Kontynuuję cykl – 5 pytań do twórców literatury dziecięcej! Wypytuję autorów, ilustratorów, tłumaczy, a nawet wydawców o swoje projekty, przyszłe pomysły i prywatne księgozbiory. Mam nadzieję, że odpowiedzi jeszcze bardziej wciągną Was w wir książkowych opowieści!

Tym razem zwróciłam się z kilkoma pytaniami do autora wyjątkowej książki – doskonałego przykładu ze świata fantastyki oraz motywacji pojawiającej się z prawdziwą przyjaźnią. Posłuchajcie, co powiedział Mateusz Kasprzyk o  ,,Magią i odwagą” oraz nie tylko. Link do recenzji książki znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2022/07/17/magia-i-odwaga-recenzja-ksiazki-dla-dzieci/

Bajkochłonka: Od jakiego bohatera rozpoczęła się historia ,,Magią i odwagą”? Kogo wymyślił Pan najpierw i co było inspiracją?

Mateusz Kasprzyk: Fabuła bardzo długo nabierała ostatecznego kształtu, a jej pierwotne założenia były zupełnie inne niż to, co zdecydowałem się finalnie stworzyć Ale pierwszym bohaterem, a właściwie bohaterką, która pojawiła się w wymyślonym przeze mnie świecie, była księżniczka Maja. Ta postać również przeszła znaczną metamorfozę względem naszego pierwszego spotkania w moich myślach, ale ogromnie cieszy mnie to, kim ostatecznie stała się w tej historii.

Inspiracji dla fabuły było wiele, a niektóre są bardzo nieoczywiste i co ciekawe pochodziły z różnych etapów mojego życia – np. bardzo mocnym kołem zamachowym dla całej historii był jeden z odcinków serialu anime pt. „Dragon Ball”. Nie mogę jednak powiedzieć który dokładnie był to odcinek, ponieważ nie chciałbym przypadkiem zdradzać fabuły osobom, które jeszcze nie przeczytały mojej książki (bo przecież w tym wszystkim chodzi o to, żebyście mieli przyjemność z czytania).

Pisanie okazało się tym, czego potrzebowałem.

B.: Jak długo kiełkowała w Panu ta opowieść? Co było motywacją do jej finalnego wydania?

M.K.: Długo kiełkowało we mnie samo „pisarstwo”. Tworzyłem od małego, ale zazwyczaj efekty nie opuszczały szuflady mojego biurka. Tytuł „Magią i odwagą” wymyśliłem będąc jeszcze dzieckiem, nie mając wtedy jakiejkolwiek treści dla tej opowieści. Później życie tak się ułożyło, że porzuciłem pisanie. Chwilę potem dopadła mnie dorosłość i pojawiły się nowe obowiązki: praca, dom, rodzina i chociaż czułem się na tych polach spełniony, to w głębi czułem, że czegoś mi brakuje.

Pisanie okazało się tym, czego potrzebowałem. Wezbrało we mnie z tak wielką siłą, że nie mogłem już tego zahamować – postanowiłem odkopać dziecięce marzenie i wrócić do tytułu sprzed lat. To zmotywowało mnie na tyle, że pomimo ograniczonych możliwości czasowych i organizacyjnych, konsekwentnie szarpałem każdą wolną chwilę na tworzenie fabuły i pisanie. Właśnie w ten sposób powstało „Magią i odwagą” – w codziennym uporze i trudzie walki o swoje marzenia.

B.: Jaka jest największa zaleta, a jaka największa wada głównego bohatera?

M.K.: Główny bohater, Oskar, jest 10-letnim chłopcem o wielkiej odwadze i pięknym, pełnym marzeń sercu. Jest także bardzo lojalny wobec swojej przyjaciółki, Mai, dla której wyrusza przecież w pełną przygód podróż. Odwaga jest z jednej strony jego największą zaletą i popycha do śmiałych czynów (zwłaszcza, że Oskar przejawia niemałe zdolności do ciągłego wymykania się i ucieczek), lecz z drugiej strony owe czyny są często podejmowanie pochopnie (a nawet zbyt pochopnie) i destabilizują plany pozostałych członków wyprawy. Chłopcu towarzyszy jednak szczęście i zazwyczaj jest to działanie, które przynosi pozytywny skutek na dalszy przebieg misji.

B.: Ile części planowanych jest w całej serii? Kiedy można spodziewać się kolejnej premiery?

M.K.: Chociaż przygoda rozpoczęta w pierwszym tomie znajduje tam również swoje logiczne zakończenie, to cała historia którą chcę Wam opowiedzieć, będzie trochę dłuższa – planuję zmieścić ją w trzech częściach, a więc mówimy o klasycznej trylogii. Robię wszystko co w mojej mocy, aby druga część przygód Oskara ukazała się już na wiosnę 2023 r.

B.: W książce można wyczuć inspirację kilkoma klasycznymi powieściami fantastycznymi. Czy czyta Pan tego rodzaju książki? Które są Pana ulubionymi?

M.K.: Bardzo lubię fantastykę, zdarza się że czytam też inne gatunki. Najlepsze emocje są jednak związane z książkami z dzieciństwa, do których zresztą chętnie wracam ponieważ wolę „lekkie” historie. Moje ulubione to „Wyspa Skarbów”, „Hobbit” czy seria o Harrym Potterze. Obecnie jednak życie tak się ułożyło, że jak już mam czas, to raczej sam piszę aniżeli czytam

Artykuł 5 pytań do… Mateusza Kasprzyka – autora książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kontynuuję cykl – 5 pytań do twórców literatury dziecięcej! Wypytuję autorów, ilustratorów, tłumaczy, a nawet wydawców o swoje projekty, przyszłe pomysły i prywatne księgozbiory. Mam nadzieję, że odpowiedzi jeszcze bardziej wciągną Was w wir książkowych opowieści!

Tym razem zwróciłam się z kilkoma pytaniami do autorki wyjątkowej książki, która zabiera czytelników do czasów Aleksandra Wielkiego (ale także do współczesnego Torunia!). Posłuchajcie, co powiedziała Magdalena Olszta-Bloch o  ,,Witek i słońce Macedonii” oraz nie tylko. Link do recenzji książki znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2022/07/10/witek-i-slonce-macedonii-recenzja-ksiazki-dla-dzieci/

Zdjęcie portretowe z prywatnego archiwum autorki

Bajkochłonka: Dlaczego wybrała Pani na bohatera akurat Aleksandra Wielkiego?

Magdalena Olszta-Bloch: Aleksander Wielki jest ikoną starożytności. Król małej Macedonii, który zdobył ogromne imperium perskie rozciągające się od północnych Bałkanów i Egiptu aż po Indie. Dla starożytnych Greków było ono nie tylko ogromne, ale też bogate i wyposażone w potężną armię, właściwie niepokonane. Aleksander więc dokonał rzeczy niemożliwej, jego wyprawa była pasmem sukcesów, Grecy dotarli daleko poza krańce znanego sobie świata, poznali obce kultury, co z kolei zmieniło ich świat.

Aleksander był nieprzeciętnym, młodym władcą i już za życia stał się legendą. Ucieleśnia bohaterstwo, męstwo i odwagę, ale również brawurę, niepochamowaną ambicję i
konsekwencję w osiąganiu celu za wszelką cenę.

Jest skomplikowaną postacią, nie zawsze pozytywną, na pewno ciekawą, z którą, mimo tej niejednoznacznej oceny, warto zapoznawać Młodego Czytelnika. W mojej książce jest jeszcze chłopcem, który przepojony etosem bohaterstwa i sławy, marzy o wielkich czynach. Z głównym bohaterem, współczesnym dziesięciolatkiem, łączy go przyjaźń i razem przeżywają odlotowe przygody, ale też uczą się, czym jest odpowiedzialność, współczucie i zrozumienie dla innych – ważne cechy nie tylko u przyszłego króla ale również u współczesnego chłopca.

B.: Skąd pomysł na podróżowanie w czasie i przestrzeni?

M.O.: Podróżowanie w czasie i przestrzeni daje ciekawe możliwości uczestniczenia w wydarzeniach, które rozgrywają się w różnym czasie i w różnych miejscach. To chyba jest marzenie wielu historyków, archeologów i biografów. Być tam, gdzie dzieje się coś ważnego, na żywo zobaczyć ludzi, którzy tworzyli przeszłość, zapytać o sprawy, których dziś nie rozumiemy.

W mojej książce jednym z wątków jest podróżowanie po współczesności i starożytności i wzajemne poznawanie tych odległych epok. Okazuje się, że dla Witka nie wszystko w starożytnym świecie jest zrozumiałe i godne akceptacji, natomiast Aleksander nie rozumie wielu spraw z naszej rzeczywistości i z tego niezrozumienia wynikają czasem śmieszne, czasem niebezpieczne sytuacje.

B.: Proszę powiedzieć coś o kulisach powstawania książki – jak długo potrzebowała Pani czasu, żeby ją napisać? Kto był Pani pierwszymi recenzentami?

M.O.: Najpierw to była zabawa, takie wymyślanie i opowiadanie co by było, gdyby mój syn, Witek, spotkał Aleksandra Wielkiego. Żeby ten Aleksander Wielki nie zdominował swoją królewską i wojowniczą osobowością mojego Witka, uznałam, że Aleksander również musi być jeszcze chłopcem. Obaj mieli się polubić i ciekawie spędzać czas. Aleksander miał poznawać współczesność, a Witek starożytność. W ten sposób chciałam przez zabawę uczyć syna starożytności. Ale zaczęły się pojawiać pytania o sens tej znajomości, głównym tematem stała się wielka wyprawa Aleksandra na Wschód, czego Witek nie rozumiał. Czające się niebezpieczeństwa zbrojnej ekspedycji były dla niego nie do przyjęcia i wtedy zaczęłam pisać.

Książkowy bohater robi wszystko, żeby przed niebezpieczeństwami uchronić Aleksandra. Ma swój plan akcji ratunkowej i jest pełen wiary w jej sukces. A potem historia jeszcze bardziej zwariowała, zahaczyła o kosmitę, badacza ludzkiej cywilizacji, i tajemniczych naukowców z odległej Syberii. Wszystkie fragmenty czytałam mojemu synowi, który był ich pierwszym, bardzo wymagającym recenzentem. Ja czytałam, a on słuchał i z własnej inicjatywy rysował. To był znak, że nasza rodzinna współpraca przybiera kształt realnej książki. Od pomysłu do otwarcia wydrukowanej naszej opowieści minęły dwa lata.

B.: Czy można spodziewać się kontynuacji przygód Witka, a może czytelnicy będą mogli wkrótce sięgnąć po jakąś zupełnie nową opowieść?

M.O.: Mam pomysł na kolejną część, na razie to luźny zarys, w którym pojawiają się i znikają różne wątki. Z pewnością będzie również dotyczyć przeszłości i to odleglejszej niż Aleksander Wielki.

B.: Do jakiej książki z literatury dziecięcej lubi Pani wracać najczęściej, a może ma Pani jakieś szczególne wspomnienia z jakąś pozycją z czasów dzieciństwa?

M.O.: Nie byłam wybitnie „czytającym dzieckiem”. Wolałam zabawy na podwórku. Pierwszą poważną książkę, „Dzieci kapitana Granta” Juliusza Verne’a, czytałam dwa lata, chyba tak długo, jak długo trwa akcja książki. Można powiedzieć, że czytanie dostosowałam do tempa wydarzeń. Nie jest to zbyt chwalebne. Na poważnie książki odkryłam pod koniec podstawówki. Uwielbiam „Cyberiadę” Stanisława Lema, do której od czasu do czasu wracam. Podobnie mam z Muminkami. Ich życzliwa filozofia życia sprawia, że mam do nich ogromny sentyment.

Więcej o książce ,,Witek i słońce Macedonii” przeczytacie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2022/07/10/witek-i-slonce-macedonii-recenzja-ksiazki-dla-dzieci/

Artykuł 5 pytań do… Magdaleny Olszta-Bloch, autorki książki o Witku pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kontynuuję cykl – 5 pytań do twórców literatury dziecięcej! Wypytuję autorów, ilustratorów, tłumaczy, a nawet wydawców o swoje projekty, przyszłe pomysły i prywatne księgozbiory. Mam nadzieję, że odpowiedzi jeszcze bardziej wciągną Was w wir książkowych opowieści!

Tym razem zwróciłam się z kilkoma pytaniami do twórców wyjątkowej książki, którą z przyjemnością objęłam swoim patronatem. Posłuchajcie, co powiedział mi autor  ,,Opowieści z Białej Doliny” – Przemek Corso. Link do recenzji książki znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2022/06/01/opowiesci-z-bialej-doliny-premierowa-recenzja-patronatu/

Zdjęcia twórców dzięki uprzejmości Wydawnictwa SQN

1. ,,Rodzinę można sobie stworzyć” – to jedno ze zdań z samego początku książki, które nieczęsto spotyka się w bajkach dla dzieci. Dlaczego w ,,Opowieściach z Białej Doliny” postanowiliście poruszyć tematy ważne, lecz trudne?

Przemek Corso: Intencją nie było zaprojektowanie opowieści, żeby spełniała jakąś określoną rolę edukacyjną. Przede wszystkim miała bawić, a świat wykreowany miał być miejscem, które każdy z nas chciałby odwiedzić naprawdę. Powiedziawszy to, jednak chciałem zapewnić, że idea, że rodzinę można sobie stworzyć, to jedna z rzeczy w które wierzymy z Marceliną. Jest to dla nas idea bardzo blisko, bo każde ma wokół siebie rodzinę stworzoną z ludzi z którymi nie łączy nas krew. Sekret polega na tym, żeby nie budować takiej relacji na siłę, a z właściwymi ludźmi, takie rzeczy się po prostu dzieją.

2. Z książki wyłania się obraz dzikiego dzieciństwa blisko natury. Uważacie, że w dzisiejszym digitalowym świecie taka wizja jest jeszcze w pełni możliwa do realizacji? Czy jest dostępna dla każdego?

P.C.:Jestem absolutnie przekonany, że tak właśnie jest. Pisząc Opowieści z Białej Doliny chciałem skupić uwagę czytelników na drobnych, wspaniałych rzeczach, takich jak szum lasu, aby przypomnieć im, jak ciekawy i piękny jest świat. Chodziło też o rozróżnienie tego, czym jest odpowiedzialność za miejsce i czym ta odpowiedzialność różni się od ,,posiadania”. Wszak ktoś chce ukraść las… a nasi bohaterowie chcą temu zapobiec. Myślę, że to bardzo interesujące.

3. Książka zwraca dużą uwagę na fakt ,,bycia innym” – grubym, chudym, gadułą, i pokazuje, że jest to jak najbardziej normalne. Uważacie, że uświadomienie dzieci o tym fakcie to największe wyzwanie, z jakim mierzą się współcześni rodzice?

P.C.: Tutaj nawiążę do twojego poprzedniego pytania. Żyjemy w świecie całkowicie scyfryzowanym. Czy tego chcemy, czy nie. Jesteś bombardowani informacjami, a młodzi ludzie często gęsto, są programowani odnośnie tego jak mają wyglądać, jak powinny wyglądać wakacje, co się powinno jeść. Staliśmy się trochę niewolnikami tych wyobrażeń, żeby wspomnieć przerażające zestawienia „Instagram vs rzeczywistość”, Ja naprawdę chciałem, żeby te opowiadania pokazywały jedną rzecz… jesteśmy różni i możemy być różni.

Leśniczy Gałązka może być serdeczny, ale nie ma nic złego w tym, że lubi mieszkać sam. Pani listonosz Zofia mogłaby być czyjąść babcią, ale nigdy nie chciała. Nie ma nic wspanialszego, niż budowanie postaci na takich właśnie detalach. Marcelina opowiadała mi mnóstwo rzeczy o Szklarskiej Porębie i indywidualnościach, które spotyka na swojej drodze, a ja ze względu na to szczere uczucie, którym nią darzę, chłonąłem to wszystko jak gąbka, wyciągając to co najlepsze i na tej podstawie często konstruowałem kolejne fabuły. Czyli w górach jest schronisko w którym pracuje Stachu, tak? I ma tam saunę, tak?

4. Anaszka i Mia to postaci wzorowane na Waszych dzieciach, w ,,Opowieściach z Białej Doliny” można znaleźć również inne nawiązania do Waszych osobistych doświadczeń, przeżyć.

P.C.: Gdyby nie nasze rodzicielstwo, ta bajka nie miałaby racji bytu. Wychowujemy nasze córki w podobny sposób, jak wychowywane są książkowe dziewczynki. Ta bliskość z naturą i wspólne przygody stały się nie tyle inspiracją, co po prostu pretekstem, żeby coś im zostawić. Napisać coś namacalnego, co za kilka lat pozwoli im poznać bliżej rodziców – to w co wierzą, to co czują, to jak myślą… i jak w przypadku Marceliny, jak rysują. Największa radość, to fakt, że ta opowieść, choć tak intymna, rezonuje z tyloma osobami

5. Oprócz książki powstaje audiobook z udziałem znanych osobistości. Możecie zdradzić więcej szczegółów na temat tego projektu?

P.C.: Przerosło to nasze najśmielsze oczekiwania – audiobook czytany na dwa głosy zamienił się w słuchowisko z nieprawdopodobną obsadą. W najważniejszą dla mnie postać, czyli nadleśniczego Bębna wciela się Wiktor Zborowski, o którego udziale marzyliśmy od samego początku. A to jedno z mnóstwa nazwisk, które uwierzyły w ten projekt. Bo fakty są takie, że na początku mieliśmy tylko jeden tekst, ale dzięki wydawnictwu SQN, które uwierzyło w potencjał Białej Doliny i tak naprawdę pomogło nam ten świat stworzyć, nagle dotarliśmy do momentu w którym mamy listę nazwisk, która dała tym literackim bohaterom nowe życie. Zwykły pomysł i prosty tekst stał się prawdziwym, żywym światem. Premiera pierwszego odcinka już 15 lipca 2022 roku w Audiotece. Myślę, że kiedy dojdzie do ogłoszenia całej obsady, ludzie nie uwierzą i będą przecierać oczy ze zdumienia. Czegoś tak dużego w kontekście słuchowisk dla dzieci prawdopodobnie jeszcze nie było.

Więcej o ,,Opowieściach z Białej Doliny” przeczytacie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2022/06/01/opowiesci-z-bialej-doliny-premierowa-recenzja-patronatu/

Artykuł 5 pytań do… Przemka Corso oraz Marceliny, twórców książki ,,Opowieści z Białej Doliny” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kontynuuję cykl – 5 pytań do twórców literatury dziecięcej! Wypytuję autorów, ilustratorów, tłumaczy, a nawet wydawców o swoje projekty, przyszłe pomysły i prywatne księgozbiory. Mam nadzieję, że odpowiedzi jeszcze bardziej wciągną Was w wir książkowych opowieści!

Tym razem zwróciłam się z kilkoma pytaniami do Magdaleny Urlich – autorki książki dla dzieci ,,Gwiazdooki i Rozbójniczka”, ale również założycielki Wydawnictwa Jaskółka. Link do recenzji nowości znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2022/05/28/gwiazdooki-i-rozbojniczka/

Bardzo przyjemnie jest wziąć do ręki własną książkę i widzieć, że starania i praca wielu osób dały piękny efekt.

1. Jak czuje się Pani po swoim debiucie literackim? Czy było trudno czy wszystko poszło zgodnie z planem?

Magdalena Urlich: Ten debiut znaczy dla mnie bardzo wiele, bo to nie tylko czas pracy nad książką. Mam poczucie, że wiele wątków mojego życia, pozornie bez związku, w tym momencie się połączyło. Daje mi to głębokie doświadczenie sensu. Ale też mam w sobie dużo radości i lekkości – są endorfiny Bardzo przyjemnie jest wziąć do ręki własną książkę i widzieć, że starania i praca wielu osób dały piękny efekt.

Sama praca nad książką rozciągnęła się na dwa lata. Trudno przez tak długi czas zachować niezachwiany entuzjazm. Plan był dość elastyczny, musiał się dostosować do życia, bo w międzyczasie urodziłam dziecko. Były gorsze i lepsze momenty. Najgorszy nastąpił tuż przed decyzją o druku – wojna na Ukrainie, która wytrąciła mnie z normalnego trybu pracy. Zadawałam sobie pytanie, czy jest w ogóle sens wydawać książkę dla dzieci? Bardzo pomogło mi wtedy zdanie Zofii Schacht-Petersen. Powiedziała, że ta książka jest szczególnie potrzebna właśnie teraz, bo pokazuje, jak sobie radzić z agresją i konfliktem, ale też jak używać siły ochronnej, by bronić ważnych wartości. Zofia zajmuje się m.in. terapią traumy, więc stwierdziłam, że chyba wie, co mówi.

Mam jednak nadzieję, że coraz bardziej  uczymy się przyjmować chłopięcą wrażliwość, i że dla Gwiazdookiego znajdzie się miejsce w sercach Czytelników.

2. Jak narodził się pomysł na Gwiazdookiego? Dlaczego bohater otrzymał takie imię?

M.U.: Gwiazdooki to postać z kołysanki, którą wymruczałam dla mojego synka, gdy był maleństwem. Kto miał na ręku małe niemowlę, pewnie pamięta charakterystyczne spojrzenie takiego dziecka. Wydaje się, że bobas błądzi gdzieś wzrokiem, aż nagle spogląda prosto na człowieka z niezwykłą mądrością. Miałam wrażenie, jakby to dziecko postrzegało albo pamiętało coś, czego my nie możemy uchwycić.
Tak powstało imię Gwiazdooki. I już zostało, choć wiem, że to nie jest fajna ksywka dla chłopaka. Mam jednak nadzieję, że coraz bardziej uczymy się przyjmować chłopięcą wrażliwość, i że dla Gwiazdookiego znajdzie się miejsce w sercach Czytelników.

To był nasz mały bezpieczny świat, piękny, beztroski, na naszych zasadach.

3. Czy Pani również pragnęła kiedyś odwiedzić taką wyspę, jaką pokazała Pani w książce? Czy jej symbolika skrywa jakieś dodatkowe znaczenia?

M.U.: Życie na wyspie to moje marzenie z dzieciństwa. Wymyśliłam sobie taką wyspę, na której mieszkałoby kilkoro zaprzyjaźnionych dzieci i ich rodzice. To był nasz mały bezpieczny świat, piękny, beztroski, na naszych zasadach. Oddzielony od tego, co zagrażające, nieprzyjazne. Gdy pisałam Gwiazdookiego, nie pamiętałam o tym, ale ten obraz bezpiecznej wyspy musiał być głęboko we mnie, skoro po niego sięgnęłam. Zdawałam sobie też sprawę, że taka wyspa oddana dzieciom może mieć też groźne oblicze. Starałam się więc jak najmocniej, żeby nie budzić skojarzeń z „Władcą much”. Dlatego jest beztrosko, kolorowo, piratów ledwo szkicuję i tuż nad ich głowami puszczam oko do Czytelników, no i dzieci oprócz zwykłych owoców jedzą ziemniaczki z chlebowca Co do kształtu wyspy – niech żółw sobie śpi, przynajmniej na razie

W kolejce czekają też kolejne części, które byłyby kontynuacją opowieści na wyspie, w formie całości fabularnej z poważniejszym problemem w tle.

4. Jakie ma Pani kolejne plany wydawnicze? Czy powstają już następne opowieści?

M.U.: Trudno mi wyjść ze świata Gwiazdookiego i Rozbójniczki – wciągnął mnie i czuję, że kryje się tam jeszcze wiele historii. Także Czytelnicy pytają o kontynuację. Tak więc trudno byłoby odmawiać i sobie, i Czytelnikom

Nowe opowieści o Gwiazdookim i Rozbójniczce powstawały i były publikowane w czasie pracy nad książką. Można je znaleźć na Instagramie i Facebooku. W planach mam przeredagowanie ich i zebranie w książeczkę bliższą bajkom terapeutycznym, być może z częścią skierowaną bezpośrednio do rodziców. To byłoby trochę inne wydanie, prostsze edytorsko.

W kolejce czekają też kolejne części, które byłyby kontynuacją opowieści na wyspie, w formie całości fabularnej z poważniejszym problemem w tle. Mam ochotę poeksplorować temat, dlaczego rodzice Gwiazdookiego nie zauważyli jego zniknięcia. Gdzie oni w ogóle byli – przecież on spędził na wyspie wiele dni. To nie zostało dopowiedziane, a być może kryje się za tym coś więcej niż umowność całej tej wyprawy.

5. Jaka jest Pani ulubiona książka z dzieciństwa? Dlaczego Pani ją zapamiętała?

M.U.: Ulubiona, która z czasem nie straciła nic z mojej miłości, to „Dzieci z Bullerbyn”. Za moc swobodnej zabawy, przyjaźń, humor, kontakt z naturą, ciepłe relacje. I najważniejsze – za język, tak bliski małemu czytelnikowi. A kolejną miłością była bohaterka książki L.M. Montgomery, ale nie Ania, lecz Emilka – pisząca dziewczynka. Chyba wiadomo dlaczego

Link do recenzji książki znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2022/05/28/gwiazdooki-i-rozbojniczka/

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwojaskolka.pl/sklep/

Artykuł 5 pytań do… Magdaleny Urlich, czyli kto jest po drugiej stronie książki? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Właśnie rozpoczęło się jedno z największych, książkowych wydarzeń na mapie Polski – Warszawskie Targi Książki 2022. W tym roku gościem specjalnym jest Norwegia i na specjalne zaproszenie Wydawnictwa Egmont, przyleciała do nas z północy Malin Falch. Malin jest autorką świetnej komiksowej serii ,,Światła Północy”. 

Odsyłam poniżej do recenzji trzech tomów, które ukazały się dotychczas w Polsce:

• Światła Północy. W dolinie trolli. Tom 1,
• Światła Północy. Uczennica Wyroczni. Tom 2,
• Światła Północy. Siostry wrony. Tom 3.

Miałam ogromną przyjemność porozmawiać z Malin, dziękuję za tę możliwość Wydawnictwu Egmont oraz Magdalenie Łazur. To była fantastyczna przygoda!

BAJKOCHŁONKA: Malin, jestem ogromną fanką Twoich komiksów. Bardzo się cieszę, że mogę zadać Ci kilka pytań.

Zauważyłam w Twojej biografii, że pochodzisz z Trondheim – odwiedziłam to miasto parę lat temu i zapamiętałam (oprócz przejmującego zimna ) piękne kolorowe kamieniczki nad wodą. Czy to właśnie tam przeczytałaś swój pierwszy komiks? Pamiętasz, jaka to była pozycja?

MALIN FALCH: Tak, zaczęłam czytać komiksy jeszcze w Trondheim. Moją pierwszą serią komiksową, od której zaczęła się cała moja przygoda było W.I.T.C.H.  Podobał mi się ze względów wizualnych, ale i sama historia była naprawdę dobra, wciągająca! Pamiętam, że mój pierwszy numer kupiłam zaraz, kiedy wyszedł w Norwegii – miałam wtedy osiem albo dziewięć lat. A później oczywiście zaczęłam go prenumerować.

B.: To zabawne, że akurat ten komiks wskazałaś jako swój ulubiony! W mojej recenzji Twojego pierwszego tomu  napisałam, że bardzo przypomina mi właśnie styl książek W.I.T.C.H.!  Po czasie stwierdzam, że są nawet trochę bardziej zagadkowe i tajemnicze (być może za sprawą ciemnego tła rozkładówek). Kto z tej serii był Twoją ulubioną postacią?

Z serii W.I.T.C.H. najbardziej lubiłam Will

M.F.: Bardzo lubiłam Will, bo miała ten sam znak zodiaku i najłatwiej mogłam się z nią utożsamiać. Poza tym Will była strażniczką żywiołów i wydało mi się to bardzo ciekawe. Nie do końca rozumiałam jeszcze, co oznaczają te znaki zodiaku (teraz zresztą też nie do końca w nie wierzę), ale podobało mi się, że jestem do niej w jakiś sposób podobna. 

B.: W Twojej pracy widać wyraźnie inspiracje skandynawskim folklorem – na Twoich ilustracjach często pojawiają się elfy, trolle i wikingowie. Dlaczego jest on dla Ciebie fascynujący?

M.F.: Bardzo lubię norweskie baśnie – kiedy byłam dzieckiem, opowiadano mi wiele bajek, a gdy podrosłam, sama zaczęłam czytać książki i oglądać ilustracje przedstawiające te historie. Później na dłuższy czas zapomniałam o ich istnieniu – dopiero kiedy zaczynałam pracę nad tym komiksem, przypomniałam sobie jak bardzo były one ciekawe. Wykorzystanie wątków z tych baśni było dla mnie zupełnie naturalne. Kiedy zaczynałam, nie był to tak oczywisty pomysł i niewiele osób zajmowało się tą tematyką. Teraz nieco się to zmieniło. Chciałam pokazać norweskie bajki we współczesnym świetle; moje ilustracje są bardzo nowoczesne, pomimo, że dotyczą bardzo starych opowieści. To taka mieszanka starego i nowego. 

B.: Skąd więc dokładnie wziął się pomysł na tę serię?

Komiks Światła Północy inspirowany jest baśnią o Piotrusiu Panu

M.F.: Cała historia tak naprawdę opiera się na baśni o Piotrusiu Panu! Pracę nad komiksem zaczęłam w ramach szkolnego projektu, gdzie postawiono przed nami zadanie wykorzystania motywów baśniowych w zupełnie nowy sposób. Umieściłam zatem Piotrusia Pana w nordyckim, inspirowanym kulturą Skandynawii świecie. 

B.: Podczas naszego wywiadu zauważyłam, że Sonja [główna bohaterka] bardzo przypomina mi Ciebie pod względem wizualnym. Czy to przypadek?

M.F.: Chciałam, aby wyglądała jak typowa Norweżka, a długie blond włosy są właśnie bardzo charakterystyczne dla kobiet z mojego kraju. Zależało mi, żeby wyglądała jak postać z baśni, trochę jak księżniczka – z niebieskimi oczami i jasnym kolorem włosów. Wiem, że to trochę stereotypowe – ale właśnie na tym zależało mi w kontekście mojej historii.

B.: Mam także pytanie o Espena – to bardzo ciekawa postać, która łączy w sobie pewne przeciwieństwa. Jest nieco dziki, ale też odpowiedzialny za innych. Kim jest inspirowałaś podczas jego tworzenia?

Espen jest inspirowany norweską postacią Espena Askeladda

M.F.: To prawda, Espen powstał z połączenia kilku innych bohaterów! Przede wszystkim Piotrusia Pana, ale także Espena Askeladda, który jest postacią często występującą w norweskich baśniach. Cechuje go duża inteligencja i umiejętność rozwiązywania trudnych problemów w nieoczywisty, często zabawny sposób; jest bardzo skromny i dobry dla ludzi, którzy go otaczają, więc najczęściej na końcu historii dostaje to, czego chce. Od niego także pożyczyłam imię mojego bohatera! 

B.: W Polsce do tej pory wydano trzy części Twojego komiksu. W języku norweskim ukazało się ich już pięć. Ile planujesz finalnie? 

M.F.: Tak, docelowo moja historia ma mieć dziesięć części.

B.: Czy planujesz kolejne książki o innej tematyce po zakończeniu tej serii?

M.F.: Doprowadzenie tej historii do końca z całą pewnością zajmie mi jeszcze bardzo dużo czasu – na pewno nie przestanę tworzyć komiksów, ale póki co, mam przed sobą jeszcze pięć części żeby zastanowić się, czym zajmę się później!

B.: Wiem, że dopiero przyleciałaś więc jeszcze nie zdążyłaś dobrze rozejrzeć się po Targach. Ale czy jest to Twój pierwszy raz w Polsce? 

M.F.: Tak, to mój pierwszy dzień; i rzeczywiście chociaż przyleciałam dopiero cztery godziny temu, wszystko wydaje się bardzo fajne. Nie mogę się doczekać, żeby spróbować przede wszystkim polskiego jedzenia! 

Autograf od Malin Falch!

Jeżeli Wy także chcecie się spotkać z Malin i otrzymać od niej autograf, macie na to szansę podczas Warszawskich Targów Książki!

Poniżej rozpiska wydarzeń na dzień 28.05.2022, dzięki uprzejmości Wydawnictwa Egmont:

10:30 – 11:05      
Spotkanie z Malin Falch
Scena komiksowa
Autorka opowieści graficznej „Światła północy” opowie o pracy nad serią. Prowadzenie: Marcin Waincetel

12:00 – 13:00 – Malin Falch – Strefa Autografów Komiksowej Warszawy

15:00 – 15:55
Świat skandynawskich mitów, legend i baśni. Stań u boku Malin Falch w walce o dobro
Sala Sienkiewicza – Scena dziecięca

Spotkanie przeznaczone dla dzieci i młodzieży. Prowadzenie: Agnieszka Karp-Szymańska

Artykuł Wywiad z Malin Falch – autorką serii dla dzieci ,,Światła Północy” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kontynuuję cykl – 5 pytań do twórców literatury dziecięcej! Wypytuję autorów, ilustratorów, tłumaczy, a nawet wydawców o swoje projekty, przyszłe pomysły i prywatne księgozbiory. Mam nadzieję, że odpowiedzi jeszcze bardziej wciągną Was w wir książkowych opowieści!

Tym razem zwróciłam się z kilkoma pytaniami do Barbary Szacoń-Wójcik – autorki książki dla dzieci i młodzieży – ,,Zwierzęta po japońsku”, ale również właścicielki wydawnictwa i sklepu Azjatyckie Języki. Link do recenzji znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2022/02/24/zwierzeta-po-japonsku-recenzja/

1. Który język jest dla Pani najpiękniejszy i dlaczego?

   To bardzo trudne pytanie, bo ja jestem fanką wszystkich języków, a moich przede wszystkim. Japoński był moją pierwszą miłością z tamtego regionu i zawsze pozostanie numerem jeden, ale uwielbiam piękno wietnamskiej gramatyki i wymowy, chociaż do łatwych nie należy. Tajski ma piękne pismo, które skradło moje serce. Mój mąż zawsze mówi, że najbardziej lubi, gdy mówię po japońsku, brzmi według niego najładniej i w sumie ma sporo racji Gdybym miała wybierać, to całościowo japoński byłby tym numerem jeden, ale tuż zanim jest wietnamski i potem tajski.

2. Jak zaczęła się Pani przygoda z językami? Dlaczego zainteresowała się Pani akurat językami azjatyckimi?

   Wszystko zaczęło się od książek. W pewne ferie zimowe wypożyczyłam książkę o Gejszach (Giesiach, po jp. mówimy miękko) i strasznie spodobał mi się ten temat, potem zaczęłam czytać książki japoński autorów i nie tylko. Azja mnie wciągnęła. Zamarzyłam o nauce jakiegoś azjatyckiego języka. I chociaż teraz z tego się śmieję, to wtedy mówiłam, że chiński jest zbyt oklepany (serio) i wybieram japoński. Potem zaczął się robić boom na japoński i teraz pewnie stwierdziłbym, że jest zbyt powszechny, jakkolwiek to brzmi.

3. Czy są planowane kolejne książki z serii ,,Zwierzęta po japońsku”? Może teraz przedmioty lub liczebniki?

   Przede wszystkim myślę o innych wersjach językowych – najpierw wietnamska, stworzona z myślą o polsko-wietnamskich rodzinach, potem może chińska, koreańska, tajska. Ale nie ukrywam, że wiele zależy od tej pozycji. Chciałabym potem tworzyć kolejne części właśnie tematyczne, a do nich może fajne ebooki już pod tych trochę starszych, chociaż i ta pozycja wg mnie nie ma ograniczeń wiekowych.

4. Czy odwiedziła Pani jakiś azjatycki kraj? Który i co najbardziej zapadło Pani w pamięć?

   Tak, byłam we wszystkich 3 krajach, których języki znam. Każdy jest piękny i ciekawy, ale moje serce skradł Wietnam. Chętnie wróciłabym tam jeszcze raz. Może kiedyś przyjdzie taki dzień, że zamieszkam rok w każdym kraju, to byłoby spełnienie marzeń. Na razie jednak nie mam tego w planach z wielu względów. Czy coś mnie zaskoczyło? Myślę, że było wiele takich rzeczy, bo czytać, a doświadczyć to co innego…

5. Czego dzieci i dorośli mogliby się uczyć od Japończyków?

   Przede wszystkim samodzielności w ujęciu społecznym i zespołowości. Japońskie dzieci od przedszkola same dbają o porządek w szkole, klasie, pani sprzątająca nie gania ze ścierką, żeby wygonić niepokornych nastolatków brudzących sale lekcyjne brudnymi butami. To sprowadza do odpowiedzialności za pracę, otoczenie i innego człowieka. Nie brudzę, bo cenię pracę swoją i innych. Maseczka w czasie zajęć? Żaden problem. Jestem chory? Zabezpieczam innych, to mój obowiązek. W Polsce często przyjmujemy narrację, że to nakaz, wręcz kara, myślimy o czymś z perspektywy jednostki, a nie całości społeczeństwa. Oczywiście nie chcę idealizować Japonii, bo Polacy też potrafią współpracować, ale jednak mamy w sobie więcej buntu na wiele rzeczy, które w praktyce mogą mieć sporo plusów… Oczywiście ta samodzielność w szkole nie zawsze przekłada się na tę w domu, ale czy istnieje świat idealny?

NIESPODZIANKA! Z kodem: Bajkochłonka    otrzymujecie na powyższą pozycję 5 zł zniżki oraz darmową dostawę za pośrednictwem paczkomatów! Promocja jest ważna tylko do: 11.03.2022 roku

Artykuł 5 pytań do… Barbary Szacoń-Wójcik, czyli kto jest po drugiej stronie książki? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kontynuuję cykl – 5 pytań do twórców literatury dziecięcej! Wypytuję autorów, ilustratorów, tłumaczy, a nawet wydawców o swoje projekty, przyszłe pomysły i prywatne księgozbiory. Mam nadzieję, że odpowiedzi jeszcze bardziej wciągną Was w wir książkowych opowieści!

Tym razem zwróciłam się z kilkoma pytaniami do Magdaleny Płuciennik – autorki książki dla dzieci i młodzieży – ,,Podróż w głąb Tęczowej Galaktyki”. Link do jej recenzji znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2021/12/01/podroz-w-glab-teczowej-galaktyki-recenzja/

1. Czy Amelka, główna bohaterka ,,Podróży w głąb Tęczowej Galaktyki” jest inspirowana jakąś prawdziwą dziewczynką? W jaki sposób powstała jej postać?

Postać Amelki powstała właśnie z powodu deficytu charyzmatycznych bohaterek. Cechy jakimi odznacza się Amelia są z reguły przypisywane chłopcom. Zarówno jej wygląd jak i charakter są nietuzinkowe. Charakterem jest bardzo podobna do mojej córki a wyglądem do mnie z czasów kiedy byłam jeszcze dzieckiem.

2. Bohaterowie odwiedzają w książce trzy zupełnie nowe planety – na którą Pani chciałaby się najbardziej wybrać i dlaczego?

3. Czy trzeba czasami wyruszyć w kosmiczną podróż, żeby znaleźć rozwiązania na problemy codzienności?

4. Czy pracuje Pani nad kolejnymi książkami? Gdzie tym razem zabierze Pani czytelników?

5. Jaka jest Pani ulubiona książka z dzieciństwa i dlaczego?

Artykuł 5 pytań do… Magdaleny Płuciennik, czyli kto jest po drugiej stronie książki? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kontynuuję cykl – 5 pytań do twórców literatury dziecięcej! Wypytuję autorów, ilustratorów, tłumaczy, a nawet wydawców o swoje projekty, przyszłe pomysły i prywatne księgozbiory. Mam nadzieję, że odpowiedzi jeszcze bardziej wciągną Was w wir książkowych opowieści!

Tym razem zwróciłam się z kilkoma pytaniami do Beaty Sarnowskiej – autorki wielu książek dla dzieci i młodzieży. Link do recenzji ,,Koci Zaułek. Sekrety Leny” – pozycji, którą z przyjemnością objęłam swoim patronatem medialnym  znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2021/10/15/koci-zaulek-sekrety-leny-recenzja-patronatu/

1. Jak narodził się pomysł na stworzenie serii ,,Koci Zaułek”?

Pomysł napisania powieści o kotach zaproponował mi mój wydawca, Wydawnictwo Wilga. Oczywiście, była też mowa o nastoletnich bohaterkach i ich szkolnych przygodach…. Ale w mojej głowie wciąż słyszałam tylko KOTY i KOTY. Miało być ich dużo, więc szalałam z radości, bo to temat wprost idealny dla mnie.
A dlaczego akurat fundacja? Taka forma najbardziej przypadła mi do gustu i dawała bohaterkom dużo możliwości. Fundacje czy domy tymczasowe dla kotów istnieją naprawdę. Są tuż obok nas i każdego dnia, tak jak wolontariuszki z Kociego Zaułka, z ogromną pasją oraz miłością pomagają czworonogom.

2. Czy któryś z występujących w książce kotów ma swój pierwowzór w prawdziwym zwierzaku?

Tak. Prezes i Duszka. Duszka to wystraszona, szylkretowa kotka, która większość wydarzeń w pierwszym tomie Kociego Zaułka, obserwuje z bezpiecznej wysokości. Wymagała dużo cierpliwości, by mogła zaufać człowiekowi, ale ostatecznie znalazła ukochanego opiekuna i została adoptowana. To wypisz wymaluj historia mojej adoptowanej kotki, która właśnie się do mnie tuli. Prezes, to dumny szary pers, rezydent Kociego Zaułka. Pierwowzorem jest moja druga, adoptowana kotka. Szara i perska. To dzięki niej potrafiłam zbudować postać Jego Puchatości, jak nazwały go przyjaciółki z Kociego Zaułka.

3. Czy jest Pani kociarą? Ma Pani koty? Jeśli tak, proszę coś o nich napisać.

Podobnie jak moja bohaterka, Julka, o kotach mogłabym rozmawiać bez przerwy, więc chyba zaliczam się do kategorii kociara. Ale skoro o moich kotach już opowiedziałam, to muszę dodać, że generalnie jestem zwierzolubna. I gdybym tylko miała w domu odpowiednie warunki, to znalazłoby się również miejsce na psie legowisko.

4. Skąd czerpie Pani inspiracje na nastoletnie życie głównych bohaterek?

Przyznaję, opisać nastoletnie życie bohaterek, ich słownictwo, zachowanie czy problemy, to było wyzwanie i najtrudniejsza część podczas przygotowywania się i pisania Kociego Zaułka. Oczywiście, pewien obraz funkcjonowania szkoły czy klasy, z racji wychowywania syna, posiadam, ale nie był on wystarczający. Musiałam wykonać porządny research. Szukałam więc pomocy i ją znalazłam. Pytałam znajomych, ich znajomych czy też kadry szkolnej, która pracuje z dziećmi w wieku moich bohaterek.

5. Kiedy możemy spodziewać się kolejnych części serii? Czy może Pani zdradzić na kim skupi się fabuła kolejnego tomu?

Trzeci tom Kociego Zaułka ukaże się w pierwszej połowie 2022 roku. Będzie skupiać się na Oli, która oprócz miłości do kotów równie mocno kocha taniec. Poświęca jemu znaczną część swojego nastoletniego życia, bo pragnie zostać choreografką. W trzeciej części, podobnie jak i w dwóch poprzednich, nie zabraknie nowych wyzwań, przygód, kotów oraz przyjaciółek Oli: Julki, Zuzi i Leny, czyli wolontariuszek z Kociego Zaułka. Mam nadzieję, że również i ten tom spodoba się czytelnikom. Proszę trzymać za to kciuki!

Link do recenzji ,,Koci Zaułek. Sekrety Leny”: https://bajkochlonka.pl/2021/10/15/koci-zaulek-sekrety-leny-recenzja-patronatu/

Link do recenzji ,,Koci Zaułek. Tom 1″: https://bajkochlonka.pl/2021/06/22/virtualo/

Artykuł 5 PYTAŃ DO… Beaty Sarnowskiej, CZYLI KTO JEST PO DRUGIEJ STRONIE KSIĄŻKI? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kontynuuję cykl – 5 pytań do twórców literatury dziecięcej! Wypytuję autorów, ilustratorów, tłumaczy, a nawet wydawców o swoje projekty, przyszłe pomysły i prywatne księgozbiory. Mam nadzieję, że odpowiedzi jeszcze bardziej wciągną Was w wir książkowych opowieści!

Tym razem zwróciłam się z kilkoma pytaniami do Sary – młodej twórczyni internetowej, a teraz także autorki książki z wyzwaniami. Link do recenzji ,,Zaczarowany Świat Sary. 52 challenge” znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2021/09/20/zaczarowany-swiat-sary/

1. Jak to jest mieć prawie 650 TYSIĘCY fanów w wieku dziesięciu lat? Czy spotykasz ich także poza internetem?

Tak, często spotykam moich widzów na spacerze, w sklepie, na wakacjach. Jest to bardzo miłe. Zawsze z wakacji wracam z nowymi kumplami.

2. Jaki jest Twój ulubiony challenge, a jakiego nigdy nie chciałabyś lub nie dałabyś rady zrobić?

Mój ulubiony challenge to 24H z przyjacielem, bardzo lubię spędzać czas z moimi przyjaciółmi, zawsze wtedy dobrze się bawimy. Najtrudniejszy był 24H z bratem za rękę, nie daliśmy rady go dokończyć, każdy z nas chciał iść w inną stronę i robić coś zupełnie innego.

3. Czy w planach są także inne książki? Widziałam na zdjęciach, że tworzysz swoje autorskie opowieści. Może następnym razem będzie to fantastyczna książka fabularna?

4. Kim Ty oraz Twój brat Wikuś chcielibyście zostać w przyszłości? Czy macie jakieś pasje lub zainteresowania, na których chętnie spędzacie czas?

5. Jaka jest Twoja ulubiona książka, a jaka Wikusia?

Artykuł 5 pytań do… SARY pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kontynuuję cykl – 5 pytań do twórców literatury dziecięcej! Wypytuję autorów, ilustratorów, tłumaczy, a nawet wydawców o swoje projekty, przyszłe pomysły i prywatne księgozbiory. Mam nadzieję, że odpowiedzi jeszcze bardziej wciągną Was w wir książkowych opowieści!

Tym razem zwróciłam się z kilkoma pytaniami do Ewy Szefer, która wydała kolejną, wierszowaną powiastkę. Link do recenzji ,,Ich troje. Przygoda w chmurach” znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2021/06/26/ich-troje-przygoda-w-chmurach-recenzja/

1. Skąd pomysł na tak oryginalnych bohaterów?

2. Czy możemy spodziewać się kolejnych, rymowanych przygód z serii „Ich troje“?

3. Dlaczego akurat poezja, a nie proza?

4. Czy ma Pani pomysł na jakieś kolejne serie?

5. Jaka jest Pani ulubiona książka dla dzieci?

Artykuł 5 PYTAŃ DO… Ewy Szefer, CZYLI KTO JEST PO DRUGIEJ STRONIE KSIĄŻKI? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.