Zabawę w City Tour – Miejska Przygoda rozpoczynamy od prostej misji: jesteśmy kierowcami autobusu i naszym zadaniem jest dowieźć turystów do wybranych atrakcji legendarnego miasteczka Paper City. Prawda, że brzmi interesująco?

➜ Tytuł: City Tour – Miejska Przygoda
➜ Koncept: Johan Benvenuto, Gricha German
➜ Ilustracje: Pauline Détraz
➜ Wydawnictwo: Epee
➜ Rok wydania: 2026
➜ Liczba graczy:  od 1 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

To kooperacyjna gra planszowa od EPPE Polska dla maksymalnie 4 osób. Można w nią jednak zagrać także w pojedynkę, w duecie, lub w trzy osoby, co jest bardzo dużym atutem. Stworzona przez Johana Benvenuto i Grichę Germana, z ilustracjami Pauline Détraz cieszy oczy mnóstwem kolorów oraz subtelnymi detalami. 

Rekomendowany wiek na pudełku to 7 lat, co jest odpowiednim oznaczeniem, jeżeli bierzemy pod uwagę całą grę. W City Tour można jednak skupić się tylko na poziomie 1, co pozwala dobrze się przy niej bawić dzieciom już od 4 roku życia. Dzięki temu można uznać ją za planszówkę dorastającą wraz z dzieckiem. A zapewniam, że jest bardzo wciągająca – zarówno dla dzieci, nastolatków, jak i dorosłych!

Co znajduje się w pudełku City Tour?

Sporo różności! Niektóre są nawet niewidoczne na pierwszy rzut oka. W pudełku znajdziemy:

• turkusowy autokar, 
• 35 drewnianych pionków turystów – porządnie wykonanych i bardzo estetycznych, 
• 4 części planszy składające się jak puzzle, wyznaczają one granice miasta (po rozgrywce wygodnie składa się je do pudełka), 
• 33 płytki trasy, 
• 23 karty wprowadzające m.in. cele i nowe zasady, 
• 21 żetonów atrakcji turystycznych do umieszczenia we wgłębieniach planszy,
• zasady gry umieszczone na przejrzystej instrukcji
• oraz dwa składane znaki drogowe.

Tym, co jednak jest gwiazdą tej planszówki, jest bezsprzecznie maleńki autobusik z sześcioma miejscami dla pasażerów. To absolutnie uroczy komponent, który pozwala podróżować układanymi uliczkami, dając poczucie prawdziwej przygody! Dla młodszych dzieci ten „zabawkowy” aspekt potrafi być równie istotny jak samo realizowanie celu gry.

Jak grać w City Tour – Miejską Przygodę?

Wszyscy gracze mają wspólny cel: przewieźć turystów po Paper City i dostarczyć ich do odpowiednich atrakcji (zgodnych z kolorem pionków). W City Tour nie rywalizujemy ze sobą, ale wspólnie (choć w każdej turze decyzyjna jest jedna osoba) obmyślamy trasę autobusu w taki sposób, żeby jak najlepiej wykorzystać dostępne płytki dróg.

Podstawowy mechanizm jest bardzo prosty. Dokładamy kolejne płytki trasy, przesuwamy autobus po powstających ulicach, zabieramy pasażerów i wysadzamy ich przy odpowiednich punktach oznaczonych pinezkami. Trzeba przy tym zwracać uwagę na to, gdzie autobus znajdzie się po kolejnym ruchu i czy wybrana właśnie droga nie odetnie nam dostępu do kluczowej dla powodzenia misji atrakcji.

12 dni i cztery poziomy trudności

City Tour zostało pomyślane jako planszówka rozwijająca się wraz z kolejnymi rozgrywkami. Do rozegrania mamy 12 dni podzielonych na cztery poziomy. Następujące po sobie etapy wprowadzają nowe elementy i dodatkowe zasady. Nie spieszcie się z przechodzeniem do kolejnych poziomów. My najpierw dobrze wdrożyliśmy się w każdy dzień i dopiero później wprowadzaliśmy urozmaicenia i wymienialiśmy komponenty, dawkując sobie emocje.

Pierwsze rozgrywki w City Tour pozwalają poznać sposoby na budowanie dróg i poruszanie autobusem. Później pojawiają się kolejne miejsca, ograniczenia i utrudnienia – m.in. park rozrywki, kontrola biletów, dworzec kolejowy, objazdy czy stadion. Wiążę się to z pewnymi modyfikacjami planszy oraz zapamiętaniem kilku nowych zasad. Jeżeli jednak macie „obcykany” wcześniejszy poziom, te nowe urozmaicenia nie sprawiają żadnego kłopotu. Wręcz przeciwnie, wydłużają żywotność gry, bo nie znudzi się ona naprawdę przez długi czas.

Kilka zasad, które łatwo przeoczyć

Jeżeli macie w planach sięgać po City Tour podczas różnych spotkań, mam dobrą wiadomość. Bardzo łatwo wprowadza się kolejne osoby w rozgrywkę. Gra sprawdzi się także podczas rodzinnych spotkań czy na nocowankach. Warto jednak przy pierwszym przygotowaniu elementów do gry oraz pierwszych partiach zwrócić uwagę na kilka szczegółów.

Przede wszystkim dodatkowa wypraska oznaczona numerem 2, potrzebna przy kolejnych poziomach, znajduje się pod czarnym wkładem pudełka. Informacja ta jest zaznaczona w instrukcji, ale naprawdę łatwo ją przeoczyć i przez chwilę zastanawiać się, czy w naszym egzemplarzu przypadkiem nie brakuje części komponentów. Nie martwcie się, nie brakuje.

Druga rzecz dotyczy zbierania pasażerów. Zgarniajcie ich ze wszystkich „przystanków”, które mijacie. Pamiętajcie o tym, bo to bardzo ułatwia grę. Rozmawiajcie także o wspólnych celach, czyli np. których pasażerów powinniśmy teraz zebrać, żeby już za chwilę trafić do konkretnej atrakcji.

Gra dla siedmiolatka, w którą można zacząć grać wcześniej?

Jak już wspominałam, na pudełku znajdziecie oznaczenie 7+, ale pierwszy poziom jest na tyle intuicyjny, że widzę tutaj bardzo fajną możliwość zabawy również z młodszymi dziećmi.

Z trzylatkiem czy czterolatkiem można wykorzystać wyłącznie najprostszy wariant i potraktować go bardziej jako wspólne planowanie trasy: wybieramy płytkę, sprawdzamy, którędy może pojechać autobus, zabieramy pasażerów i próbujemy dostarczyć ich we właściwe miejsce.  

Nasz trzylatek jest zachwycony możliwością stworzenia własnej mapy miasteczka, przejechaniu nim autobusem i rozwożeniu pasażerów. City Tour sprawdza się więc nie tylko pod kątem mechaniki, ale również podstawowego konceptu.

Nie trzeba bowiem od razu korzystać ze wszystkiego, co znajduje się w pudełku. Kolejne poziomy dobrze jest wprowadzać wraz z wiekiem i doświadczeniem dziecka. Pięcio- czy sześciolatek będzie już w stanie zrobić znacznie więcej, a ze starszymi dziećmi można przejść do pełnych scenariuszy i coraz poważniejszego kombinowania.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie marki Epee.

FAQ – City Tour: Miejska Przygoda

Na czym polega gra City Tour: Miejska Przygoda?

To kooperacyjna gra planszowa, w której gracze wspólnie budują trasę autobusu po mieście, zabierają pasażerów i dowożą ich do odpowiednich atrakcji. Z każdą kolejną rozgrywką pojawiają się nowe zasady i utrudnienia.

Dla ilu osób jest City Tour?

W City Tour: Miejska Przygoda może grać od 1 do 4 osób. To gra kooperacyjna, więc wszyscy gracze działają razem i próbują zrealizować wspólny cel.

Od jakiego wieku jest gra City Tour?

Oficjalne oznaczenie gry to 7+, ale pierwszy poziom jest na tyle prosty, że można wykorzystać go także do wspólnej zabawy z młodszymi dziećmi, np. 3- lub 4-latkami. W takim przypadku warto uprościć rozgrywkę i grać z dorosłym.

Ile poziomów ma gra City Tour?

Gra składa się z 12 dni podzielonych na cztery poziomy. Kolejne etapy dodają nowe elementy, lokalizacje i zasady, dzięki czemu rozgrywka staje się coraz bardziej wymagająca i… ciekawa.

Jak długo trwa jedna partia w City Tour?

Jedna rozgrywka trwa zwykle około 20 minut, dzięki czemu gra dobrze sprawdza się także przy dzieciach, które nie chcą siedzieć przy planszy przez bardzo długi czas.

Czy City Tour można przechodzić kilka razy?

Tak. Losowość płytek i rozwijające się scenariusze sprawiają, że kolejne partie mogą wyglądać inaczej. Po poznaniu wszystkich poziomów nadal można wracać do gry i tworzyć własne kombinacje zasad.

Czy warto kupić City Tour dla rodziny?

Tak, szczególnie jeśli szukacie kooperacyjnej gry, która nie znudzi się po kilku partiach. Jej największą zaletą jest stopniowe zwiększanie poziomu trudności, dzięki czemu może służyć zarówno młodszym, jak i starszym dzieciom.

Artykuł City Tour – gra planszowa, która rośnie razem z dzieckiem pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Kubuś i przyjaciele z 2011 roku jest animacją, którą jako jedną z pierwszych pokazałam swojemu synowi. Bardzo lubimy ten film – jego subtelny humor, klasyczną animację i historię, która wydobywa esencję z najmilszego z dziecięcych, literackich bohaterów. 

Kiedy więc dowiedziałam się o komiksie na jego podstawie, bardzo ucieszyła mnie możliwość obejrzenia tej opowiastki ponownie – tym razem jednak w nieco innej formie. 

➜ Tytuł: Kubuś i przyjaciele
➜ Scenariusz: praca zbiorowa
➜ Rysunki: praca zbiorowa
➜ Tłumaczenie: Ewa Karwan-Jastrzębska
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją, dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Wydawnictwo Egmont wydało Kubusia i przyjaciół jako imponujący album w twardej oprawie, z dodatkowo efektownymi barwionymi brzegami. Dlaczego akurat teraz? Nie jest to przypadek, ponieważ w 2026 roku mija dokładnie 100 lat od pierwszego wydania Winnie-the-Pooh A.A. Milne’a. Disney również świętuje w tym roku stulecie bohatera, którego pierwsza literacka przygoda ukazała się dokładnie w październiku 1926 roku.

Kubuś Puchatek z klocków LEGO

Czy Kubuś i przyjaciele jest adaptacją filmu?

Tak – i to bardzo wierną. Oryginalny tytuł publikacji brzmi Disney Winnie the Pooh Cinestory Comic. Cinestory Comic w tej nazwie oznacza rodzaj komiksu, który różni się od tradycyjnej powieści graficznej. Zamiast nowych rysunków wykorzystuje się w nim bowiem kadry pochodzące bezpośrednio z animacji. Stopklatki zostają skomponowane na stronach w komiksową sekwencję, a dialogi umieszcza się w komiksowych dymkach. 

Można więc powiedzieć, że to coś pomiędzy komiksem a filmem storyboardem, ale już po realizacji filmu ;-). Dla nas takie proste rozwiązanie ma sporo uroku. Skoro tak bardzo lubimy film Kubuś i przyjaciele, zupełnie nie przeszkadza nam oglądanie znajomych scen klatka po klatce i powracanie do nich podczas lektury.

Dlaczego film Kubuś i przyjaciele nadal ujmuje?

Animacja z 2011 roku nie próbowała za wszelką cenę unowocześniać Kubusia. Reżyserzy Stephen Anderson i Don Hall bazowali zarówno na prozie Milne’a, jak i klasycznych disneyowskich animacjach. Twórcy pojechali nawet do Ashdown Forest, czyli lasu, który inspirował Stumilowy Las, oraz studiowali oryginalne ilustracje E.H. Sheparda. Zdecydowali się też na tradycyjną, ręcznie rysowaną animację, ponieważ – jak tłumaczył Hall w „Los Angeles Times” – właśnie taki sposób pokazania historii najlepiej pasował do świata Kubusia. 

Film został zainspirowany pięcioma historiami A.A. Milne’a. Odnajdziecie więc tu wątki, w których Kłapouchy gubi ogon, tajemnicza wiadomość Krzysia wywołuje zamieszanie z Bendezarem, a mieszkańcy Stumilowego Lasu wpadają w rozmaite pułapki… zastawiane właściwie przez nich samych. Wszystko spaja oczywiście postać Kubusia, który niezależnie od skali problemów, nie przestaje myśleć o miodku (a właściwie to miotku).

Kubuś Puchatek do czytania i oglądania

Kubuś i przyjaciele w komiksowym wydanie nie zastąpi Wam filmu, ale też nie taka jest jego rola. To raczej jego papierowy odpowiednik, który ponownie pozwoli powrócić do chwil sprzed ekranu, ale też niespiesznie podziwiać każdy kadr i cieszyć się poznawaną fabułką.

Sprawdzi się więc szczególnie u tych czytelników, którzy film już znają i lubią. My do tej grupy zdecydowanie należymy. Możliwość ponownego zanurzenia się w tej konkretnej wersji Stumilowego Lasu, okazała się zaskakująco przyjemnym doświadczeniem.

A barwione brzegi? Są przysłowiową wisienką na torcie tego wydania, które w roku setnych urodzin Kubusia ma wszelkie predyspozycje, żeby trafić nie tylko na półkę dziecka, lecz także dorosłego kolekcjonera. 

Sprawdzajcie dostępność Kubusia i przyjaciół na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ – Kubuś i przyjaciele

Czym jest komiks Kubuś i przyjaciele?

Kubuś i przyjaciele to komiksowa adaptacja filmu animowanego Disneya Winnie the Pooh z 2011 roku. Publikacja wykorzystuje kadry pochodzące z animacji, ułożone w formie komiksowych plansz z dymkami i dialogami.

Czy Kubuś i przyjaciele to komiks na podstawie filmu?

Tak. Album należy do formatu Cinestory Comic, czyli komiksów tworzonych na bazie stopklatek z filmu. Dzięki temu czytelnik może śledzić znaną historię niemal scena po scenie, ale we własnym tempie.

Na jakim filmie oparto komiks Kubuś i przyjaciele?

Komiks powstał na podstawie disneyowskiej animacji Kubuś i przyjaciele z 2011 roku, wyreżyserowanej przez Stephena Andersona i Dona Halla.

O czym jest Kubuś i przyjaciele?

Historia rozgrywa się w Stumilowym Lesie. Kłapouchy gubi ogon, mieszkańcy próbują mu pomóc, a nieporozumienie związane z wiadomością Krzysia prowadzi do kolejnych zabawnych wydarzeń. Jak zwykle ważnym motywem pozostaje również nieustanne poszukiwanie miodu przez Kubusia.

Czy komiks Kubuś i przyjaciele zawiera nowe ilustracje?

Nie w tradycyjnym sensie. Zamiast rysunków przygotowanych specjalnie do komiksu wykorzystano kadry pochodzące bezpośrednio z filmu animowanego. To właśnie odróżnia Cinestory Comic od klasycznej adaptacji komiksowej.

Czy Kubuś i przyjaciele ma barwione brzegi?

Tak. Jedną z cech tego wydania są barwione brzegi, które nadają albumowi bardziej kolekcjonerski charakter i dobrze wpisują się w jubileuszowy rok Kubusia Puchatka.

Ile lat ma Kubuś Puchatek w 2026 roku?

W 2026 roku mija 100 lat od pierwszego wydania książki Winnie-the-Pooh A.A. Milne’a z 1926 roku. Z tego powodu nowe publikacje z Kubusiem pojawiające się w tym roku mają dodatkowy jubileuszowy kontekst.

Czy warto kupić komiks Kubuś i przyjaciele, jeśli dziecko zna już film?

Tak, szczególnie jeśli dziecko lubi tę animację. Komiks pozwala wrócić do znajomych scen, zatrzymać się przy ulubionych momentach i przeżywać historię niespiesznie.

Dla kogo jest komiks Kubuś i przyjaciele?

To propozycja przede wszystkim dla dzieci lubiących Kubusia Puchatka i film Kubuś i przyjaciele, ale także dla dorosłych fanów Disneya oraz kolekcjonerów zainteresowanych jubileuszowym wydaniem z barwionymi brzegami.

Artykuł Kubuś i przyjaciele – komiks z barwionymi brzegami na 100-lecie Puchatka pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jak więc uczyć przedszkolaka angielskiego w domu? Można oprzeć się na dwóch czynnościach, które dzieci i tak lubią robić: wspólnym czytaniu oraz graniu w gry planszowe. W pierwszym przypadku przydadzą się proste książki dwujęzyczne, w drugim – gra, która zachęca do używania konkretnych angielskich zwrotów. Dobrymi przykładami tych dwóch metod są Angielski od dziecka. Zestaw 16 książek dwujęzycznych Ewy Wodzickiej-Dondziłło oraz Potworny angielski dla przedszkolaków Justyny Kesler i Klaudyny Gębackiej.

Jak zacząć uczyć dziecko języka angielskiego w domu?

W przypadku kilkulatka ważnym jest, aby go nie przebodźcować. Ważniejszy od jednorazowej długiej „lekcji” może być więc regularny kontakt z językiem, np. krótka książka przed snem, rozgrywka w planszówkę, powtarzany przy okazji codziennych czynności zwrot czy piosenka.

British Council zaleca w przypadku małych dzieci krótkie, zróżnicowane aktywności, powtarzalność oraz tworzenie prostych rytuałów – może to być właśnie angielska książka przed snem albo gra o stałej porze. Podkreśla również, że dzieci muszą usłyszeć dane słowo lub wyrażenie wiele razy, zanim same zaczną go używać.

Dlatego szukając materiałów do nauki angielskiego dla przedszkolaka, nie zwracałabym uwagi na to, ile słówek obiecują one nauczyć, ale czy pozwalają dziecku na pewnego rodzaju powtarzalność. Przede wszystkim jednak – czy są na tyle interesujące, aby nie znużyć, lub nie zniechęcić dziecka, przy pierwszym kontakcie.

1. Książki dwujęzyczne – angielski zapakowany w historię

Czytanie jest jednym z najprostszych sposobów na oswojenie dziecka z językiem obcym. Słowa nie są wówczas jakimiś abstrakcyjnymi zlepkami litera, ale zostają umieszczone w kontekście – ilustracji, bohaterów oraz sytuacji.

Przedszkolak nie potrzebuje jeszcze wiedzieć, że np. happy jest przymiotnikiem. Powinien jednak wielokrotnie usłyszeć je w szerszym kontekście, pozwalającym zrozumieć, co ono właściwie oznacza.

Angielski od dziecka – 16 książek zamiast jednego podręcznika

Angielski od dziecka Ewy Wodzickiej-Dondziłło jest starannie skomponowanym zbiorem lektur w kolejności od najprostszych do bardziej skomplikowanych, zamkniętym w praktycznym etui. Zestaw zawiera 16 zwięzłych książek dwujęzycznych. Każda koncentruje się na innym temacie bliskim dziecięcej codzienności: przedszkolu, placu zabaw, emocjach, pluszakach, porach roku czy wsi.

Teksty zostały w nich umieszczone zarówno po polsku jak i po angielsku, a najważniejsze słowa oraz zwroty wyróżniono. Do historii dołączono również zadania, natomiast angielskich wersji można posłuchać po zeskanowaniu kodu QR. To bardzo dobry pomysł szczególnie dla rodziców, którzy chcą uczyć dziecko angielskiego, ale sami nie czują się pewnie z wymową.

Każda część zawiera również wskazówki dla dorosłego i pomysły na dalszą zabawę. Autorka, Ewa Wodzicka-Dondziłło, prowadzi zajęcia „Angielskie Bajanie” dla przedszkolaków, wykorzystując storytelling oraz podejście multisensoryczne, więc sporo z jej doświadczenia zostało zawarte w tych książkach.

Zestaw polecam dzieciom w przedziale wiekowym od 3 do 6 lat. W przypadku trzylatków książki mogą służyć przede wszystkim do wspólnego oglądania, słuchania i wychwytywania pojedynczych zwrotów. Natomiast bardziej rozbudowane tomy spokojnie mogą przydać się starszym dzieciom.

Sprawdzajcie dostępność Angielski od dziecka – zestaw 16 książek dwujęzycznych na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

Jak korzystać z książek do nauki angielskiego z przedszkolakiem?

Tego rodzaju dwujęzyczne książki oferują sporo możliwości. Jednego dnia można przeczytać dziecku historię wyłącznie po polsku i dodatkowo wskazać kilka angielskich określeń. Innym razem włączyć nagranie, później wrócić do ilustracji i zapytać: Where is the teddy bear?, Is she happy?, What colour is it?

Dobra książka do nauki angielskiego dla dziecka powinna dawać możliwość wielokrotnego powrotu do języka bez poczucia powtarzania ciągle tych samych ćwiczeń. Sprawdza się w nich historia, ilustracje, audio i dodatkowe aktywności.

2. Gra do nauki angielskiego – język jako część zabawy

Drugi sposób jest jeszcze mniej kojarzący się ze stricte edukacją. Zamiast czytania mamy bowiem potwora, jedzenie, talerzyk i drewniany widelec.

Potworny angielski dla przedszkolaków to gra Justyny Kesler i Klaudyny Gębackiej, przeznaczona dla dzieci od 3. roku życia. Wymyślona w taki sposób, żeby w zabawie brało udział od jednej do czterech osób. Pojedyncza rozgrywka zajmuje około 10–20 minut. W pudełku znajdują się m.in. 32 dwujęzyczne karty na pięciu poziomach trudności, plansza z potworkiem i filcowym brzuszkiem, drewniany widelec, talerzyk oraz 26 elementów z grubszej tekturki.

Trzylatek zamiast być zachęcanym do „ćwiczenia kompetencji komunikacyjnych w języku angielskim”, po prostu musi nakarmić potwora. A że to potwór, który rozumie tylko język angielski? To trzeba się go nauczyć

Potworny angielski – całe zwroty zamiast pojedynczych słówek

Podczas gry dziecko przyswaja tzw. language chunks, czyli gotowe porcje języka – całe zwroty, które może później wykorzystać w komunikacji. Jest to znacząca różnica między nauką pojedynczych słówek, typu „apple – jabłko”, a poznawaniem konstrukcji za pomocą których można komuś coś podać, o coś poprosić czy określić, co się lubi.

Nie trzeba więc najpierw zagłębiać się w gramatykę, żeby powiedzieć jedno zdanie. Dziecko w tym kontekście zapamiętuje język podobnie jak piosenkę, rymowankę albo często słyszane powiedzenie.

Cambridge English wskazuje, że gry mogą być dla maluchów bezpieczną i motywującą przestrzenią do komunikowania się po angielsku. Zabawa pozwala ćwiczyć język. To skuteczny oraz sprawdzony sposób na oswajanie i osłuchiwanie się z angielskim.

W Potwornym angielskim bardzo dobrze sprawdza się właśnie połączenie języka z konkretną czynnością. Mamy potwora, jedzenie (nie do końca w takim standardowym rozumieniu, bo dla potwora jedzeniem mogą być również części garderoby). Zwrot powiązany jest więc z czymś konkretnym i namacalnym. To, co robi dziecko, język opisuje lub umożliwia mu wykonanie danej czynności.

Z tym że warto podkreślić – to nie jest pozycja dla rodziców, którzy nie czują się pewnie w języku angielskim. Żeby gra rzeczywiście sprawiała przyjemność, dorośli powinni posługiwać się choć w podstawowym stopniu tym językiem.

Sprawdzajcie dostępność Potwornego angielskiego dla przedszkolaków na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

Jakie materiały do nauki angielskiego wybrać dla przedszkolaka?

Rodzice wpisujący w wyszukiwarkę „angielski dla dzieci 3 lata”, „książki do nauki angielskiego dla przedszkolaka” czy „gry do nauki angielskiego dla dzieci” trafiają dziś na ogromną liczbę fiszek, aplikacji, kursów, kart pracy i podręczników. Nie po wszystkie warto sięgać.

Na początek szukałabym materiałów, które:

• są dostosowane do krótkiego czasu utrzymywania się koncentracji u kilkulatka,
• wykorzystują tematy znane dziecku z codzienności,
• pozwalają wielokrotnie wracać do tych samych słów i zwrotów,
• łączą angielski z obrazem, ruchem, historią albo zabawą,
• uczą nie tylko pojedynczych słówek, ale też prostych konstrukcji zdań,
• nie wymagają od rodzica płynnej znajomości angielskiego,
• pozwalają zakończyć aktywność, zanim dziecko zdąży się nią zmęczyć.

W przypadku książek szczególnie przydatne są nagrania audio i ilustracje pomagające odczytać sens tekstu. W przypadku gier – jasny kontekst sytuacyjny i powtarzające się zwroty, które pojawiają się przy wykonywaniu kolejnych czynności.

Książki czy gry do nauki angielskiego?

Książka i gra wpływają na trochę inne mechanizmy poznawcze. Podczas czytania dziecko przede wszystkim słucha, obserwuje i oswaja się z językiem w szerszym kontekście. Gra znacznie częściej zachęca je do reakcji: trzeba coś powiedzieć, wybrać, podać, nazwać albo odpowiedzieć.

Dlatego Angielski od dziecka oraz Potworny angielski dla przedszkolaków dobrze pokazuje dwie drogi prowadzące do tego samego celu. Sięgając po jedno i drugie, optymalnie można wykorzystać czas, kiedy młode umysły są najbardziej chłonne na naukę języka.

Dla przedszkolaków poznawanie angielskiego powinno wiązać się przede wszystkim z ciekawą aktywnością. Poznawanie słów czy wyrażeń to coś, co zyskują oni przy okazji.

FAQ – nauka angielskiego dla przedszkolaka

Jak uczyć przedszkolaka angielskiego w domu?

Najlepiej przez krótkie, regularne aktywności. Dobrze sprawdzają się wspólne czytanie książek dwujęzycznych, słuchanie nagrań, proste gry językowe, piosenki oraz powtarzanie zwrotów podczas codziennych czynności.

Od jakiego wieku można zacząć naukę angielskiego z dzieckiem?

Kontakt z językiem obcym można wprowadzać już u małych dzieci – nie ma granicy wieku. U przedszkolaków najważniejsze są osłuchanie z językiem, zabawa, powtarzalność i brak presji na zapamiętywanie dużej liczby słówek.

Jakie materiały do nauki angielskiego są dobre dla trzylatka?

Dla dziecka w wieku 3 lat najlepiej wybierać proste materiały oparte na ilustracjach, zabawie i słuchaniu. Mogą to być książki dwujęzyczne, krótkie nagrania, gry edukacyjne oraz materiały wykorzystujące ruch.

Czy podczas czytania książki dwujęzycznej trzeba tłumaczyć dziecku każde słowo?

Nie. Ważniejsze jest zrozumienie ogólnego sensu historii i stopniowe oswajanie się z językiem. Dziecko może poznawać znaczenie nowych słów dzięki ilustracjom, powtarzającym się zwrotom i kontekstowi.

Czy rodzic musi dobrze znać angielski, żeby uczyć dziecko w domu?

Nie musi znać języka perfekcyjnie. Pomocne są materiały z nagraniami przygotowanymi przez lektorów, dzięki którym dziecko może usłyszeć prawidłową wymowę. Rodzic może przede wszystkim towarzyszyć dziecku w zabawie i wspólnym czytaniu.

Jakie książki do nauki angielskiego wybrać dla przedszkolaka?

Warto szukać książek z prostymi historiami, czytelnymi ilustracjami, powtarzającym się słownictwem i tematami bliskimi codzienności dziecka. Dobrym przykładem jest zestaw Angielski od dziecka, zawierający 16 książek dwujęzycznych o różnym poziomie trudności.

Na czym polega gra Potworny angielski dla przedszkolaków?

To gra językowa dla dzieci od około 3. roku życia, w której nauka angielskiego została połączona z karmieniem potworka i wykonywaniem prostych zadań. Dzieci poznają nie tylko pojedyncze słowa, lecz także całe zwroty przydatne w komunikacji.

Co jest lepsze do nauki angielskiego: książki czy gry?

Najlepiej łączyć obie formy. Książki pomagają dziecku osłuchać się z językiem i poznawać słownictwo w szerszym kontekście, natomiast gry częściej zachęcają do aktywnego reagowania i używania poznanych zwrotów.

Jak zachęcić dziecko do nauki angielskiego, jeśli szybko się nudzi?

Warto zmieniać formy aktywności i kończyć zabawę, zanim dziecko straci zainteresowanie. Jednego dnia może to być książka, kolejnego gra, piosenka albo zabawa z prostymi angielskimi poleceniami. W wieku przedszkolnym najważniejsze jest pozytywne skojarzenie z językiem.

Artykuł Jak uczyć angielskiego w domu? Dwa skuteczne sposoby dla dzieci 3+ pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Ta niezwykle estetyczna gra dla przedszkolaków ma wiele do zaoferowania. Azul Kids jest pierwszą dziecięcą odsłoną popularnej serii stworzonej przez Michaela Kieslinga.  Ukazała się nakładem Wydawnictwa Rebel, a za jej barwną oprawę odpowiada ilustratorka Iris Wincker, znana jako Lemonjuiceday.

➜ Tytuł: Azul Kids (edycja polska)
➜ Autor: Michael Kiesling
➜ Ilustracje: Lemonjuiceday
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2026
➜ Czas gry: ok. 15-20 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Azul Kids – na czym polega ta gra?

Każdy z graczy (a może być ich od 2 do 4 osób) wybiera jedną z dwustronnych planszetek z mozaiką do uzupełnienia. W swojej turze sięgamy do jednej z miseczek i zabieramy wszystkie płytki wybranego rodzaju/koloru, a następnie umieszczamy je na odpowiednich polach na swoim obrazku.

Jeżeli korzystamy z małej miseczki, pozostałe kafelki z niej trafiają do tej dużej, umieszczonej centralnie. Trzeba zwracać więc uwagę nie tylko na własną planszę, ale też obserwować, co pozostawiamy kolejnym osobom. Jeśli natomiast weźmiemy więcej płytek, niż możemy ich wykorzystać, nadmiar przekazujemy następnemu graczowi.

Dziecko dość szybko łapie, że oddając komuś potrzebne płytki, może niechcący przybliżyć go do zwycięstwa. Przy starszych przedszkolakach pojawia się więc już pierwsze świadome obmyślanie strategii: ile kafelków potrzebuję? Co zostanie w miseczce? Czy opłaca mi się zabrać właśnie te?

Czy Azul Kids rzeczywiście będzie odpowiedni dla pięciolatka?

Grałam w Azul Kids już z 3,5-latkiem, a nasze rozgrywki zajmowały około 15-20 minut. Oczywiście nie wykorzystywał on jeszcze wszystkich możliwości gry i nie planował kilku ruchów do przodu, ale bez problemu rozumiał podstawowe zasady, wybierał potrzebne elementy i przede wszystkim pozostawał mocno zainteresowany tym, co dzieje się na stole.

Wiek 4/5+ wydaje mi się więc tym bardziej realistyczny w kontekście tej planszówki, Natomiast, im później – czyli powyżej około szóstego roku życia – usiądzie się do Azul Kids, tym gra stanie się jeszcze ciekawsza. Starsze dzieci włączają bowiem w rozgrywkę już strategiczne myślenie i nie tylko skupiają się na wypełnieniu swojej mozaiki, ale także… ograniu przeciwnika i utrudnieniu mu nieco życia.

Dwa warianty układania mozaiki

W pudełku znajdziemy sześć dwustronnych planszetek, czyli w sumie 12 różnych mozaik. Gra oferuje również dwa warianty: czeladniczy i mistrzowski. W podstawowym chodzi przede wszystkim o jak najszybsze ukończenie własnego obrazka, natomiast drugi zmienia sposób układania i punktowania mozaik.

Różnica poziomów nie jest bardzo znacząca. Nie powiedziałabym nawet, że wariant mistrzowski jest zdecydowanie trudniejszy. Oferuje jednak trochę inne doświadczenie, więc jest to z pewnością miłe urozmaicenie rozgrywki.

Chętnie zobaczyłabym za to więcej samych planszetek. Mozaiki są naprawdę śliczne i aż proszą się o kolejne wzory do wypełnienia.

A jak z wykonaniem?

120 kafelków jest solidnych, gładkich w dotyku i bajecznie kolorowych. Poszczególne rodzaje różnią się nie tylko barwą, ale także kształtem, co może dodatkowo ułatwiać ich rozpoznawanie. 

Dobrze zaprojektowano też samo pudełko. Wkład tworzy sześć stabilnych miseczek, które podczas zabawy pozostają na miejscu i pełnią ważną rolę w rozgrywce. Do zestawu dołączono również bardzo porządny, materiałowy woreczek z logo gry.

Początkowo trochę rozczarowały mnie jedynie dość cienkie planszetki. Okazało się jednak, że ich elastyczność ma pewną zaletę – po skończonej zabawie można je lekko odgiąć i  wygodnie zsunąć płytki prosto do woreczka.

Planszówka dla dzieci, przy której dobrze bawi się cała rodzina

Azul Kids nie jest grą dynamiczną. Losowanie i dokładanie kafelków trochę zajmuje, więc trzeba cierpliwie czekać na swoją kolej. To urocza, niespieszna i wręcz relaksacyjna planszówka. Przy okazji zabawy dziecko ćwiczy także szybkie liczenie w pamięci, małą motorykę, rozpoznawanie kształtów oraz podstawowe planowanie. 

To, co jednak spodoba się i dzieciom i dorosłym, to uczucie satysfakcji, kiedy cały obrazek jest już pokryty mozaiką. Ma się wrażenie dobrze wykonanego zadania.  

Do tego Azul Kids jest na tyle pięknie wydany, że bez wahania widzę go również jako prezent dla przedszkolaka. Polecam do rodzinnych rozgrywek.

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo:

FAQ – Azul Kids

Od jakiego wieku jest Azul Kids?

Choć na stronie wydawnictwa i na pudełku znajdzie informacje o rekomendacji Azul Kids dla dzieci od 5. roku życia – ja polecam ją już młodszym graczom. Przy wsparciu dorosłego z podstawowymi zasadami może poradzić sobie już 3,5–4-latek.

Ile osób może grać w Azul Kids?

W Azul Kids może grać od 2 do 4 osób.

Na czym polega Azul Kids?

Gracze wybierają kolorowe kafelki z miseczek i układają je na swoich planszetkach, tworząc mozaiki. Trzeba przy tym obserwować, jakie elementy zostawia się innym i czy nadmiar płytek nie pomoże przeciwnikowi.

Czy Azul Kids jest trudne dla pięciolatka?

Nie. Podstawowe zasady są proste i intuicyjne, dlatego pięciolatek powinien sobie z nimi poradzić. Starsze dzieci mogą dodatkowo zacząć świadomie planować ruchy i obserwować strategie innych graczy.

Czy Azul Kids ma różne poziomy trudności?

Tak. Gra oferuje dwa warianty rozgrywki: czeladniczy i mistrzowski. Nie różnią się one drastycznie poziomem trudności, ale dają trochę inne doświadczenie i sposób planowania.

Czy Azul Kids nadaje się na prezent?

Tak. Gra jest bardzo estetyczna, ma solidne, kolorowe kafelki, wygodny podajnik i dobrej jakości materiałowy woreczek. Dobrze sprawdzi się jako prezent dla przedszkolaka lub dziecka rozpoczynającego przygodę z planszówkami.

Czy Azul Kids to dobra pierwsza gra strategiczna dla dziecka?

Może nią być. Zasady są przystępne, ale pozwalają stopniowo wprowadzać myślenie strategiczne, szczególnie u dzieci od około 5–6 lat.

Artykuł Azul Kids – recenzja gry planszowej dla przedszkolaków. Stwórzmy mozaikę pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Przez wiele lat symbolem londyńskiego muzeum był zresztą Dippy – pełnowymiarowy odlew szkieletu diplodoka, który witał odwiedzających Hintze Hall od 1979 do 2017 roku. Dzisiaj pod sklepieniem hali znajduje się 25-metrowy szkielet płetwala błękitnego, jednak idea pozostała podobna: nauka powinna robić wrażenie również za sprawą skali. 

Tym tropem podąża właśnie Dinozaurium pop-up. Muzeum Dinozaurów.

➜ Tytuł: Dinozaurium pop-up. Muzeum Dinozaurów
➜ Seria: W Muzeum
➜ Tekst: Chris Wormell
➜ Ilustracje: Chris Wormell
➜ Tłumaczenie: Karolina Iwaszkiewicz
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Seria W Muzeum, ale dla młodszych dzieci

Ta książka z rozkładanymi, papierowymi konstrukcjami Richarda Fergusona oraz z ilustracjami Chrisa Wormella należy do popularnej serii Wydawnictwa Dwie Siostry W Muzeum. Na stronie pisałam już między innymi o Insektarium, Fungarium, Anatomicum oraz Oceanarium z tego cyklu.

Tym razem formuła jest jednak wyraźnie inna. Dinozaurium pop-up posiada mniej stron, mniejszy format i zostało przygotowane przede wszystkim z myślą o młodszych odbiorcach. W środku znalazło się wiele gatunków prehistorycznych gadów, z których kilka otrzymało swoją przestrzenną formę. Tekst został skrócony i uproszczony, a duże muzealne rozkładówki zastąpiono trójwymiarowymi konstrukcjami.

Brachiozaur wychodzi z książki

Już na pierwszej rozkładówce wita nas jeden z najbardziej imponujących bohaterów – brachiozaur. I to wita w pełnej krasie, bo dosłownie wyskakuje na czytelników, wyciągając długą szyję ponad strony. Dalej mamy mini rozdziały skupione wokół charakterystycznych cech wyglądu dinozaurów: tych o długich szyjach, tych z hełmami, rogami i kołnierzami, dinozaurów o potężnych pancerzach czy też gadów z płetwami lub skrzydłami. Każda z rozkładówek zawiera kilka przykładów, trójwymiarowy, przestrzenny model dinozaura oraz oczywiście – masę ciekawostek. 

Podoba mi się w Dinozaurium pop-up brak przesadności w podawaniu detali – a jeśli już, to twórcy tej pozycji posługują się raczej analogicznymi przykładami, niż aptekarską precyzją. Na przykład zamiast pisać jak długi był patagotytan w metrach, podają, że mierzył tyle co trzy autobusy stojące jeden za drugim. Przedszkolak nie wie ile to naście metrów, ale już bardzo dobrze potrafi sobie zwizualizować stojące w korku duże pojazdy.

Książka o dinozaurach na prezent

Ilustracje Wormella świetnie pasują do muzealnej koncepcji całej serii. Artysta specjalizujący się w drzeworycie i linorycie, pracuje również techniką cyfrowego grawerunku, dlatego ukazane przez niego zwierzęta przywołują na myśl stare ryciny przyrodnicze. Zawierają sporo detali, jednocześnie będąc przystępnymi nawet dla najmłodszych. 

Dinozaurium pop-up może być więc świetną książką o dinozaurach dla przedszkolaka – szczególnie takiego, który dopiero rozpoczyna swoją fascynację prehistorycznymi gadami. Nie przytłacza wiedzą, oferuje sporo rzeczy do oglądania i jednocześnie wykorzystuje trójwymiarowe modele jako sposób pokazania skali i budowy tych zwierząt.

Nie trzeba więc lecieć do Londynu i słono płacić za bilet, żeby… poczuć się jak w muzeum, ale we własnym domu. Z zainteresowaniem będę przyglądać się kolejnym pozycjom z tej serii.

Sprawdzajcie dostępność Dinozaurium pop-up na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – Dinozaurium pop-up

Dla jakiego wieku jest Dinozaurium pop-up. Muzeum Dinozaurów?

Polecam tę książkę dzieciom od 4. roku życia. Najlepiej sprawdzi się u przedszkolaków i młodszych dzieci, które interesują się dinozaurami albo dopiero zaczynają je poznawać.

Czy Dinozaurium pop-up to dobra książka o dinozaurach dla przedszkolaka?

Tak. Krótkie ciekawostki, duże ilustracje i przestrzenne elementy nie przytłaczają nadmiarem wiedzy. Informacje są podawane w obrazowy sposób, dzięki czemu łatwiej zrozumieć między innymi rozmiary prehistorycznych zwierząt.

Czym różni się Dinozaurium pop-up od zwykłego Dinozaurium?

Wersja pop-up jest mniejsza, bardziej zwięzła i przygotowana z myślą o młodszych odbiorcach. Zamiast rozbudowanego albumu otrzymujemy 12-stronicową książkę z przestrzennymi konstrukcjami.

Czy Dinozaurium pop-up nadaje się na prezent dla dziecka?

Tak, szczególnie dla dziecka zainteresowanego dinozaurami. Przestrzenne konstrukcje sprawiają, że książka jest efektowna i może być ciekawszym prezentem niż tradycyjny atlas czy encyklopedia.

Czy Dinozaurium pop-up może być pierwszą książką o dinozaurach?

Jak najbardziej. Nie wymaga wcześniejszej wiedzy i skupia się na najbardziej charakterystycznych cechach prehistorycznych zwierząt. Może więc stanowić dobre wprowadzenie przed bardziej rozbudowanymi atlasami i encyklopediami.

Artykuł Seria „W Muzeum” dla przedszkolaków. Dinozaurium w wersji pop-up pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

A jednak, Helen Mortimer zrobiła. Ukochane baśnie. Opowieści dla kogoś wyjątkowego, ukazały się w Polsce nakładem Wydawnictwa Heritage by Levyz. Mamy tu do czynienia z klasycznymi historiami opowiedzianymi na nowo, ale bez przenoszenia ich do współczesnego świata technologii czy futurystycznych miast. Mortimer uwspółcześnia je przede wszystkim w języku, sposobie przedstawiania relacji oraz wrażliwości na kwestie, do których dawniej podchodzono nieco inaczej.

➜ Tytuł: Ukochane baśnie
➜ Adaptacja: Helen Mortimer
➜ Zdjęcia, ilustracje: Lars Van De Goor, Gabriella Barouch
➜ Tłumaczenie: Maria Kabat-Krzosek
➜ Wydawnictwo: Levyz, Heritage by Levyz
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czy klasyczne baśnie trzeba zmieniać?

Na pewno można, przecież robiono to od zawsze. Baśnie wyrosły przecież z tradycji ustnej, były przekazywane z pokolenia na pokolenie, przekształcane, skracane, rozwijane i dostosowywane do odbiorców. Nie stanowiły też początkowo osobnej kategorii literatury przeznaczonej wyłącznie dla dzieci. 

Historie, które dziś kojarzymy przede wszystkim z dzieciństwem, funkcjonowały w kulturze znacznie szerzej i dopiero z czasem zostały złagodzone, uporządkowane oraz dostosowane do młodszych słuchaczy.

Dlatego w przypadku Ukochanych baśni warto postawić bardziej precyzyjne pytanie: jak zmieniać baśnie, żeby zachować ich rdzeń i charakter, a jednocześnie dostosować do współczesnych realiów. Helen Mortimer nie wywraca baśniowego świata do góry nogami. Czasami zmiany są kosmetyczne, ale okazują się zaskakująco znaczące dla całego odbioru historii. Morały pozostają właściwie te same, tylko zmieniają się szczegóły.

Jaś i Małgosia nadal przekonują się, jak zgubne może być bezgraniczne zaufanie do nieznajomych i przyjmowanie od nich słodyczy. Z kolei Brzydkie Kaczątko niezmiennie pozostaje opowieścią o krzywdzie wynikającej z oceniania innych przez pryzmat wyglądu, pochodzenia czy wizualnych różnic. 

Autorka poddaje raczej pod rozważanie, które elementy są zbędne w tych opowieściach.

Zła macocha nie jest konieczna

Jedną z najbardziej widocznych zmian jest odejście od figury bezwzględnej matki lub złej macochy. Ten zabieg wydaje mi się szczególnie sensowny, bo stereotyp złośliwej macochy jest jednym z najbardziej uporczywych baśniowych schematów, który dawno wyszedł poza ramy opowieści. 

Kobiety funkcjonujące w roli macoch nadal mierzą się z kulturowymi wyobrażeniami utrwalanymi między innymi właśnie przez baśnie. Tymczasem dla wielu współczesnych dzieci rodzina patchworkowa jest naturalną częścią ich życia. Nie widzę więc powodu, dla którego pojawienie się nowej partnerki ojca miałoby automatycznie oznaczać, że w historii potrzebna jest antagonistka.

Najlepiej widać to w Jasiu i Małgosi, ale także w Kopciuszku. W tej wersji nie ma macochy, są natomiast starsze siostry, ich zazdrość, pomiatanie młodszą dziewczyną oraz bierność samego Kopciuszka, który przez długi czas pozwala innym przypisywać sobie określoną rolę. Dzięki temu historia zaczyna opowiadać również o stawianiu granic, odnajdywaniu własnej wartości i wychodzeniu z pozycji osoby, która przyjmuje każdą narzuconą jej łatkę.

Co równie ciekawe – nie ma tutaj ślubu. Kopciuszek spotyka księcia, bohaterowie ponownie się odnajdują, ale szczęśliwe zakończenie nie sprowadza się do tego, że dziewczyna staje się czyjąś żoną. Baśń niczego przez to nie traci. Wręcz przeciwnie, jej finał staje się mniej oczywisty i nie sprowadza całej przemiany bohaterki wyłącznie do znalezienia sobie odpowiedniego mężczyzny.

Królowa Śniegu prawie bez Królowej Śniegu

Musicie mieć na uwadze, że Ukochane baśnie to skrótowe przedstawienia znanych historii. Najbardziej widać to w Królowej Śniegu, co zresztą trudno uznać za zaskoczenie. Oryginalna baśń Hansa Christiana Andersena jest długa, rozbudowana i składa się z siedmiu części, więc zmieszczenie jej na kilku rozkładówkach wymagało wyjątkowo mocnej selekcji.

Efekt jest jednak interesujący, bo tytułowa Królowa Śniegu niemal znika z tej baśni. Przestaje dominować nad opowieścią jako wielka antagonistka, której należy się bać, a na pierwszy plan zdecydowanie mocniej wysuwa się Gerda. Dzięki temu można skupić się na jej determinacji, odwadze oraz uporze w poszukiwaniu Kaja. Choć tytuł pozostaje ten sam, to już nie jest opowieść o groźnej Królowej Śniegu, ale historia o dziewczynce gotowej poświęcić bardzo wiele, by odnaleźć kogoś bliskiego.

Tego typu skróty mają oczywiście swoją cenę. Osoba przywiązana do pełnych, literackich wersji baśni Andersena dostrzeże, że sporo tutaj pominięto. Trzeba jednak pamiętać, że Ukochane baśnie nie zastępują oryginałów. To raczej pierwsze spotkanie z klasyką albo propozycja dla dzieci, dla których te bardziej rozbudowane wersje okazały się mało przystępne.

Czerwony Kapturek i fatalny PR wilków

Najbardziej urocza jest dla mnie bohaterka z Czerwonego Kapturka. Burza loków może zwiastować, że będziemy mieć tu do czynienia z bardziej asertywną odtwórczynią głównej roli niż dotychczas. Podobnie jednak jak w Jasiu i Małgosi, czytelnie wybrzmiewa ostrzeżenie przed nadmiernym zaufaniem do nieznajomych. Pojawia się równocześnie też drugi, wyjątkowo aktualny morał: obcym osobom nie należy zdradzać wszystkiego o sobie, swoich planach i miejscu, do którego właśnie zmierzamy.

Nie wiem tylko, dlaczego kolejne pokolenia autorów tak bardzo upierają się przy wilku. Czerwony Kapturek od setek lat robi prawdziwym wilkom wyjątkowo zły pijar i naprawdę nic by się nie stało, gdyby któregoś dnia zastąpił go po prostu jakiś potwór.

Spojler będzie jednak uspokajający: nikt nie zjada tutaj ani babci, ani Czerwonego Kapturka. Dziewczynka nie zostaje też sprowadzona do roli bezradnej ofiary oczekującej na ratunek, tylko sama bierze sprawy we własne ręce.

Podobnie potraktowano Śpiącą Królewnę. I tak, oczywiście – nie ma całowania śpiącej dziewczyny bez jej zgody. To przykład niewielkiej, ale znaczącej zmiany, bo właściwie cały fundament opowieści może pozostać nienaruszony bez romantyzowania pocałunku złożonego osobie, która nawet nie wie, że jest całowana.

Zresztą sama potrzeba pilnowania jednej „prawdziwej” wersji baśni jest trochę przewrotna. Śpiąca Królewna, podobnie jak wiele innych klasycznych historii, funkcjonowała w różnych wariantach, które na przestrzeni wieków znacznie się od siebie różniły. Mortimer robi więc w gruncie rzeczy to samo, co kolejni opowiadacze przed nią – dostosowuje znaną historię do odbiorców żyjących w innych czasach.

Baśnie, które wyrastają z natury

Ukochane baśnie mają jeszcze jeden, bardzo mocny wyróżnik – warstwę wizualną. Przyjrzyjcie się ilustracjom naprawdę uważnie i wytężcie wzrok, bo część tego, co widzicie, wcale nie została narysowana.

Podstawę wielu rozkładówek stanowią fotografie Larsa van de Goora, do których Gabriella Barouch dorysowała bohaterów oraz elementy baśniowej scenografii. To koncepcja polegająca na połączeniu fotografii prawdziwego świata z ilustracją.

Wybór Larsa van de Goora nie jest przypadkowy. Holenderski fotograf od lat fotografuje lasy i drzewa w taki sposób, że rzeczywisty krajobraz zaczyna przypominać miejsce istniejące gdzieś pomiędzy naturą a baśniową krainą. 

Ten pomysł jest mi wyjątkowo bliski, bo sama wpadłam na podobny kilka lat temu przy pracy nad Uliczką Siedmiu Mikołajów. Fotografię można potraktować jak gotową scenę, a później wprowadzić do niej bohaterów i elementy, których nigdy naprawdę tam nie było. Efekt bywa niezwykle sugestywny.

W Ukochanych baśniach sprawdza się idealnie. Las jest nie tylko dekoracją, ale staje się prawdziwą przestrzenią, z której te historie wyrastają – trudno bowiem o bardziej naturalne środowisko dla baśni. To przecież właśnie ciemne ścieżki, drzewa, polany, skalne zakamarki czy światło przebijające przez korony od zawsze tworzyły ich najbardziej charakterystyczną scenografię.

Z kolei Gabriella Barouch gościła już na mojej stronie przy okazji książki Może Kobiego Yamady, a jej zachwycające, bardzo szczegółowe ilustracje trudno pomylić z pracami kogoś innego. 

Ukochane baśnie jako trafiony pomysł na prezent

Nie sposób pominąć również samego wydania. Duży format, płócienny grzbiet przechodzący na okładkę, bardzo dużo uszlachetnień złotą folią i cudowna retro wyklejka w romby sprawiają, że jest to jedna z tych książek, które od pierwszego spojrzenia wyglądają jak gotowy pomysł na prezent.

Na szczęście nie kończy się wyłącznie na efektownym opakowaniu. Za piękną formą stoi konkretny pomysł na klasykę i próba odpowiedzi na pytanie, które wraca właściwie przy każdej współczesnej reinterpretacji: czy stare baśnie należy zostawić dokładnie takimi, jakimi je pamiętamy, czy jednak można pozwolić autorom na lekkie modyfikacje?

Po lekturze Ukochanych baśni coraz bardziej skłaniam się ku temu drugiemu rozwiązaniu. Kopciuszek wciąż zachowuje cechy Kopciuszka – tyle że bez organizowanego w pośpiechu wesela, Śpiąca Królewna zostaje obudzona delikatnym dotknięciem ramienia, a zła macocha znika na rzecz kochających, tęskniących za dziećmi rodziców.

Baśnie przetrwały setki lat nie dlatego, że z oddaniem powtarzano ich pierwotne wersje co do słowa. Przetrwały właśnie dlatego, że kolejne pokolenia opowiadały je po swojemu. Ukochane baśnie nie zastępują dawnych wersji lubianych historii, ale pozwalają spojrzeć na nie z perspektywy dzieci wychowywanych dzisiaj. Polecam je odbiorcą powyżej 4 lat.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Levyz.

FAQ – Ukochane baśnie

O czym jest książka Ukochane baśnie?

Ukochane baśnie Helen Mortimer to zbiór ośmiu klasycznych opowieści przedstawionych w skróconych i nieco uwspółcześnionych wersjach.

Jakie baśnie znajdują się w książce Ukochane baśnie?

W zbiorze znalazło się osiem historii: Czerwony Kapturek, Śpiąca Królewna, Brzydkie Kaczątko, Jaś i Małgosia, Kopciuszek, Królowa Śniegu, Roszpunka oraz Żabi Król.

Czym Ukochane baśnie różnią się od klasycznych wersji?

Helen Mortimer zachowuje najważniejsze motywy i morały znanych historii, ale zmienia niektóre elementy zgodnie ze współczesną wrażliwością. W jej wersjach nie ma m.in. pocałunku Śpiącej Królewny bez jej zgody, Kopciuszek nie musi brać ślubu, a stereotyp złej macochy przestaje być niezbędnym elementem opowieści.

Kto zilustrował książkę Ukochane baśnie?

Warstwa wizualna książki powstała dzięki współpracy fotografa Larsa van de Goora i ilustratorki Gabrielli Barouch. Fotografie prawdziwych lasów i krajobrazów połączono z dorysowanymi bohaterami oraz baśniowymi elementami, dzięki czemu ilustracje znajdują się na granicy fotografii i malarstwa.

Czy Ukochane baśnie nadają się na pierwsze spotkanie dziecka z klasycznymi baśniami?

Tak. Historie są mocno skrócone, pozbawione części najbardziej drastycznych elementów i opowiedziane przystępnym językiem, dlatego mogą być dobrym wprowadzeniem do klasycznych baśni. Nie zastępują jednak pełnych tekstów Andersena czy braci Grimm, po które warto sięgnąć później.

Czy Ukochane baśnie są dobrym pomysłem na prezent?

Tak, również ze względu na efektowne wydanie: duży format, płócienny grzbiet, złote uszlachetnienia, dekoracyjną wyklejkę oraz niezwykłe połączenie fotografii z ilustracją. To książka, która może zainteresować zarówno dziecko, jak i dorosłego oglądającego ją razem z nim.

Artykuł Czy klasyczne baśnie warto opowiadać na nowo? Recenzja „Ukochanych baśni” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jedno będzie duszą towarzystwa na szkolnym balu, a drugie będzie wolało trzymać się na uboczu. Jedno ucieszy się z przyjęcia-niespodzianki, wspólnego śpiewania oraz uścisków – z kolei dla innego dokładnie te same atrakcje mogą okazać się przytłaczające. Ważne, żeby starać się tych różnic i samych dzieciaków nie oceniać.

➜ Tytuł: Kosma i Królik
➜ Autorka: Bianca Okońska
➜ Ilustracje: Michalina Kwiecińska
➜ Wydawnictwo: Labreto
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O dziecku, które poznaje świat na własnych zasadach, opowiada Kosma i Królik – ważna książka Bianki Okońskiej (bian.okonska na Instagramie) z ilustracjami Michaliny Kwiecińskiej. To debiut autorki w kategorii literatury dziecięcej.

Kosma i Królik – jedna zabawka, dwoje różnych dzieci

Kosma ma burzę blond włosów, chodzi do przedszkola, a jego najulubieńszą maskotką na całym świecie jest Królik. Chłopiec dostał go niejako „w spadku” po starszej siostrze Poli.

Lepiej poznajemy Kosmę właśnie z perspektywy pluszowej zabawki. Królik pamięta bowiem, jak wyglądała zabawa z Polą – była żywiołowa, pełna ruchu, muzyki i spontaniczności. Z Kosmą wszystko jest trochę inne. Chłopiec w inny sposób odpoczywa, inaczej się bawi, inaczej reaguje na otoczenie i okazuje bliskość.

Tego rodzaju narracja – z perspektywy obiektywnej maskotki – bardzo dobrze pokazuje, że nawet dzieci wychowywane w tej samej rodzinie, nie muszą lubić tego samego, ani nawet nie muszą zachowywać się podobnie.

Każde dziecko poznaje świat inaczej

Wystarczy spojrzeć na jedną ze scen w Kosmie i Króliku, której akcja rozgrywa się na placu zabaw. Dla wielu dzieci miejsce z huśtawką, karuzelą i czasami piaskownicą jest przestrzenią swobodnej zabawy. Dla Kosmy oznacza jednak również mnóstwo intensywnych bodźców. Chłopiec radzi sobie z nimi zakładając słuchawki, które pomagają mu trochę odciąć się od hałasu. 

Tutaj pojawia się także wątek nauczyciela wspomagającego – nie pamiętam, żebym czytała o nim w jakiejś książce dla dzieci, a przecież to bardzo ważna postać w przedszkolu i szkole.

Tego rodzaju zachowanie pokazuje sposób funkcjonowania dziecka w spektrum. Kosma nie musi się nauczyć ignorować wszystkiego, co mu przeszkadza, żeby móc korzystać z przestrzeni tak jak inni. Czasami wystarczy znaleźć rozwiązanie, dzięki któremu będzie czuł się w niej bezpieczniej.

Podobnie jest z dotykiem. Nie każde dziecko lubi być ściskane, całowane czy przytulane na powitanie. Nie oznacza to, że kogoś nie lubi albo chce zrobić mu przykrość. Autorka przywołuje kilka ważnych przykładów, które mogą służyć za wzór dla otoczenia dzieci podobnych do bohatera. Nie można obrażać się na kolegę tylko dlatego, że nie chce się przytulić. Nie trzeba też przekonywać go, że przecież „wszyscy tak robią” i zmuszać do dotyku.

Urodziny też można świętować po swojemu

Kolejny przykład? Czwarte urodziny Kosmy. Chłopiec woli świętować je spokojnie, w domu i na własnych zasadach – bez wielkiego przyjęcia, tłumu gości czy uścisków. Przy okazji, aż samo nasuwa mi się pytanie, dla kogo organizowane są dziecięce urodziny. Nieraz widziałam na TikToku czy Instagramie roczki wyprawiane z rozmachem i na skalę wesel. 

Czasami tak bardzo chcemy uważać się za dobrych rodziców, że możemy przy okazji przeoczyć samo dziecko, które nie chce do końca uczestniczyć w tym obrazie idealnego dzieciństwa. Tymczasem brak hucznego przyjęcia nie sprawia, że urodziny Kosmy są mniej wyjątkowe. Jest to dokładnie to, czego chłopiec potrzebował. Jeżeli będziemy rozumieć dziecko i jego potrzeby, ono będzie szczęśliwe – taki właśnie płynie morał z tej książki.

Książka o akceptacji, a nie zmienianiu dziecka

Najważniejszą formą wsparcia, jaką otrzymuje Kosma, okazuje się zgoda na to, żeby był sobą. Narracja Królika i właściwie sam Królik dochodzi do wniosku, że chłopiec nie musi bawić się jak Pola. Nie musi lubić hałasu, pozwalać się przytulać ani uczestniczyć w sytuacjach, które sprawiają mu dyskomfort.

Kosma i Królik nawiązuje do funkcjonowania dziecka w spektrum, ale nie próbuje nikogo diagnozować. Kosma pozostaje przede wszystkim Kosmą – konkretnym chłopcem z własnymi upodobaniami, granicami i sposobem odbierania świata.

Właśnie dlatego ta historia może przydać się nie tylko dzieciom w spektrum i ich bliskim. Może pomóc także kolegom, koleżankom czy rodzeństwu zrozumieć, że ktoś nie musi robić tego, co my, żeby można było się z nim przyjaźnić. Bliskość można bowiem okazywać na wiele sposobów. 

Kosma i Królik to wartościowa, pełna uroku opowiastka, która uwrażliwia, uczy empatii oraz pokazuje, że każde dziecko ma prawo do tego, żeby być inne. Polecam ją dzieciom już powyżej 3 lat. Możecie po nią sięgać w formie tradycyjnej, ale także w formie słuchowiska na LEGIMI (czyta: Jan Marczewski).

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwo Labreto.

FAQ – Kosma i Królik

O czym jest książka Kosma i Królik?

Kosma i Królik to książka o dziecku, które doświadcza świata inaczej niż jego starsza siostra. Historia pokazuje, że dzieci mogą mieć różne potrzeby, granice i sposoby okazywania emocji, a każda z tych różnic zasługuje na akceptację.

Czy Kosma i Królik opowiada o dziecku w spektrum autyzmu?

Tak. Kosma jest dzieckiem w spektrum autyzmu, a książka pokazuje jego codzienne funkcjonowanie między innymi poprzez reakcje na hałas, dotyk, zabawę czy sytuacje społeczne.

Dla jakiego wieku jest książka Kosma i Królik?

To książka skierowana przede wszystkim do młodszych dzieci, które mogą dzięki niej lepiej zrozumieć, że ich rówieśnicy nie zawsze zachowują się, bawią i okazują bliskość w taki sam sposób.

Czego uczy książka Kosma i Królik?

Książka uczy akceptacji różnic, szacunku dla granic innych osób oraz tego, że nie istnieje jeden właściwy sposób zabawy, okazywania uczuć czy przeżywania codziennych sytuacji.

Czy Kosma i Królik może pomóc dzieciom zrozumieć autyzm?

Tak. Historia może być dobrym punktem wyjścia do rozmowy o spektrum autyzmu, różnicach sensorycznych i potrzebach innych dzieci, bez sprowadzania bohatera wyłącznie do diagnozy.

Artykuł Kosma i Królik – książka o tym, że każde dziecko jest inne pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Dziewczynka, która zbierała gwiazdy
➜ Tekst: Ewa Dahlig
➜ Ilustracje: Marta Dahlig
➜ Wydawnictwo: Tumilu
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Dziewczynka, która zbierała gwiazdy – nowa książka od Tumilu

Wydawnictwo Tumilu powraca z niezwykle wartościową pozycją, która pozwala się zatrzymać i zastanowić – nie tylko dzieciom, ale też rodzicom. Dziewczynka, która zbierała gwiazdy stworzona przez Ewę oraz Martę Dahlig, jest młodszą siostrą Chłopca, który zniknął – równie poetyckiej książki, w której młody bohater musi odnaleźć własny głos, by wyrazić siebie.

Pierwszoplanową postacią nowej publikacji jest dziewczynka. Boi się, czy rodzice nie przestaną jej kochać, gdy pewnego dnia coś jej nie wyjdzie. Gdy nie będzie miała już sił, żeby tak bardzo się starać jak dotychczas.

Kiedy dziecko chce zasłużyć na miłość

Wszystko zmienia się gdy nadchodzą wakacje. Dziewczynka ma nadzieję, że dumni z jej wyników w nauce rodzice, spędzą z nią czas nad morzem. Zamiast tego wysyłają córkę do dziadka. Dziewczynka nie potrafi się tam odnaleźć – dziadek nie pyta jej o szkołę, oceny czy osiągnięcia. Zachęca ją jednak, żeby przyjrzała się swoim emocjom i spróbowała przenieść je na kartkę.

W Dziewczynce, która zbierała gwiazdy wszystko, co robi główna bohaterka, początkowo ocenia przez pryzmat tego, czy rodzice będą z niej dumni. Jej decyzje oraz wybory podporządkowane są potrzebie przypodobania się mamie i tacie oraz bycia zauważoną.

W tej opowiastce na pograniczu snu oraz jawy czytelnicy otrzymują prostą, a zarazem niezwykle sugestywną historię o tym, że karmienie się wyłącznie komplementami jest krótką drogą do uzależnienia się od aprobaty innych. Warto robić rzeczy, próbować czegoś nowego – nie dlatego, że ktoś nas za to pochwali, ale dlatego, że po prostu czujemy taką potrzebę.

Podobnie z miłością. Nie musisz mieć zasług, nie musisz wciąż błyszczeć i jaśnieć.
Wystarczy, że jesteś – a jesteś jedyna – i za to ktoś kocha cię właśnie.

Ewa Dahlig, Marta Dahlig, Dziewczynka, która zbierała gwiazdy

Droga, która zmienia sposób myślenia

Na przykładzie dziewczynki, jej spotkania z Wężogonem, a następnie wędrówki ze złocistym jajem, dzieci wyraźnie mogą dostrzec zależności między tym, co powinno się liczyć, a tym, co na dłuższą metę nie ma większego znaczenia lub nawet może być szkodliwe.

Podobnie ta, jak i poprzednia książka z serii, pod względem wizualnym i narracyjnym przypominają grę przygodową. Bohater ma do przejścia pewną drogę, podczas której stopniowo zmienia się jego punkt widzenia i zaczyna dostrzegać to, co wcześniej mu umykało. 

Taka forma lektury może przekonać do siebie te dzieci, które więcej czasu poświęcają animacjom niż książkom. Zabieg ten sprawia również, że bardzo wyraźnie widać przemianę bohaterki, wskutek której zaczyna ona patrzeć na siebie zupełnie inaczej.

Książka, która daje przyzwolenie na niedoskonałość

Ta książka daje przyzwolenie na bycie niedoskonałym. Przypomina, że popełnianie błędów, przegrywanie czy po prostu pozwolenie sobie na odpoczynek jest naturalną częścią życia. Nie można ciagle stać na podium, ale powinno się być dumnym z każdej swojej próby zrobienia czegoś dla siebie.

Dziewczynka, która zbierała gwiazdy to opowieść także o tym, że każdy zasługuje na miłość. Nie trzeba być grzecznym, wybitnym, albo ciężko pracować, żeby być kochanym. Każde dziecko powinno to wiedzieć.

Czy warto przeczytać Dziewczynkę, która zbierała gwiazdy?

Sięgając po tę książkę, nastawcie się na moc wzruszeń. Dajcie sobie czas na rozmowę, zachwyty nad wierszowanym tekstem i ilustracjami. Ta pozycja jest prawdziwym przeżyciem. Polecam ją dzieciom powyżej 6 lat.

Najważniejsze jest jednak to, co zostaje w głowach po lekturze: świadomość, że wartość dziecka nie jest uzależniona od liczby sukcesów. Można się pomylić, przegrać, czegoś nie umieć, czasem nie mieć siły – i nadal zasługiwać na tę samą miłość. W świecie, który bardzo wcześnie zaczyna dzieci oceniać i porównywać, takie przypomnienie wydaje mi się szczególnie potrzebne oraz ważne.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwo Tumilu.

FAQ – Dziewczynka, która zbierała gwiazdy

O czym jest książka Dziewczynka, która zbierała gwiazdy?

To poetycka opowieść o dziewczynce, która bardzo chce spełniać oczekiwania rodziców i boi się, że przestanie zasługiwać na ich miłość, jeśli coś jej nie wyjdzie. Książka pokazuje, że wartość dziecka nie zależy od ocen, sukcesów ani pochwał.

Dla jakiego wieku jest Dziewczynka, która zbierała gwiazdy?

Książka jest odpowiednia dla dzieci od około 6. roku życia. Dobrze sprawdzi się także przy wspólnym czytaniu z rodzicem, ponieważ porusza temat presji, perfekcjonizmu, ocen i potrzeby akceptacji.

Czy Dziewczynka, która zbierała gwiazdy opowiada o perfekcjonizmie?

Tak. Bohaterka początkowo ocenia swoje działania przez pryzmat tego, czy rodzice będą z niej dumni. Historia pokazuje, jak łatwo uzależnić poczucie własnej wartości od sukcesów i aprobaty innych.

Jakie tematy porusza książka Dziewczynka, która zbierała gwiazdy?

Książka porusza temat presji, lęku przed porażką, potrzeby bycia zauważonym, odpoczynku, samoakceptacji i bezwarunkowej miłości. Przypomina też, że popełnianie błędów jest naturalną częścią życia.

Czy książka nadaje się do rozmowy z dzieckiem o ocenach i porażkach?

Tak. To dobry punkt wyjścia do rozmowy o tym, że nie trzeba być najlepszym, żeby zasługiwać na miłość i uwagę. Może pomóc dzieciom, które źle znoszą błędy, porównują się z innymi albo mocno przeżywają oceny.

Artykuł Nie musisz być najlepszy, żeby zasługiwać na miłość – recenzja książki od Tumilu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Dokładnie tak zrobiła bohaterka urokliwej i humorystycznej książki Mój pies i ja Luki Tortolini z ilustracjami Felicity Sali. Wystarczy rzucić okiem na okładkę, żeby bardzo szybko uświadomić sobie, że coś tu – kolokwialnie mówiąc – nie gra.

Choć tytuł przekonuje, że to książka z psem w fabule, na ilustracjach zdecydowanie nie widać psa. Może jednak jakaś niespodzianka czeka na nas po zagłębieniu się w historię?

➜ Tytuł: Mój pies i ja
➜ Autor: Luca Tortolini
➜ Ilustracje: Felicita Sala
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Widnokrąg
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Pies, którego widzi tylko dziewczynka

Nie będę trzymać Was w niepewności i od razu zdradzę, że właśnie tak jest. Fabuła wzbogacona została kilkoma niespodziewanymi zwrotami akcji, które rozkładają na łopatki. Początkowo poznajemy historię dziewczynki, która spotyka w parku wystraszonego i zagubionego „psa”. Jej wyjątkowa empatia oraz miłość do czworonogów skłaniają ją do zaopiekowania się znajdą.

Wystarczy jednak spojrzeć na reakcje ludzi czy pozostałych zwierząt na ilustracjach, żeby uświadomić sobie, że to tylko dziewczynka widzi psa w kimś, komu bardzo daleko do łagodnego kanapowca. Taka podwójna perspektywa widzenia świata stwarza jednak wiele zabawnych sytuacji.

Obserwujemy bohaterkę, która spaceruje ze swoim „pieskiem” po mieście. Nikt nie śmie jej zaczepić, ale zdecydowanie przyciąga ona mnóstwo spojrzeń. Dziewczynka jest jednak szczęśliwa – do momentu, aż jej nowy pupil znika. Nie jest to dla niej łatwy czas, ale pewien sen przynosi ukojenie… oraz kolejne, bardzo zaskakujące spotkanie.

Ilustracje opowiadają inną historię

Jednym z największych atutów Mojego psa i mnie jest właśnie rozbieżność pomiędzy tym, co mówi bohaterka, a tym, co widzimy na ilustracjach. Tekst ani przez chwilę nie burzy jej przekonania, natomiast Felicita Sala pozwala czytelnikowi poznać zupełnie inną wersję wydarzeń. Dzięki temu nawet bardzo małe dziecko może dostrzec więcej, niż sama narratorka i samodzielnie wyłapać żart sytuacyjny, mając przy tym sporo satysfakcji,

Humor nie wynika więc tylko z wyglądu niezwykłego „pupila”, ale również z reakcji otoczenia. Dorośli, dzieci oraz zwierzęta doskonale zdają sobie sprawę z tego, z kim mają do czynienia. Tylko bohaterka konsekwentnie patrzy na swojego przyjaciela przez „różowe okulary”.

O czym jest Mój pies i ja?

Dla mnie Mój pies i ja to przede wszystkim historia o dziecięcej wyobraźni, która nie przejmuje się oceną otoczenia. To również uniwersalna opowieść o potrzebie bliskości, poczucia bezpieczeństwa i posiadania kogoś tylko dla siebie. Dziewczynka nie zastanawia się, czy jej nowy przyjaciel pasuje do wyobrażenia idealnego pupila. Widzi zagubione stworzenie, które potrzebuje opieki, i na tę potrzebę właśnie odpowiada.

Nowa przyjaźń pomaga bohaterce poradzić sobie także z wcześniejszymi lękami – między innymi strachem przed ciemnością czy dziećmi, które jej dokuczają. Mając przy sobie kogoś tak imponującego, wie że nie musi się już niczego obawiać.

Czy warto sięgnąć po Mój pies i ja?

Bierzcie ją bez zastanowienia. W tej książce tekst i obraz prowadzą ze sobą nieustanną grę, do której czytelnicy dostają bardzo sympatyczne zaproszenie. Mój pies i ja jest zabawna, przewrotna i pełna ciepła. 

Napisałam już, że można ją czytać jako historię o marzeniach o własnym zwierzaku, o przyjaźni czy o dziecięcej wyobraźni. Została jeszcze jedna, godna odnotowania interpretacja. W Mój pies i ja bohaterka ani przez moment nie ocenia swojego przyjaciela przez pryzmat tego, kim powinien być. Po prostu widzi w nim kogoś, kto potrzebuje pomocy – i kogo sama potrzebuje w równym stopniu.

Polecam ją czytelnikom powyżej 3 lat. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Widnokrąg.

FAQ – Mój pies i ja

O czym jest książka Mój pies i ja?

Mój pies i ja opowiada o dziewczynce, która znajduje w parku zagubione stworzenie i postanawia się nim zaopiekować. Bohaterka widzi w nim psa, choć ilustracje bardzo szybko pokazują czytelnikowi, że sprawa jest znacznie bardziej nieoczywista.

Kto jest autorem książki Mój pies i ja?

Autorem tekstu jest Luca Tortolini, a ilustracje stworzyła Felicita Sala.

Czy Mój pies i ja to książka o psie?

Tak, ale tylko z perspektywy bohaterki. Jednym z najważniejszych pomysłów książki jest rozbieżność między tym, co mówi dziewczynka, a tym, co pokazują ilustracje.

Dla jakiego wieku jest książka Mój pies i ja?

To książka obrazkowa odpowiednia przede wszystkim dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Młodszych czytelników przyciąga humor i niezwykły „pies”, starsi mogą docenić również tematykę samotności, przyjaźni i potrzeby bezpieczeństwa.

O czym naprawdę opowiada Mój pies i ja?

Poza humorem książka opowiada o dziecięcej wyobraźni, empatii, potrzebie bliskości i oswajaniu lęków. Ważne jest także to, że bohaterka nie ocenia swojego przyjaciela przez pryzmat tego, kim „powinien” być.

Artykuł To nie jest pies! Recenzja książki „Mój pies i ja” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Samo pojęcie rzeczywiście jest stosunkowo młode. Wielki słownik języka polskiego PAN notuje je od 2005 roku i definiuje jako wrogie, krzywdzące wypowiedzi oraz związane z nimi negatywne emocje i oceny – szczególnie mocno łącząc hejt z komunikacją w internecie.

Tyle że obrażanie, wyśmiewanie czy wykluczanie istniały przecież na długo przed mediami społecznościowymi. Internet dał im jednak większą skalę oraz szerszą publiczność.

➜ Tytuł: Nie daj się, Pinku! Książka o hejcie i o tym, jak dbać o siebie, gdy ktoś nas rani, dla dzieci i dla rodziców trochę też
➜ Seria: Jesteś ważny, Pinku
➜ Autorka: Urszula Młodnicka
➜ Ilustracje: Agnieszka Waligóra
➜ Wydawnictwo: CzytaLisek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Seria o Pinku

Właśnie na tym bardziej rozległym znaczeniu skupia się Nie daj się, Pinku! Książka o hejcie i o tym, jak dbać o siebie, gdy ktoś nas rani, dla dzieci i dla rodziców trochę też Urszuli Młodnickiej z oprawą graficzną Agnieszki Waligóry. Ilustracje artystki są zresztą w tej książce jak głębokie oddechy pomiędzy następującymi po sobie tematami. 

To już siódma część bestsellerowej serii, której sprzedaż – według wydawcy – przekroczyła już pół miliona egzemplarzy. Pozostałe moje recenzje tego cyklu znajdziesz poniżej:

• Jesteś prawdziwym przyjacielem, Pinku!,
• Odwagi, Pinku!,
• Bądź sobą, Pinku!,
• Uwierz w siebie, Pinku!,
• Poznaj swoją złość, Pinku!.

Czarne myśli u dziecka

Autorka wychodzi od literackiego „ja” Pinka, ale bardzo szybko przenosi ciężar historii również na czytelnika. Każdy rozdział zawiera bowiem część aktywizującą, która zachęca do przyjrzenia się własnym doświadczeniom.

Zanim więc pojawią się wątki powiązane z wyśmiewaniem, plotkami czy wykluczeniem, narracja kładzie nacisk na potrzebie zauważenia własnej wartości. Pink ma rozumieć, że cudze słowa nie zmieniają tego, kim jest. A jest fajnym stworem uzdolnionym matematycznie i otoczonym przyjaciółmi.

Łatwo powiedzieć, trudniej jednak pamiętać o tym wtedy, gdy pojawiają się „czarne myśli”. Pink zanurza się w nich choćby po klasowym zdjęciu, na którym jako jedyny ma zamknięte oczy, albo gdy ktoś śmieje się z jego jazdy na deskorolce. To z perspektywy dorosłego drobne sytuacje, które dla dziecka mogą urosnąć do poważnych rozmiarów.

Słowa to skuteczna amunicja hejtu

Na pierwszym przedszkolnym zebraniu nauczycielka naszego dziecka powiedziała coś, co mocno utkwiło mi w głowie. Prosiła, żebyśmy byli szczególnie wyczuleni na sygnały płynące od dzieci w domu. Popychanie czy bicie prawdopodobnie zostanie przez nią zauważone. Znacznie trudniej jednak jest wyłapać przykre zdanie wypowiedziane często mimochodem. A takie zdanie potrafi zostać z dzieckiem zdecydowanie dłużej niż przepychanka.

Najnowszy raport Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę obejmujący grupę ponad 141 tys. uczniów pokazuje, że wyśmiewanie i krytykowanie wyglądu należało do najczęściej wskazywanych form przemocy rówieśniczej. Bardzo wysoko znalazło się również wykluczanie z grupy. 

Dobrze więc wyczulić dziecko, że wyśmiewanie czy drwienie z innej osoby nie można usprawiedliwiać żartem. Jeden z rozdziałów książki nosi wręcz tytuł „Wyśmiewanie to nie żarty” i porusza kwestię sposobu, w jaki można odbierać cudze, krzywdzące słowa na temat swojego wyglądu.

Hejt w szkole i przedszkolu

Pink jest uczniem trzeciej klasy, ale wiele poruszanych w Nie daj się, Pinku! problemów znamy już nawet właśnie z przedszkola. Wyśmiewanie, kłótnie, obgadywanie, odsuwanie kogoś od zabawy czy tworzenie grupy przeciwko jednej osobie nie pojawiają się przecież nagle wraz z rozpoczęciem szkoły.

Dlatego z wybranych fragmentów skorzystałabym także ze starszym przedszkolakiem – oczywiście czytając razem i dostosowując rozmowę do jego doświadczeń. Szczególnie że autorka w bardzo czytelny sposób mówi, czym różni się zgłaszanie przemocy od skarżenia, kiedy trzeba poprosić o pomoc, jak stanąć w swojej obronie oraz co może zrobić osoba, która jest świadkiem krzywdzenia innych. 

Książka jako środek doraźny i zaradczy

Z Nie daj się, Pinku! można więc korzystać, kiedy dziecko właśnie zostało wyśmiane, pokłóciło się z przyjacielem albo ktoś rozsiewa na jego temat nieprzyjemną plotkę. Dostrzegam w niej jednak jeszcze większy potencjał profilaktyczny.

Czytana w wolnych chwilach, daje okazję, żeby omówić sytuacje, które dopiero mogą się wydarzyć. Zadania po rozdziałach przenoszą doświadczenia Pinka na życie czytelnika i zachęcają do zastanowienia się, co można powiedzieć, komu zaufać oraz gdzie szukać pomocy w różnych okolicznościach. 

To oczywiste, że nie przygotujemy dziecka na każdą przykrą ewentualność, ale możemy zapewnić mu jakieś zaplecze pojęć i dać narzędzia, dzięki którym łatwiej przyjdzie mu nazwać konkretne zdarzenie i znaleźć z niego wyjście.

Najważniejsze to rozmawiać

Za każdym razem, kiedy biorę książkę o Pinku do ręki, to jestem pod wrażeniem sposobu komunikacji się autorki z czytelnikiem. Decydując się na narrację opartą przede wszystkim na dialogu uzupełnianym jedynie krótkimi didaskaliami, pokazuje najmłodszym, że rozmowa sama w sobie jest narzędziem radzenia sobie z problemami.

Kiedy dzielimy się obawami, wstydem, złością czy smutkiem, ktoś może pomóc nam spojrzeć na sytuację inaczej, podsunąć rozwiązanie albo po prostu potwierdzić, że to, co się wydarzyło, rzeczywiście nie było w porządku.

Nie daj się, Pinku! jest więc książką potrzebną nie dlatego, że opowiada o jakimś wyjątkowo współczesnym problemie, z którym dopiero uczymy sobie radzić. „Hejt” był z nami od zawsze, z tą jednak różnicą, że teraz jesteśmy bardziej świadomi skutków, jakie on ze sobą niesie.

Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie Wydawnictwa CzytaLisek.

FAQ – Nie daj się, Pinku!

O czym jest książka Nie daj się, Pinku!?

Nie daj się, Pinku! Urszuli Młodnickiej z ilustracjami Agnieszki Waligóry to książka o hejcie, wyśmiewaniu, wykluczeniu, plotkach i innych sytuacjach, w których dziecko może poczuć się zranione. Pokazuje również, jak reagować, gdzie szukać wsparcia i jak dbać o poczucie własnej wartości.

Dla jakiego wieku jest Nie daj się, Pinku!?

Bohater książki jest uczniem trzeciej klasy szkoły podstawowej, ale wiele poruszanych w niej problemów może dotyczyć już starszych przedszkolaków. Wyśmiewanie, wykluczanie z zabawy, kłótnie czy przykre komentarze pojawiają się przecież także wcześniej.

Czy Nie daj się, Pinku! jest tylko książką o hejcie w internecie?

Nie. Hejt jest tu pokazany szerzej – jako raniące słowa, wyśmiewanie, plotki, wykluczenie czy ośmieszanie, które mogą wydarzyć się zarówno online, jak i w codziennych relacjach między dziećmi.

Czy książka Nie daj się, Pinku! zawiera ćwiczenia dla dzieci?

Tak. Po następujących po sobie rozdziałach pojawiają się zadania i pytania, które zachęcają dziecko do przyjrzenia się własnym emocjom, doświadczeniom i sposobom reagowania na trudne sytuacje.

Czy Nie daj się, Pinku! może pomóc dziecku, które jest wyśmiewane?

Książka może być dobrym punktem wyjścia do rozmowy z dzieckiem, które doświadcza wyśmiewania, wykluczenia lub przykrych komentarzy. Pomaga nazwać problem i pokazuje, że warto mówić o tym z zaufanym dorosłym.

Czy warto przeczytać Nie daj się, Pinku! zanim pojawi się problem?

Tak. To jedna z największych zalet tej książki. Można sięgnąć po nią nie tylko wtedy, gdy coś już się wydarzyło, ale również wcześniej – żeby przygotować dziecko na sytuacje, z którymi może zetknąć się w przedszkolu, szkole lub grupie rówieśniczej.

Artykuł Wyśmiewanie to nie żarty. „Nie daj się, Pinku!” o hejcie pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.