Maud Begon udowadnia jednak, że komiks nie musi być jedynie skróconą wersją znanej opowieści. Potrafi opowiedzieć ją własnym językiem – językiem obrazów.

➜ Tytuł: Adaptacje literatury. Tajemniczy ogród
➜ Scenariusz: Maud Begon
➜ Rysunki: Maud Begon
➜ Tłumaczenie: Marek Puszczewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Mary rozkwita niczym kwiat

Moim zdaniem ta książka opiera swój ponadczasowy charakter oraz ogromną wartość na przemianie głównych bohaterów. Czytelnicy uwielbiają śledzić jak postać której kibicują, zaczyna dostrzegać to, co wcześniej jej umykało. Jak staje się silniejsza, lepsza, zdrowieje i nabiera chęci do życia.

Mary Lennox od pierwszych stron przypomina zapomnianą roślinkę, którą pozostawiono samej sobie. Jest wychudzona, zamknięta we własnej skorupce, opryskliwa i pozbawiona jakiegokolwiek płomyka empatii. Maud Begon prowadzi czytelnika w sposób wizualny przez proces jej odradzania. Z każdą kolejną planszą dziewczynka nabiera kolorów i energii.

To nie jest wyłącznie przemiana charakteru. Odnosi się wrażenie, że autorka rysuje Mary dokładnie tak, jak rysowałaby kwiat przesadzony do żyznej ziemi i wystawiony na słońce. Początkowo zmizerniały, później coraz silniejszy, aż wreszcie rozkwitający pełnią barw.

Obrazy robią to, czego słowa nie potrafią

Największą przewagą komiksu nad klasyczną powieścią okazuje się możliwość wizualizowania wyobraźni bohaterów. Kiedy Mary, Dick czy Colin opowiadają o kwiatach, gałęziach i budzącej się do życia przyrodzie, Maud Begon dosłownie pokazuje ich opowieści czy fantazje. Rośliny zaczynają oplatać kadry, liście wychodzą poza ramki, a śpiew rudzika zostaje dosłownie narysowany w formie zapisu nutowego. 

Takie rozwiązania sprawiają, że komiks staje się doświadczeniem znacznie bardziej zmysłowym niż klasyczna adaptacja. Ta subtelna kreska, lekka kompozycja plansz i umiejętność wykorzystania natury jako aktywnego elementu narracji, a nie wyłącznie tła wydarzeń – pozwala odbierać Tajemniczy ogród na zupełnie nowym, nieznanym nawet z filmu czy serialu poziomie.

To adaptacja, która świadomie wybiera najważniejsze sceny

Czy komiks może jednak w pełni zastąpić powieść? Nie do końca. Osoby dobrze znające oryginał prawdopodobnie odczują, że niektóre wątki zostały skrócone lub uproszczone. To naturalna konsekwencja zmiany medium. Ponad dwustustronicowy album nie jest w stanie pomieścić wszystkich niuansów wielowątkowej książki Burnett.

Co ważne, nie odnosi się jednocześnie wrażenia, że historia została poszatkowana. Wręcz przeciwnie – komiks pozostaje opowieścią kompletną, z wyraźnym początkiem, rozwinięciem oraz satysfakcjonującym zakończeniem.

Dlatego znakomicie sprawdzi się zarówno dla młodszych czytelników poznających Tajemniczy ogród po raz pierwszy, jak i dla tych, którzy chcą ponownie odwiedzić wiekową oraz pełną tajemnic posiadłość wśród wrzosowisk.

Najmocniejsza scena całej historii

Maud Begon znakomicie rozumie emocjonalne fundamenty tej opowieści. Najlepiej widać to podczas kłótni Mary i Colina. To jedna z najważniejszych scen całej historii. Dziewczynka jako jedyna ma odwagę przeciwstawić się chłopcu, którego wszyscy traktują jak osobę odgórnie skazaną na śmierć. Nie ulega jego złości ani histerii. Nie wierzy, że Colin musi umrzeć.

Mary, mimo młodego wieku, zdążyła doświadczyć samotności, utraty rodziców oraz życia pozbawionego miłości. Wie, że człowieka potrafi zniszczyć nie tylko choroba, ale również przekonanie, że nic już nie ma sensu. W komiksie emocjonalny ciężar tej sceny wybrzmiewa wyjątkowo mocno przede wszystkim dzięki mimice postaci oraz kompozycji kadrów. Czytając tę scenę, można usłyszeć krzyk głównych bohaterów, serio. 

Dlaczego Tajemniczy ogród to książka ponadczasowa?

Powieść Frances Hodgson Burnett ukazała się w 1911 roku, a mimo to nadal przemawia do kolejnych pokoleń czytelników. Tytułowy tajemniczy ogród, choć wokół niego kręci się cała historia, wcale nie jest głównym powodem jej ponadczasowości. Bo tajemnica, choć ważna, nie dorównuje opowieści o samotności, żałobie, przyjaźni oraz uzdrawiającej sile relacji i kontaktu z naturą.

To właśnie ten ponadczasowy wymiar sprawia, że kolejne adaptacje – filmowe, teatralne i komiksowe – wciąż znajdują swoich odbiorców. Maud Begon nie próbuje tego przesłania modernizować ani zmieniać. Podkreśla je obrazem oraz pozwala cieszyć się sentymentalną, klasyczną historią bez udziwnień i uwspółcześniania jej na siłę.

Czy warto przeczytać komiks Tajemniczy ogród?

Zdecydowanie tak. To jedna z tych adaptacji, które nie konkurują z literackim oryginałem, lecz go uzupełniają. Pozwalają spojrzeć na znaną historię z nowej perspektywy i zauważyć szczegóły, które wcześniej mogły nam umknąć.

Ta opowieść zawsze była piękna. Dzięki ilustracjom Maud Begon stała się po prostu zachwycająca. I chyba najbardziej szkoda mi tych wszystkich osób, które nigdy nie zdecydują się sięgnąć po ten album. Stracą okazję, żeby zobaczyć, jak w komiksie można narysować zapach kwiatów, śpiew ptaków i decydujący dla opowieści moment, w którym bohaterowie – podobnie jak ogród – zaczynają na nowo rozkwitać.

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym opowiada komiks Tajemniczy ogród?

Komiks Maud Begon jest adaptacją klasycznej powieści Frances Hodgson Burnett. Opowiada historię Mary Lennox – osamotnionej dziewczynki, która po przeprowadzce do posiadłości wuja odkrywa zapomniany ogród. Wraz z jego odradzaniem się, zmieniają się również bohaterowie, ucząc się przyjaźni, empatii i wiary we własne możliwości.

Czy komiks Tajemniczy ogród jest wierny książce?

Tak, adaptacja zachowuje najważniejsze wydarzenia i przesłanie powieści, choć – jak większość komiksowych adaptacji – upraszcza lub skraca część wątków. Dzięki temu historia jest bardziej przystępna dla młodszych czytelników, jednocześnie pozostając wierną duchowi oryginału.

Kim jest Maud Begon?

Maud Begon to francuska ilustratorka i autorka komiksów, ceniona za subtelny, malarski styl oraz umiejętność przekładania klasycznej literatury na język komiksu. W adaptacji Tajemniczego ogrodu szczególną uwagę poświęca emocjom bohaterów i pięknu przyrody.

Dla jakiego wieku przeznaczony jest komiks Tajemniczy ogród?

To propozycja dla dzieci od około 7-9 roku życia, ale także dla nastolatków i dorosłych. Młodsi czytelnicy poznają dzięki niemu klasyczną historię w bardziej przystępnej formie, natomiast starsi mogą odkryć ją na nowo dzięki wyjątkowej oprawie graficznej.

Czy warto przeczytać komiks zamiast powieści Tajemniczy ogród?

Najlepiej potraktować komiks jako uzupełnienie, a nie zastępstwo powieści. Adaptacja pozwala szybko zanurzyć się w historii i zachwyca warstwą wizualną, jednak osoby chcące poznać wszystkie wątki i bohaterów powinny sięgnąć również po oryginalną książkę Frances Hodgson Burnett.

Artykuł Tajemniczy ogród w komiksie. Historia, która rozkwita na naszych oczach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W 2026 roku, kiedy oczy kibiców zwrócone są w stronę mistrzostw świata, Egmont wypuścił dwie szybkie piłki do młodych czytelników: Gra o wszystko. Gigant Poleca Extra nr 3/2026 oraz Dawaj, Donald, dawaj! Gigant Poleca tom CCLXIX (269). To duet dla tych, którzy doceniają sportowe emocje, ale zamiast murawy zdecydowanie wolą kanapę, zimną lemoniadę i dobry komiks.

Mundial w Kaczogrodzie

Gra o wszystko z efektywnymi srebrnymi uszlachetnieniami na okładce, reprezentuje bardziej rywalizacyjną stronę uniwersum. Donald i jego przyjaciele ruszają tu na mistrzostwa świata. Czytelnik towarzyszy im więc na wielkich stadionach, obserwuje potyczki z potężnymi rywalami i z napięciem śledzi drogę do realizacji marzeń o złotym pucharze. 

Brzmi poważnie? Tylko do pierwszego gwizdka. W Kaczogrodzie nawet najważniejszy mecz potrafi zamienić się w komedię pomyłek oraz niezręczności, bo sportowa ambicja Donalda daleko przegania jego rozsądek.

To dobry wybór dla dzieci, które lubią piłkę nożną, ale żeby dobrze bawić się w trakcie lektury, potrzebują też dynamicznej akcji oraz bezbłędnego poczucia humoru. Tutaj futbol jest pretekstem do żartów, przygód i klasycznego disneyowskiego komiksu. 

W Grze o wszystko ważne rzeczy rozgrywają się nie tylko na murawie. Autorzy przybliżają tematykę tremy, przesadnej pewności siebie, zazdrości, nadziei i uporu, który może równie dobrze skutkować golem, jak i… ławką rezerwowych.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Egmont Polska.

Piłkarskie szaleństwo

Dawaj, Donald, dawaj! nieco różni się od poprzedniej pozycji. Zamiast konkretnego, jednego celu, takiego jak mistrzostwa, mamy tutaj szerszą panoramę piłkarskiego szaleństwa. Wątki związane z derbami, treningami, turniejami, a także przekonaniem, że piłka nożna to coś znacznie więcej niż sport – to również święto wspólnego kibicowania oraz próba charakteru. Ten mały, okrągły i zupełnie niepozorny przedmiot staje się zapalnikiem naprawdę ekscytujących przygód!

Ten tom może być bliższy dzieciom, które znają piłkę z podwórka, szkolnego boiska albo rodzinnego oglądania meczów. Nie trzeba w pełni rozumieć wszystkich zasad obowiązujących podczas rozgrywki, żeby dobrze zrozumieć fabułę tej lektury. 

Wystarczy wiedzieć, że Donald nie przestaje chodzić z głową w chmurach. Zderzenie jego marzeń z rzeczywistością może być bolesne, ale przy okazji tradycjnie trochę nas rozbawi swoją nieporadnością – bo taki już jest. Szukajcie Dawaj, Donald, dawaj! na stronie Wydawnictwa Egmont Polska.

Komiksy sportowo-piłkarskie dla dzieci

W czasie, gdy mundial 2026 rozgrywa się na prawdziwych stadionach, Gigant Poleca przenosi podobny zestaw emocji do świata komiksu. Dzięki temu dzieci, które żyją meczami lub obserwują jak ekscytują się nimi dorośli – otrzymują dodatkową porcję futbolu. Z kolei dla tych, którzy nie są fanami sportu – Giganty zachęcą do lektury humorem, znanymi bohaterami oraz krótkimi, wciągającymi historiami.

Oba tomy sprawdzą się jako wakacyjna lektura: do plecaka, w podróż, na przerwę między meczami albo jako czytelnicza „dogrywka” po wspólnym kibicowaniu. 

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest Gra o wszystko. Gigant Poleca Extra nr 3/2026?

Gra o wszystko to piłkarski tom specjalny z serii Gigant Poleca Extra, w którym Donald i bohaterowie Kaczogrodu trafiają w sam środek futbolowej gorączki. Komiks nawiązuje do atmosfery mistrzostw świata, wielkich turniejów, kibicowania i walki o zwycięstwo.

O czym jest Dawaj, Donald, dawaj! Gigant Poleca tom CCLXIX (269)?

Dawaj, Donald, dawaj! to tom z serii Gigant Poleca, w którym piłka nożna staje się pretekstem do zabawnych przygód Donalda, treningów, derbów, turniejów i sportowych nieporozumień. To komiks pełen humoru oraz pełnej chaosu rywalizacji.

Czy te komiksy są związane z mundialem 2026?

Tak, oba tomy bardzo dobrze wpisują się w klimat mundialu 2026. Gra o wszystko mocniej wykorzystuje atmosferę wielkiego turnieju, a Dawaj, Donald, dawaj! rozwija piłkarski temat przez humorystyczne historie o meczach, treningach i kibicowaniu.

Dla kogo są piłkarskie tomy Giganta?

To propozycje dla dzieci od 7 lat, które lubią komiksy Disneya, Kaczora Donalda, piłkę nożną i krótkie, dynamiczne historie. Sprawdzą się także u młodych czytelników, którzy nie są wielkimi fanami sportu, ale lubią humor i bohaterów z Kaczogrodu.

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy Giganta, żeby czytać Grę o wszystko i Dawaj, Donald, dawaj!?

Nie, po oba komiksy można sięgnąć niezależnie od wcześniejszych tomów. Historie w Gigancie są krótkie i zamknięte, dlatego dobrze nadają się zarówno dla stałych czytelników serii, jak i dla dzieci, które dopiero zaczynają przygodę z Donaldem.

Czy Gigant Poleca to dobre komiksy dla dzieci na wakacje?

Tak, seria Gigant Poleca dobrze sprawdza się jako wakacyjna lektura. Tomy są lekkie, humorystyczne, poręczne i można je czytać fragmentami – w podróży, między meczami albo podczas odpoczynku po aktywnym dniu.

Czy piłkarskie komiksy z Donaldem mogą zachęcić dziecko do czytania?

Tak, szczególnie jeśli dziecko interesuje się piłką nożną lub kibicuje podczas mundialu. Znani bohaterowie, sportowy temat i krótkie historie mogą być dobrym sposobem na połączenie emocji związanych z meczami z codziennym czytaniem.

Artykuł Dawaj, Donald, dawaj! Sportowe komiksy GIGANT idealne na mundial pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Choć centrum tej autobiograficznej mangi stanowi relacja dziecka ze staruszką Noncią, jest to tak naprawdę książka o złożonych relacjach oraz narodzinach wyobraźni w miejscu, gdzie często nie ma miejsca na marzenia.

Pozycja ukazała się w języku polskim nakładem Wydawnictwa Mandioca, jako kolejna w cyklu „Mangioka” – podobnie jak Satsuma gishiden tom 1, o której pisałam już wcześniej.

➜ Tytuł: Nonnonba
➜ Scenariusz: Shigeru Mizuki
➜ Rysunki: Shigeru Mizuki
➜ Tłumaczenie: Paweł Dybała
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Babcia Noncia i świat dziwostworów

Noncia nie jest prawdziwą babcią Shigeru. To starsza kobieta z sąsiedztwa – dobra, pracowita i bardzo uboga, która pomaga rodzinie chłopca. Nie ma wykształcenia, ale zadziwia wszystkich swoją ogromną życiową wiedzą. Wszystko tłumaczy obecnością yōkai, w polskim przekładzie Pawła Dybały nazwanych „dziwostworami”. 

Nie jestem pewna, czy tłumaczenie tego konkretnego słowa przekona każdego czytelnika. Jeżeli ktoś choć trochę interesuje się Japonią, ten termin yōkai na pewno już dobrze kojarzy – w tym więc wypadku trudno przekonać się do słowiańsko brzmiących „dziwostworów”. Z drugiej jednak strony decyzja tłumacza dobrze wpisuje się w przyjętą ogólną koncepcję wiejskiego, prostego języka, miejscami przypominającego gwarę.

Japoński folklor w czystej postaci

No właśnie, bo Nonnonba nie jest tylko próbą uchwycenia folkloru, ale przede wszystkim osadzenia w nim prawdziwej historii – wycinka życia samego autora. Dziwostwory pojawiają się w sposób naturalny tam, gdzie ludzie nie potrafią inaczej nazwać strachu: są wytłumaczeniem dla choroby, śmierci, biedy, głodu czy nieszczęścia. Mizuki pokazuje świat prostych, skromnie żyjących ludzi, dla których zjawiska nadprzyrodzone nie są sensacją, ale pewnego rodzaju sposobem porządkowania rzeczywistości.

To także bardzo ciekawy portret rodziny. Ojciec Shigeru jest trochę kobieciarzem, marzycielem, wykształconym, ale raczej życiowo nieporadnym mężczyzną. Wobec synów okazuje się jednak zaskakująco postępowy: nie zmusza ich do nauki, pozwala doświadczać świata i czasem mówi rzeczy naprawdę sensowne. 

Matka z kolei przywiązuje wagę do nazwiska, dawnych tytułów i społecznych aspiracji, a jednocześnie pozostaje łatwowierna i zbyt ufna w stosunku do swojego męża. Dzięki takim sprzecznościom bohaterowie są żywi oraz wielowymiarowi. 

Autobiografia przyszłego mangaki

Nonnonba bywa zabawna, ale przede wszystkim jest to opowieść niezwykle melancholijna i poruszająca. Ze względu na czasy, w których toczy się akcja, obecne są tu przedwczesne śmierci, bieda, dziecięce okrucieństwo czy dziewczynki sprzedawane do domu gejsz. Shigeru fascynuje się duchami, opowieściami i komiksami, ale czytelnik może dostrzec chłopca, który żyjąc wiarą w to, co niewidoczne dla każdego, wyrasta na przyszłego mangakę.

Na końcu książki znajduje się bardzo wartościowe posłowie Pawła Dybały. Tłumacz wyjaśnia swoje decyzje językowe, zbiera informacje o stworach, świętach i elementach japońskiej kultury. Nonnonba jest więc nie tylko ważną mangą autobiograficzną, ale też znakomitą zachętą do zanurzenia się w japoński folklor. Jeżeli chcecie nauczyć się o Japonii czegoś prawdziwego i autentycznego – ta pozycja będzie obowiązkową.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Mandioca.

FAQ – Nonnonba Shigeru Mizuki

O czym jest manga Nonnonba?

Nonnonba to autobiograficzna manga Shigeru Mizukiego, w której autor wraca do swojego dzieciństwa w wiejskiej Japonii lat 30. XX wieku. Opowiada o relacji kilkuletniego chłopca ze starszą kobietą nazywaną Noncią oraz o fascynacji japońskim folklorem, yōkai i opowieściami o świecie niewidzialnym.

Czy Nonnonba to manga dla fanów japońskiego folkloru?

Tak, Nonnonba to jedna z najciekawszych mang dla osób zainteresowanych japońskim folklorem. Książka pokazuje yōkai jako część codziennego życia, wierzeń i sposobu tłumaczenia świata.

Dla kogo jest manga Nonnonba?

Nonnonba będzie dobrym wyborem dla czytelników mangi autobiograficznej, fanów japońskiego folkloru, osób zainteresowanych kulturą Japonii oraz tych, którzy lubią opowieści o dzieciństwie, pamięci, dorastaniu i świecie dawnych wierzeń.

Dlaczego warto przeczytać Nonnonbę?

Warto sięgnąć po Nonnonbę, ponieważ to manga intymna, mądra oraz zadziwiająco autentyczna. Pozwala lepiej zrozumieć źródła twórczości Shigeru Mizukiego, a jednocześnie pokazuje Japonię daleką od turystycznych wyobrażeń: biedną, wiejską, przesądną, ale pełną opowieści.

Czy Nonnonba pomaga zrozumieć kulturę Japonii?

Tak, szczególnie jej ludowy, lokalny i mniej oczywisty wymiar. Manga pokazuje, jak dawniej tłumaczono choroby, śmierć, strach, głód czy nieszczęście za pomocą wierzeń i opowieści o yōkai.

Czy polskie wydanie Nonnonby zawiera dodatkowe objaśnienia?

Tak, na końcu książki znajduje się posłowie tłumacza Pawła Dybały, w którym wyjaśnia on swoje decyzje językowe oraz przybliża japońskie stwory, święta i elementy kultury pojawiające się w mandze.

Artykuł Prawdziwy japoński folklor – recenzja mangi Nonnonba Shigeru Mizukiego pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Natasza Socha, autorka wielu książek dla dorosłych i kilku pozycji dla młodszych czytelników, powraca z nową serią literatury dziecięcej. Lena i Hector to cykl skupiony na więzi dwunastolatki z koniem o imieniu Hector – koniecznie pisanym z literką „c”. 

Z przyjemnością daję też znać, że pierwszy tom objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Czy konie da się lubić?
➜ Autorka: Natasza Socha
➜ Ilustracje: Justyna Hołubowska-Chrząszczak
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Wakacje bez internetu?

Lena trochę nałobuzowała w szkole. Rodzice postanawiają więc, że musi odpocząć od internetu i dziwnych pomysłów, po czym wysyłają ją na calutkie dwa miesiące wakacji do cioci na wieś. U cioci Zuzy nie ma Wi-Fi, telewizji ani konsoli. Jest za to kogut budzący wszystkich o piątej rano, są obowiązki, zwierzęta i Hector – czyli koń, który znacząco przerasta Lenę, i to nie tylko wzrostem.

Autorka stworzyła bohaterkę, z którą łatwo utożsamią się typowe mieszczuchy. Lena to postać, która zdecydowanie nie daje się szybko oczarować naturą. Tęskni za koleżankami, grami, komputerem i komiksami. Marudzi, buntuje się, zdarza się, że popełnia błędy. Jest w niej dużo dziecięcej przekory, ale też potrzeba bycia zauważoną i potraktowaną poważnie.

Jak oswoić konia… i odkryć samą siebie?

Czy konie da się lubić? to książka dla dzieci o koniach, ale nie tylko dla tych odbiorców, którzy są ich największymi entuzjastami. Co nie znaczy, że nie można z niej dowiedzieć się wielu praktycznych rzeczy. Dzięki lekturze zdobywa się wiedzę dotyczącą opiekowania się koniem, czesania go, tego, do czego służy kopystka, czym są kantar i uwiąz oraz dlaczego przy jedzeniu lepiej nie wspominać, co konie mają wspólnego z jabłkami. Te informacje pojawiają się naturalnie wplecione w fabułę, jako część codzienności Leny.

Dziewczynka szybko odkrywa, że konia nie da się rozpracować, jak gry komputerowej. Trzeba do niego mówić, obserwować go, zachować cierpliwość i być choć minimalnie otwartym na nową znajomość. Hector rozumie znacznie więcej, niż Lena przypuszcza, ale nie oznacza to, że od razu stanie się jej najlepszym przyjacielem.

Wieś i inna jakość spędzania czasu

Jednym z najciekawszych tematów Czy konie da się lubić? jest czas spędzany na wsi, ukazany jako doświadczenie pełniejsze, bardziej konkretne. Na wsi trzeba coś zrobić, komuś pomóc, pójść na spacer, pogapić się na gwiazdy, których w mieście często w ogóle nie widać. Można też trochę się ponudzić, ale nawet ta nuda jest produktywna, bo prowadzi do ciekawych rozmyślań oraz prawdziwego odprężenia.

Lena pielęgnuje swoją pasję do rysowania i powoli odkrywa, że z własnych osiągnięć naprawdę można być dumnym. Jej relacja z Hectorem buduje się przez drobne czynności: czesanie, sprzątanie, karmienie, powtarzanie tych samych gestów. Ale też przez wydarzenia o znacznie większym znaczeniu, w których na szali waży się nawet ludzkie (czy psie) życie.

Koza Julita i skutki wszystkich psikusów

W książce znalazłam nawet swoją imienniczkę. Co prawda jest to koza Julita, która ma wyraźną tendencję do pakowania się w kłopoty, ale zawsze to jakieś powiązanie. Subtelny humor w historii równoważy poważniejsze wątki: odpowiedzialność, konsekwencje, oswajanie lęku i uczenie się, że wszystkie psikusy mają swoje skutki.

Dodatkowo, tekst przeplatany jest ilustracjami Justyny Hołubowskiej-Chrząszczak, które są lekkie, pełne charakteru i dobrze podkreślają wakacyjny, sielski klimat opowieści.

Dla kogo jest książka Czy konie da się lubić?

To bardzo dobra propozycja dla dzieci mniej więcej od 9 roku życia, zwłaszcza tych, które lubią książki o zwierzętach, wakacjach, przygodach i bohaterkach z charakterem (lub charakterkiem). Spodoba się też czytelnikom, którzy niekoniecznie są fanami koni – wręcz przeciwnie, największa siła tej historii polega właśnie na tym, że więź Leny i Hectora rozwija się powoli, w swoim tempie.

Na końcu lektury można się nawet wzruszyć. Czy konie da się lubić? to nie tylko opowieść o dziewczynce skazanej na wakacje bez internetu, ale historia o tym, że czasem coś, czego najbardziej nie chcemy, okazuje się dokładnie tym, czego potrzebowaliśmy.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Czy konie da się lubić?

Czy konie da się lubić? Nataszy Sochy to pierwszy tom serii Lena i Hector. Opowiada o dwunastoletniej Lenie, która po szkolnym psikusie zostaje wysłana na wakacje do cioci na wieś. Zamiast internetu, komputera i koleżanek czekają tam na nią obowiązki, zwierzęta oraz koń Hector, do którego dziewczynka początkowo nie ma zbyt wiele zaufania.

Co to jest seria Lena i Hector?

Lena i Hector to nowa seria książek dla dzieci o relacji dwunastolatki z koniem o imieniu Hector. Pierwszy tom, Czy konie da się lubić?, pokazuje początek tej znajomości, który wcale nie jest łatwy, ale stopniowo przeradza się w ważną więź.

Dla jakiego wieku jest książka Czy konie da się lubić?

Książka najlepiej sprawdzi się dla dzieci od około 9 roku życia. To dobra propozycja dla czytelników w wieku 9–12 lat, szczególnie tych, którzy lubią książki o zwierzętach, wakacjach, wsi, przygodach i bohaterach z charakterem.

Czy Czy konie da się lubić? to książka tylko dla fanów koni?

Nie. To książka o koniach, ale nie tylko dla koniarzy. Lena sama nie jest wielką miłośniczką koni, dlatego młodzi czytelnicy mogą razem z nią stopniowo oswajać temat stajni, opieki nad zwierzęciem i budowania relacji z Hectorem.

Czy książka Czy konie da się lubić? porusza temat wakacji bez internetu?

Tak. Jednym z ważnych tematów książki są wakacje bez internetu, telewizji i konsoli. Lena trafia na wieś, gdzie musi odnaleźć się w zupełnie innej rzeczywistości oraz przyzwyczajeniom. Dzięki temu zaczyna więcej obserwować, myśleć, rysować, rozmawiać i odkrywać, że czas offline wcale nie musi być czasem straconym.

Artykuł Czy konie da się lubić? – recenzja pierwszego tomu serii Lena i Hector pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Filmowy obraz Scarlett i Rhetta tak skutecznie utrwalił się w popkulturze, że trudno dziś wracać do tej historii bez wspominania Vivien Leigh oraz Clarka Gable’a.

➜ Tytuł: Przeminęło z wiatrem
➜ Scenariusz: Pierre Alary (na podstawie powieści autorki Margaret Mitchell)
➜ Rysunki: Pierre Alary
➜ Tłumaczenie: Marta Duda-Gryc
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Komiksowy powrót do wielkiej klasyki

Wydawnictwo Timof Comics daje nam jednak szansę powrotu do jednej z najsłynniejszych powieści minionego stulecia, ale w jeszcze innym wydaniu. Powieści za którą Margaret Mitchell otrzymała Nagrodę Pulitzera. 

Przeminęło z wiatrem Pierre’a Alary’ego to komiksowa adaptacja amerykańskiego melodramatu, którego akcja toczy się w czasach wojny secesyjnej, czyli w jednym z najważniejszych i najbardziej bolesnych momentów w historii USA.

Nie jest to wyłącznie historia wielkiej miłości. To opowieść o końcu pewnego świata, o przemocy, klasowości, pieniądzu, głodzie, odbudowie i kobiecie, która znacząco wyprzedzała swoją epokę. Scarlett O’Hara jest zagubiona, próżna, egoistyczna i okrutna – a jednocześnie niebywale silna. 

Pierre Alary między powieścią a filmem

Pierre Alary pozostaje blisko oryginału, ale nadaje całości bardziej finezyjnego, artystycznego wyrazu. W kadrach jego komiksu można znaleźć kwestie bohaterów przeniesione z kart powieści, jak i odniesienia wizualne do filmowych klatek. Niektóre postaci w interpretacji Alary’ego, a nawet konkretne sceny wyglądają kropka w kropkę jak aktorzy czy scenografia z ekranizacji.

Czy to zarzut? Moim zdaniem nie. Miłośnicy filmu odnajdą w komiksowej wersji smaczki, które bronią się również bez znajomości kinowego hitu. Historia została przedstawiona z ogromnym rozmachem. Wspaniałe operowanie światłem, oszczędność kolorystyczna, ekspresyjne zbliżenia twarzy i bogatsze niż w filmie kadrowanie sprawiają, że komiks jest bardziej współczesny w sposobie opowiadania.\

Scarlett, Rhett i Melania, czyli bohaterowie niejednoznaczni

Alary’emu udało się pokazać to, co składa się na fenomen Przeminęło z wiatrem: bardzo niejednoznacznych bohaterów. Scarlett nie jest tu jedyną postacią wielowymiarową. Na wzmiankę zasługuje Rhett Butler, pragmatyk goniący za pieniądzem, cynik i oportunista, który po bliższym poznaniu ma znacznie więcej do zaoferowania. Jest też Melania, tak dobra, łagodna i niewinna, że niemal nierealna.

Bohaterów łączą więzy romantyczne, rodzinne czy społeczne, ale powieść Mitchell – a za nią również komiks Alary’ego, nie zamykają się wyłącznie w kategorii prostego romansu. Ścierają się tu świat starego Południa, narodziny nowego kapitalizmu, przemoc historii, klasowość, wykorzystywanie okazji i umiejętność patrzenia w przyszłość. To historia o ludziach, którzy dostrzegli możliwości w upadku cywilizacji i postanowili wziąć dla siebie, to co najlepsze.

Klasyka, która porusza trudne tematy

Współczesna lektura Przeminęło z wiatrem musi jednak uwzględniać także to, co w tej historii problematyczne: rasizm, niewolnictwo, mitologizację Konfederacji i sentymentalne spojrzenie na świat plantacji. Alary nie unieważnia tych wątków, ale też nie zamienia adaptacji w publicystyczny manifest. Pokazuje świat, który właśnie się rozpada, i ludzi próbujących ocalić z niego swój majątek jak i pewne złudzenia.

Dzięki temu komiks można czytać na więcej niż jednym poziomie. Z jednej strony jako wielką, emocjonalną opowieść o głównych bohaterach. Z drugiej – jako historię o świecie opartym na krzywdzie, który nie zasługuje na nostalgię, nawet jeśli został opowiedziany z ogromną wizualną urodą. Bez tego dualizmu Przeminęło z wiatrem byłoby tylko pięknie narysowaną klasyką, a tak pokazuje fragment (słusznie) minionego świata, którego już nie ma. I za którym nie warto tęsknić.

Kobieta wyprzedzająca swoją epokę

Scarlett O’Hara nie jest bohaterką, z którą można bezrefleksyjnie sympatyzować. Alary umiejscawia ją jednak w konkretnym czasie i sytuacjach. Umiejętnie zarysowuje jej obawy, potrzeby i obsesje. To kobieta z jednej strony próżna, skupiona na sobie oraz ograniczona żądzą zdobycia względów jednego mężczyzny. Z drugiej strony to postać o niezwykłej sile, która po doświadczeniu wojny, głodu i straty nie chce już nigdy zostać bezradna.

Artysta pokazuje ją w sposób znakomity. Jej mimika, didaskalia towarzyszące wybranym scenom, intymne dialogi oraz ciasne kadrowanie na przemian z pejzażami zmieniającego się świata – przemawiają momentami lepiej niż sam film. Rysuje przed czytelnikiem bohaterkę, która czasami irytuje, ale od której ciężko oderwać spojrzenie.

Esencja powieści w pięknym wydaniu

Jeżeli trudno więc przebrnąć Wam przez około tysiąc stron oryginalnej powieści Mitchell – w dziele Alary’ego otrzymujecie esencję tej przejmującej, pięknej i zarazem wielowymiarowej historii. I to jeszcze w jakim wydaniu! Duży format, płócienny grzbiet oraz złote uszlachetnienia sprawiają, że Przeminęło z wiatrem wygląda jak kolekcjonerski album. 

Jeżeli nie zamierzacie kupować go dla siebie, to – na wszystkie komiksowe świętości – rozważcie tę pozycję na prezent dla kogoś bliskiego. Polecam ją odbiorcom powyżej 16 lat. 

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Przeminęło z wiatrem Pierre’a Alary’ego to adaptacja powieści Margaret Mitchell?

Tak, Przeminęło z wiatrem Pierre’a Alary’ego to komiksowa adaptacja słynnej powieści Margaret Mitchell. Autor kondensuje rozbudowaną historię Scarlett O’Hary, Rhetta Butlera, wojny secesyjnej i przemian społecznych w formę komiksowego albumu, zachowując najważniejsze emocje oraz konflikty oryginału.

Kto jest autorem komiksu Przeminęło z wiatrem?

Autorem komiksowej adaptacji Przeminęło z wiatrem jest Pierre Alary, francuski rysownik i scenarzysta komiksowy. W Polsce album ukazał się nakładem wydawnictwa Timof Comics.

O czym jest komiks Przeminęło z wiatrem?

Komiks Przeminęło z wiatrem opowiada o Scarlett O’Harze, młodej kobiecie dorastającej w czasie wojny secesyjnej i rozpadu dawnego świata amerykańskiego Południa. To historia o miłości, przetrwaniu, głodzie, pieniądzu, klasowości, przemocy historii oraz kobiecie, która za wszelką cenę nie chce być bezbronna.

Czy trzeba znać powieść albo film, żeby przeczytać komiks Przeminęło z wiatrem?

Nie, znajomość powieści Margaret Mitchell ani filmu z 1939 roku nie jest konieczna. Komiks Pierre’a Alary’ego funkcjonuje jako samodzielna opowieść. Czytelnicy znający film mogą jednak odnaleźć w albumie dodatkowe smaczki, podobieństwa scen i wizualne echa kultowej ekranizacji.

Czy komiks Przeminęło z wiatrem jest podobny do filmu?

Komiks częściowo przywołuje filmowe wyobrażenia o Scarlett O’Harze i Rhettcie Butlerze, ale nie jest prostym przerysowaniem ekranizacji. Pierre Alary korzysta z własnego języka graficznego: mocnych zbliżeń, ekspresyjnej mimiki, oszczędnej kolorystyki, światła i szerokich pejzaży pokazujących zmieniający się świat.

Dla kogo jest komiks Przeminęło z wiatrem?

Komiks Przeminęło z wiatrem najlepiej sprawdzi się u starszych nastolatków i dorosłych czytelników. To propozycja dla osób, które lubią adaptacje literatury klasycznej, komiksy historyczne, niejednoznacznych bohaterów, mocne kobiece postaci oraz elegancko wydane albumy kolekcjonerskie.

Od jakiego wieku można czytać Przeminęło z wiatrem Pierre’a Alary’ego?

Najbezpieczniej polecić komiks odbiorcom od około 16 roku życia. Wynika to z tematyki wojny, przemocy, rasizmu, relacji społecznych oraz złożoności moralnej bohaterów.

Czy warto przeczytać komiks Przeminęło z wiatrem?

Tak, szczególnie jeśli chcecie wrócić do klasyki w bardziej przystępnej, wizualnie zachwycającej formie. Komiks Pierre’a Alary’ego wydobywa z powieści Margaret Mitchell esencję: dramat Scarlett, wielką historię w tle, emocjonalne napięcie oraz niewygodną świadomość świata, którego już nie ma.

Artykuł Przeminęło z wiatrem – jaka jest komiksowa Scarlett O’Hara pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Nie spodziewajcie się więc z mojej strony kolejnej recenzji przygód najsilniejszej dziewczynki świata – o samej Pippi, jej fenomenie i o tym, od czego zacząć czytanie książek Astrid Lindgren, pisałam już wcześniej. Tym razem przyglądam się dwóm wydaniom zbiorczym Przygód Pippi: edycji z 2023 roku i nowszej, tej z 2026.

➜ Tytuł: Przygody Pippi
➜ Autorka: Astrid Lindgren
➜ Ilustracje: Ingrid Vang-Nyman
➜ Tłumaczenie: Irena Szuch-Wyszomirska, Teresa Chłapowska
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2026, 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Co zawierają Przygody Pippi?

Przygody Pippi to wydanie zbiorcze, w którym znalazły się trzy klasyczne książki Astrid Lindgren: Pippi Pończoszanka, Pippi wchodzi na pokład oraz Pippi na Południowym Pacyfiku. To duża formatem książka w twardej oprawie, z oryginalnymi ilustracjami Ingrid Vang-Nyman.

Niezależnie od tego, czy wybierzecie wydanie z 2023, czy z 2026 roku, środek pozostaje dokładnie ten sam – kropka w kropkę. Czytelnik otrzymuje tę samą, kultową opowieść o dziewczynce, która mieszka w Willi Śmiesznotce, opiekuje się małpką, koniem w kropki, ma walizkę pełną złotych monet i bardzo oryginalne spojrzenie na świat.

Przygody Pippi 2023 i 2026 – co jest takie samo?

Co warto zaznaczyć: sięgając po Przygody Pippi otrzymujecie pełną wersję książki z oryginalnym przekładem Ireny Szuch-Wyszomirskiej oraz Teresy Chłapowskiej. Oba wydania mają tę samą liczbę stron, ten sam format, tę samą twardą oprawę, tych samych tłumaczy oraz ilustracje Ingrid Vang-Nyman.

Jeżeli więc zastanawiacie się, czy nowsze wydanie modyfikuje w jakiś sposób treść, układ książki albo ingeruje w sposób opowiedzenia historii – to zapewniam, że nie. Różnice dotyczą przede wszystkim strony wizualnej i edytorskiej. Nie trzeba więc wybierać pomiędzy wersjami tekstu, a decyzja ogranicza się raczej do kwestii gustu. 

Co zmieniło się w wydaniu z 2026 roku?

Najbardziej zauważalną zmianą są barwione brzegi. Mam wrażenie, że od pewnego czasu farbowany blok książki to punkt obowiązkowy w wydaniach kolekcjonerskich czy prezentowych.

Nowe Przygody Pippi mają też inną okładkę. Jest bardziej współczesna, kontrastowa, z rzucającym się w oczy fontem w kolorze czerwonym w imieniu Pippi. Wydanie z 2023 roku miało z kolei kolorową wyklejkę, której w nowszej wersji już nie ma (szkoda). Mam też wrażenie, że papier w edycji 2026 może mieć nieco niższą gramaturę, choć traktowałabym to raczej jako subiektywne odczucie przy porównywaniu obu egzemplarzy.

Które wydanie Przygód Pippi wybrać?

Wszystko zależy od tego, co bardziej lubicie w książkach. Jeżeli podobają Wam się barwione brzegi (choć tutaj mówimy tylko o kolorze niebieskim) czy akurat ta konkretna wersja okładki – nowsze Przygody Pippi z 2026 roku będą dobrym wyborem. To wydanie jest może ciut bardziej kolekcjonerskie i prezentowe, choć nie upierałabym się przy tym stwierdzeniu.

Jeżeli jednak macie już poprzednie wydanie z 2023 roku Przygód Pippi Naszej Księgarni, to spokojnie możecie przy nim zostać. Wciąż jest ono łatwo dostępne (stan na: czerwiec 2026), więc nie trzeba podejmować trudnych decyzji.

Dla fanów klasyki i domowych biblioteczek

Nowe wydanie Przygód Pippi nie zaskoczy czytelników, ale z pewnością pozwoli dobitniej uświadomić, że klasyka dziecięca żyje także dzięki kolejnym edycjom. Jedni czytelnicy wracają do Pippi z sentymentu, inni dopiero przedstawiają ją swoim dzieciom, a jeszcze kolejni po prostu lubią mieć w domu książki, które pięknie prezentują się na półce.

Dlatego wydanie z 2026 roku traktowałabym przede wszystkim jako istotna wiadomość dla fanów Astrid Lindgren, kolekcjonerów ładnych wydań oraz osób szukających ponadczasowego upominku. Nie trzeba wymieniać starszego egzemplarza na nowszy, jeśli poprzedni Wam odpowiada. Ale jeżeli dopiero planujecie kupić Przygody Pippi, warto obejrzeć obie wersje i zdecydować, która okładka, wyklejka oraz ogólna oprawa bardziej do Was przemawia.

Sprawdzajcie ich dostępność na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

FAQ o wydaniach Przygód Pippi

Czym różni się nowe wydanie Przygód Pippi z 2026 roku od wydania z 2023 roku?

Nowe wydanie Przygód Pippi z 2026 roku różni się przede wszystkim oprawą estetyczną. Ma nową okładkę oraz barwione brzegi. Wydanie z 2023 roku ma natomiast inną szatę graficzną i kolorową wyklejkę, której nie ma w nowszej edycji.

Czy Przygody Pippi 2026 mają nową treść?

Nie, nowe wydanie z 2026 roku nie zmienia treści książki. Środek pozostaje taki sam jak w wydaniu z 2023 roku. To nadal zbiorcze wydanie trzech klasycznych historii Astrid Lindgren o Pippi Pończoszance.

Jakie książki znajdują się w tomie Przygody Pippi?

W tomie Przygody Pippi znajdują się trzy książki Astrid Lindgren: Pippi Pończoszanka, Pippi wchodzi na pokład oraz Pippi na Południowym Pacyfiku. To dobre wydanie dla osób, które chcą mieć najważniejsze przygody Pippi w jednej pozycji.

Czy w wydaniu Przygód Pippi z 2026 roku są te same ilustracje?

Tak, w wydaniu z 2026 roku pozostają klasyczne ilustracje Ingrid Vang-Nyman. To ważne dla czytelników, którzy szukają wydania bliskiego oryginalnej estetyce Pippi i chcą zachować charakterystyczny wygląd bohaterki.

Czy nowe wydanie Przygód Pippi ma barwione brzegi?

Tak, wydanie Przygód Pippi z 2026 roku ma barwione brzegi. To jedna z najbardziej widocznych zmian względem wcześniejszej edycji i detal, który może spodobać się kolekcjonerom oraz fanom ładnych wydań klasyki dziecięcej.

Które wydanie Przygód Pippi wybrać – 2023 czy 2026?

To przede wszystkim kwestia gustu. Wydanie z 2026 roku warto wybrać, jeśli podobają się Wam barwione brzegi i nowa okładka. Wydanie z 2023 roku może bardziej przypaść do gustu osobom, które cenią kolorową wyklejkę i wcześniejszą oprawę graficzną.

Czy warto kupić nowe wydanie Przygód Pippi, jeśli ma się wydanie z 2023 roku?

Jeśli macie już wydanie z 2023 roku i zależy Wam głównie na tekście, nie trzeba kupować nowszej edycji. Jeśli jednak kolekcjonujecie książki Astrid Lindgren, lubicie barwione brzegi albo po prostu bardziej podoba Wam się nowa okładka, wydanie z 2026 roku może być ciekawym uzupełnieniem biblioteczki.

Czy Przygody Pippi to dobry prezent dla dziecka?

Tak, Przygody Pippi to bardzo dobry prezent dla dziecka, szczególnie jeśli w domowej biblioteczce brakuje klasyki Astrid Lindgren. To książka pełna humoru, niezależności, dziecięcej wyobraźni i odwagi, a wydanie z barwionymi brzegami dodatkowo dobrze prezentuje się jako upominek.

Czy nowe wydanie Przygód Pippi z 2026 roku jest wydaniem kolekcjonerskim?

Nie musi być formalnie oznaczone jako kolekcjonerskie, ale dzięki barwionym brzegom, nowej okładce i klasycznemu charakterowi samej książki może zainteresować osoby, które zbierają wyjątkowe wydania literatury dziecięcej.

Artykuł Przygody Pippi 2026 – nowe wydanie z barwionymi brzegami. Porównanie z wydaniem 2023 pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek to pierwszy tom fantastycznej serii w nowym, odświeżonym wydaniu Wydawnictwa SQN WOW. Powieść Anety Jadowskiej zyskała ilustracje Magdaleny Babińskiej, które wydają się dojrzalsze oraz bardziej adekwatne w kontekście wieku swoich odbiorców. 

Książkę rekomendowałabym przede wszystkim dzieciom powyżej 10. roku życia, które są już bardziej wymagające od młodszych czytelników i dobrze odnajdują się w nieco poważniejszej fantastyce.

➜ Tytuł: Franek i Finka. Tom 1. Cyrk martwych makabresek
➜ Seria: Franek i Finka
➜ Autorka: Aneta Jadowska
➜ Ilustracje: Magdalena Babińska
➜ Wydawnictwo: SQN WOW!
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Magiczne wakacje Franka i Finki

Głównymi bohaterami jest rodzeństwo, a precyzyjniej rzecz ujmując – bliźnięta Franek i Finka, które lada dzień mają obchodzić swoje 11. urodziny. Zanim jednak to nastąpi, ich umysły są nieco przytępione zaklęciem zapomnienia. Rodzice chcąc chronić dzieci przed rozczarowaniem, ukryli przed nimi magiczne pochodzenie.

Kiedy mama bliźniąt zaczyna poważnie chorować, Franek i Finka muszą na czas wakacji trafić do dziadka. Dziadka, który nie tylko jest cyrkowym maestro, ale tak się składa – zamieszkuje również zupełnie inny, alternatywny świat. To właśnie tam, pozbawieni wszelkich filtrów oraz chroniących ich zaklęć, Franek i Finka poznają swoją prawdziwą naturę. 

Wraz z odkrywaniem kolejnych tajemnic, dostrzegają jednak jak bardzo różnią się od siebie i jak wiele niebezpieczeństw czycha na tych, którzy nie znają zasad gry, w którą zostali wciągnięci.

Ambitna fantastyka dla dzieci, którą błyskawicznie się pochłania

Aneta Jadowska stworzyła powieść niebywale angażującą, naszpikowaną magicznymi odniesieniami i stworzeniami – a jednocześnie zaskakująco konsekwentną oraz oryginalną. Elementy klasycznej fantastyki łączą się tutaj z historią młodzieżową, emocjonalnym studium oswajania choroby czy też walką ze strachem i niepewnością o własną „wystarczalność”. 

Odkrywanie w sobie magii ognia czy podstaw nekromancji prowadzi także do pytań o to, jak bardzo jesteśmy w stanie przesunąć wewnętrzne granice, żeby odważyć się zmierzyć z przeciwnościami. Autorka czyni ze śmierci jednego z bohaterów. Nie stwarza jednak ponurego kosiarza, ale oswaja czytelnika ze zjawiskiem umierania – jego powszechnością i nieuchronnością.

Finka nie zlekceważyła słów brata. Przez ostatnie dni nauczyła się, że czasem nic nie jest takie, jakie się wydaje. A bebeszków należy słuchać. I choć nie widziała martwej magii, ufała Frankowi (…). Byli w tym razem. A jej bebeszki podpowiadały, że Nero Mortusowi nie można ufać. Elfy były natomiast zbyt pewne siebie i być może zarozumiałe, by w pełni docenić zagrożenie.

Aneta Jadowska, Franek i Finka. Tom 1. Cyrk martwych makabresek, Rozdział 34. Letni dwór i gorące przyjęcie, str. 353

Ważne tematy w atrakcyjnej formie

Pod cyrkowymi sztuczkami, magią, smokami, zaklęciami i niezwykłymi istotami kryje się opowieść o lęku o najbliższych, dojrzewaniu do odpowiedzialności oraz potrzebie zrozumienia tego, co trudne.

Mam wrażenie, że Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek to bogate źródło wartościowych i mądrych aluzji, upakowanych w subtelnej oraz atrakcyjnej formie. Weźmy również choćby wątek związany z obecnością zwierząt w cyrkowej codzienności. Narracja wyraźnie sugeruje, że w sektorze rozrywki nie ma miejsca na przemoc oraz choćby dyskomfort zwierząt. Bardzo pochwalam i doceniam ten kierunek.

Nowe wydanie z barwionymi brzegami

Możecie być pewni, że sięgając po tę powieść, wciągniecie się w fabułę bez reszty. Szczerze mówiąc, po skończonej lekturze poczułam smutek, że to już koniec. Pocieszający jest jedynie fakt, że Franek i Finka to trylogia więc będą jeszcze okazję do spotkania z bohaterami. 

Nowa edycja od Wydawnictwa SQN WOW – z barwionymi brzegami oraz odmienioną identyfikacją graficzną – to przysłowiowa wisienka na torcie książki, po którą zdecydowanie warto sięgnąć w trakcie wakacji. Zwłaszcza, jeżeli szukacie fantastyki dla dzieci, która nie ucieka od trudnych emocji oraz naprawdę mrocznych antagonistów.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa SQN.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek to pierwszy tom serii fantasy dla dzieci Anety Jadowskiej. Opowiada o jedenastoletnich bliźniętach, które trafiają na wakacje do dziadka prowadzącego magiczny cyrk i odkrywają swoje niezwykłe pochodzenie oraz ukryte zdolności.

Kto napisał książkę Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Autorką książki jest Aneta Jadowska, znana z fantastyki dla dorosłych oraz młodszych czytelników. Ilustracje do nowego wydania przygotowała Magdalena Babińska.

Dla jakiego wieku jest Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Książkę polecam przede wszystkim dzieciom od około 10. roku życia. Choć ma przygodowy charakter i dużo humoru, pojawiają się w niej także trudniejsze tematy, takie jak choroba mamy, wizja śmierci, strach, nekromancja i poczucie odpowiedzialności.

Czy Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek to książka fantasy?

Tak, to książka fantasy dla dzieci i młodszej młodzieży. W powieści pojawiają się magia, alternatywny świat, smoki, niezwykłe stworzenia, cyrkowe tajemnice oraz bohaterowie odkrywający własne nadnaturalne zdolności.

Czy Cyrk martwych makabresek jest straszny?

Książka nie jest horrorem, ale ma mroczniejsze elementy. Tytułowy cyrk, nekromancja, temat śmierci i choroby mogą być intensywne dla bardzo wrażliwych dzieci. Jednocześnie autorka pokazuje te wątki w sposób mądry oraz oswajający.

Czy trzeba czytać serię Franek i Finka po kolei?

Tak, najlepiej zacząć od tomu Cyrk martwych makabresek, ponieważ to właśnie tutaj czytelnik poznaje Franka, Finkę, ich rodzinę, magiczne pochodzenie oraz zasady świata stworzonego przez Anetę Jadowską.

Czym wyróżnia się nowe wydanie książki Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Nowe wydanie SQN WOW ma odświeżoną identyfikację graficzną, ilustracje Magdaleny Babińskiej oraz barwione brzegi. Dzięki czemu książka wygląda bardziej dojrzale i atrakcyjnie dla starszych dzieci oraz młodszej młodzieży.

Czy Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek nadaje się na wakacje?

Tak, to bardzo dobra książka na wakacje, zwłaszcza dla czytelników lubiących dłuższe, wciągające historie fantasy. Akcja zaczyna się od wyjazdu do dziadka, ale szybko zamienia się w pełną magii, tajemnic i niebezpieczeństw przygodę.

Dlaczego warto przeczytać Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Warto przeczytać tę książkę, ponieważ łączy dynamiczną przygodę, fantastyczny świat, humor i emocjonalną głębię. To powieść fantasy, która traktuje młodych czytelników poważnie, a jednocześnie daje im historię pełną magii, niezwykłych stworzeń oraz rodzinnych tajemnic.

Artykuł Franek i Finka – magiczne wydanie powieści fantasy dla dzieci na wakacje pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Animarium. Tom 1. Wybrańcy ukrytego świata
➜ Seria: Animarium
➜ Autorka: Malina Prześluga
➜ Ilustracje: Urszula Gireń
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Florentyna, Leo i anikambowie

Florentyna i Leo znają się od zawsze, ale dopiero pewne niezwykłe zdarzenie pokazuje im, jak niewiele wiedzą o otaczającym ich świecie – i o sobie samych. Stopniowo odkrywają Animarium – świat oddzielony od naszego za pomocą niewidzialnej kurtyny. To miejsce, w którym rośliny, zwierzęta oraz przedmioty dostają głos, a ci, którzy mieli się tylko za ludzi – mogą zaskoczyć pod wieloma względami.

Jednym z najciekawszych pomysłów tej powieści są bowiem anikambowie, czyli istoty zdolne do zmieniania formy. Leo może być jednocześnie chłopcem i gołębiem (trzeba przyznać, że to osobliwy wybór autorki, bo te ptaki często wzbudzają sporo kontrowersji). Ale to nie wszystko, anikambowie bardzo często mają trzy postacie – być może Leo odkryje wkrótce swoją kolejną formę (spojler alert: odkryje i będzie ona miała duże znaczenie dla fabuły).

Malina Prześluga kreuje bardzo konsekwentny świat pełen zagadek i niedopowiedzeń. Nie tłumaczy go, ale stopniowo odsłania, wzbudzając w czytelnikach sporo ekscytacji. Dzięki temu odbiorca ma wrażenie, że naprawdę przekracza granicę między tym, co znane a tym, co dopiero będziemy mogli odkryć.

Bardziej dojrzała Akademia Pana Kleksa

Animarium można ostrożnie nazwać bardziej dojrzałą Akademią Pana Kleksa – i to nie tylko dlatego, że w niej również pojawia się gadający ptak. W tej książce znajdziecie podobną fantazję, rozmach oraz wiarę w to, że świat nie kończy się na tym, co da się racjonalnie wyjaśnić. Jednocześnie opowieść Prześlugi jest mroczniejsza oraz ciut bardziej niepokojąca. To lektura dla dojrzalszych i w większym stopniu świadomych czytelników, którzy także lubią nawiązania do innych bajek – ale potrzeba im bardziej wiarygodnych argumentów, żeby w nie uwierzyć.

Kwiat Poznania i kurtyna między światami

Komu zaufać? Temu, kto przez cały czas podawał się za przyjaciela, czy tej, która słynie ze swojej dwulicowości? Czy wizje mogą stać się prawdą tylko dlatego, że ktoś w nie uwierzy? I jak odróżnić sen od jawy, kiedy iluzja zaczyna funkcjonować jak rzeczywistość, doprowadzając do… postradania zmysłów? 

Florentyna i Leo podejmują się trudnej misji. Chłopiec musi zaopiekować się Kwiatem Poznania, ale zanim bohaterowie dotrą do celu, wiele zdąży się jeszcze wydarzyć. W tej wyprawie nie chodzi wyłącznie o przygodę. Stawką jest zerwanie kurtyny między światami, ale także zachowanie jasności myślenia wtedy, gdy wszystko próbuje tę jasność odebrać.

Da się tu wyczuć teatralne doświadczenie Maliny Prześlugi. Sceny są niezwykle plastyczne, dialogi płynne, a kolejne wątki układają się dramaturgicznie niemal jak spektakl albo animacja Studia Ghibli: piękne i dziwne jednocześnie. To fantastyka w bardzo dobrym wydaniu – spektakularna, ale nie pozbawiona większej głębi.

Dla kogo jest Animarium?

Oficjalnie to książka dla młodszych czytelników, ale ze względu na niektóre sceny czy niepokojące wizje rekomendowałabym ją starszym dzieciom oraz młodzieży, mniej więcej 11+. Ze względu na barwione brzegi, zachwycającą oprawę graficzną Urszuli Gireń – zdecydowanie warto rozważyć ją także pod kątem prezentowym.

To doskonała książka na początek wakacji: długa, wciągająca, pełna zwrotów akcji i z zakończeniem zachęcającym do kontynuacji przygody z tą serią, która – swoją drogą – zapowiadana jest już na jesień. 

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Animarium Maliny Prześlugi?

Animarium. Tom 1. Wybrańcy ukrytego świata to fantastyczna powieść dla dzieci i młodzieży o świecie ukrytym za niewidzialną kurtyną. Bohaterowie, Florentyna i Leo, odkrywają rzeczywistość pełną tajemnic, iluzji, niezwykłych istot oraz pytań o to, komu można naprawdę zaufać.

Kto napisał książkę Animarium?

Autorką książki Animarium jest Malina Prześluga, pisarka, dramatopisarka i autorka tekstów teatralnych. Jej doświadczenie sceniczne mocno czuć w powieści.

Dla jakiego wieku jest książka Animarium?

Wydawca rekomenduje Animarium dla dzieci od 9. roku życia, ale ze względu na bardziej mroczne wizje, napięcie i tematy związane z iluzją najlepiej może sprawdzić się u starszych dzieci oraz młodszej młodzieży, mniej więcej od 11–12 lat.

Czy Animarium to dobra książka na wakacje?

Tak, Animarium świetnie sprawdzi się jako książka na wakacje. Ma wciągającą fabułę, wyrazistych bohaterów, dużo fantastycznych pomysłów i rozbudowany świat, w którym skutecznie można się zanurzyć. To powieść dla czytelników, którzy lubią przygodę, tajemnice i magię.

Dlaczego warto przeczytać Animarium?

Warto przeczytać Animarium, ponieważ to polska fantastyka dla dzieci i młodzieży w bardzo dobrym wydaniu. Książka łączy przygodę, tajemnicę, teatralną wyobraźnię, humor i mrok, a przy tym zadaje ważne pytania o prawdę, zaufanie oraz odwagę patrzenia poza to, co widoczne na pierwszy rzut oka.

Czy będzie kolejny tom książki Animarium?

Tak, Animarium jest początkiem serii. Pierwszy tom wprowadza czytelników do ukrytego świata i kończy się w sposób, który wyraźnie zaprasza do dalszej lektury. Kolejny tom – Animarium. Tom 2. Pszczoły i płomienie został zapowiedziany na jesień.

Artykuł Co kryje się za kurtyną? Recenzja książki Animarium pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To książka raczej dla dorosłych, ale jej najważniejszy wniosek dotyczy również dzieci. Baśnie warto czytać. Nie tylko te wygładzone oraz uwspółcześnione. Baśnie są po to, żeby pozwolić sobie czasem na strach i niedogodności nieszczęśliwych zakończeń. Najlepiej oczywiście pod kocem oraz z ciepłym kakao – a także z dorosłym, który kojącym głosem przeczyta: „dawno, dawno temu i daleko stąd”; upewniając, że wszystko co złe, nie znajduje się przecież zbyt blisko nas.

➜ Tytuł: Na końcu wszyscy umierają. Brudna prawda o bajkach dla dzieci
➜ Scenariusz: Lou Lubie
➜ Rysunki: Lou Lubie
➜ Tłumaczenie: Wojciech Birek
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Grimm, Perrault, Basile – jak różnią się ich baśnie

Lou Lubie rozkłada najsłynniejsze historie na części pierwsze i pokazuje, jak bardzo różniły się wersje spisane przez baśniową „trójcę”: braci Grimm, Charles’a Perraulta i Giambattistę Basilego. To trochę jak porównywanie trzech rodzinnych przepisów na sernik. Niby wszyscy zmierzają w tym samym kierunku, ale u jednych są rodzynki, a u drugich ktoś włożył do pieca nie to, co trzeba (i na zbyt długo).

Autorka w sposób niezwykle swobodny i błyskotliwy porządkuje baśnie, dzieli je na kategorie, zagląda do ich źródeł oraz oprawia w ramkę psychoanalizy. Nie zapomina wspomnieć o pochodzeniu dawnych podań ustnych, nawiązuje do popularnych filmów Disney’a, dzieli baśnie według płci i sprawdza procentowy udział mężczyzn oraz kobiet w tych najsłynniejszych historiach. Pochyla się również nad twórczością Andersena oraz rozważa jego utożsamianie się z… Arielką.

Czy dzieci naprawdę trzeba chronić przed każdą strasznostką?

Na końcu wszyscy umierają. Brudna prawda o bajkach dla dzieci sprawiły mi tym większą radość, bo ostatnio pisałam artykuł o Jasiu i Małgosi w nowej interpretacji Stephena Kinga. Tam również pochyliłam się nad współczesnym odbiorem baśni, ale i zagadnieniu związanym ze strachem… sięgania po tego rodzaju literaturę (bo teraz mało kto przekazuje je ustnie). Przecież baśń to jeden z najbezpieczniejszych poligonów do testowania lęku. Baba Jaga jest przerażająca, ale finalnie zostaje skutecznie spacyfikowana. Wilk może połknąć babcię, ale nie wyskoczy spod łóżka na warszawskim Mokotowie.

Oczywiście nie chodzi o to, żeby serwować kilkulatkowi literacki horror na dobranoc. Mam na myśli bardziej to, żeby nie odbierać baśniom ich pierwotnej funkcji. Disneyowskie księżniczki niewiele mają wspólnego z prawdziwymi baśniami. To historie od oswajania tego, co trudne: samotności, zazdrości, śmierci, niesprawiedliwości, głodu, przemocy, straty czy dorastania. 

Brudna prawda bywa potrzebna

Lubie (co za wspaniałe nazwisko!) pokazuje też, że niektóre baśnie znikały albo zmieniały się pod wpływem ówczesnej „poprawności politycznej”. Każda epoka miała własne nożyczki i własną listę niewygodnych tematów. Współcześnie równie chętnie sięgamy po korektor, ale skupiamy się na wymazywaniu czegoś zgoła innego – przemocy, nierówności społecznej, braku różnorodności czy zgody na zniewolenie.

Dlatego Na końcu wszyscy umierają jest taką radosną, inteligentną prowokacją. Śmieszy, ale zarazem nie spłyca. Przypomina, że baśnie nie przetrwały dlatego, że były grzeczne oraz jasno formułowały morały. Przetrwały, bo są uniwersalne i ponadczasowe. Bawią oraz uczą z tą samą intensywnością, co niegdyś. 

To komiks dla dorosłych, ale po jego lekturze łatwiej zrozumieć, dlaczego dzieci też potrzebują baśni – i to tych nie odartych ze wszystkich strasznostek. Jestem absolutnie zachwycona tą książką. Mam nadzieję, że będziecie się przy niej bawić równie dobrze, co ja. Polecam odbiorcom powyżej 16 lat.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli co warto wiedzieć o Na końcu wszyscy umierają

O czym jest książka Na końcu wszyscy umierają Lou Lubie?

Na końcu wszyscy umierają. Brudna prawda o bajkach dla dzieci to komiks popularnonaukowy o baśniach, ich dawnych wersjach, mrocznych motywach i zmianach, które przez lata wprowadzali autorzy, wydawcy oraz które zmieniały się na skutek kolejnych epok. Lou Lubie pokazuje, że znane historie o Kopciuszku, Roszpunce, Jasiu i Małgosi czy Śpiącej Królewnie wcale nie zawsze były tak grzeczne, jak ich współczesne wersje.

Czy Na końcu wszyscy umierają to książka dla dzieci?

Nie, to książka raczej dla dorosłych i starszych czytelników, choć opowiada o bajkach kojarzonych z dzieciństwem. Jej humor, kontekst kulturowy, odniesienia do przemocy, seksualności, psychoanalizy i historii baśni sprawiają, że najlepiej czytać ją jako błyskotliwy komiks dla dorosłych miłośników literatury, folkloru oraz popkultury.

Dlaczego warto przeczytać Na końcu wszyscy umierają?

Warto, bo Lou Lubie w zabawny i bardzo przystępny sposób pokazuje, skąd wzięły się najsłynniejsze baśnie i jak bardzo różniły się ich wersje spisane przez braci Grimm, Charles’a Perraulta czy Giambattistę Basilego. To książka, po której inaczej patrzy się na klasyczne bajki, ich morały, okrucieństwo i ukryte społeczne mechanizmy.

Artykuł Na końcu wszyscy umierają – recenzja humorystycznej oraz przenikliwej analizy baśni pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Trudno nie pomyśleć też o tym, jak długą drogę przeszły Will, Irma, Taranee, Cornelia i Hay Lin od swoich pierwszych magicznych misji. Tym razem jednak miałam wrażenie, że tom wyraźnie różni się od poprzednich. Magii oczywiście w nim nie brakuje, ale jeszcze mocniej niż zwykle na pierwszy plan wysuwa się zwyczajna codzienność: szkoła, relacje, kompleksy, zauroczenia, rodzina i pytanie o to, kim dziewczyny chciałyby zostać w przyszłości.

➜ Tytuł: Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Księga 20
➜ Seria: W.I.T.C.H.
➜ Scenariusz: Bruno Enna, Alessandro Ferrari, Augusto Macchetto, Teresa Radice
➜ Ilustracje: Paolo Campinoti, Antonello Dalena, Lucio Leoni, Giada Perissinotto, Alberto Zanon
➜ Tłumaczenie: Joanna Szabunio
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia! 
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Szkoła W.I.T.C.H. i codzienność czarodziejek

Księga 20 składa się z siedmiu rozdziałów, ale zanim rozpocznie się właściwa akcja, czytelników czeka bardzo przyjemny dodatek: Szkoła W.I.T.C.H.. To kilka pierwszych rozkładówek, na których zaglądamy do szkolnych ławek bohaterek, poznajemy ich ulubione miejscówki i bardziej zakulisowe życie w murach placówki. To prawdziwa gratka dla fanów serii, ale także bardzo miłe urozmaicenie, wybiegające nieco poza tę standardową, komiksową formułę przygód.

Pierwszy rozdział poświęcony jest postanowieniom Cornelii. Dziewczyna chce zacząć biegać, być milsza dla rodziny, nauczyć się przepraszać i mniej przejmować swoim wyglądem. Te założenia oraz (nie do końca) skuteczny sposób ich realizacji sprawią czytelnikom mnóstwo frajdy, ale skłonią również ku kilku przemyśleniom. Jestem pewna, że wiele nastolatek bez trudu rozpozna w Cornelii własne ambicje, presję i nie zawsze realistyczne oczekiwania wobec siebie.

Lady Giga, Lady Crash i magia innych żywiołów

W tomie pojawiają się także dwie nowe antagonistki: Lady Giga (nie mylić z Lady Gagą ) oraz Lady Crash. Są tajemnicze, silne i również czerpią moce z żywiołów, choć zupełnie innego rodzaju niż czarodziejki. Nie za wiele o nich wiadomo, no może oprócz tego, że to siostry i podobno jest ich więcej. Ciekawe, kiedy spotkamy się z kolejną Lady w serii o W.I.T.C.H.?

Drugi rozdział skupia się z kolei na zauroczeniu Hay Lin, a znaczącą rolę odgrywa w nim muzyka. Twórcy komiksu kładą więc nacisk na nastoletnie życie oraz związane z nimi emocje. To bardzo uroczy wątek, rozwijający się wokół kwitnącego uczucia, ale także tęsknocie za potrzebą bliskości drugiej osoby.

Kim będą dziewczyny za 10 lat?

Najciekawszym momentem tomu jest zdecydowanie ten rozdział, gdy czarodziejki dowiadują się kim będą za dziesięć lat. Mieliśmy już do czynienia z podobnym zabiegiem w tej serii, ale wówczas dotyczyło to hipotetycznej przyszłości pozbawionej magii. Tutaj bohaterki mają szanse zderzyć się z własnymi pragnieniami oraz lękami. Nie każda z nich będzie zadowolona z tego, co zobaczy. Nie każda będzie chciała zaakceptować taką wersję przyszłości. Jest jednak jedna czarodziejka, która niczego by nie zmieniła. Jak myślicie, kto to?

Ten rozdział pięknie pokazuje, że W.I.T.C.H. nadal potrafi mówić o dorastaniu bez moralizowania. Przyszłość nie jest tu prostą nagrodą ani karą. Jest pytaniem dotyczącym tego, czego naprawdę się chce i czy jest się w stanie przyjąć konsekwencje własnych wyborów?

Smok w świecie W.I.T.C.H.? Dlaczego nie!

Na uwagę zasługuje także finałowy rozdział, w którym ważną rolę odgrywa mały smoczek. Smok w uniwersum W.I.T.C.H.? Brzmi fantastycznie! Ten motyw dodaje tomowi baśniowej aury i przypomina, że choć seria bardzo często odwołuje się do zwyczajnego życia nastolatek, wciąż pozostaje pełnoprawną opowieścią magiczną.

Księga 20 to tom w którym rzadziej opuszczamy Heatherfield, ale zdecydowanie bardziej poznajemy nasze bohaterki. Pokazuje, że czarodziejki między lekcjami, rodzinnymi sprzeczkami, pierwszymi uczuciami, wizjami przyszłości czy magicznymi przeciwniczkami, wciąż mają mnóstwo do zaoferowania. 

Sprawdzajcie dostępność kolekcjonerskich ksiąg Czarodziejek W.I.T.C.H. na stronie Wydawnictwa Egmont Polska.

Moje pozostałe recenzje:

https://bajkochlonka.pl/2026/03/26/powrot-do-w-i-t-c-h-ksiegi-18-i-19-gwarantuja-cos-wiecej-niz-tylko-nostalgie/

FAQ, czyli pytania o Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Tom 20

O czym jest W.I.T.C.H. Księga 20?

W.I.T.C.H. Księga 20 to kolejny zbiorczy tom kultowej serii o Will, Irmie, Taranee, Cornelii i Hay Lin. Tym razem obok magicznych pojedynków ważną rolę odgrywają codzienne sprawy bohaterek: szkoła, relacje rodzinne, zauroczenia, postanowienia i pytania o przyszłość.

Ile rozdziałów zawiera W.I.T.C.H. Księga 20?

Tom zawiera siedem rozdziałów oraz dodatkowe materiały otwierające książkę. Szczególnie ciekawy jest rozdział Szkoła W.I.T.C.H., w którym można zajrzeć do szkolnego życia czarodziejek i poznać ich ulubione tam miejsca.

Czy W.I.T.C.H. Księga 20 jest dobra dla nowych czytelników?

Najlepiej czytać W.I.T.C.H. od wcześniejszych tomów, ponieważ relacje między bohaterkami i większe wątki rozwijają się przez wiele ksiąg. Księga 20 może jednak zainteresować także osoby, które lubią komiksy fantasy o nastolatkach, magii i szkolnej codzienności.

Dla kogo jest W.I.T.C.H. Księga 20?

To propozycja dla fanów serii, czytelników wychowanych na magazynie W.I.T.C.H. oraz młodszych odbiorców, którzy lubią komiksy o przyjaźni, magii, dojrzewaniu i emocjach. Tom dobrze łączy nostalgię z tematami bliskimi współczesnym nastolatkom.

Czy warto kupić W.I.T.C.H. Księga 20?

Warto, szczególnie jeśli zbierasz zbiorcze wydania serii albo chcesz zobaczyć bardziej codzienną, szkolną i emocjonalną odsłonę przygód czarodziejek.

Artykuł W.I.T.C.H. Księga 20 – magia codzienności i smok w Heatherfield pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.