Czy wiecie dlaczego na Sylwester mówi się właśnie Sylwester? A skąd wzięła się nazwa Śmigus-dyngus? Kiedy można w Nowym Jorku zostać ,,królem głupców”? Albo jak uleczyć się jajkiem z bólu głowy?

Święta w fabularnej formie

Tradycje i wierzenia to fascynujące zjawiska, z którymi trwamy już od setek lat (w mniej lub bardziej zmienionej formie). Dobrze jednak znać ich źródła i mieć świadomość skąd tak właściwie czerpiemy zwyczaje, na które z taką ekscytacją czekamy każdego roku.

Gdyby jajko mogło mówić i inne opowieści to książka Renaty Piątkowskiej z ilustracjami Artura Nowackiego. Składa się ona z 9 rozdziałów, w których w fabularnej formie, opisywane są rozmaite święta, uzupełnione o kontekst rodzinny czy koleżeński.

Fabularna książka dla dzieci z ciekawostkami

Autorka opowiadając m.in. o Mikołajkach, Wigilii, Andrzejkach, Prima Aprilis czy Walentynkach, zestawiła tradycje chrześcijańskie z tymi jeszcze starszymi. Nie znajdziecie tu jednak suchych faktów – każda historia ma swoich bohaterów, którzy akurat przeżywają dane święto.

Duże nagromadzenie ciekawostek w zgrabnej formie krótkich scen rodzajowych, zachęca do zaangażowanego poznawania kalendarzowych wydarzeń od tej nieco mniej popularnej, ale szalenie ciekawej strony. 

Z jednej strony mamy więc ponadczasowe opowiastki, z którymi pewnie mogą utożsamić się nasze babcie i nasi dziadkowie – a z drugiej, czytamy te opisy przez pryzmat własnych doświadczeń, ale także tradycji, które różnią się nie tylko ze względu na wiek czytelnika, ale choćby i jego adres zamieszkania.

Do czytania na co dzień i od święta

Czuć także w niewielkim stopniu, że Gdyby jajko mogło mówić i inne opowieści jest zbiorem sprzed prawie 15 lat. To jednak ciągle świetnie oraz humorystycznie poprowadzona narracja, która zainteresuje każdego współczesnego czytelnika (bez względu na to, w którym roku czytacie tę recenzję). 

Jeżeli szukacie ciekawostek o różnych świętach, chcielibyście więcej się o nich dowiedzieć czy porozmawiać na ten temat w rodzinnym gronie, ale boicie się, że popularnonaukowe książki Was znudzą – Gdyby jajko mogło mówić i inne opowieści będzie zdecydowanie dobrym wyborem.

Polecam tę pozycję dzieciom powyżej 8 roku życia oraz ich rodzicom i opiekunom – do wspólnego czytania, na co dzień oraz od święta

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwobis.com.pl/produkt/gdyby-jajko-moglo-mowic-i-inne-opowiesci/

Artykuł Gdyby jajko mogło mówić i inne opowieści – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Biorąc pod uwagę fakt, że zbliżają się i Mikołajki i Boże Narodzenie (ale okazji na dobry prezent przecież nigdy nie jest zbyt dużo), przygotowałam krótkie zestawienie książek-pewników, które przypadną do gustu małym oraz dużym.

Samochody. Ilustrowana Encyklopedia

➜ Autor: Richard Dredge
➜ Tłumaczenie: Tomasz Illg
➜ Wydawnictwo: Vesper
➜ Rok wydania: 2011
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia! (właściwie to dokładnie tak jak encyklopedia)
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Jędę z Wami szczera – zazwyczaj nie jestem wielką entuzjastką ofiarowania komuś encyklopedii na prezent. Przeważnie zajmują one mnóstwo miejsca, a ich największą wadą jest to, że mogą szybko się przedawnić – z kolei zawarte w nich informacje… zdezaktualizować.

Inaczej jest jednak w przypadku tych encyklopedii, które nie opisują tego, co wydarza się właśnie teraz, ale które zbierają tematyczną wiedzę z jakiegoś zagadnienia z przeszłości. I tak jest właśnie w przypadku Samochodów. Ilustrowana Encyklopedia.

Kultowe samochody dla dużych i małych

Jej autorem jest Richard Dredge, który słynie w Anglii jako specjalista motoryzacyjny. To prawdziwy wielbiciel samochodów! Niemal całe życie poświęcił swojemu prywatnemu archiwum, w którym zbiera informacje o pojazdach, kataloguje je i udostępnia zainteresowanym.

Samochody. Ilustrowana Encyklopedia to prawdziwa perełka w swojej dziedzinie. Składa się na cztery obszerne działy, w których prezentowane są samochody wyprodukowane:

• przed rokiem 1940,
• w latach 1940-1959,
• w latach 1960-1979,
• po roku 1980.

Znajdziecie w tej książce piękne grafiki oraz informacje o najbardziej kultowych samochodach. Autor w kilku zdaniach wyszczególnia najważniejsze cechy każdego modelu oraz przedstawia jego dane techniczne. Co więcej, pojazdy można podziwiać z dwóch punktów widzenia – z boku, oraz z przodu.

Samochody. Ilustrowana Encyklopedia zachwycą zarówno kilkuletnie dzieci jak i już od bardzo dawna dorosłych miłośników motoryzacji.

Chłopi. Wydanie kolekcjonerskie. Okładka filmowa

➜ Autor: Władysław Reymont
➜ Ilustracje: autor zbiorowy
➜ Wydawnictwo: Agora
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Best rok 1908, Władysław Reymont, a właściwie Stanisław Władysław Rejment, kończy swoje drugie, wiekopomne dzieło. Pierwszym była Ziemia obiecana na podstawie której został zrealizowany kultowy film w reżyserii Andrzeja Wajdy. 

Powieść za którą Reymont otrzymał Nagrodę Nobla

Napisanie kolejnej powieści zajęło Reymontowi prawie siedem lat. Chłopi początkowo ukazywały się we fragmentach w gazecie ,,Tygodnik Ilustrowany”. Kiedy jednak historia została ukończona, jej wydania podjęło się warszawskie przedsiębiorstwo ,,Gebethner i Wolff”.

Nie trzeba było wiele czasu, żeby Chłopów dostrzeżono nie tylko w Polsce, ale także daleko poza jego granicami. Już w 1924 roku Reymont otrzymał literacką Nagrodę Nobla. Było to pierwsze tego typu wyróżnienie, które przyznano polskiemu pisarzowi.

Chłopi w filmie

Nie muszę nikomu pisać streszczenia Chłopów. Każdy, mniej lub bardziej, kojarzy na pewno Macieja Borynę, Jagnę i samą wieś Lipce, w której toczy się akcja. Tym jednak, co jest warte wspomnienia, to wydanie powieści, które ostatnio wpadło w moje ręce.

Zapewne słyszeliście o premierze Chłopów z 2023 roku w reżyserii DK oraz Hugh Welchmanów. To ekranizacja zrealizowana za pomocą techniki animacji malarskiej, którą zachwycił się cały świat. To właśnie obrazy z tego filmu zostały wykorzystane w Chłopi. Wydanie kolekcjonerskie. Okładka filmowa. 

Znajdziecie więc tutaj piękne wydanie, staranny dobór fontów, fantastyczny skład. Kadry podpisane nazwiskami malarzy, którzy brali udział w filmie i które doskonale oddają nastrój książki. Duży format wpływa na większą przyjemność z czytania, a czerwona wstążka pozwala oznaczyć moment, w którym na chwilę przerwało się lekturę.

Jeżeli szukacie prezentu uniwersalnego, takiego który zawsze się przyda i do którego zawsze warto zajrzeć – Chłopi. Wydanie kolekcjonerskie. Okładka filmowa będą ,,strzałem w dziesiątkę”, zarówno w przypadku nastolatków, jak i oczywiście dorosłych.

Artykuł Uniwersalne książkowe prezenty dla dużych i małych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Tajemnica śmierci
➜ Autor i ilustracje: Jonathan Lindström
➜ Tłumaczenie: Magdalena Kostrzewska
➜ Wydawnictwo: Czarna Owieczka
➜ Rok wydania: 2011
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Śmierć wiąże się ze smutkiem, stratą, tęsknotą lub bólem. To jeden z najtrudniejszych tematów, z którym warto skonfrontować dzieci, bo śmierć jest zjawiskiem nieuniknionym.

Tajemnica śmierci 

Można to zrobić na wiele sposobów. Literatura jest jednym z nich. Odnalazłam dla Was książkę, która od dawna jest już niedostępna w regularnej sprzedaży. Warto jej jednak poszukać z drugiej ręki lub w bibliotekach.

Tajemnica śmierci Jonathana Lindstroma to pozycja nieoczywista, która posługując się bardzo wymownymi obrazkami, zadaje czytelnikom ważne pytania i próbuje rozjaśnić to, co kojarzone jest z ciemnością.

Próba zrozumienia ludzkiej natury

Był sobie kiedyś autor, który postanowił zastanowić się nad tym, czym jest śmierć. Sporo wiedział o świecie, kulturze i zwyczajach, dlatego to stało się bazą do jego dociekań.

Lindstrom mocno podpierając się naukowymi faktami, stara się rozważać różne scenariusze tego, co dzieje się, kiedy umrzemy. Podkreśla, że niczego nie można być pewnym i nic nie zostało do tej pory potwierdzone. Tego typu gdybanie jest jednak niezwykle satysfakcjonujące. Pozwala ono lepiej zrozumieć młodszym odbiorcą ludzką naturę i znacząco wpływa na ich percepcję postrzegania człowieka jako jednostki.

Kwestia umierania, czyli co dzieje się z nami po śmierci

W Tajemnicy śmierci pojawia się temat duszy i tego, czym może ona być; sposobów na pochówek oraz związanych z nimi wierzeń; reinkarnacji, życia wiecznego i alternatywnych rzeczywistości.

Książka pozwala uświadomić sobie własną i bliskich śmiertelność oraz spojrzeć na kwestię umierania z zupełnie innej perspektywy. Ta trudna tematyka skontrastowana jednak z kolorowymi, nieco prymitywnymi ilustracjami sprawami, że trochę łatwiej ją przyswajać.

Celem Tajemnicy śmierci nie jest bowiem wywołać w czytelniku strachu, ale zachęcić go do rozważań i choć częściowo, zaspokoić ciekawość na pytania, na które nie ma jednej, dobrej odpowiedzi.

Nie bez znaczenia zostaje kilka ostatnich zdań lektury, które pozwolę sobie teraz tutaj zacytować:

Niezależnie od tego, co nas czeka, nie powinniśmy się śpieszyć do śmierci. Trzeba się cieszyć życiem i bawić, dopóki się żyje.

Życie jest ciekawe, trudne, przyjemne, smutne, ciężkie i absolutnie wspaniałe.

Polecam książkę Tajemnica śmierci każdemu powyżej 7 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.czarnaowca.pl/kategorie/dla-dzieci/tajemnica-smierci,p607923153

Artykuł Tajemnica śmierci – recenzja książki dla dzieci na ważny temat pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Zwiadowcy

Autor: John Flanagan

Tłumaczenie: Stanisław Kroszczyński

Wydawnictwo: Jaguar

Rok wydania: 2011

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Są takie książki, o których słyszy się już od dawna, ale z jakiegoś trudnego do wyjaśnienia powodu, jeszcze nie było okazji, żeby po nie sięgnąć. Kiedy zaczęły się tegoroczne wakacje, postanowiłam, że nadrobię jedną z najczęściej polecanych powieści młodzieżowych, których fantastyczne uniwersum wypełniają emocjonujące przygody oraz oryginalni bohaterowie.

,,Zwiadowcy. Księga 1. Ruiny Gorlanu” jest początkiem 15-tomowej serii, która pierwszy raz ukazała się w Polsce  w 2009 roku. Jej autorem jest John Flanagan – niezwykle płodny pisarz australijski, dla którego ,,Zwiadowcy” stali się prawdziwym kamieniem milowym w karierze.

Głównym bohaterem powieści jest piętnastoletni Will, który wraz z kilkoma wychowankami sierocińca, dorasta w cieniu zamku Redmont, gdzie początkowo toczy się akcja. Chłopiec nie ma lekkiego życia. Nawet wśród swoich rówieśników uchodzi za dziwaka, który nie dość, że nie grzeszy wzrostem, to dodatkowo nie ma nawet nazwiska. Nieznane są początkowo dokładne losy rodziców Willa, a ich historia zostaje wyjawiona dopiero pod koniec części pierwszej.

Pierwszy zwrot akcji w książce następuje w Dniu Wyboru. To chwila, kiedy dzieci stają się niemal dorosłymi, opuszczając mury sierocińca i wybierając profesję, której poświęcą życie. Marzenie o zostaniu wybranym przez Mistrza Szkoły Rycerskiej szybko okazuje się niemożliwym do zrealizowania. Gdzie trafi Will, któremu wydaje się, że nie przejawia żadnych innych talentów?

,,Zwiadowcy. Ruiny Gorlanu” to powieść, którą pochłania się na jednym posiedzeniu. Czytelnik z wielką przyjemnością może obserwować przemianę, jaka dokonuje się na głównym bohaterze. Z początkowo nieśmiałego i bojaźliwego chłopaka, pozbawionego wiary we własne możliwości, z każdym kolejnym rozdziałem zaczyna się przełamywać.

Najgroźniejszy czarny charakter tej serii przemyka się po stronach historii póki co niemal niezauważalnie. Jest zbliżającym się zagrożeniem, ale obecny jest przede wszystkim we własnej legendzie, którą pozostawił na ziemiach Araluenu przed 15-stoma laty. Widmo wojny jest jednak bliskie i wszyscy powinni mieć się na baczności. Will szczególnie doświadczy jak ważna jest uważna obserwacja, szybkie reagowanie na wydarzenia i kreatywne myślenie.

Nie mniej ważne są jednak niebezpieczeństwa, których doświadczają bohaterowie od tych, którzy wydawałoby się, że są po ich stronie. Prześladowcy szukający tylko rozrywki lub mszczący się za cudze sukcesy to temat, z którym (niestety) może utożsamić się wielu współczesnych nastolatków.

Choć akcja ,,Zwiadowcy. Księga 1. Ruiny Gorlanu” toczy się w czasach średniowiecza, wiele wątków jest zadziwiająco współczesnych i godnych omówienia – choćby podczas szkolnych zajęć lub w gronie bliskich przyjaciół.

Jestem przekonana, że tę ponadczasową serię pokochają kolejne pokolenia dorastających czytelników! Książka będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 10 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa:  https://wydawnictwo-jaguar.pl/sklep/produkt/1009/ruiny-gorlanu?idcat=0

UWAGA! W związku z przewidzianą na koniec roku 2021 premierą 16. tomu ,,Zwiadowców”, Wydawnictwo przygotowało konkurs dla bibliotek! Można wziąć w nim udział tylko do dnia 16 lipca 2021 roku. 

Artykuł Zwiadowcy. Ruiny Gorlanu – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Pinokio. Historia pajacyka

Autor: Carlo Collodi

Ilustracje: Roberto Innocenti

Tłumaczenie: Jarosław Mikołajewski

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2011

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Pinokio to jedna z najbardziej kultowych i rozpoznawalnych postaci literatury dziecięcej. Krnąbrny pajacyk, który nie słuchał dorosłych i ciągle wpadał w jakieś tarapaty, stał się postacią ikoniczną. Nie ma chyba dorosłego czy dziecka, które by o nim jeszcze nie słyszało.

Często pytacie mnie o jakieś polecane wydania książek z działu klasyki. Nie zawsze jestem w stanie coś polecić, bo czuję, że żadne z obecnie dostępnych nie jest wystarczająco dobre. W przypadku Pinokia jednak znalazłam pozycję, którą mogę zarekomendować z czystym sumieniem!

,,Pinokio. Historia pajacyka” to niezwykle pięknie wydana, tłumaczona z oryginału przez Jarosława Mikołajewskiego książka dla osób w każdym wieku!

Nie znajdziecie w niej skróconej treści, ułagodzonych wyrażeń czy fabuły. To pozycja, która wiernie przedstawia XIX-wieczną opowiastkę, spisaną w 36 rozdziałach przez Carlo Collodiego.  Co ciekawe, tekst został poprzedzony krótkim biogramem autora, dzięki czemu sama historia dostała większych rumieńców i stała się bardziej wielowymiarowa.

Muszę przyznać, że z ogromnym wzruszeniem podeszłam do lektury Pinokia. Wychowana przede wszystkim na disnejowskiej wersji tej bajki, pamiętałam wiele wątków z historii zupełnie inaczej. Sztandarowym przykładem pewnie będzie tutaj wieloryb, w którego brzuchu spotykają się po latach Pinokio oraz Geppetto. W wersji oryginalnej był to rekin, co też doskonale widać na pięknych ilustracjach z lat powojennych Roberto Innocentiego. Trzeba przyznać, że realistyczne ujęcie tematu i przedstawienie obrazów z dużą ilością detali robi na czytelniku ogromne wrażenie.

Wracając jednak do kwestii różnic – tymi najbardziej zauważalnymi są jednak odrobinę większa brutalność i bezpośredniość. Zapewne znane są oryginalne wersje baśni sprzed setek lat, w których nie bawiono się w konwenanse. Bajki te miały nieść konkretne przesłania – miały przestrzegać, uczyć i wychowywać. 

Oryginalna wersja ,,Pinokia” także jest taka, dlatego być może nie powinna być lekturą dla dzieci szczególnie małych czy wrażliwych. Czytanie jej jednak z rezolutnym kilkulatkiem, a następnie wspólne omawianie poszczególnych rozdziałów, może okazać się niezwykle wartościowe i ciekawe. 

,,Pinokio. Historia pajacyka” to książka wybitna pod wieloma względami. Uważam, że każdy miłośnik literatury powinien mieć ten akurat egzemplarz na swojej półce. Nie jest to tylko moje zdanie – ,,New Yorker” uznał go za najpiękniejszą edycję tej bajki, jaką widział świat. 

Książkę w dobrej cenie można kupić tutaj: KLIK

Artykuł Pinokio. Historia pajacyka – najpiękniejsze wydanie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Dear Zoo. Noisy Book”

Autor: Rod Campbell

Ilustracje: Rod Campbell

Wydawnictwo: Macmillan

Rok wydania: 2011 (1982)

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Rod Campbell jest szkockim pisarzem, który zasłynął przede wszystkim książką dla dzieci z otwieranymi okienkami ,,Dear Zoo”. Od dawna chciałam ją tutaj pokazać! Finalnie zdecydowałam się jednak na jeszcze bardziej urozmaiconą wersję – bo z dźwiękiem!

,,Drogie Zoo”, to właściwie początek listu, jaki został wysłany w sprawie otrzymania upragnionego zwierzaka. Narrator, czyli prawdopodobnie dziecko zwróciło się z prośbą o wysłanie mu pupila. 

W pierwszej, bardzo ciężkiej paczce otrzymało słonia. Niestety ze względu na jego wagę, musiało odesłać go z powrotem. Podobny los spotkał żyrafę (była za wysoka), lwa (był zbyt nieposkromiony), wielbłąd był zbyt marudny, wąż był zbyt straszny, małpka była niegrzeczna, a żaba… zbyt skoczna!

Dopiero w ostatnim wiklinowym koszyku narrator znalazł dokładnie to, czego szukał! 

Akcja ,,Dear Zoo. Noisy Book” została zbudowana na bardzo prostym pomyśle. Główny zabieg jaki tu występuje to przede wszystkim powtarzalność oraz element zaskoczenia. Dziecko, żeby zobaczyć jakie zwierzę zostało przysłane przez zoo, musi samodzielnie otworzyć okienko. Książka dźwiękowa co prawda nieco wyprzedza akcję, ale ze względu na ułożenie dźwięków nie w kolejności ukazywania się zwierząt, pozostawia pewną nutę niepewności. 

Ikonki u dołu tekstu pomagają zlokalizować konkretnego zwierzaka na panelu z odgłosami. Dźwięk jest wyraźny, ale z pewnością nie straszny, dlatego pozycja nadaje się już dla najmłodszych ,,czytelników” – oczywiście z pomocą starszego rodzeństwa lub dorosłego.

Dzięki niej można zaprzyjaźnić dzieci nie tylko z kilkoma podstawowymi gatunkami, ale także – ze względu na absurdalny wydźwięk całej opowieści pokazać, że nie wszystkie zwierzęta nadają się do trzymania w domu. 

Dodatkowo czas spędzony z książką w języku angielskim zaowocuje w nowo poznane słówka. Są one jednak na tyle proste, że nawet rodzice z podstawową znajomością języka obcego doskonale sobie z nimi poradzą (mogą także własnymi słowami opowiadać pozycję po polsku). 

Polecam ,,Dear Zoo. Noisy Book” jako klasykę, którą warto znać! 

Artykuł Dear Zoo. Noisy Book – recenzja książki dźwiękowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: David McKee

Ilustracje: David McKee

Tłumaczenie: Dominika Dominów

Wydawnictwo: Papilon

Rok wydania: 2019 (2011)

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Najlepszą książką od której można rozpocząć przygodę z Elmerem, będzie właśnie ta, o której piszę w tej recenzji!

,,Elmer” został po raz pierwszy wydany w 1989 roku. Od tego czasu minęło już 30 lat, a on w dalszym ciągu bawi dzieci i przekazuje im mądry oraz aktualny przekaz.

To właśnie od tej opowieści rozpoczęła się wielka sława kolorowego słonia!

W książce przeczytamy o stadzie, w którym przebywał Elmer. Wyraźnie wyróżniał się na ich tle, ponieważ jak ładnie ujął to autor, nie był koloru słoniowego.

Bohatera jednak męczyła ta różnorodność. Pragnął być normalny i podobny do swoich przyjaciół. Pewnego dnia wymyślił więc intrygę. Znalazł krzak z owocami, które miały bardzo podobny kolor do pozostałych słoni. Zrzucił je na ziemię i obficie się nimi natarł!

Po takim zabiegu, jego kolorowa kratka zupełnie zniknęła i z wyglądu stał się zupełnie niczym nie wyróżniającym się słoniem.

Kiedy jednak Elmer wrócił do swojego stada, zauważył coś nietypowego. Wszyscy jego znajomi zaczęli wydawać mu się smutni. Stali bez ruchu i nie zwracali na niego żadnej uwagi.

Elmer wpadł jednak na pewien pomysł. Postanowił ich wystraszyć robiąc ,,buu!” i… to go zdemaskowało! Wówczas słonie rozpoznały go mimo przebrania, bo wiedziały, że tylko Elmer ma takie poczucie humoru i tylko on mógłby wymyślić podobny kawał.

,,Elmer” to fantastyczna książka w której wyraźny nacisk kładzie się na rozumienie, że to nie wygląd nas definiuje, ale zachowanie. Kolorowy słoń był lubiany przez wszystkich, bo sprawiał, że inni się uśmiechali. Nie robili tego jednak ze względu na jego umaszczenie, ale właśnie przez wzgląd na jego wspaniałe poczucie humoru.

Polecam tę książkę dzieciom powyżej 3. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://publicat.pl/?s=elmer

Pozostałe recenzje książek o Elmerze:

– Elmer i Róża,

– Urodziny Elmera,

– Gdzie jest Elmer? Wyszukiwanka,

– Elmer w wersji kartonowej (Elmer i kolory, Dzień Elmera, Przyjaciele Elmera, Elmer i pogoda).

Artykuł Elmer – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,To wszystko rodzina!”

Autor: Alexandra Maxeiner

Ilustracje: Anke Kuhl

Tłumaczenie: Katarzyna Weintraub

Wydawnictwo: Sam

Rok wydania: 2019 (2011)

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czym jest rodzina? Dlaczego odgrywa w życiu każdego człowieka tak ważną rolę? Czy nasze rozumienie rodziny powinno się zmieniać z biegiem czasu?

Na te pytania i jeszcze więcej, można znaleźć odpowiedzi w pięknie wznowionym bestsellerze ,,To wszystko rodzina!” od Wydawnictwa Sam.

Książka święci triumfy od chwili, kiedy została napisana w 2011 roku. Wkrótce potem otrzymała prestiżową niemiecką nagrodę Deutscher Jugendliteraturpreis 2011.

Nie ma się co dziwić. To pozycja, która powinna być obowiązkowa w każdym domu, ponieważ nie tylko pozwala zrozumieć sposób w jaki funkcjonuje własna rodzina, ale przede wszystkim uczy zrozumienia i otwartości na inne.

,,To wszystko rodzina!” składa się z zebranych różnych zagadnień dotyczących np. pokrewieństwa, relacji czy terminów, jakimi możemy określać naszych bliskich. Są one ułożone ze sobą w logiczny i przemyślany sposób.

Autorka swoje rozważania rozpoczyna od samego początku – czyli naturalnej potrzeby tworzenia grup. Ludzie nie są przyzwyczajeni do samotnego trybu życia, dlatego większość z nich decyduje się na wspólnotę tworzoną z innymi.

Oczywiście w grę wchodzą także emocje, ale należy pamiętać, że budowanie społeczności to także pewne obowiązujące zasady, które wyróżniają jedną rodzinę od drugiej.

W książce pojawiają się tematy wielodzietności, tego jak wygląda współczesny model rodziny. Autorka sporo miejsca poświęca na relacje rodziców i dzieci po rozwodach. O tym, jak one funkcjonują i radzą sobie w obliczu rozdzielenia.

W ,,To wszystko rodzina!” można odnaleźć także prosto objaśnione pojęcie rodziny patchworkowej lub tęczowej. Jest temat adopcji czy przybranych rodziców.

Autorka skupia się także na relacjach, czyli szacunku do siebie, konfliktach, podobieństwie, dziedziczeniu różnych cech.

Wiele z poruszanych tematów to kwestie powszechnie uważane za kontrowersyjne lub niełatwe. Tym bardziej powinno rozmawiać się o nich z dziećmi. Tłumaczyć im i cierpliwie odpowiadać na pytanie.

Ta książka jest doskonałą podstawą, która wydaje się nie zapominać o żadnym istotnym zagadnieniu dotyczącym rodziny. Uczy docenić naszych bliskich i jednocześnie lepiej rozumieć niektóre ich zachowania.

Bardzo ważną rolę odgrywają w niej także ilustracje, które sprawiają, że jest ona jeszcze bardziej przystępna dla młodego czytelnika.

,,To wszystko rodzina!” polecam absolutnie wszystkim. W zależności od etapu rozwoju dziecka, można ją czytać już z 5-letnimi maluchami.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwosam.pl/produkt/to-wszystko-rodzina/

Artykuł To wszystko rodzina! – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Gyula Böszörményi

Ilustracje: Írisz Agócs

Tłumaczenie: Sebastian Stachowski

Wydawnictwo: Namas

Rok wydania: 2011

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena: wybitna

Recenzja:

Problem braku tolerancji wydaje się być wyjątkowo obecny w naszym kraju. Zdania są mocno podzielone, ale fakty przemawiają same za siebie. Stereotypy są krzywdzące, a ocenianie drugiego człowieka, tylko przez pryzmat jego koloru skóry jest nie w porządku (przynajmniej ja się z tym mocno nie zgadzam).

Jestem także zdania, że znany nam wszystkim ,,Murzynek Bambo” (choć Tuwima szanuję) wyrządził w naszym kraju ogromne spustoszenie, szczególnie w sposobie postrzegania innych kultur i ich reprezentantów.

To wiersz niezwykle rasistowski, którego ja także uczyłam się jeszcze całkiem niedawno w przedszkolu (no dobrze, dawno! Jednak na przestrzeni dziejów, to działo się jakby wczoraj). A z którym do dzisiaj można się jeszcze gdzieniegdzie spotkać w budynkach oświaty.

Na szczęście wiele jest książek, które uczą dzieci tolerancji, a w szczególności pokazują, że inny kolor skóry jest czymś naturalnym i w żaden sposób nie klasyfikującym człowieka.

Jedną z nich jest tytuł ,,Kolory ludzi”, pochodzącego z Węgier, autora Gyula Böszörményi. W swojej książce przedstawia on stworzenie człowieka z perspektywy boskiej. Przy końcu dzieła człowiek wciąż nie jest jednak doskonały i czegoś mu brakuje.

Ciekawy i godny pochwały jest także sposób na pokazanie Boga. W tym wypadku jest to właściwie para boska, czyli Ojczulek – Niebo oraz Księżycowa Matula, para dobrotliwych staruszków, którzy odpowiadają za stworzenie całego świata.

Dzięki takiemu zabiegowi książkę tę mogą z powodzeniem czytać wyznawcy różnych religii.

To właśnie Księżycowa Matula podpowiada mężowi, że człowiek byłby ciekawszy, gdyby uzupełnić go o kolory. W ten sposób rodzi się istota, która różni się od przedstawicieli swoich gatunków, ale w której znajduje się część nieskończonej duszy stworzycieli, co jednocześnie czyni ją do wszystkich podobną, a nawet taką samą.

Wzruszające jest także zakończenie ,,Kolorów ludzi”, gdzie Księżycowa Matula zasmuca się z obawy, że ludzie będą rywalizować ze sobą, który kolor skóry jest lepszy.

Książka, dzięki staraniom Wydawnictwa Namas, została także pięknie wydana. Zilustrowała ją Írisz Agócs, tworząc wspaniałe, niedosłowne, ale niezwykle przemawiające do ludzkiej wyobraźni obrazy.

Polecam ten tytuł, jako obowiązkowy dla wszystkich dzieci powyżej 4-ego roku życia.  To dorośli są odpowiedzialni za to, kim staną się dzieci, kiedy przestaną nimi być.

Link do strony wydawnictwa: http://www.namas.pl/?11,kolory-ludzi

Artykuł Kolory ludzi – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Sarolta Szulyovszky, Luca Morandini

Ilustracje: Sarolta Szulyovszky

Tłumaczenie: Sebastian Stachowski

Wydawnictwo: Namas

Rok wydania: 2011

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Utrata kogoś bliskiego jest zawsze bolesna. Dorosły człowiek jest jednak w stanie wytłumaczyć sobie pewne kwestie i przyjąć rzeczywistość taką, jaka jest. Jego doświadczenie sprawia, że nieco mu łatwiej poradzić sobie ze śmiercią członka rodziny lub przyjaciela.

Dla dziecka jednak odejście ukochanej osoby jest dużo bardziej abstrakcyjne. Najlepszym sposobem na jaki można przygotować go na takie rozstanie lub pomóc zrozumieć, co się wydarzyło, jest użycie odpowiednich metafor, które nie w sposób dosadny, ale subtelny i delikatny wyjaśnią na czym polega śmierć.

,,Wdzięczny kwiat” Sarolty Szulyovszky to piękna, zarówno od strony wizualnej, jak i treściowej książka o przemijaniu. Głównymi bohaterami jest babcia, dziadek oraz ich wnuczka. Mężczyzna prowadzi ogród, w którym kwitną najpiękniejsze kwiaty.

Babcię zachwyca szczególnie jeden, który wydaje się z nich najbardziej trwały. Mimo mijających pór roku, on ani nie więdnie i nie marznie. Pewnego dnia jednak znika, podobnie jak babcia, i razem odchodzą do nieba.

Książka składa się z trzech warstw. Pierwsza to proza, opisująca i rozwijająca historię. Następna to poezja, gdzie pod każdym obrazkiem umieszczono jedną linijkę wiersza. Trzecia warstwa to ilustracje, które wykonane przez autorkę wprowadzają nas w nastrój wiejskiej beztroski, sentymentu oraz baśni.

,,Wdzięczny kwiat” jest inspirowany prawdziwą historią z życia autorki. Można również powiedzieć, że ta książka jest swego rodzaju hołdem złożonym pamięci jej babci.

Ta krótka opowieść ma bardzo ładne przesłanie. Mówi o tym, że w ogrodzie jest wiele kwiatów. Jedne dopiero co wyrosły, inne są jeszcze nasionkiem, a jeszcze inne przekwitają. Na miejsce starych kwiatów wyrastają nowe. Na tym polega życia oraz tak można określić przemijanie.

,,Wdzięczny kwiat” to piękna książka, która została zauważona i nagrodzona na Międzynarodowym Konkursie Pisarzy i Ilustratorów Książek dla Dzieci w Syrii, w 2008 roku.

Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 6-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.namas.pl/?14,wdzieczny-kwiat

Link do strony autorki: https://www.saroltaszulyovszky.com/

Artykuł Wdzięczny kwiat – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.