ale nie zrażajcie się – to zupełnie inna skala klejenia niż w bardziej skomplikowanych modelach. Większość konstrukcji opiera się na dopasowywaniu i wciskaniu przygotowanych elementów, natomiast klej przydaje się przede wszystkim podczas mocowania niewielkich dekoracji.

Ja wykorzystałam klej introligatorski Papermax, dostępny również w Home&Fun. Jest bardzo prosty w użyciu, mocno łączy elementy, a po wyschnięciu nie pozostawia nieestetycznych śladów. Co ważne, przy rodzinnym składaniu, jest to klej na bazie wody, bez rozpuszczalników czy toksyn. Przy niewielkiej liczbie elementów wymagających klejenia jedna buteleczka spokojnie wystarcza na znacznie więcej niż jeden projekt.

Samo składanie jest zaskakująco intuicyjne. Nie potrzebowałam nożyka, pilnika ani całego zestawu dodatkowych narzędzi, a elementy bez problemu wychodziły z arkuszy.

Trzech małych bohaterów i jedna Róża

Prostota montażu nie oznacza na szczęście uproszczonego efektu końcowego – wręcz przeciwnie. Kiedy patrzy się na gotowy model od przodu, trudno uwierzyć, że powstał z zaledwie 68 elementów.

Prawdopodobnie ten finalny efekt zawdzięczamy warstwowości konstrukcji. Kolejne fragmenty scenografii zachodzą na siebie, dzięki czemu wewnątrz niewielkiego pudełka powstaje zaskakująco dużo głębi. Są tam skały, chmury, planety i gwiazdy, ale wzrok przyciągają oczywiście Róża oraz trzy niewielkie figurki Małego Księcia. 

Dzięki nim, tak jak w książce, jest to opowieść o relacji, trosce i odpowiedzialności – wartościach, które są nierozerwalnie związane z tą historią.

Efekt magii po zmroku

Największe zaskoczenie pojawia się jednak po włączeniu światła. Wewnętrzne diody dają ciepłe, miękkie i nastrojowe oświetlenie, które bardzo dobrze współgra ze sceną w kosmosie. Podkreśla kolejne plany, gwiazdy i sylwetki, a jednocześnie nie jest zbyt intensywne.

Bardzo spodobało mi się również umiejscowienie dotykowego włącznika na górze konstrukcji. To szczegół, o którym można nie pomyśleć przed złożeniem, ale na półce okazuje się wyjątkowo praktyczny. Book nook stoi przecież pomiędzy książkami, dlatego dostęp do jego boków czy tylnej części jest ograniczony. Tutaj wystarczy delikatnie dotknąć górnej ścianki, żeby włączyć lub zgasić światło. Samo oświetlenie działa na baterie AAA, więc nie musimy prowadzić do regału kabla ani ustawiać modelu w pobliżu gniazdka.

Dziecko bez problemu może obsługiwać światło samodzielnie. Mały Książę i Róża pełni więc jeszcze jedną funkcję, której wcześniej w book nookach właściwie nie brałam pod uwagę – lampki na dobranoc. Ciepłe światło nie rozjaśnia mocno pokoju, ale wprowadza bardzo spokojny nastrój, który dobrze pasuje do wieczornego czytania i wyciszania się przed snem.

Na końcu konstrukcję zamyka się przezroczystym panelem. Chroni on znajdujące się wewnątrz figurki i dekoracje przed kurzem.

Jaki book nook wybrać na pierwszy raz?

Po ośmiu godzinach spędzonych kiedyś nad Eternal Bookstore sądziłam, że wielogodzinne składanie jest właściwie wpisane w charakter book nooków. Modelem Małym Księciem i Różą udowodniłam sobie, że wcale nie musi tak być.

68 elementów, intuicyjna instrukcja, niewielka ilość klejenia i nieco ponad godzina niespiesznej pracy zdecydowanie wystarczają, żeby stworzyć przestrzenną, podświetlaną scenę, która po skończeniu bezgranicznie zachwyca. To właśnie dlatego uważam go za bardzo dobry pierwszy book nook – szczególnie jeśli planujemy składać go wspólnie ze starszym dzieckiem.

Jeżeli więc od dawna kusiły Was book nooki, ale odstraszała wizja kilkugodzinnego składania setek maleńkich elementów – zainteresujcie się tym: Mały Książę i Róża CUTEBEE. Sprawdzajcie dostępność tego modelu na stronie Home&Fun.

➜ Nazwa: Mały Książę i Róża
➜ Wydawnictwo: CuteBee
➜ Ilość elementów w zestawie: 68
➜ Wymiary po złożeniu: 18 x 10 x 12 cm
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

FAQ – Mały Książę i Róża CUTEBEE

Czym jest book nook Mały Książę i Róża CUTEBEE?

Mały Książę i Róża to przestrzenny model DIY przeznaczony do ustawienia pomiędzy książkami na regale. Oryginalna nazwa zestawu to CUTEBEE X The Little Prince | The Planet and the Rose. Model jest oficjalnie licencjonowanym produktem inspirowanym Małym Księciem Antoine’a de Saint-Exupéry’ego i przedstawia asteroidę B-612, Różę oraz trzy figurki Małego Księcia.

Ile elementów ma book nook Mały Książę i Róża?

Zestaw składa się z 68 elementów, dzięki czemu jest znacznie prostszy i szybszy do zbudowania niż wiele bardziej rozbudowanych book nooków. To jeden z powodów, dla których dobrze sprawdza się jako pierwszy model tego typu.

Ile kosztuje book nook Mały Książę i Róża?

Cena zestawu to 159,99 zł na stronie Home&Fun.

Ile czasu zajmuje złożenie book nooka Mały Książę?

Producent podaje około 1–2 godzin. W praktyce niespieszne złożenie całego modelu może zająć niewiele ponad godzinę, dlatego jest to dobry wybór dla osób, które nie chcą zaczynać od wielogodzinnego projektu.

Czy book nook Mały Książę nadaje się dla dzieci?

Oficjalne oznaczenie zestawu to 14+ ze względu na obecność małych elementów. Pod opieką dorosłego model może jednak sprawdzić się jako wspólna aktywność z dzieckiem od około 7. roku życia, szczególnie jeśli ma ono doświadczenie w składaniu klocków, puzzli przestrzennych lub innych konstrukcji.

Czy do złożenia Małego Księcia CUTEBEE potrzebny jest klej?

Tak, ale klejenia jest stosunkowo niewiele. Klej potrzebny jest głównie do mocowania małych elementów dekoracyjnych. Do składania dobrze sprawdza się np. klej introligatorski Papermax, który łatwo się nakłada i po wyschnięciu nie pozostawia widocznych śladów.

Czy book nook Mały Książę ma podświetlenie?

Tak. Model wyposażony jest w ciepłe, nastrojowe podświetlenie LED uruchamiane za pomocą dotykowego przycisku umieszczonego na górze konstrukcji. Dzięki temu nie trzeba wyjmować book nooka spomiędzy książek, aby włączyć lub wyłączyć światło.

Czy book nook Mały Książę będzie odpowiedni na pierwszy raz?

Tak, przede wszystkim ze względu na niewielką liczbę elementów, prostą instrukcję i krótki czas składania. Model szybko nabiera kształtu, dzięki czemu daje poczucie postępu i nie wymaga wielogodzinnej pracy nad drobnymi elementami.

Czy book nook Mały Książę jest dobrym pomysłem na prezent?

Zdecydowanie. To ciekawy prezent zarówno dla miłośników Małego Księcia, jak i osób zainteresowanych modelarstwem, puzzlami 3D czy book nookami. Po złożeniu staje się dekoracją regału, a dzięki podświetleniu może także pełnić funkcję nastrojowej lampki.

Artykuł Mały Książę i Róża – book nook idealny na początek? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Przez wiele lat symbolem londyńskiego muzeum był zresztą Dippy – pełnowymiarowy odlew szkieletu diplodoka, który witał odwiedzających Hintze Hall od 1979 do 2017 roku. Dzisiaj pod sklepieniem hali znajduje się 25-metrowy szkielet płetwala błękitnego, jednak idea pozostała podobna: nauka powinna robić wrażenie również za sprawą skali. 

Tym tropem podąża właśnie Dinozaurium pop-up. Muzeum Dinozaurów.

➜ Tytuł: Dinozaurium pop-up. Muzeum Dinozaurów
➜ Seria: W Muzeum
➜ Tekst: Chris Wormell
➜ Ilustracje: Chris Wormell
➜ Tłumaczenie: Karolina Iwaszkiewicz
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Seria W Muzeum, ale dla młodszych dzieci

Ta książka z rozkładanymi, papierowymi konstrukcjami Richarda Fergusona oraz z ilustracjami Chrisa Wormella należy do popularnej serii Wydawnictwa Dwie Siostry W Muzeum. Na stronie pisałam już między innymi o Insektarium, Fungarium, Anatomicum oraz Oceanarium z tego cyklu.

Tym razem formuła jest jednak wyraźnie inna. Dinozaurium pop-up posiada mniej stron, mniejszy format i zostało przygotowane przede wszystkim z myślą o młodszych odbiorcach. W środku znalazło się wiele gatunków prehistorycznych gadów, z których kilka otrzymało swoją przestrzenną formę. Tekst został skrócony i uproszczony, a duże muzealne rozkładówki zastąpiono trójwymiarowymi konstrukcjami.

Brachiozaur wychodzi z książki

Już na pierwszej rozkładówce wita nas jeden z najbardziej imponujących bohaterów – brachiozaur. I to wita w pełnej krasie, bo dosłownie wyskakuje na czytelników, wyciągając długą szyję ponad strony. Dalej mamy mini rozdziały skupione wokół charakterystycznych cech wyglądu dinozaurów: tych o długich szyjach, tych z hełmami, rogami i kołnierzami, dinozaurów o potężnych pancerzach czy też gadów z płetwami lub skrzydłami. Każda z rozkładówek zawiera kilka przykładów, trójwymiarowy, przestrzenny model dinozaura oraz oczywiście – masę ciekawostek. 

Podoba mi się w Dinozaurium pop-up brak przesadności w podawaniu detali – a jeśli już, to twórcy tej pozycji posługują się raczej analogicznymi przykładami, niż aptekarską precyzją. Na przykład zamiast pisać jak długi był patagotytan w metrach, podają, że mierzył tyle co trzy autobusy stojące jeden za drugim. Przedszkolak nie wie ile to naście metrów, ale już bardzo dobrze potrafi sobie zwizualizować stojące w korku duże pojazdy.

Książka o dinozaurach na prezent

Ilustracje Wormella świetnie pasują do muzealnej koncepcji całej serii. Artysta specjalizujący się w drzeworycie i linorycie, pracuje również techniką cyfrowego grawerunku, dlatego ukazane przez niego zwierzęta przywołują na myśl stare ryciny przyrodnicze. Zawierają sporo detali, jednocześnie będąc przystępnymi nawet dla najmłodszych. 

Dinozaurium pop-up może być więc świetną książką o dinozaurach dla przedszkolaka – szczególnie takiego, który dopiero rozpoczyna swoją fascynację prehistorycznymi gadami. Nie przytłacza wiedzą, oferuje sporo rzeczy do oglądania i jednocześnie wykorzystuje trójwymiarowe modele jako sposób pokazania skali i budowy tych zwierząt.

Nie trzeba więc lecieć do Londynu i słono płacić za bilet, żeby… poczuć się jak w muzeum, ale we własnym domu. Z zainteresowaniem będę przyglądać się kolejnym pozycjom z tej serii.

Sprawdzajcie dostępność Dinozaurium pop-up na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – Dinozaurium pop-up

Dla jakiego wieku jest Dinozaurium pop-up. Muzeum Dinozaurów?

Polecam tę książkę dzieciom od 4. roku życia. Najlepiej sprawdzi się u przedszkolaków i młodszych dzieci, które interesują się dinozaurami albo dopiero zaczynają je poznawać.

Czy Dinozaurium pop-up to dobra książka o dinozaurach dla przedszkolaka?

Tak. Krótkie ciekawostki, duże ilustracje i przestrzenne elementy nie przytłaczają nadmiarem wiedzy. Informacje są podawane w obrazowy sposób, dzięki czemu łatwiej zrozumieć między innymi rozmiary prehistorycznych zwierząt.

Czym różni się Dinozaurium pop-up od zwykłego Dinozaurium?

Wersja pop-up jest mniejsza, bardziej zwięzła i przygotowana z myślą o młodszych odbiorcach. Zamiast rozbudowanego albumu otrzymujemy 12-stronicową książkę z przestrzennymi konstrukcjami.

Czy Dinozaurium pop-up nadaje się na prezent dla dziecka?

Tak, szczególnie dla dziecka zainteresowanego dinozaurami. Przestrzenne konstrukcje sprawiają, że książka jest efektowna i może być ciekawszym prezentem niż tradycyjny atlas czy encyklopedia.

Czy Dinozaurium pop-up może być pierwszą książką o dinozaurach?

Jak najbardziej. Nie wymaga wcześniejszej wiedzy i skupia się na najbardziej charakterystycznych cechach prehistorycznych zwierząt. Może więc stanowić dobre wprowadzenie przed bardziej rozbudowanymi atlasami i encyklopediami.

Artykuł Seria „W Muzeum” dla przedszkolaków. Dinozaurium w wersji pop-up pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Pierwszy tom tej edycji ukazał się we wrześniu 2026 roku z barwionymi brzegami, które przedstawiają szczegółową, zachwycającą kompozycję rysunków pierwszej ilustratorki tej serii, czyli Pauline Baynes. To nie wszystko, w środku znajdziecie także jej oryginalne obrazki. To artystka, która stworzyła wizualny język Narnii jeszcze za życia samego C.S. Lewisa. Nowe wydanie bazuje również na dobrze znanym i lubianym przekładzie Andrzeja Polkowskiego.

➜ Tytuł: Opowieści z Narnii. Tom 1. Lew, Czarownica i stara szafa
➜ Seria: Opowieści z Narnii
➜ Autor: Clive Staples Lewis
➜ Ilustracje: Pauline Baynes
➜ Tłumaczenie: Andrzej Polkowski
➜ Wydawnictwo: Media Rodzina
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Narnia w wydaniu kolekcjonerskim

Mieliśmy już do czynienia z naprawdę udanymi wydaniami Opowieści z Narnii. Sama posiadam takie w etui, które – do tej pory – wydawało mi się najsłuszniejszym wyborem. Wiele wskazuje jednak na to, że opowieści Lewisa z barwionymi brzegami oraz opalizującymi, odbijającymi światło okładkami to nowy kandydat na podium.

Co więcej, rozdzielenie każdego tomu ponownie na osobną pozycję może okazać się bardziej praktyczne. Dzieci, które nie znają jeszcze serii, będą z większym entuzjazmem sięgać po pozycję, która ma nieco ponad 220 stron, niż łącznie co najmniej 1000. Taką książkę łatwiej zabrać ze sobą w podróż lub… do szkoły.

Obecność ilustracji Baynes zwraca z kolei uwagę, że nie mamy do czynienia z próbą unowocześnienia samej historii, lecz raczej z nadaniem jej współczesnej, bardziej interesującej formy. A jeżeli przy okazji ucieszy oczy także kolekcjonerów? Ja cieszę się bardzo!

Który tom Narnii jest tym pierwszym?

Wydawnictwo Media Rodzina Lwa, Czarownicę i starą szafę uznaje jako pierwszy tom cyklu – i jest to zgodne z kolejnością publikacji książek. To właśnie ta historia w 1950 roku zainicjowała wielką popularność uniwersum. Później ukazywały się kolejno: Książę Kaspian, Podróż „Wędrowca do Świtu”, Srebrne krzesło, Koń i jego chłopiec, Siostrzeniec czarodzieja oraz Ostatnia bitwa.

Jeżeli jednak ułożymy cykl według chronologii wydarzeń, wszystko zaczyna się od Siostrzeńca czarodzieja. To tam poznajemy początki Narnii i wydarzenia poprzedzające wejście Łucji do starej szafy. Dlatego od lat funkcjonują dwa sposoby czytania siedmioksięgu: według kolejności wydania albo chronologii świata.

Co ciekawe, w edycji z barwionymi brzegami Opowieści z Narnii. Tom 1. Lew, Czarownica i stara szafa, na końcu książki znajduje się fragment właśnie z Siostrzeńca czarodzieja. Możecie do niego zajrzeć przed lekturą, jeżeli chronologia ma dla Was większe znaczenie (choć liczę na to, że w tym wydaniu ta książka ukaże się także w całości).

Greta Gerwig wraca do początków

Siostrzeniec czarodzieja stał się również podstawą dla scenariusza nowego filmu Grety Gerwig. Będzie to pierwsza ekranizacja tej części cyklu, a więc nieco inne spojrzenie na bohaterów oraz uniwersum niż to, które znamy z filmów ukazujących się od 2005 roku, czyli m.in. Lwa, Czarownicy i starej szafy. 

Film Siostrzeniec czarodzieja trafi do kin 12. lutego 2027 roku, natomiast 2. kwietnia pojawi się on na Netflixie. Nie mogę się już doczekać!

Jest więc to jednocześnie bardzo dogodny moment na powrót do książek Lewisa i ponowne otwarcie drzwi starej szafy. Zwłaszcza, że przed filmowym powrotem do Narnii warto przypomnieć sobie, od czego fenomen tej serii naprawdę się wziął.

Sprawdzajcie informacje o filmie  na stronie poświęconej Narnii oraz dostępność dostępność Opowieści z Narnii. Tom 1. Lew, Czarownica i stara szafa z barwionymi brzegami na stronie Wydawnictwa Media Rodzina.

FAQ – Opowieści z Narnii z barwionymi brzegami

Czy Opowieści z Narnii mają nowe wydanie z barwionymi brzegami?

Tak. Media Rodzina wydała Lwa, Czarownicę i starą szafę w nowej odsłonie z twardą oprawą i barwionymi brzegami. W środku zachowano także oryginalne ilustracje Pauline Baynes oraz przekład Andrzeja Polkowskiego.

Która część Opowieści z Narnii jest pierwsza?

To zależy od przyjętej kolejności. Według chronologii publikacji pierwszą częścią jest Lew, Czarownica i stara szafa z 1950 roku. Fabularne wydarzenia w świecie Narnii rozpoczyna natomiast Siostrzeniec czarodzieja.

W jakiej kolejności czytać Opowieści z Narnii?

Cykl można czytać według kolejności publikacji, zaczynając od Lwa, Czarownicy i starej szafy, albo chronologicznie, rozpoczynając od Siostrzeńca czarodzieja. Nowe wydanie Media Rodzina oznacza Lwa, Czarownicę i starą szafę jako tom pierwszy.

Ile części mają Opowieści z Narnii?

Cykl C.S. Lewisa składa się z siedmiu książek. Ostatnią z nich jest Ostatnia bitwa, opublikowana w 1956 roku.

Na podstawie której części Narnii powstaje film Grety Gerwig?

Nowa ekranizacja Grety Gerwig powstaje na podstawie Siostrzeńca czarodzieja. Będzie to pierwsza filmowa adaptacja tej części cyklu i opowieść o początkach samej Narnii.

Kiedy premiera nowej Narnii Grety Gerwig?

Film ma trafić do kin 12. lutego 2027 roku, a następnie 2. kwietnia 2027 roku pojawić się na Netflixie.

Czy nowa Narnia Grety Gerwig będzie remakiem Lwa, Czarownicy i starej szafy?

Nie. Greta Gerwig rozpoczyna swoją ekranizację od Siostrzeńca czarodzieja, czyli historii rozgrywającej się wcześniej niż wydarzenia znane z Lwa, Czarownicy i starej szafy.

Czy nowe wydanie Opowieści z Narnii z barwionymi brzegami nadaje się na prezent?

Tak. Nowe wydanie Lwa, Czarownicy i starej szafy ma twardą oprawę, barwione brzegi oraz oryginalne ilustracje Pauline Baynes, dlatego ma bardziej kolekcjonerski charakter niż standardowe wydania powieści.

Czy Opowieści z Narnii to dobry prezent dla 10-latka?

Lew, Czarownica i stara szafa dobrze wpisuje się w wiek młodszych uczniów szkoły podstawowej. Książka od lat funkcjonuje w edukacji właśnie na tym etapie, a nowe wydanie łączy przygodową powieść fantasy z efektowną, prezentową oprawą. Może być więc dobrym wyborem zarówno dla dziecka, które dopiero poznaje Narnię, jak i takiego, które zetknęło się z nią już w szkole. 

Czy Lew, Czarownica i stara szafa jest lekturą szkolną w 2026 roku?

To zależy od klasy. W roku szkolnym 2026/2027 rozpoczęło się stopniowe wdrażanie nowej podstawy programowej. W klasie IV obowiązuje już nowa podstawa, w której nie wskazano konkretnie Lwa, Czarownicy i starej szafy jako lektury obowiązkowej – na liście przykładowych tekstów znajduje się „wybrana powieść z cyklu Opowieści z Narnii”. Klasy V-VIII w roku 2026/2027 pozostają jeszcze na dotychczasowej podstawie, a w niej Lew, Czarownica i stara szafa figuruje jako lektura obowiązkowa dla klas IV-VI. 

Artykuł Nowe wydanie Narnii z barwionymi brzegami. Przed filmem Grety Gerwig pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

A jednak, Helen Mortimer zrobiła. Ukochane baśnie. Opowieści dla kogoś wyjątkowego, ukazały się w Polsce nakładem Wydawnictwa Heritage by Levyz. Mamy tu do czynienia z klasycznymi historiami opowiedzianymi na nowo, ale bez przenoszenia ich do współczesnego świata technologii czy futurystycznych miast. Mortimer uwspółcześnia je przede wszystkim w języku, sposobie przedstawiania relacji oraz wrażliwości na kwestie, do których dawniej podchodzono nieco inaczej.

➜ Tytuł: Ukochane baśnie
➜ Adaptacja: Helen Mortimer
➜ Zdjęcia, ilustracje: Lars Van De Goor, Gabriella Barouch
➜ Tłumaczenie: Maria Kabat-Krzosek
➜ Wydawnictwo: Levyz, Heritage by Levyz
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czy klasyczne baśnie trzeba zmieniać?

Na pewno można, przecież robiono to od zawsze. Baśnie wyrosły przecież z tradycji ustnej, były przekazywane z pokolenia na pokolenie, przekształcane, skracane, rozwijane i dostosowywane do odbiorców. Nie stanowiły też początkowo osobnej kategorii literatury przeznaczonej wyłącznie dla dzieci. 

Historie, które dziś kojarzymy przede wszystkim z dzieciństwem, funkcjonowały w kulturze znacznie szerzej i dopiero z czasem zostały złagodzone, uporządkowane oraz dostosowane do młodszych słuchaczy.

Dlatego w przypadku Ukochanych baśni warto postawić bardziej precyzyjne pytanie: jak zmieniać baśnie, żeby zachować ich rdzeń i charakter, a jednocześnie dostosować do współczesnych realiów. Helen Mortimer nie wywraca baśniowego świata do góry nogami. Czasami zmiany są kosmetyczne, ale okazują się zaskakująco znaczące dla całego odbioru historii. Morały pozostają właściwie te same, tylko zmieniają się szczegóły.

Jaś i Małgosia nadal przekonują się, jak zgubne może być bezgraniczne zaufanie do nieznajomych i przyjmowanie od nich słodyczy. Z kolei Brzydkie Kaczątko niezmiennie pozostaje opowieścią o krzywdzie wynikającej z oceniania innych przez pryzmat wyglądu, pochodzenia czy wizualnych różnic. 

Autorka poddaje raczej pod rozważanie, które elementy są zbędne w tych opowieściach.

Zła macocha nie jest konieczna

Jedną z najbardziej widocznych zmian jest odejście od figury bezwzględnej matki lub złej macochy. Ten zabieg wydaje mi się szczególnie sensowny, bo stereotyp złośliwej macochy jest jednym z najbardziej uporczywych baśniowych schematów, który dawno wyszedł poza ramy opowieści. 

Kobiety funkcjonujące w roli macoch nadal mierzą się z kulturowymi wyobrażeniami utrwalanymi między innymi właśnie przez baśnie. Tymczasem dla wielu współczesnych dzieci rodzina patchworkowa jest naturalną częścią ich życia. Nie widzę więc powodu, dla którego pojawienie się nowej partnerki ojca miałoby automatycznie oznaczać, że w historii potrzebna jest antagonistka.

Najlepiej widać to w Jasiu i Małgosi, ale także w Kopciuszku. W tej wersji nie ma macochy, są natomiast starsze siostry, ich zazdrość, pomiatanie młodszą dziewczyną oraz bierność samego Kopciuszka, który przez długi czas pozwala innym przypisywać sobie określoną rolę. Dzięki temu historia zaczyna opowiadać również o stawianiu granic, odnajdywaniu własnej wartości i wychodzeniu z pozycji osoby, która przyjmuje każdą narzuconą jej łatkę.

Co równie ciekawe – nie ma tutaj ślubu. Kopciuszek spotyka księcia, bohaterowie ponownie się odnajdują, ale szczęśliwe zakończenie nie sprowadza się do tego, że dziewczyna staje się czyjąś żoną. Baśń niczego przez to nie traci. Wręcz przeciwnie, jej finał staje się mniej oczywisty i nie sprowadza całej przemiany bohaterki wyłącznie do znalezienia sobie odpowiedniego mężczyzny.

Królowa Śniegu prawie bez Królowej Śniegu

Musicie mieć na uwadze, że Ukochane baśnie to skrótowe przedstawienia znanych historii. Najbardziej widać to w Królowej Śniegu, co zresztą trudno uznać za zaskoczenie. Oryginalna baśń Hansa Christiana Andersena jest długa, rozbudowana i składa się z siedmiu części, więc zmieszczenie jej na kilku rozkładówkach wymagało wyjątkowo mocnej selekcji.

Efekt jest jednak interesujący, bo tytułowa Królowa Śniegu niemal znika z tej baśni. Przestaje dominować nad opowieścią jako wielka antagonistka, której należy się bać, a na pierwszy plan zdecydowanie mocniej wysuwa się Gerda. Dzięki temu można skupić się na jej determinacji, odwadze oraz uporze w poszukiwaniu Kaja. Choć tytuł pozostaje ten sam, to już nie jest opowieść o groźnej Królowej Śniegu, ale historia o dziewczynce gotowej poświęcić bardzo wiele, by odnaleźć kogoś bliskiego.

Tego typu skróty mają oczywiście swoją cenę. Osoba przywiązana do pełnych, literackich wersji baśni Andersena dostrzeże, że sporo tutaj pominięto. Trzeba jednak pamiętać, że Ukochane baśnie nie zastępują oryginałów. To raczej pierwsze spotkanie z klasyką albo propozycja dla dzieci, dla których te bardziej rozbudowane wersje okazały się mało przystępne.

Czerwony Kapturek i fatalny PR wilków

Najbardziej urocza jest dla mnie bohaterka z Czerwonego Kapturka. Burza loków może zwiastować, że będziemy mieć tu do czynienia z bardziej asertywną odtwórczynią głównej roli niż dotychczas. Podobnie jednak jak w Jasiu i Małgosi, czytelnie wybrzmiewa ostrzeżenie przed nadmiernym zaufaniem do nieznajomych. Pojawia się równocześnie też drugi, wyjątkowo aktualny morał: obcym osobom nie należy zdradzać wszystkiego o sobie, swoich planach i miejscu, do którego właśnie zmierzamy.

Nie wiem tylko, dlaczego kolejne pokolenia autorów tak bardzo upierają się przy wilku. Czerwony Kapturek od setek lat robi prawdziwym wilkom wyjątkowo zły pijar i naprawdę nic by się nie stało, gdyby któregoś dnia zastąpił go po prostu jakiś potwór.

Spojler będzie jednak uspokajający: nikt nie zjada tutaj ani babci, ani Czerwonego Kapturka. Dziewczynka nie zostaje też sprowadzona do roli bezradnej ofiary oczekującej na ratunek, tylko sama bierze sprawy we własne ręce.

Podobnie potraktowano Śpiącą Królewnę. I tak, oczywiście – nie ma całowania śpiącej dziewczyny bez jej zgody. To przykład niewielkiej, ale znaczącej zmiany, bo właściwie cały fundament opowieści może pozostać nienaruszony bez romantyzowania pocałunku złożonego osobie, która nawet nie wie, że jest całowana.

Zresztą sama potrzeba pilnowania jednej „prawdziwej” wersji baśni jest trochę przewrotna. Śpiąca Królewna, podobnie jak wiele innych klasycznych historii, funkcjonowała w różnych wariantach, które na przestrzeni wieków znacznie się od siebie różniły. Mortimer robi więc w gruncie rzeczy to samo, co kolejni opowiadacze przed nią – dostosowuje znaną historię do odbiorców żyjących w innych czasach.

Baśnie, które wyrastają z natury

Ukochane baśnie mają jeszcze jeden, bardzo mocny wyróżnik – warstwę wizualną. Przyjrzyjcie się ilustracjom naprawdę uważnie i wytężcie wzrok, bo część tego, co widzicie, wcale nie została narysowana.

Podstawę wielu rozkładówek stanowią fotografie Larsa van de Goora, do których Gabriella Barouch dorysowała bohaterów oraz elementy baśniowej scenografii. To koncepcja polegająca na połączeniu fotografii prawdziwego świata z ilustracją.

Wybór Larsa van de Goora nie jest przypadkowy. Holenderski fotograf od lat fotografuje lasy i drzewa w taki sposób, że rzeczywisty krajobraz zaczyna przypominać miejsce istniejące gdzieś pomiędzy naturą a baśniową krainą. 

Ten pomysł jest mi wyjątkowo bliski, bo sama wpadłam na podobny kilka lat temu przy pracy nad Uliczką Siedmiu Mikołajów. Fotografię można potraktować jak gotową scenę, a później wprowadzić do niej bohaterów i elementy, których nigdy naprawdę tam nie było. Efekt bywa niezwykle sugestywny.

W Ukochanych baśniach sprawdza się idealnie. Las jest nie tylko dekoracją, ale staje się prawdziwą przestrzenią, z której te historie wyrastają – trudno bowiem o bardziej naturalne środowisko dla baśni. To przecież właśnie ciemne ścieżki, drzewa, polany, skalne zakamarki czy światło przebijające przez korony od zawsze tworzyły ich najbardziej charakterystyczną scenografię.

Z kolei Gabriella Barouch gościła już na mojej stronie przy okazji książki Może Kobiego Yamady, a jej zachwycające, bardzo szczegółowe ilustracje trudno pomylić z pracami kogoś innego. 

Ukochane baśnie jako trafiony pomysł na prezent

Nie sposób pominąć również samego wydania. Duży format, płócienny grzbiet przechodzący na okładkę, bardzo dużo uszlachetnień złotą folią i cudowna retro wyklejka w romby sprawiają, że jest to jedna z tych książek, które od pierwszego spojrzenia wyglądają jak gotowy pomysł na prezent.

Na szczęście nie kończy się wyłącznie na efektownym opakowaniu. Za piękną formą stoi konkretny pomysł na klasykę i próba odpowiedzi na pytanie, które wraca właściwie przy każdej współczesnej reinterpretacji: czy stare baśnie należy zostawić dokładnie takimi, jakimi je pamiętamy, czy jednak można pozwolić autorom na lekkie modyfikacje?

Po lekturze Ukochanych baśni coraz bardziej skłaniam się ku temu drugiemu rozwiązaniu. Kopciuszek wciąż zachowuje cechy Kopciuszka – tyle że bez organizowanego w pośpiechu wesela, Śpiąca Królewna zostaje obudzona delikatnym dotknięciem ramienia, a zła macocha znika na rzecz kochających, tęskniących za dziećmi rodziców.

Baśnie przetrwały setki lat nie dlatego, że z oddaniem powtarzano ich pierwotne wersje co do słowa. Przetrwały właśnie dlatego, że kolejne pokolenia opowiadały je po swojemu. Ukochane baśnie nie zastępują dawnych wersji lubianych historii, ale pozwalają spojrzeć na nie z perspektywy dzieci wychowywanych dzisiaj. Polecam je odbiorcą powyżej 4 lat.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Levyz.

FAQ – Ukochane baśnie

O czym jest książka Ukochane baśnie?

Ukochane baśnie Helen Mortimer to zbiór ośmiu klasycznych opowieści przedstawionych w skróconych i nieco uwspółcześnionych wersjach.

Jakie baśnie znajdują się w książce Ukochane baśnie?

W zbiorze znalazło się osiem historii: Czerwony Kapturek, Śpiąca Królewna, Brzydkie Kaczątko, Jaś i Małgosia, Kopciuszek, Królowa Śniegu, Roszpunka oraz Żabi Król.

Czym Ukochane baśnie różnią się od klasycznych wersji?

Helen Mortimer zachowuje najważniejsze motywy i morały znanych historii, ale zmienia niektóre elementy zgodnie ze współczesną wrażliwością. W jej wersjach nie ma m.in. pocałunku Śpiącej Królewny bez jej zgody, Kopciuszek nie musi brać ślubu, a stereotyp złej macochy przestaje być niezbędnym elementem opowieści.

Kto zilustrował książkę Ukochane baśnie?

Warstwa wizualna książki powstała dzięki współpracy fotografa Larsa van de Goora i ilustratorki Gabrielli Barouch. Fotografie prawdziwych lasów i krajobrazów połączono z dorysowanymi bohaterami oraz baśniowymi elementami, dzięki czemu ilustracje znajdują się na granicy fotografii i malarstwa.

Czy Ukochane baśnie nadają się na pierwsze spotkanie dziecka z klasycznymi baśniami?

Tak. Historie są mocno skrócone, pozbawione części najbardziej drastycznych elementów i opowiedziane przystępnym językiem, dlatego mogą być dobrym wprowadzeniem do klasycznych baśni. Nie zastępują jednak pełnych tekstów Andersena czy braci Grimm, po które warto sięgnąć później.

Czy Ukochane baśnie są dobrym pomysłem na prezent?

Tak, również ze względu na efektowne wydanie: duży format, płócienny grzbiet, złote uszlachetnienia, dekoracyjną wyklejkę oraz niezwykłe połączenie fotografii z ilustracją. To książka, która może zainteresować zarówno dziecko, jak i dorosłego oglądającego ją razem z nim.

Artykuł Czy klasyczne baśnie warto opowiadać na nowo? Recenzja „Ukochanych baśni” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.