W drugim tomie fantastycznej serii Anny Nowackiej – KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków, na czytelników czeka mnóstwo emocji w towarzystwie bohaterów poznanych już w SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków. Ponownie wyruszamy w podróż po Polsce, gdzie będziemy natykać się nie tylko na prastare gady, ale także stworzenia z mitologii słowiańskiej i… niegodne zaufania płazy.

➜ Tytuł: KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków
➜ Seria: SOS
➜ Autorka: Anna Nowacka
➜ Ilustracje: Ola Bylica
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Czarna Owca w rodzinie

Główny bohater serii, czyli dziewięcioletni Staszek, całkiem niedawno dowiedział się, że jego rodzina skrywa znacznie więcej tajemnic niż drzewo genealogiczne przeciętnych Kowalskich. Jego mama jest prezeską stowarzyszenia działającego pod przykrywką, a babcia wraz z ciotkami tworzą trzon tej organizacji i mają niemały udział w jej historii.

(…) Czyli wszyscy należycie do tajnej organizacji mającej przywrócić dobre imię smokom, które nie są postaciami z bajek, ale żywymi, chodzącymi po świecie od setek lat potworami? – Witek spojrzał na mamę Staszka pytająco.

– Pokrótce – odparła, rozglądając się.

Anna Nowacka, KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków, Rozdział XXIV, str. 133

W rodzinie nie brakuje także Czarnej Owcy oraz członka familii, z którym najlepiej wychodzi się tylko na zdjęciach. Pradziadek chłopca ma sporo za uszami i jest źródłem niekończących się problemów dzielnych obrońców. Drugi tom odsłania kolejne karty jego planu, pokazując, że pradziadek nie działa w pojedynkę. Oprócz potężnego Uroborosa, pomaga mu także… tajemnicza ciotka Bogda.

Wawelskie rzeźbione głowy i związana z nimi legenda

Anna Nowacka swoją opowieść opakowuje w świetne poczucie humoru, bazujące przede wszystkim na zabawie słowem oraz absurdalnych sytuacjach. Autorka z upodobaniem bawi się frazeologizmami, zręcznie wplatając je w treść historii i nadając im czasami zupełnie nieoczekiwane znaczenia. Dzięki temu całość odbiera się jako lekturę lekką, wciągającą oraz błyskotliwą. Za ilustracje, które dopełniają ten fantastyczny świat, odpowiada Ola Bylica.

Umiejscawiając opowieść przede wszystkim we współczesnym Krakowie (z gościnną obecnością m.in. Opola), autorka bazuje na realnie istniejących ulicach oraz zabytkach Wawelu. W tej części ważną rolę odegrają na przykład rzeźbione głowy z Sali Poselskiej, a szczególnie jedna z nich, nazywana Niemą.

Na stropie tej sali Zamku Królewskiego na Wawelu rzeczywiście znajdują się renesansowe rzeźby w kształcie głów. Jedna z nich, z zasłoniętymi ustami, jest bohaterką legendy o Zygmuncie Auguście. Według podania miała upomnieć króla, kiedy ten wydał niesprawiedliwy wyrok. Kiedy będziecie więc tam kolejny raz, dobrze się jej przyjrzyjcie.

Rodzina, lojalność i potrzeba wolności

KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków jest jednak wartościową pozycją, nie tylko przez wzgląd na historyczne i kulturowe wzmianki. Z tej fantastycznej historii płyną ważne przemyślenia, które mogą przyswoić sobie czytelnicy. 

To prawda, że z niektórymi członkami rodziny najlepiej wychodzi się na zdjęciach, ale jednocześnie bliskość i wspólna historia potrafią być źródłem ogromnej siły. Siostry, czyli ciotki i babcia Staszka są gotowe wiele zrobić, żeby ochronić siebie nawzajem. Nie oznacza to jednak, że więzy krwi gwarantują zgodę czy zaufanie. Anna Nowacka pokazuje rodzinę również jako przestrzeń skomplikowanych relacji, sekretów i konfliktów, które nie zawsze da się łatwo rozwiązać.

W drugim tomie istotnym wątkiem pozostaje także kwestia żab, a właściwie ich zniewolenie przez pewną księżniczkę oraz rosnąca w płazach chęć dokonania zemsty. Pod warstwą humoru i fantastycznych wydarzeń kryje się więc jeszcze jedno zagadnienie – wolność i konsekwencje jej odbierania. Nawet najbardziej niepozorne stworzenia mają bowiem granice swojej cierpliwości.

(…) Wieczność to nie żart. Życie smakuje dlatego, że przemija. Gdy masz coś na zawsze, przestańcie cię intrygować – odparł Żaltis.

Anna Nowacka, KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków, Rozdział XXXIV, str. 192

SOS i KLOPS – kampania edukacyjna dla szkół i bibliotek

Na koniec warto wspomnieć, że przygoda ze smokami można trwać dalej – nawet, kiedy fabuła książki wraz z ostatnim rozdziałem już się skończyła. Wokół serii Anny Nowackiej powstała ogólnopolska kampania edukacyjna KLOPS, skierowana do uczniów klas II-VI szkół podstawowych. 

W ramach sześciu spotkań dzieci mogą wcielać się w agentów tajnej organizacji, rozwiązywać zagadki, analizować raporty i wykonywać kolejne misje. Dla wybranych klas przygotowano bezpłatne pakiety zawierające książki, scenariusze zajęć, materiały edukacyjne oraz legitymacje agentów. Co istotne, także inne klasy mogą skorzystać z materiałów udostępnionych na stronie projektu SOS i KLOPS. Literatura daje ogromne możliwości – może stać się również punktem wyjścia do wspólnego odkrywania polskiej historii, legend i rozwijania dziecięcych wyobraźni.

Stare, dobre fantasy na polskim podwórku

W KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków nie brakuje epickiej bitwy, źródełka z wodą zapewniającą nieśmiertelność czy też magicznego miecza oraz bezsprzecznej odwagi głównych bohaterów. Czyli dostajemy pełen pakiet starego, dobrego fantasty, tyle że rozgrywającego się na naszym polskim podwórku. Jest to ekscytujące, prawda?

Nic dziwnego, że tak wiele osób marzy o zasileniu szeregów Koła Lokalnych Obrońców Polskich Smoków. Sama z przyjemnością zajrzałabym do jego siedziby i przekonała się, jakie jeszcze tajemnice skrywa Wawel. 

No, chyba że macie na imię Jerzy. Z tym imieniem legendarnego smokobójcy w oczach smoków jesteście… spaleni.

Polecam tę serię dzieciom powyżej 9 lat. Zacznijcie lekturę od pierwszego tomu, a później od razu sięgnijcie po kontynuację. Sprawdzajcie dostępność książek na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ – KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków

O czym jest książka KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków?

KLOPS Anny Nowackiej to pełna humoru powieść fantasy dla dzieci, w której polskie legendy i słowiańskie stworzenia ożywają we współczesnym świecie. Staszek i Hela ponownie angażują się w działalność tajnej organizacji chroniącej smoki. Tym razem muszą zmierzyć się z rodzinnymi sekretami, zbuntowanymi żabami i niebezpiecznymi planami pradziadka.

Czy KLOPS jest kontynuacją książki SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków?

Tak. KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków to drugi tom serii Anny Nowackiej, rozpoczętej powieścią SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków. Obie książki łączą tych samych bohaterów, tajemniczą organizację oraz świat, w którym smoki istnieją naprawdę.

Od jakiego wieku można czytać książkę KLOPS?

Polecam tę książkę dzieciom od 9. roku życia. To propozycja szczególnie odpowiednia dla czytelników lubiących dynamiczne przygody, fantastykę, polskie legendy oraz historie z dużą dawką humoru.

Czy można czytać KLOPS bez znajomości pierwszego tomu?

Najlepiej rozpocząć przygodę od książki SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków. Chociaż KLOPS przedstawia kolejne wydarzenia, wiele rodzinnych tajemnic i relacji między bohaterami nawiązuje do pierwszej części. Znajomość wcześniejszej historii pozwala lepiej zrozumieć motywacje postaci.

Gdzie rozgrywa się akcja książki KLOPS?

Akcja powieści rozgrywa się przede wszystkim we współczesnym Krakowie, w tym na Wawelu. Anna Nowacka wykorzystuje rzeczywiste miejsca oraz zabytki, łącząc je z fantastyczną fabułą. 

Na czym polega kampania edukacyjna KLOPS dla szkół i bibliotek?

KLOPS – Operacja Czarna Owca to bezpłatna kampania edukacyjna inspirowana książkami Anny Nowackiej, przeznaczona dla uczniów klas II-VI szkół podstawowych. Podczas sześciu spotkań dzieci wcielają się w agentów tajnej organizacji, rozwiązują zagadki, analizują wskazówki i wykonują kolejne misje. Projekt łączy promocję czytelnictwa z poznawaniem polskich legend, współpracą i kreatywnymi zadaniami.

Gdzie znaleźć materiały edukacyjne do książki KLOPS?

Scenariusze zajęć, zadania i materiały potrzebne do przeprowadzenia misji udostępniono na stronie projektu SOS i KLOPS. Mogą z nich korzystać nauczyciele, bibliotekarze i edukatorzy, którzy chcą wykorzystać przygody Staszka i Heli podczas zajęć z dziećmi.

Artykuł Smoki istnieją i mieszkają w Polsce! Recenzja KLOPSa pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Detektywi na kółkach jest bestsellerową serią Marcina Kozioła, która pokazuje nam, że literatura dla dzieci i młodszych nastolatków potrafi łączyć wartką akcję z wydarzeniami historycznymi. Od premiery pierwszego tomu minęło już dwanaście lat (w 2026 roku), a łączna sprzedaż cyklu, według wydawcy, przekroczyła 200 tysięcy egzemplarzy! To naprawdę imponujący wynik.

Chwilę temu wszystkie trzy książki doczekały się nowego, odświeżonego wydania. Ich treść pozostaje niezmieniona, jednak oprawa graficzna przeszła fenomenalną metamorfozę. Za nowymi okładkami i ilustrowanymi, barwionymi brzegami stoi Marcin Minor.

➜ Tytuły: Skrzynia Władcy Piorunów, Tajemnica przeklętej harfy,
➜ Seria: Detektywi na kółkach
➜ Autor: Marcin Kozioł
➜ Ilustracje: Marcin Minor
➜ Wydawnictwo: Bumcykcyk
➜ Rok wydania: 2026 (nowa edycja)
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Detektywi na kółkach – detektywistyczna seria dla dzieci

W centrum wydarzeń mamy trójkę niezwykłych bohaterów: nastoletnią Julię, jej przyjaciela Toma oraz towarzyszącego im biszkoptowego labradora Spajka, który pełni funkcję psa asystującego dziewczyny. Wspólnie rozwiązują dość ryzykowne oraz wymagające odwagi zagadki. Julkę i Toma łączy także coś więcej.

Każde z nich zostało przez autora obdarzone zestawem bardzo intrygujących cech. Julia wyróżnia się inteligencją i umiejętnością kojarzenia faktów, poza tym porusza się na wózku.  Tom wykorzystuje swoje zdolności analityczne i doświadcza synestezji, czyli zjawiska polegającego na nietypowym łączeniu wrażeń zmysłowych. Spajk natomiast nie jest jedynie uroczym pupilem. Tak się składa, że posiada bardzo rozległą wiedzę na różne tematy i pamięta… swoje poprzednie wcielenia.

Warty podkreślenia jest sposób, w jaki w Detektywach na kółkach mówi się o niepełnosprawności głównej bohaterki. Dziewczyna jest przede wszystkim detektywką i aktywną uczestniczką wydarzeń, która niejednokrotnie właśnie dzięki swoim umiejętnościom łączenia faktów, potrafi wyprowadzić przyjaciół z tarapatów. Jej niepełnosprawność schodzi na dalszy plan i nie jest głównym tematem książek.

Tego typu narracja pokazuje dzieciom, że nie ma znaczenia, czy jest się sprawnym lub niesprawnym, żeby spełniać marzenia i przeżywać fantastyczne przygody. A o jakich przygodach mówimy?

Skrzynia Władcy Piorunów – lektura szkolna z Nikolą Teslą w tle

Pierwszy tom serii, Skrzynia Władcy Piorunów, zadebiutował w 2014 roku. Już trzy lata później książka znalazła się wśród lektur uzupełniających dla uczniów szkół podstawowych. W podstawie programowej z marca 2026 roku ponownie trafiła do przykładowych tekstów, rekomendowanych do omawiania w klasach IV-VIII. Fragmenty książki i ćwiczenia na niej bazujące pojawiają się również w podręcznikach do języka polskiego.

Pedagodzy niezmiennie po nią sięgają i polecają ją swoim uczniom, dostrzegając wartościową treść opakowaną w emocjonującej, przygodowej fabule.

Akcja pierwszego tomu rozpoczyna się praktycznie od zagadkowego zniknięcia ojca Toma. Chłopak – wspólnie z Julią i Spajkiem – rozpoczynają poszukiwania, które doprowadzają ich do tajemniczej skrzyni, ale również pewnej niebezpiecznej organizacji i sekretów sięgających aż XIX wieku.

Równolegle czytelnik poznaje historię Nikoli Tesli – wynalazcy, którego eksperymenty z elektrycznością bezapelacyjnie zmieniły świat. Marcin Kozioł splata obydwa te wątki, sprawiając, że biografia naukowca staje się istotną częścią detektywistycznego śledztwa. 

To doskonały przykład nauki przez zabawę. Zanurzając się w fabularną opowieść, czytelnicy jednocześnie mogą się uczyć, wyłapywać ciekawostki i ćwiczyć uważne śledzenie tekstu – bez względu na to czy są teslariuszami, czy też nie.

Sprawdzajcie dostępność Skrzyni Władcy Piorunów na stronie Wydawnictwa BumCykCyk.

Tajemnica przeklętej harfy – zagadka sprzed tysięcy lat

Druga część serii przenosi naszych bohaterów do Egiptu. Kiedy tylko przyjaciele trafiają na ślady przemytu, wakacyjny wyjazd zamienia się w niebezpieczne śledztwo. W ich ręce wpada również tajemnicza mapa, która może być kluczem w rozwikłaniu znacznie bardziej złożonej zagadki. I co nie jest bez znaczenia – do znanej trójki dołącza także nowy, koci bohater, który (zgodnie ze swoją naturą) nie lubi się zbytnio przemęczać. 

Podobnie jak w przypadku pierwszej książki, współczesna intryga przeplata się tutaj z opowieścią o historycznej postaci. Tym razem jest nią Dorothy Eady – brytyjska znawczyni starożytnego Egiptu, znana również jako Omm Sety.

Zupełnie nie dziwi mnie, że Marcin Kozioł wybrał ją jako kolejną historyczną bohaterkę swojej serii. Eady była bowiem przekonana, że… w poprzednim życiu mieszkała w starożytnym Egipcie jako kapłanka. To osobliwe przeświadczenie towarzyszyło jej przez wiele lat i stało się nieodłączną częścią historii kobiety, która poświęciła życie poznawaniu historii tego kraju. Czy można wyobrazić sobie ciekawsze tło dla przygodowej powieści o tajemnicach i zagadkach starożytnych cywilizacji?

To, że Tajemnica przeklętej harfy jest bardzo ciekawą, wielowymiarową książką, nie jest tylko moją opinią. Została ona wybrana do „Złotej Dwudziestki”, czyli zestawienia dwudziestu książek, przygotowanego z okazji dwudziestolecia Fundacji ABCXXI „Cała Polska czyta dzieciom”.

Gwiazda Blachonosego – astronom z metalowym nosem

O ile Nikola Tesla pewnie coś mówi nawet młodym czytelnikom – podobnie jak są oni w stanie wyobrazić sobie starożytny Egipt, tak postać Tychona Brahego to już prawdziwa egzotyka!

Duński astronom żyjący w XVI wieku był bowiem postacią wyjątkowo barwną. Zasłynął nie tylko prowadzonymi obserwacjami nieba, lecz także nietuzinkowym stylem życia. Plotki głoszą, że miał oswojonego łosia, a po utracie części nosa w pojedynku, posługiwał się metalową protezą – stąd właśnie ma pochodzić jego przydomek Blachonosy.

W trzecim tomie Julia, Tom i Spajk trafiają do Kopenhagi, gdzie mają wziąć udział w konferencji w planetarium jego imienia (tego oficjalnego). Zamiast jednak spokojnego spotkania czeka na nich szantaż, jeszcze więcej sekretów oraz ryzyko niebezpieczeństwa, które bardzo dosłownie zagraża jednemu z członków ich grupy.

Gwiazda Blachonosego także jest nagradzanym i docenianym w środowisku literatury dziecięcej tomem. Otrzymał on Nagrodę Główną w XXI konkursie „Świat Przyjazny Dziecku”, organizowanym przez Komitet Ochrony Praw Dziecka.

Wszystkie trzy powieści można czytać w dowolnej kolejności. Każda przedstawia zamkniętą, pełną opowieść – chociaż znajomość wcześniejszych przygód pozwala lepiej obserwować rozwój relacji między bohaterami i zapewnia większą frajdę.

Detektywi na kółkach w nowym wydaniu. Okładki Marcina Minora i barwione brzegi

Tegoroczne wznowienie Detektywów na kółkach to przede wszystkim świetna okazja, żeby odkryć tę serię na nowo. Wydawnictwo Bumcykcyk zdecydowało się na odświeżenie jej wyglądu, powierzając zaprojektowanie okładek Marcinowi Minorowi.

Ilustrator, znany z niezwykle charakterystycznej, dopracowanej w szczegółach stylistyki, nadał wszystkim trzem książkom nową tożsamość wizualną. W tej odsłonie otrzymujemy twarde oprawy, nowe ilustracje okładkowe oraz zachwycające, zgodne z tematyką tomów, barwione brzegi.

Przyznaję, że sama oprawa graficzna robi ogromne wrażenie. Poprzednia edycja, w związku z tym, że miała już kilkanaście lat, mogła się trochę opatrzeć, więc ta zmiana z pewnością pozwoli odkryć ten bestsellerowy cykl od nowa. A zdecydowanie warto go odkrywać – i to w pełnym, trzytomowym składzie!

Skrzynia Władcy Piorunów – bezpłatne materiały dla nauczycieli

Tak jak wspominałam wcześniej, powracam jeszcze na chwilę do Skrzyni Władcy Piorunów, w kontekście wsparcia pedagogów. Na stronie www.skrzyniawladcypiorunow.pl znajdziecie bowiem przygotowany zbiór bezpłatnych materiałów, które mogą pomóc w opracowaniu lektury i zaplanowaniu ciekawych zajęć.

Dostępne są tam m.in.: opracowania, wywiady z autorem, interaktywne quizy i krzyżówki, materiały dotyczące Nikoli Tesli, synestezji czy pracy psów asystujących. 

Nauczyciele znajdą również narzędzie do szyfrowania wiadomości, nawiązujące bezpośrednio do zagadek rozwiązywanych przez bohaterów. Uczniowie mogą na przykład spróbować łamać szyfry, poznać bliżej historię wynalazków albo zastanowić się nad różnymi sposobami postrzegania świata.

Tego rodzaju działania nie zastąpią oczywiście rozmowy o literaturze, ale mogą ją znacząco wzbogacić i urozmaicić.

Czy Detektywi na kółkach to trafny wybór dla młodych czytelników?

Seria Marcina Kozioła skierowana jest przede wszystkim do dzieci od około 10. roku życia. Powinna zainteresować czytelników lubiących powieści przygodowe, tajemnice, zagadki logiczne i historie, w których rzeczywistość okazuje się znacznie bardziej zaskakująca od fikcji. Dobrze znamy przecież to powiedzenie, że życie pisze najlepsze scenariusze, prawda?

Nikola Tesla, Dorothy Eady i Tycho Brahe istnieli naprawdę, a bazując na ich biografiach, można stworzyć świetne historie, które zainspirują nastolatków do własnych, szerzej zakrojonych poszukiwań.

Nowe wydanie Detektywów na kółkach jest doskonałym przypomnieniem serii, która od ponad dekady znajduje odbiorców wśród młodych czytelników – jednocześnie pokazując, że literatura szkolna nie musi rezygnować z lekkiej narracji oraz masy przygód bez moralizatorskiego tonu.

Jeżeli macie więc pod opieką dzieci, które zazwyczaj niechętnie sięgają po literaturę – Detektywi na kółkach mogą być game changerem. 

Całą serię znajdziecie na stronie bumcykcyk.pl

FAQ – Detektywi na kółkach

Ile tomów liczy seria Detektywi na kółkach?

Seria Detektywi na kółkach Marcina Kozioła składa się z trzech książek: Skrzynia Władcy Piorunów, Tajemnica przeklętej harfy oraz Gwiazda Blachonosego. Każda przedstawia osobną zagadkę detektywistyczną, której rozwiązanie wiąże się z prawdziwymi wydarzeniami historycznymi.

W jakiej kolejności czytać Detektywów na kółkach?

Książki z serii Detektywi na kółkach można czytać w dowolnej kolejności, ponieważ każda opowiada odrębną historię. Warto jednak rozpocząć od Skrzyni Władcy Piorunów, która wprowadza czytelników w świat Julii, Toma i Spajka.

Która książka z serii Detektywi na kółkach jest lekturą szkolną?

Skrzynia Władcy Piorunów Marcina Kozioła znajduje się wśród przykładowych tekstów do omówienia w klasach IV–VIII szkoły podstawowej. Powieść łączy wątki detektywistyczne z biografią wynalazcy Nikoli Tesli.

Co zmieniło się w nowym wydaniu Detektywów na kółkach z 2026 roku?

Nowe wydanie całej serii ukazało się we wrześniu 2026 roku. Książki otrzymały twarde oprawy, nowe okładki zaprojektowane przez Marcina Minora oraz ilustrowane i barwione brzegi. Treść wszystkich trzech powieści pozostała niezmieniona.

Dla dzieci w jakim wieku przeznaczona jest seria Detektywi na kółkach?

Detektywi na kółkach to seria, którą polecam przede wszystkim dzieciom od około 10. roku życia. Powinna zainteresować młodych miłośników zagadek, przygód, tajemnic historycznych i powieści detektywistycznych.

Czy historie przedstawione w Detektywach na kółkach są prawdziwe?

Fabuły książek są fikcyjne, ale autor wykorzystuje autentyczne wydarzenia i biografie postaci historycznych. W kolejnych tomach czytelnicy poznają wynalazcę Nikolę Teslę, znawczynię starożytnego Egiptu Dorothy Eady oraz duńskiego astronoma Tychona Brahego.

Gdzie znaleźć bezpłatne materiały dla nauczycieli do Skrzyni Władcy Piorunów?

Bezpłatne materiały dydaktyczne do Skrzyni Władcy Piorunów są dostępne na stronie www.skrzyniawladcypiorunow.pl. Nauczyciele znajdą tam między innymi opracowania, quizy, krzyżówki, materiały edukacyjne oraz narzędzia ułatwiające przygotowanie zajęć poświęconych lekturze.

Artykuł Detektywi na kółkach – nowe wydania z barwionymi brzegami pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Zabawę w City Tour – Miejska Przygoda rozpoczynamy od prostej misji: jesteśmy kierowcami autobusu i naszym zadaniem jest dowieźć turystów do wybranych atrakcji legendarnego miasteczka Paper City. Prawda, że brzmi interesująco?

➜ Tytuł: City Tour – Miejska Przygoda
➜ Koncept: Johan Benvenuto, Gricha German
➜ Ilustracje: Pauline Détraz
➜ Wydawnictwo: Epee
➜ Rok wydania: 2026
➜ Liczba graczy:  od 1 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

To kooperacyjna gra planszowa od EPPE Polska dla maksymalnie 4 osób. Można w nią jednak zagrać także w pojedynkę, w duecie, lub w trzy osoby, co jest bardzo dużym atutem. Stworzona przez Johana Benvenuto i Grichę Germana, z ilustracjami Pauline Détraz cieszy oczy mnóstwem kolorów oraz subtelnymi detalami. 

Rekomendowany wiek na pudełku to 7 lat, co jest odpowiednim oznaczeniem, jeżeli bierzemy pod uwagę całą grę. W City Tour można jednak skupić się tylko na poziomie 1, co pozwala dobrze się przy niej bawić dzieciom już od 4 roku życia. Dzięki temu można uznać ją za planszówkę dorastającą wraz z dzieckiem. A zapewniam, że jest bardzo wciągająca – zarówno dla dzieci, nastolatków, jak i dorosłych!

Co znajduje się w pudełku City Tour?

Sporo różności! Niektóre są nawet niewidoczne na pierwszy rzut oka. W pudełku znajdziemy:

• turkusowy autokar, 
• 35 drewnianych pionków turystów – porządnie wykonanych i bardzo estetycznych, 
• 4 części planszy składające się jak puzzle, wyznaczają one granice miasta (po rozgrywce wygodnie składa się je do pudełka), 
• 33 płytki trasy, 
• 23 karty wprowadzające m.in. cele i nowe zasady, 
• 21 żetonów atrakcji turystycznych do umieszczenia we wgłębieniach planszy,
• zasady gry umieszczone na przejrzystej instrukcji
• oraz dwa składane znaki drogowe.

Tym, co jednak jest gwiazdą tej planszówki, jest bezsprzecznie maleńki autobusik z sześcioma miejscami dla pasażerów. To absolutnie uroczy komponent, który pozwala podróżować układanymi uliczkami, dając poczucie prawdziwej przygody! Dla młodszych dzieci ten „zabawkowy” aspekt potrafi być równie istotny jak samo realizowanie celu gry.

Jak grać w City Tour – Miejską Przygodę?

Wszyscy gracze mają wspólny cel: przewieźć turystów po Paper City i dostarczyć ich do odpowiednich atrakcji (zgodnych z kolorem pionków). W City Tour nie rywalizujemy ze sobą, ale wspólnie (choć w każdej turze decyzyjna jest jedna osoba) obmyślamy trasę autobusu w taki sposób, żeby jak najlepiej wykorzystać dostępne płytki dróg.

Podstawowy mechanizm jest bardzo prosty. Dokładamy kolejne płytki trasy, przesuwamy autobus po powstających ulicach, zabieramy pasażerów i wysadzamy ich przy odpowiednich punktach oznaczonych pinezkami. Trzeba przy tym zwracać uwagę na to, gdzie autobus znajdzie się po kolejnym ruchu i czy wybrana właśnie droga nie odetnie nam dostępu do kluczowej dla powodzenia misji atrakcji.

12 dni i cztery poziomy trudności

City Tour zostało pomyślane jako planszówka rozwijająca się wraz z kolejnymi rozgrywkami. Do rozegrania mamy 12 dni podzielonych na cztery poziomy. Następujące po sobie etapy wprowadzają nowe elementy i dodatkowe zasady. Nie spieszcie się z przechodzeniem do kolejnych poziomów. My najpierw dobrze wdrożyliśmy się w każdy dzień i dopiero później wprowadzaliśmy urozmaicenia i wymienialiśmy komponenty, dawkując sobie emocje.

Pierwsze rozgrywki w City Tour pozwalają poznać sposoby na budowanie dróg i poruszanie autobusem. Później pojawiają się kolejne miejsca, ograniczenia i utrudnienia – m.in. park rozrywki, kontrola biletów, dworzec kolejowy, objazdy czy stadion. Wiążę się to z pewnymi modyfikacjami planszy oraz zapamiętaniem kilku nowych zasad. Jeżeli jednak macie „obcykany” wcześniejszy poziom, te nowe urozmaicenia nie sprawiają żadnego kłopotu. Wręcz przeciwnie, wydłużają żywotność gry, bo nie znudzi się ona naprawdę przez długi czas.

Kilka zasad, które łatwo przeoczyć

Jeżeli macie w planach sięgać po City Tour podczas różnych spotkań, mam dobrą wiadomość. Bardzo łatwo wprowadza się kolejne osoby w rozgrywkę. Gra sprawdzi się także podczas rodzinnych spotkań czy na nocowankach. Warto jednak przy pierwszym przygotowaniu elementów do gry oraz pierwszych partiach zwrócić uwagę na kilka szczegółów.

Przede wszystkim dodatkowa wypraska oznaczona numerem 2, potrzebna przy kolejnych poziomach, znajduje się pod czarnym wkładem pudełka. Informacja ta jest zaznaczona w instrukcji, ale naprawdę łatwo ją przeoczyć i przez chwilę zastanawiać się, czy w naszym egzemplarzu przypadkiem nie brakuje części komponentów. Nie martwcie się, nie brakuje.

Druga rzecz dotyczy zbierania pasażerów. Zgarniajcie ich ze wszystkich „przystanków”, które mijacie. Pamiętajcie o tym, bo to bardzo ułatwia grę. Rozmawiajcie także o wspólnych celach, czyli np. których pasażerów powinniśmy teraz zebrać, żeby już za chwilę trafić do konkretnej atrakcji.

Gra dla siedmiolatka, w którą można zacząć grać wcześniej?

Jak już wspominałam, na pudełku znajdziecie oznaczenie 7+, ale pierwszy poziom jest na tyle intuicyjny, że widzę tutaj bardzo fajną możliwość zabawy również z młodszymi dziećmi.

Z trzylatkiem czy czterolatkiem można wykorzystać wyłącznie najprostszy wariant i potraktować go bardziej jako wspólne planowanie trasy: wybieramy płytkę, sprawdzamy, którędy może pojechać autobus, zabieramy pasażerów i próbujemy dostarczyć ich we właściwe miejsce.  

Nasz trzylatek jest zachwycony możliwością stworzenia własnej mapy miasteczka, przejechaniu nim autobusem i rozwożeniu pasażerów. City Tour sprawdza się więc nie tylko pod kątem mechaniki, ale również podstawowego konceptu.

Nie trzeba bowiem od razu korzystać ze wszystkiego, co znajduje się w pudełku. Kolejne poziomy dobrze jest wprowadzać wraz z wiekiem i doświadczeniem dziecka. Pięcio- czy sześciolatek będzie już w stanie zrobić znacznie więcej, a ze starszymi dziećmi można przejść do pełnych scenariuszy i coraz poważniejszego kombinowania.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie marki Epee.

FAQ – City Tour: Miejska Przygoda

Na czym polega gra City Tour: Miejska Przygoda?

To kooperacyjna gra planszowa, w której gracze wspólnie budują trasę autobusu po mieście, zabierają pasażerów i dowożą ich do odpowiednich atrakcji. Z każdą kolejną rozgrywką pojawiają się nowe zasady i utrudnienia.

Dla ilu osób jest City Tour?

W City Tour: Miejska Przygoda może grać od 1 do 4 osób. To gra kooperacyjna, więc wszyscy gracze działają razem i próbują zrealizować wspólny cel.

Od jakiego wieku jest gra City Tour?

Oficjalne oznaczenie gry to 7+, ale pierwszy poziom jest na tyle prosty, że można wykorzystać go także do wspólnej zabawy z młodszymi dziećmi, np. 3- lub 4-latkami. W takim przypadku warto uprościć rozgrywkę i grać z dorosłym.

Ile poziomów ma gra City Tour?

Gra składa się z 12 dni podzielonych na cztery poziomy. Kolejne etapy dodają nowe elementy, lokalizacje i zasady, dzięki czemu rozgrywka staje się coraz bardziej wymagająca i… ciekawa.

Jak długo trwa jedna partia w City Tour?

Jedna rozgrywka trwa zwykle około 20 minut, dzięki czemu gra dobrze sprawdza się także przy dzieciach, które nie chcą siedzieć przy planszy przez bardzo długi czas.

Czy City Tour można przechodzić kilka razy?

Tak. Losowość płytek i rozwijające się scenariusze sprawiają, że kolejne partie mogą wyglądać inaczej. Po poznaniu wszystkich poziomów nadal można wracać do gry i tworzyć własne kombinacje zasad.

Czy warto kupić City Tour dla rodziny?

Tak, szczególnie jeśli szukacie kooperacyjnej gry, która nie znudzi się po kilku partiach. Jej największą zaletą jest stopniowe zwiększanie poziomu trudności, dzięki czemu może służyć zarówno młodszym, jak i starszym dzieciom.

Artykuł City Tour – gra planszowa, która rośnie razem z dzieckiem pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

W naszym domu zyskał uznanie przede wszystkim za ilustracje do Gili, gili – słówka z ostatniej chwili. Książki, która należała do pięciu najbardziej ulubionych naszego syna, gdy ten nie miał jeszcze dwóch lat. Wracaliśmy do niej niezliczoną ilość razy. 

➜ Tytuły: Binta tańczy, Babo chce, Lalo gra na bębnie
➜ Autorka: Eva Susso
➜ Ilustracje: Benjamin Chaud
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Skalska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Binta tańczy, Lalo gra na bębnie i Babo chce Evy Susso z ilustracjami właśnie Benjamina Chauda powróciły ostatnio na półki księgarń w formie kartonowych książek dla najmłodszych. Doskonale się sprawdzą mniej więcej od 6. miesiąca do 2. roku życia. To właśnie wtedy, gdy dziecko z większą uwagą zaczyna obserwować ilustracje, uczy się naśladować dźwięki i docenia powtarzalność, przy częstym wracaniu do tych samych tytułów lub serii.

Książki, które już znamy – teraz w bardziej optymalnej formie dla maluchów

Tak naprawdę tę serię mieliście szansę już poznać niemal 15-20 lat temu. Polskie wydania Binta tańczy, Lalo gra na bębnie i Babo chce debiutowały kolejno w: 2008, 2009 i 2010 roku jako większe książki obrazkowe. Teraz pojawiły się w mniejszym formacie i przede wszystkim z twardymi, kartonowymi stronami, które znacznie lepiej znoszą samodzielne wertowanie.

Bohaterami pozostaje ta sama rodzina: mama, tata, Binta, Lalo, Babo i Ajsza, a także pies oraz kura. Lalo wygrywa rytm na bębnie, Binta zaprasza wszystkich do tańca, a najmłodszy Babo chce poznawać świat. Historie składają się z pojedynczych słów, równoważników zdań, bardzo prostych sformułowań i całej masy dźwięcznych onomatopei. Dzięki tym ostatnim czytanie na głos sprawia mnóstwo frajdy – zarówno małym słuchaczom, jak i czytającym.

Dlaczego małe dzieci tak kochają tę serię?

Te trzy kartonówki bazują przede wszystkim na rytmicznym, prostym tekście, wyliczeniach, powtórzeniach oraz efektach dźwiękowych, która pomagają maluchom się skupić. Historie oparte są na mało skomplikowanych wątkach, z elementami pobudki, śniadania czy zabawy, które znajome są nawet bardzo małym dzieciom.

Nieprzypadkowy w tym projekcie jest też Benjamin Chaud. Narysowane przez niego postaci mają bardzo wyrazistą mimikę. Obrazki są humorystyczne i zawierają mnóstwo „smaczków”. Po przyjrzeniu się widać m.in. pieska, który łapie krople deszczu językiem (Lalo gra na bębnie), mrówkę zawiązującą przyjaźń z rodziną (Babo chce) czy też kurkę wyjącą do księżyca niczym wilk (Binta tańczy).

Jakie książki wybrać dla niemowlaka i roczniaka?

Jeśli szukacie pierwszych książek dla dziecka od około 6 miesiąca, roczniaka albo dwulatka, warto zwracać uwagę właśnie na takie cechy jak: kartonowe strony, niewielka ilość tekstu, powtarzalność, wyrazy dźwiękonaśladowcze i przejrzyste ilustracje, które jednak cechują się ciekawą estetyką oraz kolorami.

Binta tańczy, Lalo gra na bębnie i Babo chce spełniają wszystkie te warunki. Są proste, rytmiczne, zawierają szczyptę absurdalnego, cudownego poczucia humoru, a przy okazji oferują słuchaczom poczucie bezpieczeństwa. Można je czytać dziesiąty, dwudziesty, pięćdziesiąty raz – i ciągle czuć radość z obcowania z nimi. Świetnie sprawdzą się także jako prezent.

Sprawdzajcie dostępność serii na stronie Wydawnictwa Zakamarki.

FAQ – Binta tańczy, Lalo gra na bębnie, Babo chce

Dla jakiego wieku są książki Binta tańczy, Lalo gra na bębnie i Babo chce?

To seria dla najmłodszych dzieci. Najlepiej sprawdzi się mniej więcej od 6. miesiąca do 2.–3. roku życia, szczególnie na etapie intensywnego oglądania obrazków, naśladowania dźwięków i pierwszych prób samodzielnego przewracania stron.

Czy Binta tańczy, Lalo gra na bębnie i Babo chce to nowe książki?

Nie. To nowe, kartonowe wydania historii, które były wcześniej dostępne jako większe książki obrazkowe. Obecna forma jest lepiej dostosowana do najmłodszych czytelników dzięki grubym stronom i poręcznemu formatowi.

O czym są książki o Bincie, Lalo i Babo?

To proste historie z życia rodziny, w której pojawiają się m.in. mama, tata, Binta, Lalo, Babo i Ajsza, a także pies i kura. Każdy tom skupia się na jednej prostej aktywności lub potrzebie dziecka.

Czy te książki nadają się dla niemowlaka?

Tak. Niewielka ilość tekstu, kartonowe strony, wyraziste ilustracje, powtarzalność i onomatopeje sprawiają, że to dobre pierwsze książki do wspólnego oglądania i czytania z niemowlakiem.

Dlaczego onomatopeje są ważne w książkach dla małych dzieci?

Wyrazy dźwiękonaśladowcze są łatwe do zapamiętania i naśladowania. Zachęcają dziecko do aktywnego udziału w czytaniu, pomagają rozwijać mowę i sprawiają, że książka staje się bardziej rytmiczna.

Która książka z serii jest najlepsza na początek?

Każda jest indywidualną opowiastką, więc nie trzeba ich czytać w określonej kolejności. Warto wybrać tę, której temat najbardziej pasuje do zainteresowań dziecka – taniec, muzyka albo codzienne dziecięce potrzeby.

Artykuł 3 kartonówki dla maluszków. Binta, Lalo i Babo powracają pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jak więc uczyć przedszkolaka angielskiego w domu? Można oprzeć się na dwóch czynnościach, które dzieci i tak lubią robić: wspólnym czytaniu oraz graniu w gry planszowe. W pierwszym przypadku przydadzą się proste książki dwujęzyczne, w drugim – gra, która zachęca do używania konkretnych angielskich zwrotów. Dobrymi przykładami tych dwóch metod są Angielski od dziecka. Zestaw 16 książek dwujęzycznych Ewy Wodzickiej-Dondziłło oraz Potworny angielski dla przedszkolaków Justyny Kesler i Klaudyny Gębackiej.

Jak zacząć uczyć dziecko języka angielskiego w domu?

W przypadku kilkulatka ważnym jest, aby go nie przebodźcować. Ważniejszy od jednorazowej długiej „lekcji” może być więc regularny kontakt z językiem, np. krótka książka przed snem, rozgrywka w planszówkę, powtarzany przy okazji codziennych czynności zwrot czy piosenka.

British Council zaleca w przypadku małych dzieci krótkie, zróżnicowane aktywności, powtarzalność oraz tworzenie prostych rytuałów – może to być właśnie angielska książka przed snem albo gra o stałej porze. Podkreśla również, że dzieci muszą usłyszeć dane słowo lub wyrażenie wiele razy, zanim same zaczną go używać.

Dlatego szukając materiałów do nauki angielskiego dla przedszkolaka, nie zwracałabym uwagi na to, ile słówek obiecują one nauczyć, ale czy pozwalają dziecku na pewnego rodzaju powtarzalność. Przede wszystkim jednak – czy są na tyle interesujące, aby nie znużyć, lub nie zniechęcić dziecka, przy pierwszym kontakcie.

1. Książki dwujęzyczne – angielski zapakowany w historię

Czytanie jest jednym z najprostszych sposobów na oswojenie dziecka z językiem obcym. Słowa nie są wówczas jakimiś abstrakcyjnymi zlepkami litera, ale zostają umieszczone w kontekście – ilustracji, bohaterów oraz sytuacji.

Przedszkolak nie potrzebuje jeszcze wiedzieć, że np. happy jest przymiotnikiem. Powinien jednak wielokrotnie usłyszeć je w szerszym kontekście, pozwalającym zrozumieć, co ono właściwie oznacza.

Angielski od dziecka – 16 książek zamiast jednego podręcznika

Angielski od dziecka Ewy Wodzickiej-Dondziłło jest starannie skomponowanym zbiorem lektur w kolejności od najprostszych do bardziej skomplikowanych, zamkniętym w praktycznym etui. Zestaw zawiera 16 zwięzłych książek dwujęzycznych. Każda koncentruje się na innym temacie bliskim dziecięcej codzienności: przedszkolu, placu zabaw, emocjach, pluszakach, porach roku czy wsi.

Teksty zostały w nich umieszczone zarówno po polsku jak i po angielsku, a najważniejsze słowa oraz zwroty wyróżniono. Do historii dołączono również zadania, natomiast angielskich wersji można posłuchać po zeskanowaniu kodu QR. To bardzo dobry pomysł szczególnie dla rodziców, którzy chcą uczyć dziecko angielskiego, ale sami nie czują się pewnie z wymową.

Każda część zawiera również wskazówki dla dorosłego i pomysły na dalszą zabawę. Autorka, Ewa Wodzicka-Dondziłło, prowadzi zajęcia „Angielskie Bajanie” dla przedszkolaków, wykorzystując storytelling oraz podejście multisensoryczne, więc sporo z jej doświadczenia zostało zawarte w tych książkach.

Zestaw polecam dzieciom w przedziale wiekowym od 3 do 6 lat. W przypadku trzylatków książki mogą służyć przede wszystkim do wspólnego oglądania, słuchania i wychwytywania pojedynczych zwrotów. Natomiast bardziej rozbudowane tomy spokojnie mogą przydać się starszym dzieciom.

Sprawdzajcie dostępność Angielski od dziecka – zestaw 16 książek dwujęzycznych na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

Jak korzystać z książek do nauki angielskiego z przedszkolakiem?

Tego rodzaju dwujęzyczne książki oferują sporo możliwości. Jednego dnia można przeczytać dziecku historię wyłącznie po polsku i dodatkowo wskazać kilka angielskich określeń. Innym razem włączyć nagranie, później wrócić do ilustracji i zapytać: Where is the teddy bear?, Is she happy?, What colour is it?

Dobra książka do nauki angielskiego dla dziecka powinna dawać możliwość wielokrotnego powrotu do języka bez poczucia powtarzania ciągle tych samych ćwiczeń. Sprawdza się w nich historia, ilustracje, audio i dodatkowe aktywności.

2. Gra do nauki angielskiego – język jako część zabawy

Drugi sposób jest jeszcze mniej kojarzący się ze stricte edukacją. Zamiast czytania mamy bowiem potwora, jedzenie, talerzyk i drewniany widelec.

Potworny angielski dla przedszkolaków to gra Justyny Kesler i Klaudyny Gębackiej, przeznaczona dla dzieci od 3. roku życia. Wymyślona w taki sposób, żeby w zabawie brało udział od jednej do czterech osób. Pojedyncza rozgrywka zajmuje około 10–20 minut. W pudełku znajdują się m.in. 32 dwujęzyczne karty na pięciu poziomach trudności, plansza z potworkiem i filcowym brzuszkiem, drewniany widelec, talerzyk oraz 26 elementów z grubszej tekturki.

Trzylatek zamiast być zachęcanym do „ćwiczenia kompetencji komunikacyjnych w języku angielskim”, po prostu musi nakarmić potwora. A że to potwór, który rozumie tylko język angielski? To trzeba się go nauczyć

Potworny angielski – całe zwroty zamiast pojedynczych słówek

Podczas gry dziecko przyswaja tzw. language chunks, czyli gotowe porcje języka – całe zwroty, które może później wykorzystać w komunikacji. Jest to znacząca różnica między nauką pojedynczych słówek, typu „apple – jabłko”, a poznawaniem konstrukcji za pomocą których można komuś coś podać, o coś poprosić czy określić, co się lubi.

Nie trzeba więc najpierw zagłębiać się w gramatykę, żeby powiedzieć jedno zdanie. Dziecko w tym kontekście zapamiętuje język podobnie jak piosenkę, rymowankę albo często słyszane powiedzenie.

Cambridge English wskazuje, że gry mogą być dla maluchów bezpieczną i motywującą przestrzenią do komunikowania się po angielsku. Zabawa pozwala ćwiczyć język. To skuteczny oraz sprawdzony sposób na oswajanie i osłuchiwanie się z angielskim.

W Potwornym angielskim bardzo dobrze sprawdza się właśnie połączenie języka z konkretną czynnością. Mamy potwora, jedzenie (nie do końca w takim standardowym rozumieniu, bo dla potwora jedzeniem mogą być również części garderoby). Zwrot powiązany jest więc z czymś konkretnym i namacalnym. To, co robi dziecko, język opisuje lub umożliwia mu wykonanie danej czynności.

Z tym że warto podkreślić – to nie jest pozycja dla rodziców, którzy nie czują się pewnie w języku angielskim. Żeby gra rzeczywiście sprawiała przyjemność, dorośli powinni posługiwać się choć w podstawowym stopniu tym językiem.

Sprawdzajcie dostępność Potwornego angielskiego dla przedszkolaków na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

Jakie materiały do nauki angielskiego wybrać dla przedszkolaka?

Rodzice wpisujący w wyszukiwarkę „angielski dla dzieci 3 lata”, „książki do nauki angielskiego dla przedszkolaka” czy „gry do nauki angielskiego dla dzieci” trafiają dziś na ogromną liczbę fiszek, aplikacji, kursów, kart pracy i podręczników. Nie po wszystkie warto sięgać.

Na początek szukałabym materiałów, które:

• są dostosowane do krótkiego czasu utrzymywania się koncentracji u kilkulatka,
• wykorzystują tematy znane dziecku z codzienności,
• pozwalają wielokrotnie wracać do tych samych słów i zwrotów,
• łączą angielski z obrazem, ruchem, historią albo zabawą,
• uczą nie tylko pojedynczych słówek, ale też prostych konstrukcji zdań,
• nie wymagają od rodzica płynnej znajomości angielskiego,
• pozwalają zakończyć aktywność, zanim dziecko zdąży się nią zmęczyć.

W przypadku książek szczególnie przydatne są nagrania audio i ilustracje pomagające odczytać sens tekstu. W przypadku gier – jasny kontekst sytuacyjny i powtarzające się zwroty, które pojawiają się przy wykonywaniu kolejnych czynności.

Książki czy gry do nauki angielskiego?

Książka i gra wpływają na trochę inne mechanizmy poznawcze. Podczas czytania dziecko przede wszystkim słucha, obserwuje i oswaja się z językiem w szerszym kontekście. Gra znacznie częściej zachęca je do reakcji: trzeba coś powiedzieć, wybrać, podać, nazwać albo odpowiedzieć.

Dlatego Angielski od dziecka oraz Potworny angielski dla przedszkolaków dobrze pokazuje dwie drogi prowadzące do tego samego celu. Sięgając po jedno i drugie, optymalnie można wykorzystać czas, kiedy młode umysły są najbardziej chłonne na naukę języka.

Dla przedszkolaków poznawanie angielskiego powinno wiązać się przede wszystkim z ciekawą aktywnością. Poznawanie słów czy wyrażeń to coś, co zyskują oni przy okazji.

FAQ – nauka angielskiego dla przedszkolaka

Jak uczyć przedszkolaka angielskiego w domu?

Najlepiej przez krótkie, regularne aktywności. Dobrze sprawdzają się wspólne czytanie książek dwujęzycznych, słuchanie nagrań, proste gry językowe, piosenki oraz powtarzanie zwrotów podczas codziennych czynności.

Od jakiego wieku można zacząć naukę angielskiego z dzieckiem?

Kontakt z językiem obcym można wprowadzać już u małych dzieci – nie ma granicy wieku. U przedszkolaków najważniejsze są osłuchanie z językiem, zabawa, powtarzalność i brak presji na zapamiętywanie dużej liczby słówek.

Jakie materiały do nauki angielskiego są dobre dla trzylatka?

Dla dziecka w wieku 3 lat najlepiej wybierać proste materiały oparte na ilustracjach, zabawie i słuchaniu. Mogą to być książki dwujęzyczne, krótkie nagrania, gry edukacyjne oraz materiały wykorzystujące ruch.

Czy podczas czytania książki dwujęzycznej trzeba tłumaczyć dziecku każde słowo?

Nie. Ważniejsze jest zrozumienie ogólnego sensu historii i stopniowe oswajanie się z językiem. Dziecko może poznawać znaczenie nowych słów dzięki ilustracjom, powtarzającym się zwrotom i kontekstowi.

Czy rodzic musi dobrze znać angielski, żeby uczyć dziecko w domu?

Nie musi znać języka perfekcyjnie. Pomocne są materiały z nagraniami przygotowanymi przez lektorów, dzięki którym dziecko może usłyszeć prawidłową wymowę. Rodzic może przede wszystkim towarzyszyć dziecku w zabawie i wspólnym czytaniu.

Jakie książki do nauki angielskiego wybrać dla przedszkolaka?

Warto szukać książek z prostymi historiami, czytelnymi ilustracjami, powtarzającym się słownictwem i tematami bliskimi codzienności dziecka. Dobrym przykładem jest zestaw Angielski od dziecka, zawierający 16 książek dwujęzycznych o różnym poziomie trudności.

Na czym polega gra Potworny angielski dla przedszkolaków?

To gra językowa dla dzieci od około 3. roku życia, w której nauka angielskiego została połączona z karmieniem potworka i wykonywaniem prostych zadań. Dzieci poznają nie tylko pojedyncze słowa, lecz także całe zwroty przydatne w komunikacji.

Co jest lepsze do nauki angielskiego: książki czy gry?

Najlepiej łączyć obie formy. Książki pomagają dziecku osłuchać się z językiem i poznawać słownictwo w szerszym kontekście, natomiast gry częściej zachęcają do aktywnego reagowania i używania poznanych zwrotów.

Jak zachęcić dziecko do nauki angielskiego, jeśli szybko się nudzi?

Warto zmieniać formy aktywności i kończyć zabawę, zanim dziecko straci zainteresowanie. Jednego dnia może to być książka, kolejnego gra, piosenka albo zabawa z prostymi angielskimi poleceniami. W wieku przedszkolnym najważniejsze jest pozytywne skojarzenie z językiem.

Artykuł Jak uczyć angielskiego w domu? Dwa skuteczne sposoby dla dzieci 3+ pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Ta niezwykle estetyczna gra dla przedszkolaków ma wiele do zaoferowania. Azul Kids jest pierwszą dziecięcą odsłoną popularnej serii stworzonej przez Michaela Kieslinga.  Ukazała się nakładem Wydawnictwa Rebel, a za jej barwną oprawę odpowiada ilustratorka Iris Wincker, znana jako Lemonjuiceday.

➜ Tytuł: Azul Kids (edycja polska)
➜ Autor: Michael Kiesling
➜ Ilustracje: Lemonjuiceday
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2026
➜ Czas gry: ok. 15-20 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Azul Kids – na czym polega ta gra?

Każdy z graczy (a może być ich od 2 do 4 osób) wybiera jedną z dwustronnych planszetek z mozaiką do uzupełnienia. W swojej turze sięgamy do jednej z miseczek i zabieramy wszystkie płytki wybranego rodzaju/koloru, a następnie umieszczamy je na odpowiednich polach na swoim obrazku.

Jeżeli korzystamy z małej miseczki, pozostałe kafelki z niej trafiają do tej dużej, umieszczonej centralnie. Trzeba zwracać więc uwagę nie tylko na własną planszę, ale też obserwować, co pozostawiamy kolejnym osobom. Jeśli natomiast weźmiemy więcej płytek, niż możemy ich wykorzystać, nadmiar przekazujemy następnemu graczowi.

Dziecko dość szybko łapie, że oddając komuś potrzebne płytki, może niechcący przybliżyć go do zwycięstwa. Przy starszych przedszkolakach pojawia się więc już pierwsze świadome obmyślanie strategii: ile kafelków potrzebuję? Co zostanie w miseczce? Czy opłaca mi się zabrać właśnie te?

Czy Azul Kids rzeczywiście będzie odpowiedni dla pięciolatka?

Grałam w Azul Kids już z 3,5-latkiem, a nasze rozgrywki zajmowały około 15-20 minut. Oczywiście nie wykorzystywał on jeszcze wszystkich możliwości gry i nie planował kilku ruchów do przodu, ale bez problemu rozumiał podstawowe zasady, wybierał potrzebne elementy i przede wszystkim pozostawał mocno zainteresowany tym, co dzieje się na stole.

Wiek 4/5+ wydaje mi się więc tym bardziej realistyczny w kontekście tej planszówki, Natomiast, im później – czyli powyżej około szóstego roku życia – usiądzie się do Azul Kids, tym gra stanie się jeszcze ciekawsza. Starsze dzieci włączają bowiem w rozgrywkę już strategiczne myślenie i nie tylko skupiają się na wypełnieniu swojej mozaiki, ale także… ograniu przeciwnika i utrudnieniu mu nieco życia.

Dwa warianty układania mozaiki

W pudełku znajdziemy sześć dwustronnych planszetek, czyli w sumie 12 różnych mozaik. Gra oferuje również dwa warianty: czeladniczy i mistrzowski. W podstawowym chodzi przede wszystkim o jak najszybsze ukończenie własnego obrazka, natomiast drugi zmienia sposób układania i punktowania mozaik.

Różnica poziomów nie jest bardzo znacząca. Nie powiedziałabym nawet, że wariant mistrzowski jest zdecydowanie trudniejszy. Oferuje jednak trochę inne doświadczenie, więc jest to z pewnością miłe urozmaicenie rozgrywki.

Chętnie zobaczyłabym za to więcej samych planszetek. Mozaiki są naprawdę śliczne i aż proszą się o kolejne wzory do wypełnienia.

A jak z wykonaniem?

120 kafelków jest solidnych, gładkich w dotyku i bajecznie kolorowych. Poszczególne rodzaje różnią się nie tylko barwą, ale także kształtem, co może dodatkowo ułatwiać ich rozpoznawanie. 

Dobrze zaprojektowano też samo pudełko. Wkład tworzy sześć stabilnych miseczek, które podczas zabawy pozostają na miejscu i pełnią ważną rolę w rozgrywce. Do zestawu dołączono również bardzo porządny, materiałowy woreczek z logo gry.

Początkowo trochę rozczarowały mnie jedynie dość cienkie planszetki. Okazało się jednak, że ich elastyczność ma pewną zaletę – po skończonej zabawie można je lekko odgiąć i  wygodnie zsunąć płytki prosto do woreczka.

Planszówka dla dzieci, przy której dobrze bawi się cała rodzina

Azul Kids nie jest grą dynamiczną. Losowanie i dokładanie kafelków trochę zajmuje, więc trzeba cierpliwie czekać na swoją kolej. To urocza, niespieszna i wręcz relaksacyjna planszówka. Przy okazji zabawy dziecko ćwiczy także szybkie liczenie w pamięci, małą motorykę, rozpoznawanie kształtów oraz podstawowe planowanie. 

To, co jednak spodoba się i dzieciom i dorosłym, to uczucie satysfakcji, kiedy cały obrazek jest już pokryty mozaiką. Ma się wrażenie dobrze wykonanego zadania.  

Do tego Azul Kids jest na tyle pięknie wydany, że bez wahania widzę go również jako prezent dla przedszkolaka. Polecam do rodzinnych rozgrywek.

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo:

FAQ – Azul Kids

Od jakiego wieku jest Azul Kids?

Choć na stronie wydawnictwa i na pudełku znajdzie informacje o rekomendacji Azul Kids dla dzieci od 5. roku życia – ja polecam ją już młodszym graczom. Przy wsparciu dorosłego z podstawowymi zasadami może poradzić sobie już 3,5–4-latek.

Ile osób może grać w Azul Kids?

W Azul Kids może grać od 2 do 4 osób.

Na czym polega Azul Kids?

Gracze wybierają kolorowe kafelki z miseczek i układają je na swoich planszetkach, tworząc mozaiki. Trzeba przy tym obserwować, jakie elementy zostawia się innym i czy nadmiar płytek nie pomoże przeciwnikowi.

Czy Azul Kids jest trudne dla pięciolatka?

Nie. Podstawowe zasady są proste i intuicyjne, dlatego pięciolatek powinien sobie z nimi poradzić. Starsze dzieci mogą dodatkowo zacząć świadomie planować ruchy i obserwować strategie innych graczy.

Czy Azul Kids ma różne poziomy trudności?

Tak. Gra oferuje dwa warianty rozgrywki: czeladniczy i mistrzowski. Nie różnią się one drastycznie poziomem trudności, ale dają trochę inne doświadczenie i sposób planowania.

Czy Azul Kids nadaje się na prezent?

Tak. Gra jest bardzo estetyczna, ma solidne, kolorowe kafelki, wygodny podajnik i dobrej jakości materiałowy woreczek. Dobrze sprawdzi się jako prezent dla przedszkolaka lub dziecka rozpoczynającego przygodę z planszówkami.

Czy Azul Kids to dobra pierwsza gra strategiczna dla dziecka?

Może nią być. Zasady są przystępne, ale pozwalają stopniowo wprowadzać myślenie strategiczne, szczególnie u dzieci od około 5–6 lat.

Artykuł Azul Kids – recenzja gry planszowej dla przedszkolaków. Stwórzmy mozaikę pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

O book nookach pisałam już wcześniej przy okazji chociażby Eternal Bookstore oraz modelu inspirowanego Małym Księciem. Dlatego tym razem nie będę ponownie tłumaczyć, czym właściwie są te przestrzenne konstrukcje, ale od razu przechodzę do rzeczy. 

Alicja w Krainie Czarów Rolife DIY Book Nook – Miniaturowy Domek 3D zasługuje bowiem na trochę inną perspektywę. To nie tylko kolejny miniaturowy świat, ale jedna, zamrożona scena z Alicji w Krainie Czarów, którą bardzo utalentowani ludzi zamknęli w niewielkim pudełku. Na końcu artykułu piszę, gdzie można ją znaleźć.

Mały spojler: to najbardziej efektowny book nook, jaki do tej pory składałam.

Królicza nora między książkami

Projektant zestawu Astor Xu zdradził, że punktem wyjścia była właśnie scena wpadnięcia tytułowej bohaterki do króliczej nory, gdzie zaczyna się cała opowieść. Wyobraził ją sobie, jako przestrzeń składającą się z ciągnących się bez końcu i w dół regałów. Stąd też charakterystyczna konstrukcja Fall Into Wonder TGB12: Alicja nie stoi przed nami nieruchomo, ale jest w tym pełnym dynamiki momencie spadania. Wybór tej akurat sceny sprawia, że całość jest jeszcze bardziej magiczna.

Wokół niej unoszą się konkretne elementy natychmiast przywołujące Krainę Czarów: karty, szachownica, imbryk, książki, lustra czy sam Biały Królik. Nie powiedziałabym, że Rolife  trzyma się jednej konkretnej adaptacji. To raczej wizualny misz-masz motywów, które przez ponad 150 lat wyrosły z książek Lewisa Carrolla i jej późniejszych ekranizacji.

Najbardziej podoba mi się jednak sama Alicja. Powstała ze sklejki, naklejek oraz przestrzennych plastikowych elementów, dzięki którym jej sukienka wydaje się układać jak podczas spadania. Figurka ma w sobie pewien pierwiastek życia i zdecydowanie najmocniej przykuwa wzrok przy pierwszym poznaniu.

Efekt luster i światła

Lustrzane oraz przezroczyste elementy sprawiają, że trudno właściwie określić, gdzie kończy się wnętrze modelu. Liczne półeczki, dekoracje, postacie i kolejne poziomy odbijają się w folii przypominającej szkło, dzięki czemu niewielka konstrukcja zyskuje iluzję znacznie większej przestrzeni. To właśnie ten zabieg ma tworzyć wrażenie niemal nieskończonej króliczej nory. Rzeczywiście działa to fenomenalnie.

Co więcej, dzięki lustrom gotowa Alicja w Krainie Czarów Rolife DIY Book Nook – Miniaturowy Domek 3D wygląda na znacznie bardziej skomplikowaną, niż jest w rzeczywistości. Szczególnie po włączeniu światełek trudno uwierzyć, że wszystkie te poziomy mieszczą się w konstrukcji o wymiarach około 15,3 x 19,7 x 25,1 cm.

Z samym światłem wiąże się też jeden z najładniejszych detali zestawu – malutki grzybek umieszczony z przodu, będący jednocześnie włącznikiem. Nie trzeba więc przesuwać book nooka ani szukać przełącznika z tyłu. Motyw świetnie pasuje do historii i jest przy tym zwyczajnie praktyczny.

Czy book nook Alicja w Krainie Czarów jest trudny?

300 elementów, ponad pięć godzin składania i oznaczenie maksymalnymi, pięcioma gwiazdkami trudności przez Rolife. Przeznaczyłam na ten model kilka nieśpiesznych wieczorów i wydaje mi się, że dla każdej osoby powyżej 13 lat nie będzie on wyjątkowym wyzwaniem.

To model rozbudowany, ale bardzo dobrze przemyślany. Jest w nim sporo przyjemnego naklejania, elementy dobrze do siebie przylegają, a przede wszystkim nie będziecie potrzebowali do niego kleju, który mógłby zostawić nieestetyczne ślady. Większość elementów bazuje na spasowanych częściach i taśmach dwustronnych.

Najwięcej uwagi wymaga zamocowanie Białego Królika pod przezroczystym elementem. Warto wcześniej dokładnie obejrzeć zdjęcie gotowego modelu i sprawdzić, w którą stronę powinien być on zwrócony. Późniejsza poprawka może być dość trudna – ja musiałam rozmontować boczną ściankę, co było dość skomplikowane, ale (jak widać) się udało.

Book nook bez baterii w środku

Jest jeszcze jedna istotna różnica względem niektórych innych modeli. Alicja Krainie w Czarów Rolife DIY Book Nook potrzebuje zewnętrznego zasilania przez USB-C, zamiast baterii schowanych we wnętrzu konstrukcji. Wiem, że sklep Home & Fun dodaje go do zestawu. 

To rozwiązanie ma swoje plusy – nie trzeba później rozmontowywać modelu, żeby dostać się do baterii. Warto jednak o nim pamiętać już wcześniej, bo na jednym z początkowych etapów składania zaleca się zrobienie testu światła.

Najpiękniejszy book nook, jaki do tej pory składałam

Warto także mieć na uwadze, że w Alicja w Krainie Czarów Rolife DIY Book Nook – Miniaturowy Domek 3D ma otwarty przód bez osłony z pleksi, więc z czasem we wnętrzu będzie zbierał się kurz. Wystające elementy oraz mocno przestrzenna fasada zajmują też trochę więcej miejsca niż klasyczny, prostokątny book nook wsunięty pomiędzy grzbiety książek.

W przypadku jednak tego modelu ta przestrzenność gra tutaj pierwsze skrzypce. Drzewo oplatające konstrukcję, korzenie, grzyby, dziesiątki drobiazgów, spadająca Alicja i królicza nora, która dzięki lustrzanym odbiciom zdaje się nie mieć końca – wszystko razem tworzy efekt, na który chce się patrzeć bez końca.

Rolife wybrało jeden kluczowy moment, kiedy Alicja przechodzi z jednego świata do drugiego. Dajcie się także wciągnąć do Krainy Czarów i sprawdźcie, co przygotował dla Was sklep Home & Fun. 

➜ Nazwa: Alicja w Krainie Czarów Rolife DIY Book Nook – Miniaturowy Domek 3D
➜ Wydawnictwo: ROBOTIME, Rolife
➜ Ilość elementów w zestawie: 300
➜ Wymiary po złożeniu: 25,1 x 19,7 x 15,3 cm
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

FAQ – Alicja w Krainie Czarów Book Nook

Czym jest book nook Alicja w Krainie Czarów Rolife?

To przestrzenny model DIY Fall Into Wonder TGB12, inspirowany sceną spadania Alicji do króliczej nory. Po złożeniu pełni funkcję dekoracji ustawianej między książkami na półce.

Ile elementów ma book nook Alicja w Krainie Czarów?

Zestaw składa się z 300 elementów. Producent szacuje czas montażu na około 5 godzin, choć przy spokojnym składaniu warto przeznaczyć na niego kilka wieczorów.

Czy book nook Alicja w Krainie Czarów jest trudny do złożenia?

Producent oznacza model jako zaawansowany, ale w praktyce nie jest wyjątkowo skomplikowany. Wymaga cierpliwości i dokładności, szczególnie przy montażu Białego Królika i elementów lustrzanych.

Czy do złożenia Alicji w Krainie Czarów Book Nook potrzebny jest klej?

W większości przypadków nie. Model korzysta ze spasowanych elementów i taśm dwustronnych. Klej może przydać się jedynie punktowo w kilku miejscach.

Od jakiego wieku polecany jest book nook Alicja w Krainie Czarów?

Polecam go dorosłym oraz cierpliwym nastolatkom od około 13+ lat. 

Czy book nook Alicja w Krainie Czarów ma oświetlenie?

Tak. Model jest podświetlany, a włącznik ukryto w dekoracyjnym grzybku z przodu konstrukcji. Zestaw wymaga zewnętrznego zasilania przez USB-C.

Czy warto kupić book nook Alicja w Krainie Czarów?

To bardzo dobry wybór dla osób, które lubią składanie modeli DIY, Alicję w Krainie Czarów i efektowne dekoracje książkowe. Największe wrażenie robi głębia sceny, liczba detali oraz świetnie zaprojektowane podświetlenie.

Artykuł Alicja w Krainie Czarów zamknięta w pudełku. Book nook od Rolife pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Szkicek – chłopiec niedokończony
➜ Autor: Jacques Goldstyn
➜ Ilustracje: Jacques Goldstyn
➜ Tłumaczenie: Anna Nowacka-Devillard
➜ Wydawnictwo: Widnokrąg
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Tytułowy bohater od początku wygląda inaczej, niż jego rówieśnicy. Jest narysowany z wielu pociągnięć dobrze naostrzonego ołówka – jak pierwsza wersja ilustracji, nad którą ktoś ma w planach jeszcze popracować. Tymczasem otaczający go świat jest niemal już obsesyjnie uporządkowany: domy stoją równo jak od linijki, ulice biegną prostopadle względem siebie, dzieci maszerują w szeregu i tak samo równo, w szeregu, stawiają litery w zeszycie.

Wydawać by się mogło, że w tej gotowej rzeczywistości nie ma miejsca na kogoś, kto dopiero chce się zdefiniować i jest otwarty na twórcze poszukiwania.

Szkicek nie jest jak inni

Cały świat próbuje wtłoczyć dzieci w gotowe, odgórnie narzucone ramy. W szkole mają one podobnie odpowiadać, uczyć się tymi samymi metodami czy pisać równo, nie wyjeżdżając za linię. Szkicek tymczasem robi wszystko po swojemu. Eksperymentuje, popełnia błędy, tworzy, czasem robi bałagan i nie zawsze odnosi spektakularne sukcesy. Najważniejsze jednak, że nie traci przy tym ani ciekawości, ani radości.

Goldstyn nie pozostawia go zresztą całkowicie samego. Rodzice chłopca są bardziej kolorowi i wyrozumiali niż inni dorośli, a nauczycielka plastyki dostrzega w nim potencjał. Obecność właśnie tych konkretnych dorosłych uświadamia ważną rzecz –  ten owy potencjał, który wyróżnia Szkicka, może w nim wzrastać właśnie ze względu na wsparcie bliskich. Wystarczy, że wierzy w niego kilka osób, a jego twórcza natura nie zostaje stłumiona w zalążku.

Nie trzeba uciekać, żeby znaleźć swoje miejsce

Bycie sobą nie oznacza jednak, że zawsze jest łatwo. Szkicek czasami czuje się samotny. Dopiero później spotyka osoby, które również wyrażają siebie poprzez sztukę – i nie chodzi nawet o to, że są dokładnie takie jak on. Po prostu rozumieją potrzebę tworzenia.

W typowej opowieści outsiderzy prawdopodobnie ruszyliby więc razem szukać miejsca, do którego pasują. Szkicek nie chce jednak uciekać. On ma misje – wie, że musi zostać, bo świat potrzebuje takich jak on i jego przyjaciele.

Każdy z nas jest trochę niedokończony

To bardzo ładne podsumowanie całej książki. Szkicek bowiem dosłownie dorysowuje sobie swoją własną przyszłość. Zamiast szukać czegoś, co będzie pasowało do niego, udowadnia że jest w stanie stworzyć własną narrację. 

To pozycja, która szczególnie spodoba się dzieciom wrażliwym. Takim, które mają skłonność do wyrażania siebie przez sztukę i czasami czują się nieco zagubione w tym świecie narzuconych oczekiwań. Szkicek – chłopiec niedokończony pozwoli czytelnikom pamiętać, że nikt nie jest w pełni skończony. Ciągle, nawet jako dorośli, coś dopisujemy, wymazujemy, zaczynamy nowe rozdziały, albo nawet wychodzimy poza własne kontury. 

Jednolity świat byłby nudny. Rzeczywistość pełna Szkicków lubi nas zaskakiwać. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Widnokrąg.

FAQ – Szkicek – chłopiec niedokończony

O czym jest książka Szkicek – chłopiec niedokończony?

To opowieść o chłopcu, który nie pasuje do uporządkowanego, jednolitego świata. Szkicek funkcjonuje po swojemu, lubi eksperymentować, tworzyć i wyrażać siebie przez sztukę. Książka mówi o indywidualności, kreatywności i prawie do bycia innym.

Jaki jest główny temat książki Szkicek – chłopiec niedokończony?

Jednym z najważniejszych tematów jest sprzeciw wobec jednolitości i presji dopasowania się do innych. Książka pokazuje, że dziecko nie musi rozwijać się dokładnie tak samo jak jego rówieśnicy i może szukać własnych sposobów nauki, tworzenia i wyrażania siebie.

Dla jakiego wieku jest książka Szkicek?

Polecam ją dzieciom powyżej 7 lat. Szczególnie czytelnikom wrażliwym, którzy są twórczy i czasami czują się zagubieni w świecie posiadającym sztywno narzucone oczekiwania.

Czy Szkicek porusza temat samotności?

Tak. Bohater chwilami czuje się niezrozumiany i osamotniony, ale z czasem spotyka osoby, które również wyrażają siebie przez sztukę i podobnie patrzą na świat.

Czy Szkicek zdobył nagrody?

Tak. Oryginalne wydanie książki zostało docenione w Kanadzie i zdobyło m.in. Prix des libraires du Québec 2025 w kategorii literatury dziecięcej.

Artykuł Szkicek – recenzja książki o tym, że nie trzeba być jak wszyscy pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Od tamtego czasu oferta book nooków znacząco się rozrosła, a same modele stały się zdecydowanie bardziej różnorodne. Obok tych skomplikowanych, z którymi można spędzić cały weekend, pojawiły się znacznie prostsze konstrukcje. Takie, które nie wymagają wielogodzinnego „dziubdziania”, a mimo to po złożeniu nadal robią ogromne wrażenie. Właśnie taki jest Mały Książę i Róża CUTEBEE.

Mały Książę i Róża – oficjalny book nook CUTEBEE

Oryginalna nazwa modelu to CUTEBEE X The Little Prince | The Planet and the Rose. Nie jest to przypadkowa konstrukcja wykorzystująca popularność bohatera Antoine’a de Saint-Exupéry’ego, ale oficjalnie licencjonowany produkt Le Petit Prince®. Model pojawił się w 2026 roku równocześnie z drugim book nookiem z tej samej kolekcji – Promise in the Wheat Field, przedstawiającym spotkanie Małego Księcia z Lisem na polu pszenicy.

W Polsce znajdziecie je pod nazwami: Mały Książę i Róża  oraz Mały Książę i Lis. Ja skupiłam się na tym pierwszym.

Model przenosi nas na asteroidę B-612, gdzie w niewielkiej konstrukcji zamknięto kilka urywków z historii Małego Księcia i jego Róży. Można dostrzec tam charakterystyczne dla bohatera czynności: podlewanie kwiatu, troszczenie się o niego czy schowanie go pod szklanym kloszem. W środku znajdziecie więc aż trzy niewielkie, doskonale odwzorowane względem kultowych ilustracji postacie Małego Księcia. 

Ta jedna scena składająca się z kilku momentów przypomina małą przestrzenną opowieść, znacznie wykraczającą poza ramy zwykłej dekoracji ze słynnym bohaterem.

68 elementów i zachwycający efekt

Różnicę między tym modelem a moim pierwszym book nookiem, można zauważyć jeszcze przed rozpoczęciem składania. Mały Książę i Róża liczy zaledwie 68 elementów. Cały proces zajął mi niewiele ponad godzinę niespiesznego, naprawdę przyjemnego składania. Elementy bez problemu wychodziły z arkuszy, nic się nie uszkodziło czy nie uszczerbiło podczas wyjmowania, a przejrzysta, obrazkowa instrukcja sprawiała, że praktycznie cały czas wiedziałam, co należy robić.

Takie rzeczy są bardzo istotne w kontekście pierwszego doświadczenia z book nookami. Jeżeli dziecko czy rodzic już po kilkunastu minutach zaczyna dostrzegać efekty, jego entuzjazm szybko rośnie. Podczas zabawy z modelem Mały Książę i Róża CUTEBEE możemy bowiem łączyć większe fragmenty, sprawnie budować kolejne poziomy asteroidy i w krótkim czasie dostrzec głębię tego modelu.

Czy book nook można składać razem z dzieckiem?

Można, ale w tym miejscu potrzebne jest jednak ważne zastrzeżenie. Producent i polski sprzedawca oznaczają model jako 14+, przede wszystkim ze względu na obecność małych elementów. Nie jest to więc zestaw, który powinno się po prostu wręczyć maluchowi do samodzielnego składania. Choć moim zdaniem, spokojnie można do niego usiąść nawet z 7-latkiem.

Szczególnie dobrze powinny odnaleźć się przy nim dzieci, które na co dzień układają klocki, konstrukcje przestrzenne czy bardziej skomplikowane puzzle. Mają już wtedy wprawę w operowaniu małymi elementami, szukaniu odpowiednich części i rozumieniu, jak czytać instrukcje.

W Małym Księciu jest trochę naprawdę drobnych części, ale obok nich znajdziemy również sporo większych elementów, z którymi młodszy konstruktor powinien sobie dobrze poradzić. Nie wszystkie połączenia wchodzą gładko, czasami trzeba użyć większej siły, żeby konkretny fragment odpowiednio docisnąć i zapewnić mu stabilność – w takich momentach obecność rodzica czy opiekuna bardzo się przydaje.

Czy przy składaniu Małego Księcia potrzebny jest klej?

Tak, ale nie zrażajcie się – to zupełnie inna skala klejenia niż w bardziej skomplikowanych modelach. Większość konstrukcji opiera się na dopasowywaniu i wciskaniu przygotowanych elementów, natomiast klej przydaje się przede wszystkim podczas mocowania niewielkich dekoracji.

Ja wykorzystałam klej introligatorski Papermax, dostępny również w Home&Fun. Jest bardzo prosty w użyciu, mocno łączy elementy, a po wyschnięciu nie pozostawia nieestetycznych śladów. Co ważne, przy rodzinnym składaniu, jest to klej na bazie wody, bez rozpuszczalników czy toksyn. Przy niewielkiej liczbie elementów wymagających klejenia jedna buteleczka spokojnie wystarcza na znacznie więcej niż jeden projekt.

Samo składanie jest zaskakująco intuicyjne. Nie potrzebowałam nożyka, pilnika ani całego zestawu dodatkowych narzędzi, a elementy bez problemu wychodziły z arkuszy.

Trzech małych bohaterów i jedna Róża

Prostota montażu nie oznacza na szczęście uproszczonego efektu końcowego – wręcz przeciwnie. Kiedy patrzy się na gotowy model od przodu, trudno uwierzyć, że powstał z zaledwie 68 elementów.

Prawdopodobnie ten finalny efekt zawdzięczamy warstwowości konstrukcji. Kolejne fragmenty scenografii zachodzą na siebie, dzięki czemu wewnątrz niewielkiego pudełka powstaje zaskakująco dużo głębi. Są tam skały, chmury, planety i gwiazdy, ale wzrok przyciągają oczywiście Róża oraz trzy niewielkie figurki Małego Księcia. 

Dzięki nim, tak jak w książce, jest to opowieść o relacji, trosce i odpowiedzialności – wartościach, które są nierozerwalnie związane z tą historią.

Efekt magii po zmroku

Największe zaskoczenie pojawia się jednak po włączeniu światła. Wewnętrzne diody dają ciepłe, miękkie i nastrojowe oświetlenie, które bardzo dobrze współgra ze sceną w kosmosie. Podkreśla kolejne plany, gwiazdy i sylwetki, a jednocześnie nie jest zbyt intensywne.

Bardzo spodobało mi się również umiejscowienie dotykowego włącznika na górze konstrukcji. To szczegół, o którym można nie pomyśleć przed złożeniem, ale na półce okazuje się wyjątkowo praktyczny. Book nook stoi przecież pomiędzy książkami, dlatego dostęp do jego boków czy tylnej części jest ograniczony. Tutaj wystarczy delikatnie dotknąć górnej ścianki, żeby włączyć lub zgasić światło. Samo oświetlenie działa na baterie AAA, więc nie musimy prowadzić do regału kabla ani ustawiać modelu w pobliżu gniazdka.

Dziecko bez problemu może obsługiwać światło samodzielnie. Mały Książę i Róża pełni więc jeszcze jedną funkcję, której wcześniej w book nookach właściwie nie brałam pod uwagę – lampki na dobranoc. Ciepłe światło nie rozjaśnia mocno pokoju, ale wprowadza bardzo spokojny nastrój, który dobrze pasuje do wieczornego czytania i wyciszania się przed snem.

Na końcu konstrukcję zamyka się przezroczystym panelem. Chroni on znajdujące się wewnątrz figurki i dekoracje przed kurzem.

Jaki book nook wybrać na pierwszy raz?

Po ośmiu godzinach spędzonych kiedyś nad Eternal Bookstore sądziłam, że wielogodzinne składanie jest właściwie wpisane w charakter book nooków. Modelem Małym Księciem i Różą udowodniłam sobie, że wcale nie musi tak być.

68 elementów, intuicyjna instrukcja, niewielka ilość klejenia i nieco ponad godzina niespiesznej pracy zdecydowanie wystarczają, żeby stworzyć przestrzenną, podświetlaną scenę, która po skończeniu bezgranicznie zachwyca. To właśnie dlatego uważam go za bardzo dobry pierwszy book nook – szczególnie jeśli planujemy składać go wspólnie ze starszym dzieckiem.

Jeżeli więc od dawna kusiły Was book nooki, ale odstraszała wizja kilkugodzinnego składania setek maleńkich elementów – zainteresujcie się tym: Mały Książę i Róża CUTEBEE. Sprawdzajcie dostępność tego modelu na stronie Home&Fun.

➜ Nazwa: Mały Książę i Róża
➜ Wydawnictwo: CuteBee
➜ Ilość elementów w zestawie: 68
➜ Wymiary po złożeniu: 18 x 10 x 12 cm
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

FAQ – Mały Książę i Róża CUTEBEE

Czym jest book nook Mały Książę i Róża CUTEBEE?

Mały Książę i Róża to przestrzenny model DIY przeznaczony do ustawienia pomiędzy książkami na regale. Oryginalna nazwa zestawu to CUTEBEE X The Little Prince | The Planet and the Rose. Model jest oficjalnie licencjonowanym produktem inspirowanym Małym Księciem Antoine’a de Saint-Exupéry’ego i przedstawia asteroidę B-612, Różę oraz trzy figurki Małego Księcia.

Ile elementów ma book nook Mały Książę i Róża?

Zestaw składa się z 68 elementów, dzięki czemu jest znacznie prostszy i szybszy do zbudowania niż wiele bardziej rozbudowanych book nooków. To jeden z powodów, dla których dobrze sprawdza się jako pierwszy model tego typu.

Ile kosztuje book nook Mały Książę i Róża?

Cena zestawu to 159,99 zł na stronie Home&Fun.

Ile czasu zajmuje złożenie book nooka Mały Książę?

Producent podaje około 1–2 godzin. W praktyce niespieszne złożenie całego modelu może zająć niewiele ponad godzinę, dlatego jest to dobry wybór dla osób, które nie chcą zaczynać od wielogodzinnego projektu.

Czy book nook Mały Książę nadaje się dla dzieci?

Oficjalne oznaczenie zestawu to 14+ ze względu na obecność małych elementów. Pod opieką dorosłego model może jednak sprawdzić się jako wspólna aktywność z dzieckiem od około 7. roku życia, szczególnie jeśli ma ono doświadczenie w składaniu klocków, puzzli przestrzennych lub innych konstrukcji.

Czy do złożenia Małego Księcia CUTEBEE potrzebny jest klej?

Tak, ale klejenia jest stosunkowo niewiele. Klej potrzebny jest głównie do mocowania małych elementów dekoracyjnych. Do składania dobrze sprawdza się np. klej introligatorski Papermax, który łatwo się nakłada i po wyschnięciu nie pozostawia widocznych śladów.

Czy book nook Mały Książę ma podświetlenie?

Tak. Model wyposażony jest w ciepłe, nastrojowe podświetlenie LED uruchamiane za pomocą dotykowego przycisku umieszczonego na górze konstrukcji. Dzięki temu nie trzeba wyjmować book nooka spomiędzy książek, aby włączyć lub wyłączyć światło.

Czy book nook Mały Książę będzie odpowiedni na pierwszy raz?

Tak, przede wszystkim ze względu na niewielką liczbę elementów, prostą instrukcję i krótki czas składania. Model szybko nabiera kształtu, dzięki czemu daje poczucie postępu i nie wymaga wielogodzinnej pracy nad drobnymi elementami.

Czy book nook Mały Książę jest dobrym pomysłem na prezent?

Zdecydowanie. To ciekawy prezent zarówno dla miłośników Małego Księcia, jak i osób zainteresowanych modelarstwem, puzzlami 3D czy book nookami. Po złożeniu staje się dekoracją regału, a dzięki podświetleniu może także pełnić funkcję nastrojowej lampki.

Artykuł Mały Książę i Róża – book nook idealny na początek? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Przez wiele lat symbolem londyńskiego muzeum był zresztą Dippy – pełnowymiarowy odlew szkieletu diplodoka, który witał odwiedzających Hintze Hall od 1979 do 2017 roku. Dzisiaj pod sklepieniem hali znajduje się 25-metrowy szkielet płetwala błękitnego, jednak idea pozostała podobna: nauka powinna robić wrażenie również za sprawą skali. 

Tym tropem podąża właśnie Dinozaurium pop-up. Muzeum Dinozaurów.

➜ Tytuł: Dinozaurium pop-up. Muzeum Dinozaurów
➜ Seria: W Muzeum
➜ Tekst: Chris Wormell
➜ Ilustracje: Chris Wormell
➜ Tłumaczenie: Karolina Iwaszkiewicz
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Seria W Muzeum, ale dla młodszych dzieci

Ta książka z rozkładanymi, papierowymi konstrukcjami Richarda Fergusona oraz z ilustracjami Chrisa Wormella należy do popularnej serii Wydawnictwa Dwie Siostry W Muzeum. Na stronie pisałam już między innymi o Insektarium, Fungarium, Anatomicum oraz Oceanarium z tego cyklu.

Tym razem formuła jest jednak wyraźnie inna. Dinozaurium pop-up posiada mniej stron, mniejszy format i zostało przygotowane przede wszystkim z myślą o młodszych odbiorcach. W środku znalazło się wiele gatunków prehistorycznych gadów, z których kilka otrzymało swoją przestrzenną formę. Tekst został skrócony i uproszczony, a duże muzealne rozkładówki zastąpiono trójwymiarowymi konstrukcjami.

Brachiozaur wychodzi z książki

Już na pierwszej rozkładówce wita nas jeden z najbardziej imponujących bohaterów – brachiozaur. I to wita w pełnej krasie, bo dosłownie wyskakuje na czytelników, wyciągając długą szyję ponad strony. Dalej mamy mini rozdziały skupione wokół charakterystycznych cech wyglądu dinozaurów: tych o długich szyjach, tych z hełmami, rogami i kołnierzami, dinozaurów o potężnych pancerzach czy też gadów z płetwami lub skrzydłami. Każda z rozkładówek zawiera kilka przykładów, trójwymiarowy, przestrzenny model dinozaura oraz oczywiście – masę ciekawostek. 

Podoba mi się w Dinozaurium pop-up brak przesadności w podawaniu detali – a jeśli już, to twórcy tej pozycji posługują się raczej analogicznymi przykładami, niż aptekarską precyzją. Na przykład zamiast pisać jak długi był patagotytan w metrach, podają, że mierzył tyle co trzy autobusy stojące jeden za drugim. Przedszkolak nie wie ile to naście metrów, ale już bardzo dobrze potrafi sobie zwizualizować stojące w korku duże pojazdy.

Książka o dinozaurach na prezent

Ilustracje Wormella świetnie pasują do muzealnej koncepcji całej serii. Artysta specjalizujący się w drzeworycie i linorycie, pracuje również techniką cyfrowego grawerunku, dlatego ukazane przez niego zwierzęta przywołują na myśl stare ryciny przyrodnicze. Zawierają sporo detali, jednocześnie będąc przystępnymi nawet dla najmłodszych. 

Dinozaurium pop-up może być więc świetną książką o dinozaurach dla przedszkolaka – szczególnie takiego, który dopiero rozpoczyna swoją fascynację prehistorycznymi gadami. Nie przytłacza wiedzą, oferuje sporo rzeczy do oglądania i jednocześnie wykorzystuje trójwymiarowe modele jako sposób pokazania skali i budowy tych zwierząt.

Nie trzeba więc lecieć do Londynu i słono płacić za bilet, żeby… poczuć się jak w muzeum, ale we własnym domu. Z zainteresowaniem będę przyglądać się kolejnym pozycjom z tej serii.

Sprawdzajcie dostępność Dinozaurium pop-up na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – Dinozaurium pop-up

Dla jakiego wieku jest Dinozaurium pop-up. Muzeum Dinozaurów?

Polecam tę książkę dzieciom od 4. roku życia. Najlepiej sprawdzi się u przedszkolaków i młodszych dzieci, które interesują się dinozaurami albo dopiero zaczynają je poznawać.

Czy Dinozaurium pop-up to dobra książka o dinozaurach dla przedszkolaka?

Tak. Krótkie ciekawostki, duże ilustracje i przestrzenne elementy nie przytłaczają nadmiarem wiedzy. Informacje są podawane w obrazowy sposób, dzięki czemu łatwiej zrozumieć między innymi rozmiary prehistorycznych zwierząt.

Czym różni się Dinozaurium pop-up od zwykłego Dinozaurium?

Wersja pop-up jest mniejsza, bardziej zwięzła i przygotowana z myślą o młodszych odbiorcach. Zamiast rozbudowanego albumu otrzymujemy 12-stronicową książkę z przestrzennymi konstrukcjami.

Czy Dinozaurium pop-up nadaje się na prezent dla dziecka?

Tak, szczególnie dla dziecka zainteresowanego dinozaurami. Przestrzenne konstrukcje sprawiają, że książka jest efektowna i może być ciekawszym prezentem niż tradycyjny atlas czy encyklopedia.

Czy Dinozaurium pop-up może być pierwszą książką o dinozaurach?

Jak najbardziej. Nie wymaga wcześniejszej wiedzy i skupia się na najbardziej charakterystycznych cechach prehistorycznych zwierząt. Może więc stanowić dobre wprowadzenie przed bardziej rozbudowanymi atlasami i encyklopediami.

Artykuł Seria „W Muzeum” dla przedszkolaków. Dinozaurium w wersji pop-up pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.