Początek serii Hammersmith United to prawdziwy emocjonalny rollercoaster. To książka o tym, że piłka nożna jest czymś znacznie więcej, niż tylko spektakularnymi trikami, głośnymi, wypełnionymi po brzegi stadionami czy euforią graczy oraz kibiców po zwycięstwie. To przede wszystkim ciężka praca oraz ogromna presja otoczenia. A także – w kontekście książki – dość zasadnicze pytanie, czy w tym świecie jest miejsce dla dziecka, którego umiejętności wydają się przeczyć jakimkolwiek zasadom logiki?

➜ Tytuł: Narodziny legendy. Chłopak, który został piłkarzem
➜ Seria: Hammersmith United
➜ Autor: Jukka Behm
➜ Tłumaczenie: Justyna Robak
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Jeden chłopak i jedno wielkie marzenie

Leon Brown ma nieco ponad czternaście lat. Mieszka w małym, ponurym miasteczku Weston. Wychowuje go ciotka Agatha oraz wujek Jack Bright, który nie pozwala chłopakowi grać w lokalnej drużynie piłkarskiej. Jego mama prawdopodobnie nie żyje, a ojca chłopak nigdy nie poznał. Dom, który powinien być dla niego bezpiecznym miejscem, wywołuje jedynie nieprzyjemne uczucia. 

Leon nie rezygnuje z piłki. Trenuje w parku z dorosłymi, emerytowanymi graczami lokalnej drużyny piłkarskiej, a swoje najlepsze zagrania nagrywa i publikuje w sieci. Dzięki kilku z nich, łowca talentów z Hammersmith United –  Simon Steele, dostrzega go i postanawia złożyć Leonowi propozycję nie do odrzucenia.

Początek Narodziny legendy przypomina sceny jak z filmu. Jukki Behm nie skupia się jednak wyłącznie na piłce. Owszem, znajdziecie tutaj mnóstwo zachwytów nad futbolem, opisów treningów, zagrań, meczy, składów – ale także prywatnych spraw głównego bohatera, dla którego wyjścia na boisko jest odpoczynkiem od tego, co dzieje się w jego głowie.

(O książce Piłka nożna. Drużyny, flagi, barwy piszę na końcu artykułu)

Talent, ciężka praca oraz cena bycia zauważonym

Leon nie zostaje pokazany wyłącznie jako „cudowne dziecko futbolu”. Ma bezsprzecznie ogromny talent, ale nie spłynął on na niego w jakiś magiczny sposób. Za każdym efektownym golem stoją godziny ćwiczeń, prób, uporu i pasji. Leon gra, bo piłka jest dla niego czymś więcej niż sportem – ucieczką od domu, w którym nie lubi być i odpoczynkiem od pytań, na które nie ma odpowiedzi.

Kiedy jednak Brown dostaje szansę udowodnienia na co go stać, sytuacja paradoksalnie wcale nie staje się prostsza. Teraz stawką jest nie tylko los nastolatka, ale okazuje się, że jego osoba może pomieszać szyki znacznie większej ilości osób. W grę zaczynają wchodzić poważne interesy, obok zaczynają się kręcić podejrzani ludzie i Leon już sam nie wie, komu powinien w tym wszystkim ufać. 

Obok sportowej ekscytacji pojawia się więc i pytanie o granice dorosłych ambicji. Czy Leon naprawdę dostaje szansę od losu, czy zostaje wciągnięty do świata, którego reguł sam jeszcze nie rozumie?

Czy nie miał prawa dowiedzieć się o swoich korzeniach? O tym, jaka była jego mama? Kim był jego tata?

Agatha na pewno wiedziała. Z pewnością wiedziała dużo więcej, niż dawała po sobie poznać.

Jukka Behm, Narodziny legendy. Chłopak, który został piłkarzem, Rozdział 37, str. 303

Rodzinne sekrety, odnalezione listy i podejrzenia

Równie znaczący jak wątek sportowy jest tu wątek związany z tożsamością chłopaka. Leon ma prawo pytać o swoje korzenie. O to, jaka była jego mama, kim był jego ojciec. Czuje, że Agatha wie coś, o czym mu nie mówi. Kiedy tylko chłopak wyjeżdża do Londynu, odnajduje w zabranej ze sobą pamiątce listy, które matka pisała prawdopodobnie do jego ojca. Kim on był? I dlaczego wszyscy uważają, że jest podobny do największej gwiazdy futbolu – Noela Beinsa? 

Ten rodzinny sekret sprawia, że powieść Behma sprawdzi się nie tylko jako książka dla młodych fanów piłki nożnej. To także opowieść o dziecku, które próbuje zrozumieć własną historię. 

Fińska seria o międzynarodowym potencjale

Już na tylnej okładce zostajemy poinformowani, że Hammersmith United to trzyczęściowa seria powieści. Za takiego cliffhangera jednak, jakiego zaserwował nam autor w pierwszym tomie, naprawdę powinno się wysyłać do literackiego więzienia. Jukka Behm rzuca bardzo znaczącą, właściwie przełomową informację, a potem każe czekać na kontynuację… aż do części drugiej. No cóż, pozostaje nie spać i wypatrywać zapowiedzi kolejnych tomów.

Narodziny legendy. Chłopak, który został piłkarzem to bardzo dobra, pochodząca z Finlandii, propozycja dla dzieci, które kochają futbol, ale też dla tych, które potrzebują historii z dynamiczną akcją, emocjami oraz sekretami, stopniowo topniejącymi pod naporem faktów. To książka o piłce nożnej, ale przede wszystkim historia o chłopcu, który dopiero uczy się, kim jest naprawdę.

Dzięki niej inaczej spojrzałam na ten sport. Wydaje mi się, że teraz znacznie lepiej go rozumiem. Polecam Narodziny legendy. Chłopak, który został piłkarzem czytelnikom powyżej 10 lat. Jestem przekonana, że zachwycą się nią nawet ci, którzy zazwyczaj nie przepadają za książkami. Sprawdzajcie dostępność lektury na stronie Wydawnictwa Jaguar.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Narodziny legendy. Chłopak, który został piłkarzem?

Narodziny legendy. Chłopak, który został piłkarzem Jukki Behma to sportowa powieść dla dzieci i młodzieży o Leonie Brownie, utalentowanym chłopaku, którego piłkarskie umiejętności zostają zauważone dzięki filmikom publikowanym w sieci. To pierwszy tom serii Hammersmith United.

Czy Narodziny legendy to książka tylko dla fanów piłki nożnej?

Nie tylko. Piłka nożna jest tu najważniejszym motorem fabuły, ale książka opowiada także o dorastaniu, samotności, rodzinnych tajemnicach, ciężkiej pracy, presji sukcesu i potrzebie odkrycia własnych korzeni.

Dla jakiego wieku jest książka Narodziny legendy?

Polecam ją dla czytelników od 10. roku życia. 

Czy Narodziny legendy to początek serii?

Tak, książka otwiera serię Hammersmith United. Pierwszy tom kończy się mocnym cliffhangerem, który wyraźnie zapowiada dalszy ciąg historii Leona Browna.

Dlaczego warto przeczytać książkę Narodziny legendy?

Warto po nią sięgnąć, bo łączy atrakcyjną sportową fabułę z emocjonalną historią o chłopcu, który próbuje spełnić marzenie, ale jednocześnie szuka prawdy o sobie i swojej rodzinie. To książka pełna akcji, z tajemnicą i dużym potencjałem dla młodych czytelników.

Czy Narodziny legendy może spodobać się dzieciom, które nie lubią czytać?

Tak, szczególnie jeśli interesują się piłką nożną. Książka ma dynamiczną akcję, wyraziste postacie, napięcie sportowe i temat bliski wielu dzieciom, dlatego może być dobrym wyborem dla czytelników, którzy częściej wybierają boisko niż książkę.

Czy Narodziny legendy to dobra książka dla młodego piłkarza?

Tak, to bardzo dobra propozycja dla dziecka, które trenuje piłkę nożną, kibicuje klubom sportowym albo marzy o grze na dużym stadionie. Książka pokazuje jednak nie tylko sukces, lecz także wysiłek, presję i cenę, jaką może mieć droga do wielkiej kariery.

BONUS – Piłka nożna. Drużyny, flagi, barwy

Dobrym uzupełnieniem rozmowy o piłce nożnej może być także książka aktywizująca Piłka nożna. Drużyny, flagi, barwy Dana Crispa. To propozycja dla młodszych czytelników, która łączy futbol z geografią, symboliką narodową oraz kreatywną zabawą. 

Zadaniem dzieci jest dopasowanie flagi do krajów oraz zaprojektowanie lub pokolorowanie strojów piłkarskich dla czterdziestu ośmiu drużyn z całego świata. Przy okazji poznają one ciekawostki oraz statystyki związane z mistrzostwami, reprezentacjami i piłkarskimi przydomkami. 

Książka może się sprawdzić jako lżejszy, warsztatowy dodatek do Narodzin legendy – jedna opowiada o emocjach, presji i marzeniu młodego sportowca, a druga pozwala wejść w świat futbolu przez symbole oraz zabawę. Piłka nożna. Drużyny, flagi, barwy znajdziecie na stronie Wydawnictwa Jaguar.

Artykuł Narodziny legendy – recenzja książki nie tylko o piłce nożnej + bonus pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To przygodowa, psychologiczna książka dla młodych (i całkiem dorosłych) czytelników o tym, dlaczego nie warto tłamsić oraz uciszać swoich emocji.

➜ Tytuł: Królestwo Pięciu Krain
➜ Autorka: Aleksandra Srokowska-Ziółkowska
➜ Ilustracja okładkowa: Joanna Czarnecka
➜ Wydawnictwo: Skórka Pomarańczy
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Królestwo Pięciu Krain?

Miałam już przyjemność opowiadać Wam o Wydawnictwie Skórka Pomarańczy. Jego wydawczyni oraz autorka książek Aleksandra Srokowska-Ziółkowska jest specjalistką od naturalnego oswajania z ważnymi tematami, dotyczącymi samoświadomości czy samoakceptacji.

Muszę jednak przyznać, że choć znałam jej wcześniejsze książki, Królestwo Pięciu Krain absolutnie zmiotło mnie z planszy. Słowo daję, takiej opowieści jeszcze nie czytałam!

Wszystko zaczęło się od złości. A dokładniej: od złości Maksa w stosunku do ojca, który tak się składa – był władcą Królestwa Pięciu Krain. Chłopak i zarazem młody książę, zamiast zmierzyć się z tym, co czuje i zdobyć na szczerą rozmowę, postanawił pójść nieco na skróty. Pewne nieopatrzne zaklęcie wystarczyło, żeby mieszkańcy całego archipelagu stracili po jednej bardzo ważnej emocji.

Ktoś nieostrożny, mógłby wyjść z założenia, że np. pozbycie się smutku, to prawie jak zrobienie komuś przysługi, prawda? Może się wydawać, że gdyby miało się wybór, nie chciałoby być się smutnym czy wystraszonym. Autorka bardzo dobitnie udowadnia jednak, że świat bez emocji to… prawdziwe utrapienie.

Maks razem ze swoim przyjacielem Noblenem musi bezzwłocznie wyruszyć w podróż przez pięć wysp i naprawić liczne szkody, które wydarzyły się od tego czasu. Każda z krain powiązana jest ze stratą jednej emocji: Medryni muszą radzić sobie chwilowo bez wstrętu, Ferroni strachu, Lirianie smutku, Arbolanowie złości, a Nobloni radości. Żeby odwrócić skutki zaklęcia i przywrócić ład w Królestwie, bohaterowie muszą dotrzeć do źródeł każdej wyspy i połączyć ze sobą zdobyte tam krople. Ktoś jednak cały czas depcze im po piętach…

Fantasy psychologiczne dla młodych czytelników

Z jednej strony Królestwo Pięciu Krain można czytać jako klasyczną powieść przygodową. Występuje w niej motyw drogi, są liczne tajemnice, niebezpieczeństwa oraz przeszkody. Każda kraina zostaje zamieszkana przez inną nację – autorka wspięła się tutaj na wyżyny kreatywności. Przyznaję, że gdyby jakieś studio gier zdecydowało się wziąć ten tytuł pod swoje skrzydła, to każdy gracz byłby zachwycony zróżnicowaniem następujących po sobie map.

Autorka nie ogranicza się jednak tylko do prostej fantastyki. Ona zanurza się głębiej, dotykając powracających wyrzutów sumienia, wstydu, żałoby czy potrzeby bycia usłyszanym. Książka jest więc doskonałym połączeniem między, nomen omen, emocjonującą lekturą fantasy, a lekką w odbiorze powieścią psychologiczną. 

Zaskakująca jest przenikliwość Aleksandry Srokowskiej-Ziółkowskiej oraz jej zmysł logicznego łączenia wątków. Nie można niczego zarzucić narracji i dialogom – tym wewnętrznym, a także tym prowadzonym między bohaterami. Wsłuchajcie się w nie, a następnie wyciągnijcie jak najwięcej dla samych siebie.

– Ostatnio całkiem często wydaje mi się, że walka o to, by czegoś nie czuć, szczególnie smutku i złości, bywa bardziej wyczerpująca, niż pozwolenie sobie na przeżycie tych emocji.

Aleksandra Srokowska-Ziółkowska, Królestwo Pięciu Krain, Rozdział trzydziesty czwarty, str. 150

Dlaczego warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain?

Najważniejszym morałem (choć w przypadku tej historii wskazanie jednego wydaje się sporym uproszczeniem) jest pozwolenie sobie na złość, strach, smutek. Usłyszenie własnych potrzeb i pragnień – sprzeciwienie się, gdy nie czujemy się z czymś dobrze. Autorka wyraźnie zaznacza, że w całej tej koncepcji nauki wsłuchiwania się w wewnętrzny głos, nie chodzi o traktowanie siebie jak pępka świata. Ważne, żeby pamiętać, że nie jest się centrum wszystkiego – a mimo to, jest się szaleniem ważnym. 

Królestwo Pięciu Krain to więc książka przygodowa, ale i bardzo mądra opowieść, która ubogaci wnętrze każdego czytelnika. Polecam ją odbiorcom powyżej 9 lat.

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Skórka Pomarańczy.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Królestwo Pięciu Krain?

Królestwo Pięciu Krain Aleksandry Srokowskiej-Ziółkowskiej to powieść fantasy o Maksie, synu władcy Królestwa, który pod wpływem złości rzuca zaklęcie zaburzające działanie emocji na wszystkich wyspach. Żeby odwrócić jego skutki, chłopak wyrusza w podróż do pięciu krain, z których każda związana jest z innym uczuciem.

Dla kogo jest Królestwo Pięciu Krain?

Królestwo Pięciu Krain sprawdzi się przede wszystkim u młodych czytelników, którzy lubią powieści przygodowe, fantasy, tajemnice i wyprawy przez niezwykłe krainy. To także dobra książka dla dzieci oraz młodzieży zainteresowanych tematami emocji, relacji, wstydu, poczucia winy i dojrzewania.

Czy Królestwo Pięciu Krain jest książką fantasy?

Tak, Królestwo Pięciu Krain jest powieścią fantasy. Pojawia się w niej magiczne królestwo, zaklęcie, wyprawa przez pięć wysp, tajemnicza postać podążająca za bohaterami oraz wyraźnie zbudowany świat przedstawiony. Jednocześnie fantasy służy tu rozmowie o emocjach i dojrzewaniu.

Czy warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain?

Tak, warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain, zwłaszcza jeśli szuka się książki dla młodych czytelników, która łączy przygodę z głębszym przesłaniem. To opowieść dobrze skonstruowana, mądra i emocjonalnie uważna, a jednocześnie atrakcyjna fabularnie dzięki motywowi podróży.

Artykuł Kim będziemy, gdy przestaniemy odczuwać emocje? Recenzja książki ,,Królestwo Pięciu Krain” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Król złodziei
➜ Autorka: Cornelia Funke
➜ Ilustracje: Anna Jedlikowska
➜ Tłumaczenie: Anna i Miłosz Urbanowie
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kiedy zostaje już tylko brat

Najważniejsza w tej opowieści jest relacja Prospera i Bo, choć intrygujących wątków znajdziecie tutaj co niemiara. Dwóch braci trafia do Wenecji, bo rodzina po śmierci matki chłopaków ma zamiar ich rozdzielić. Mały Bo ma zostać przygarnięty, Prosper – jako starszy i mniej „uroczy” – trafi do ośrodka w zupełnie innym mieście. 

Funke dobrze wie jak przyciągnąć uwagę czytelnika. Odbiorca natychmiast zaczyna się zastanawiać, dlaczego ktoś może być tak okrutny jak ciotka chłopców, ale jednocześnie zaczyna kibicować dzieciom, by ci nie dali się złapać. 

Dwie różne role głównych bohaterów 

Prosper to chłopiec zmuszony do roli opiekuna, ale nadal wciąż dziecko, które samo powinno mieć kogoś dorosłego przy swoim boku. Jego odpowiedzialność za młodszego Bo jest przejmująca. Chłopak nie tylko go pilnuje, ale i podejmuje ważne decyzje oraz stara się ukrywać strach, pozostawiając Bo w stanie nieustannej beztroski.

Bo z kolei wnosi do tej historii czułość i gadulstwo. Jest uroczy, czasem nieprzewidywalny. Jego dziecięca otwartość i długi język zagęszczają akcję, bo w świecie opartym na sekretach każde zbyt szczere wyznanie przesuwa fabułę w nieoczekiwaną stronę.

Dzieci sprytniejsze od dorosłych

W Królu złodziei dzieci są samodzielne oraz zaskakująco zaradne. Może nawet czasami ta samodzielność zostaje ukazana w sposób zbyt jaskrawy. Rodzeństwo, Osa, Mosca i Riccio mieszkają w opuszczonym kinie. Otaczają się rówieśnikami (w mniejszym i większym stopniu), których traktują jak rodzinę z wyboru – to zbierania osób, która została odtrącona lub uciekła z miejsca, gdzie nie była dobrze traktowana. 

Narracja pozwala wierzyć, że dom nie zawsze zaczyna się od dorosłych i konkretnego adresu. Czasem wystarczy lojalność, reklamówka z najważniejszymi drobiazgami oraz plan na wspólną przyszłość. Funke nie idealizuje sytuacji swoich bohaterów. W tle cały czas wybrzmiewają pytania: czy dzieci powinny musieć być dzielne? Czy ich spryt to wynik przypadku, a może zbyt wcześnie porzuconego dzieciństwa? Mimo to, bohaterowie otrzymują namiastkę poczucie bezpieczeństwa, a czytelnik ma nadzieję, że ich przyjaźń będzie trwała wiecznie.

Dorośli, którym nie zawsze można ufać

Dorośli w tej książce są problematyczni. Czasem antypatyczni, śmieszni, czasem zwyczajnie godni pogardy. Istotną postacią jest na przykład Victor Getz – detektyw, który rusza śladem dwojga braci, przy okazji odkrywając znacznie więcej sekretów, niż powinien. 

To postać niemal filmowa, nietuzinkowa i wprowadzająca do historii inny rodzaj dorosłości. Nie będę odbierać czytelnikom przyjemności odkrywania jego roli, ale warto zaznaczyć, że Funke znakomicie rozpisuje bohaterów drugiego planu. Właściwie każdy z nich ma własną tajemnicę oraz jest wielowymiarowym istnieniem, wymykającym się tylko koncepcji literackiej.

Wenecja, która Was oczaruje

Akcja książki rozgrywa się z kolei w Wenecji – idealnym mieście, żeby pokazać rozmaite zakamarki, ale także wprowadzić bardziej fantastyczny element związany z pewną karuzelą. Funke opisuje to miejsce tak szczegółowo i sugestywnie, że trudno nie mieć ochoty natychmiast tam wrócić albo pojechać po raz pierwszy.

To Wenecja zaułków, kanałów, mostów, wilgoci, śladów przeszłości i miejsc, w których można po prostu zniknąć. To w końcu przestrzeń odpowiednia do zabawy w chowanego z dorosłymi. Autorka pokazuje miasto, w którym łatwo się zgubić, ale też na każdym kroku można coś odkryć. Wenecja w tej książce pasuje do tej historii – nie tylko ze względu na wąskie uliczki, ale także maski i wiarę, że każdy może być przez chwilę tym, kim tylko chce.

Król Złodziei i tajemnica, której nie warto zdradzać

No dobrze, ale trzeba powiedzieć też co nieco o tytułowym Królu Złodziei, czyli Scipio. To jedna z najbardziej intrygujących postaci tej powieści. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, bo jego historia jest jedną z największych przyjemności lektury. Wystarczy powiedzieć, że nie tylko przewodzi dziecięcej grupie i ma wokół siebie aurę legendy. Fascynuje, bo sam wydaje się człowiekiem, który coś przed światem ukrywa.

W pewnym momencie fabuły pojawia się zlecenie, które całkowicie zmienia stawkę opowieści. To właśnie sprawia, że historia z przygodowej narracji o dzieciach ukrywających się w Wenecji, staje się fantastyczno-filozoficznym rozważaniem o dorastaniu, młodości, tęsknocie i pragnieniu bycia kimś innym. Dzieci marzą o dorosłości, dorośli tęsknią za młodością, a między tymi pragnieniami znajduje się pytanie, czy naprawdę wiemy, czego chcemy, dopóki nie zobaczymy ceny spełnionego życzenia.

Ponad ćwierć wieku później ta książka nadal zachwyca

Król złodziei po raz pierwszy ukazał się już ponad ćwierć wieku temu (w 2000 roku), a zupełnie tego nie czuć. To jedna z tych powieści, które się nie starzeją. Książka dotyka uniwersalnej problematyki: strachu przed rozdzieleniem, potrzeby zaufania komuś, posiadania domu, odpowiedzialności za drugiego człowieka i marzeniu o miejscu, gdzie można być sobą. 

Kto zna Atramentowe serce, rozpozna u Cornelii Funke tę samą umiejętność tworzenia atmosfery oraz bohaterów z krwi i kości. Król złodziei ma w sobie również ten charakterystyczny magnetyzm: poczucie, że opowieść może otworzyć przed czytelnikiem drzwi do świata, którego nie chce się szybko opuszczać.

Dla kogo jest Król złodziei?

To bardzo dobra propozycja dla dzieci od około 9. roku życia – zwłaszcza tych, które lubią dłuższe, wielowątkowe powieści. Warto jednak pamiętać, że książka dotyka tematów wymagających rozmowy: śmierci mamy, osierocenia, ucieczki, lęku przed rozdzieleniem rodzeństwa i nieufności wobec dorosłych. Spodoba się także rodzicom więc śmiało można ją czytać całymi rodzinami. Będziecie czytelniczo rozpieszczeni, obiecuję.

Sprawdzajcie dostępność Króla złodziei na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Król złodziei Cornelii Funke?

Król złodziei to powieść przygodowa o dwóch braciach, Prosperze i Bo, którzy po śmierci mamy uciekają do Wenecji, ponieważ dorośli chcą ich rozdzielić. To historia o braterstwie, lojalności, odwadze, dziecięcej samodzielności oraz pragnieniu dorastania.

Dla jakiego wieku jest Król złodziei?

Książkę polecam czytelnikom od około 9. roku życia. Najlepiej sprawdzi się u dzieci, które lubią dłuższe, wielowątkowe powieści.

Czy Król złodziei to książka fantasy?

Król złodziei nie jest klasyczną powieścią fantasy, choć pojawia się w niej subtelny element magiczny. Przez długi czas książka przypomina realistyczną opowieść przygodową o dzieciach ukrywających się w Wenecji.

Czy trzeba znać inne książki Cornelii Funke, żeby przeczytać Króla złodziei?

Nie, Król złodziei to samodzielna powieść i nie wymaga znajomości innych książek autorki. Czytelnicy, którzy lubią Atramentowe serce, mogą jednak rozpoznać w niej charakterystyczny styl Cornelii Funke.

Czy Król złodziei zestarzał się po latach?

Mimo że książka ma już ponad ćwierć wieku, jej tematy pozostają bardzo aktualne. Braterska więź, potrzeba bezpieczeństwa, pragnienie niezależności i pytanie o to, czy warto szybko dorosnąć, nadal przemawiają do współczesnych czytelników. To jedna z tych powieści, które opierają się na uniwersalnych emocjach.

Czy warto kupić nowe wydanie Króla złodziei?

Tak, szczególnie jeśli szukasz dla dziecka dłuższej, wciągającej powieści przygodowej. Nowe wydanie Króla złodziei sprawdzi się jako prezent dla dzieci od 9. roku życia, ale także jako lektura rodzinna dla tych, którzy lubią książki z tajemnicą, emocjami i pięknie zbudowanym światem.

Artykuł Czy dzieciństwo można odzyskać? ,,Król złodziei” i wielka tajemnica Wenecji pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Satsuma gishiden t.1, Legenda o wiernych wasalach Satsumy
➜ Scenariusz: Hiroshi Hirata
➜ Rysunki: Hiroshi Hirata
➜ Tłumaczenie: Dominika Krupczak
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Japonia okresu Edu

Legenda o wiernych wasalach Satsumy Hiroshiego Hiraty otwiera się hiemontori, okrutnym rytuałem, podczas którego samuraje w widowiskowy, ale i bestialski sposób rozprawiają się ze skazańcami. Te pełne dynamicznej akcji kadry wprowadzają czytelnika na kilkunastu pierwszych rozkładówkach do świata Japonii epoki Tokugawa: świata hierarchii, przemocy, lojalności i zasad tak wysoce rygorystycznych, że potrafią zniszczyć nawet tych, którzy z oddaniem im służą.

Już sam ten początek pokazuje, że nie mamy do czynienia z melancholijną opowieścią o samurajskim honorze. Hirata, jeden z najważniejszych twórców mangi przedstawiającej zamierzchłe czasy, opowiada o prawdziwym obliczu bohaterów legend. O tym, jaka była cena posłuszeństwa, ale także jak należało się pozbyć oznak wszelkiego człowieczeństwa, by zdobyć się na okrucieństwo oraz przestrzeganie zasad często pozbawionych głębszego sensu. 

Jego Satsuma Gishiden ukazywała się w Japonii w latach 1977-1982. Historyczne tło tej mangi prowadzi m.in. do wydarzeń związanych z pracami przeciwpowodziowymi ery Hōreki z 1754 roku, kiedy Satsuma została zmuszona do kosztownego i wyniszczającego przedsięwzięcia przy rzekach Kiso, Nagara i Ibi. 

Opowieść o samurajach

Największym wyróżnikiem tego komiksu jest rozmach połączony z niezwykłą wręcz szczegółowością. Hirata tworzy w taki sposób, jakby każdy gest dłoni, mimika, najmniejsze napięcie mięśni było odrysowywane od pierwowzoru. W Legendzie o wiernych wasalach Satsumy nie chodzi jednak wyłącznie o realizm. Plansze są gęste od kotłujących się ciał, a sceny walki mają w sobie gwałtowność, która w dobitny sposób ukazuje bezsilność i zarazem złość bohaterów. 

To właśnie dlatego komiks ten odbiera się niczym wycinek historii. Epopeję w ramach której otwarcie się mówi o beznadziejnym położeniu wiejskich samurajów, pokazu siły tych uprzywilejowanych, a także dyscyplinie, która tworzy i niszczy zarazem. Hirata pokazuje społeczeństwo, w którym honor bywa wyświechtanym frazesem maskującym przemoc, a wierność nie zawsze wynika z wyboru, ale często jest jedyną możliwością, by zachować resztki godności.

Dla kogo jest to komiks?

Autor Legendy nie próbuje oczarować odbiorcy dawną Japonią. Zależy mu, aby przekazać prawdziwy obraz świata, który wielu współczesnym odbiorcom jawi się w krzywym zwierciadle chwały nieustraszonych wojowników.  Legenda o wiernych wasalach Satsumy to fascynująca lektura, zmieniająca perspektywę oraz wciągająca w wir akcji. To manga dla dorosłego odbiorcy. Brutalna, gęsta, znakomicie narysowana i imponująco osadzona w realiach. Z ciekawością wypatruję jej kontynuacji.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Mandioca.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Legenda o wiernych wasalach Satsumy?

Legenda o wiernych wasalach Satsumy to historyczna manga Hiroshiego Hiraty, znana także jako Satsuma Gishiden. Opowiada o samurajach Satsumy, ich kodeksie lojalności, przemocy systemowej oraz cenie honoru w Japonii okresu Edo.

Kto jest autorem komiksu Legenda o wiernych wasalach Satsumy?

Autorem mangi jest Hiroshi Hirata, japoński twórca specjalizujący się w komiksach historycznych, szczególnie opowieściach o samurajach, feudalnej Japonii i społecznych konsekwencjach życia w świecie sztywnych hierarchii.

Czy Legenda o wiernych wasalach Satsumy jest komiksem dla dzieci?

Nie. To manga zdecydowanie dla dorosłych czytelników. Zawiera brutalne sceny przemocy, egzekucje, pojedynki oraz bardzo surowy obraz samurajskiego świata, pozbawiony romantyzowania wojowników.

W jakich czasach rozgrywa się Legenda o wiernych wasalach Satsumy?

Akcja komiksu osadzona jest w Japonii okresu Edo, czyli w czasach rządów siogunatu Tokugawa. To epoka silnej hierarchii społecznej, kontroli politycznej i rygorystycznych zasad regulujących życie poszczególnych warstw społeczeństwa.

Dla kogo jest Legenda o wiernych wasalach Satsumy?

To propozycja dla czytelników dorosłych, którzy lubią ambitne komiksy historyczne, japońską kulturę, mangę samurajską oraz opowieści o moralnych konfliktach. Spodoba się osobom szukającym lektury bardziej złożonej, brutalnej i mocno osadzonej w realiach epoki.

Czy warto przeczytać Legendę o wiernych wasalach Satsumy?

Tak, jeśli szukasz komiksu, który nie idealizuje samurajów, lecz pokazuje ich świat jako brutalny system oparty na lojalności, przemocy i społecznym przymusie. To manga wymagająca, ale imponująca wizualnie i tematycznie.

Artykuł Legenda o wiernych wasalach Satsumy – recenzja komiksu o Samurajach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Pytanie na dobranoc Janiny Konarskiej jest książką, która stara się uchwycić właśnie ten niezwykły proces – te małe olśnienia, zabawne skojarzenia i proste, ale bardzo ważne zdania, które po czasie okazują się bezcenną pamiątką. Z przyjemnością objęłam tę pozycję swoim patronatem medialnym. To bowiem jedna z tych publikacji, które od razu wydają się stworzone nie tylko do czytania, lecz przede wszystkim do wspólnego celebrowania bliskości.

➜ Tytuł: Pytanie na dobranoc
➜ Autorka: Janina Konarska
➜ Wydawnictwo: self-publishing
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka, która rośnie razem z dzieckiem

Pytanie na dobranoc nie jest klasycznym albumem ani pamiętnikiem. To dziennik pytań dla dzieci, zaprojektowany na bazie bardzo dobrego pomysłu: odpowiadamy na jedno pytanie dziennie przez cały rok, i powtarzamy ten proces trzykrotnie.

Łącznie otrzymujemy 1095 odpowiedzi, które są jednocześnie zapisem rozwoju dziecka: jego języka, poczucia humoru, zainteresowań, lęków, marzeń, relacji i sposobu rozumienia świata. Odpowiedź na pytanie „kim chciałbyś zostać, gdy dorośniesz?” może brzmieć przecież zupełnie inaczej u cztero, pięcio czy sześciolatka. 

Trzy lata to szmat czasu

Rodzice dzieci dobrze wiedzą, że zmiany w zachowaniu najmłodszych – a nawet w ich sposobie ,,bycia” – można dostrzec z tygodnia na tydzień. Maluch nagle zaczyna inaczej formułować zdania, zdarzy mu się zażartować. Zadaje coraz trudniejsze pytania. Zauważa niuanse. Zmienia ulubiony kolor, bohatera, zabawę, przyjaciela, sposób zasypiania.

Właśnie z tego powodu trzyletni zamysł Pytania na dobranoc wydaje mi się tak trafiony. Nie chodzi tu bowiem o jednorazowe wypełnienie książki i gotowe, ale o powracanie do niej oraz porównywanie nowych odpowiedzi z tymi poprzednimi. Czerpanie przyjemności z lektury tego, jak dziecko myśli o tym samym pytaniu po upływie roku albo po dwóch latach. 

Rytuał bliskości na dobranoc

Choć sam koncept w przypadku tej książki ma bardzo istotne znaczenia, to jednak warto po nią sięgnąć przede wszystkim ze względu na rytuał, który można wokół niej stworzyć. Pytanie na dobranoc zachęca, żeby odłożyć telefon, usiąść obok dziecka, zadać pytanie i poczekać na odpowiedź. Nie poganiać, ani nic nie sugerować. Po prostu być tam dla niego, żeby czuło się wysłuchane oraz ważne.

To pozornie proste, ale we współczesnym rodzicielstwie nie jest takie oczywiste. Wieczorem, po długim dniu, nie zawsze jesteśmy w stanie wspiąć się na wyżyny kreatywności. Zazwyczaj kończymy na kąpieli, myciu zębów, przebieraniu w piżamę oraz szybkim czytaniu książki (najlepiej takiej niezbyt długiej). 

Tymczasem dziecko bardzo często właśnie pod koniec dnia zaczyna się otwierać i ma ochotę na rozmowę. Chce się podzielić, co je ucieszyło, zaniepokoiło, z kim chciałoby się pobawić. Wiele mówi się o tym, że rytuały wieczorne, takie jak czytanie, opowiadanie czy śpiewanie, mogą mieć długofalowy związek z rozwojem językowym oraz emocjonalnym dziecka – jest to kolejny argument za tą książką.

Pytania, które zachęcają do rozmowy

W Pytaniu na dobranoc znajdziemy różnorodne pytania. Jedne są bardziej konkretne: „Z kim chciałbyś się jutro pobawić?”, „Jakie kolory najbardziej lubisz?”, „Kogo dziś przytuliłaś?”. Inne zachęcają do fantazjowania, liczenia, główkowania albo opowiadania o przyszłości: „Czego nowego chciałbyś się nauczyć?”, „Jak myślisz, ilu klocków Duplo potrzeba, żeby zbudować wieżę tak wysoką jak Ty?”, „Kim chciałbyś zostać, gdy dorośniesz?”.

To naprawdę zręcznie przygotowany zestaw. Gdyby pytania były wyłącznie „poważne”, książka mogłaby zniechęcać. Gdyby były z kolei tylko humorystyczne, straciłaby ona swoją głębię. Dziecko ma więc szanse na odpowiedzi spontaniczne, ale także te wymagające chwili zastanowienia oraz pokombinowania. Dla rodzica to wyjątkowa sposobność poznania swojego malucha nieco lepiej.

Warto też zwrócić uwagę na znaczenie pytań otwartych. Sposób, w jaki dorośli pytają i rozwijają dziecięce wypowiedzi, wpływa na to, jak dzieci uczą się opowiadać o sobie, pamiętać wydarzenia oraz rozumieć i przetwarzać własne przeżycia. Pytanie na dobranoc może więc sprawdzić się nie tylko jako pamiątka, ale również jako narzędzie wspierające rozmowę, słownictwo i dziecięcą samoświadomość.

Nie trzeba zaczynać od stycznia

Bardzo podoba mi się również to, że książka nie wymaga rozpoczęcia zabawy z nią w konkretnym momencie. Nie trzeba czekać do 1 stycznia, żeby ją wypełniać. Można zacząć w dowolnym momencie: w urodziny dziecka, na Dzień Dziecka, na początku wakacji, po przeprowadzce, po rozpoczęciu przedszkola albo szkoły. Albo też zupełnie bez okazji, bo dlaczego nie?

Wiele pięknych albumów i dzienników jest zbyt wymagająca, szczegółowa czy ambitna, żeby uzupełniać je codziennie. Pytanie na dobranoc zajmie Wam co najwyżej kilka minut. Zadajecie krótkie pytanie, chwilę zapisujecie i zaznaczanie miejsce tasiemką, by móc kontynuować kolejnego dnia. 

Tu nie chodzi o to, żeby stworzyć esej czy uchwycić jakąś górnolotną myśl. Czasem te najbardziej poruszające odpowiedzi będą właśnie krótkie, śmieszne, krzywo zapisane, nieporadne, bo są prawdziwe oraz wiążemy je z konkretnym momentem, kiedy powstały.

Prezent na długi czas

W kontekście prezentowym Pytanie na dobranoc ma ogromny potencjał. To nie jest kolejna zabawka, która może szybko się znudzić i za chwilę dziecko straci nią zainteresowanie. To prezent, w który trzeba się zaangażować, ale dzięki temu staje się on ciekawszy i bardziej wartościowy.

Można podarować go dziecku, ale tak naprawdę jest to prezent dla całej rodziny. Dla rodzica, który chce zapamiętać ten uroczy etap kilkulatka. Dla dziadków, dla przyszłego nastolatka, który za kilka lat może przeczytać własne odpowiedzi i zobaczyć, co go kiedyś bawiło, wzruszało albo dziwiło. Dla dorosłego człowieka, który być może kiedyś weźmie tę książkę do ręki i odkryje siebie z czasów dzieciństwa.

Prezentowy charakter podkreśla także samo wydanie: twarda oprawa, wysokiej jakości papier, subtelna identyfikacja graficzna. To solidna pozycja, bo rodzinne pamiątki potrzebują trwałości. Mają przetrwać przeprowadzki, porządki, zmiany półek i kolejne etapy życia.

Pamiątka na całe życie

W dzieciństwie najłatwiej przeoczyć to, co wydarza się ,,na bieżąco”. Pamiętamy pierwsze kroki, słowa, urodziny, wakacje, zdjęcia z przedszkola. Szybciej jednak zacierają się słowa, formułowane zdania. A przecież to one najpełniej pokazują dziecko takim, jakie było naprawdę.

Pytanie na dobranoc jest zaproszeniem do kolekcjonowania momentów. Do zapisu, który z czasem nabierze wartości. Dziś odpowiedź może wydawać się zabawna albo oczywista – za trzy lata będzie śladem minionego etapu, a za dziesięć z pewnością wzruszy lub rozbawi. Książka Janiny Konarskiej jest rodzinną kapsułą czasu. Taką, którą można wielokrotnie otwierać i za każdym razem odnaleźć w niej inny kawałek przeszłości naszego dziecka.

Dlaczego warto kupić Pytanie na dobranoc?

Bo to książka, która łączy trzy rzadko spotykane rzeczy w jednym przedmiocie: codzienne rytuały, rozwój emocjonalny i pamiątkę na całe życie. Zachęca do celebrowania bliskości, a jednocześnie dokumentuje, jak dziecko dorasta. Nie wymaga od rodzica długich przygotowań, wystarczy tylko kilka minut dziennie.

Przedsprzedaż Pytania na dobranoc rozpoczyna się 7 maja i w jej trakcie książkę można kupić w niższej cenie. To dobry moment, żeby pomyśleć o niej jako o prezencie na Dzień Dziecka, urodziny, zakończenie przedszkola, rozpoczęcie szkoły albo po prostu o upominku bez okazji, który ma szansę zostać w rodzinie na lata.

Sprawdzajcie jej dostępność na dedykowanej stronie Pytanie na dobranoc. 

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czym jest książka Pytanie na dobranoc?

Pytanie na dobranoc Janiny Konarskiej to dziennik pytań dla dzieci i rodziców. Zawiera 365 pytań, po jednym na każdy dzień roku, oraz miejsce na odpowiedzi udzielane przez dziecko przez trzy kolejne lata.

Dla kogo jest Pytanie na dobranoc?

Książka jest przeznaczona przede wszystkim dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym oraz ich rodziców lub opiekunów. Najlepiej sprawdzi się w rodzinach, które chcą stworzyć wieczorny rytuał rozmowy, bliskości oraz uważnego słuchania.

Czy Pytanie na dobranoc trzeba zacząć wypełniać 1 stycznia?

Nie. Książkę można rozpocząć dowolnego dnia: w urodziny dziecka, na Dzień Dziecka, na początku wakacji, po rozpoczęciu przedszkola albo zupełnie bez okazji. Wystarczy przejść do odpowiedniej daty i zaznaczyć miejsce tasiemką.

Ile odpowiedzi można zapisać w książce Pytanie na dobranoc?

Książka zawiera miejsce na 1095 odpowiedzi, ponieważ na każde z 365 pytań dziecko może odpowiedzieć trzy razy – w odstępie roku lub dwóch lat. Dzięki temu rodzic widzi, jak zmienia się sposób myślenia, mówienia i przeżywania świata przez dziecko.

Jakie pytania znajdują się w książce Pytanie na dobranoc?

W książce są pytania konkretne, zabawne, abstrakcyjne i emocjonalne. Dotyczą między innymi marzeń, ulubionych kolorów, zabaw, przyjaciół, przytulania, rysowania, nauki nowych rzeczy i dziecięcych planów na przyszłość.

Czy Pytanie na dobranoc nadaje się na prezent?

Tak. To bardzo dobry pomysł na prezent dla dziecka i całej rodziny, szczególnie na Dzień Dziecka, urodziny, rozpoczęcie przedszkola, zakończenie roku albo święta. Twarda oprawa, wysokiej jakości papier i pamiątkowy charakter sprawiają, że książka może zostać w domu na wiele lat.

Dlaczego warto wprowadzić wieczorny rytuał z Pytaniem na dobranoc?

Codzienne pytanie daje sposobność na pogłębioną rozmowę z dzieckiem. To chwila wyciszenia, bliskości i uważnego słuchania, która może stać się ważnym elementem rodzinnej rutyny.

Czy Pytanie na dobranoc jest książką do czytania czy do uzupełniania?

To przede wszystkim książka do wspólnego uzupełniania. Rodzic lub opiekun zadaje dziecku pytanie, zapisuje odpowiedź, a po roku wraca do tego samego miejsca, żeby zobaczyć, jak zmieniło się dziecko i jego sposób myślenia.

Artykuł Jak zapamiętać dzieciństwo? ,,Pytanie na dobranoc” i 1095 odpowiedzi pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem powraca w fabule do pacjentów, ale i pozostałych bohaterów, którzy tak skutecznie zaangażowali nas emocjonalnie. W internecie, na zagranicznych portalach, można przeczytać, że seria liczy sobie aż 7 tomów, co jest bardzo obiecującą liczbą!

➜ Tytuł: Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem
➜ Seria: Psycholog
➜ Autorka: Marie-Aude Murail
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Sauveur Saint-Yves, czyli psycholog, który potrafi słuchać

Sauveur Saint-Yves mieszka przy rue des Murlins w Orleanie. Jest około czterdziestoletnim psychologiem klinicznym, ojcem dziewięcioletniego Lazare’a, człowiekiem wysokim, opanowanym, cierpliwym i takim, który potrafi zapanować nad najbardziej chaotyczną oraz poranioną duszą. Jego życie dzieli się na dwie osobne (choć wbrew jego woli także przenikające się) sfery: prywatną, z Lazare’em, Louise oraz jej dziećmi – oraz zawodową, w której przyjmuje pacjentów w swoim gabinecie. 

Sauveur, choć jego imię w tłumaczeniu oznacza zbawiciela, nie jest cudotwórcą od naprawiania ludzkiego życia. Jego najbardziej cenioną umiejętnością jest uważność. Potrafi wysłuchać, dopasować się do człowieka i nie oceniać go ,,z góry” – choć czasami jest to naprawdę bardzo trudne. A przy okazji jest także po prostu zwykłą osobą, która czasami sama potrzebuje pomocy. 

Drugi tom skupia się na dorosłych

Pierwszy tom mocniej koncentrował się na Lazare’ze i dziecięcej perspektywie domu, w którym prywatność ojca stale przenikała się z problemami jego pacjentów. W drugiej części chłopiec nadal jest istotny, ale schodzi nieco na dalszy plan. Środek ciężkości przesuwa się w stronę Sauveura, Louise i jego pacjentów.

Wątek romantyczny z Louise jest kontynuowany, ale perspektywa kobiety staje się równie ważna, co punkt widzenia głównego bohatera. Louise tkwi między zazdrosnym byłym mężem, dziećmi i relacją, której nie potrafi oddać całej siebie. Jest pełna obaw, kompleksów, poczucia odpowiedzialności oraz strachu przed niepowodzeniem. Sauveur jest jej bezpieczną przystanią, a mimo to ma ona wątpliwości co do tego związku. 

Pacjenci, którzy wracają do gabinetu psychologa

W Psychologu 2 autorka powraca do przypadków znanych z poprzedniego tomu. Terapia w tej serii jest ukazana jako długotrwały proces. W gabinecie pojawia się ponownie Ella, dziewczynka, która chciałaby być chłopcem. Wraca także Blandine, dorastająca w cieniu starszej siostry z depresją. To jeden z tych wątków, które literatura często pomija: co dzieje się z dzieckiem, które nie potrzebuje najwięcej uwagi w rodzinie, ale codziennie żyje obok czyjegoś cierpienia i w pewien sposób czuje się za nie odpowiedzialne?

Nie zabrakło również Gabina, chłopca mieszkającego u Sauveura, ponieważ jego matka ponownie trafia do ośrodka z objawami psychozy. Ta tematyka również dobrze pokazuje, jak Murail pisze o rodzinie, ale i ludzkiej stronie samego psychologa – może mniej profesjonalnej czy zdroworozsądkowej, ale na pewno bezgranicznie empatycznej.

Samuel, Radża i ci, których łatwo źle ocenić

W drugim tomie pojawiają się też nowe postacie. Szczególnie mocno wybrzmiewa przypadek Samuela, który początkowo wydaje się po prostu trudnym nastolatkiem z problemem higieny. To jednak tylko pierwsza, myląca warstwa interpretacji. Murail bardzo dobrze pokazuje, że to, co widzimy w sposób powierzchowny, bywa objawem znacznie głębszych zmartwień. 

Radża wnosi do książki temat doświadczenia wojny, które nie kończy się wraz z fizycznym oddaleniem od niebezpieczeństwa. Dziewczynka może być już gdzieś indziej, w innym kraju, ale jej lęk nadal jest obecny. 

W życiu bohaterów pojawia się również Jovo, bezdomny starszy mężczyzna, były wojskowy, który zostaje przygarnięty przez Sauveura. Jego obecność jeszcze bardziej zagęszcza domową przestrzeń psychologa, w której są już dzieci, chomiki oraz Gabin. Staruszek wnosi do fabuły ton prostolinijności. Ma on jednak swoje tajemnice i niewyjawioną w pełni przeszłość.

Marie-Aude Murail i literatura młodzieżowa bez tematów tabu

Marie-Aude Murail od dekad należy do najważniejszych autorek francuskiej literatury młodzieżowej. Le Monde pisał o niej jako o twórczyni, która przez ponad czterdzieści lat współtworzyła przemianę literatury dla młodych czytelników we Francji, nie unikając takich tematów jak tożsamość płciowa, choroba, śmierć, szaleństwo czy pieniądze, a jednocześnie ufając inteligencji i poczuciu humoru młodego odbiorcy. 

Choć moim zdaniem Psycholog jest serią raczej dla dorosłych czytelników, warto mieć z tyłu głowy, że to autorka wszechstronna, ujmująca w swoich historię również perspektywę tych młodszych odbiorców. 

Czy warto przeczytać drugi tom Psychologa?

Warto, zwłaszcza jeśli pierwszy tom zostawił w Was potrzebę powrotu do Sauveura, Lazare’a i ich nieidealnego, nieco chaotycznego świata, w której jest miejsce na błędy, ale przede wszystkim na uważne słuchanie. Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem jest dojrzalszy i bardziej skupiony na dorosłych dylematach, ale nie traci tego, co w tej serii najważniejsze: empatii, humoru oraz przekonania, że człowiek zasługuje na pomoc.

Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem?

Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem Marie-Aude Murail to kontynuacja historii Sauveura Saint-Yvesa, psychologa klinicznego z Orleanu. W drugim tomie wracają znani pacjenci, pojawiają się nowe trudne przypadki, a życie prywatne Sauveura coraz mocniej splata się z jego pracą.

Czy trzeba znać pierwszy tom, żeby przeczytać Psychologa 2?

Najlepiej czytać serię po kolei. Drugi tom kontynuuje wątki z pierwszej części, między innymi relację Sauveura z Louise, historię Gabina, sprawę Elli oraz rodzinne życie Lazare’a. 

Dla kogo jest książka Psycholog. Tom 2?

To powieść dla dojrzałego czytelnika. Najlepiej sprawdzi się u odbiorców, którzy lubią literaturę obyczajową, psychologiczną i rodzinną, a także książki podejmujące tematy emocji, terapii, dorastania, relacji i zdrowia psychicznego.

Jakie tematy porusza Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem?

Książka porusza między innymi temat depresji, psychozy, traumy wojennej, tożsamości, zazdrości, rozwodu, rodziny patchworkowej, samotności, problemów nastolatków i potrzeby bycia wysłuchanym. Autorka pokazuje te sprawy przez pryzmat losów pacjentów oraz życie prywatne Sauveura.

Czy warto przeczytać Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem?

Warto, szczególnie jeśli podobał się pierwszy tom serii. To dojrzała, wielowątkowa i bardzo empatyczna powieść o ludziach, którzy mierzą się z własnymi lękami i sekretami. Drugi tom pokazuje, że czasem największym początkiem zmiany jest spokojna rozmowa z kimś, kto potrafi słuchać.

Artykuł Co dzieje się za drzwiami gabinetu psychologa? Recenzja Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jednym ludziom wszystko przychodzi z łatwością – inni muszą wkładać w każdy aspekt swojego życia niewyobrażalną ilość pracy oraz samozaparcia. Mam wrażenie, że Emmanuel Larcenet, znany po prostu jako Manu, postawą jest znacznie bliższy do tego drugiego rodzaju człowieka – przynajmniej tak wynika z biografii jego literackich alter ego.

Codzienna walka to ceniony, francuski komiks obyczajowo-psychologiczny w czterech rozdziałach, który opowiada o fotografie pogrążonym w kryzysie, próbującym odnaleźć sens życia po zawodowym wypaleniu, atakach paniki i zderzeniu z własnym lękiem przed zmianami oraz bliskością.

To historia o autorze, o czytelnikach, o ludziach ogólnie, w której Larcenet mówi o strachu przed śmiercią, pożegnaniem, odpowiedzialnością, ale i przyszłością, która przychodzi niezależnie od tego, czy jesteśmy na nią gotowi. Ukazuje te wątki z takim wyczuciem, że nieważne, kim się jest – bardzo łatwo człowiek utożsamia się z bohaterami Codziennej walki.

➜ Tytuł: Codzienna walka
➜ Scenariusz: Manu Larcenet
➜ Rysunki: Manu Larcenet
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O oswajaniu strachu

Nie da się uciec od strachu. Może to niezbyt pocieszające stwierdzenie na początek, ale też nie ma w nim ani grama fałszu. Codzienna walka pokazuje bohaterów, dla których każdy dzień tożsamy jest z jakiegoś rodzaju lękiem. Marco jest pełen obaw, przeraża go wiele rzeczy. A jednak nie poddaje się, bo wie, że w tej walce (często z samym sobą) jest jedyna metoda, żeby istnieć.

Boimy się śmierci, więc kurczowo trzymamy się bliskich. Boimy się bliskości, więc uciekamy od zobowiązań. Boimy się zmian, więc stoimy w miejscu – choć często ograniczamy się w ten sposób i pozbawiamy mnóstwa możliwości. Ten komiks pokazuje, że jeśli człowiek przestaje się bać całkowicie, to nie dlatego, że osiągnął jakiegoś rodzaju spokój absolutny, ale dlatego, że wycofał się z życia – poddał się. Marco stale odczuwa strach, ale w jego lęku jest przecież pulsująca obecność świata, powód dla którego warto próbować. 

Jaki jest Marco?

Nasz fotograf, główny bohater, nie jest postacią nieustraszoną czy pewną siebie. Jest przepełniony wątpliwościami, ale być może to jeden z głównych powodów, dla którego czytelnikom wydaje się tak bliski. 

Jako artysta znalazł się w momencie, w którym nie potrafi już jasno odpowiedzieć ani na pytanie o własną tożsamość, ani na pytanie o sens swojej pracy (trochę tu mamy nawiązanie do innego komiksu Larceneta, czyli Terapii grupowej). Choć porzucił fotografię wojenną, mając nadzieję uwolnić się od obrazów z tamtych dni, to jednak doświadczenia, których stał się częścią, nie chcą tak łatwo wyblaknąć – nawet pod wpływem czasu.

Lęk przed ojcostwem, czyli strach przed zmianą

Marco zamieszkał gdzieś na odludziu, z dala od rodziny. Jego jedynym towarzyszem stał się kot Adolf – dzięki któremu zresztą poznał Émilie. Dobrze mu się z nią układało, ale kobieta wkrótce zapragnęła zrobić krok naprzód i wejść w kolejny etap życia. Marca taka perspektywa przerażała – i to nie tylko ze względu na kwestię potencjalnego ojcostwa. Tak naprawdę chodziło o coś jeszcze bardziej elementarnego: o lęk przed nieodwracalnym. 

Dziecko w tym komiksie jest pewnego rodzaju symbolem zmiany perspektywy oraz motywacją dla bohaterów do określenia się, zajęcia jakiegoś stanowiska. Napięcie wokół ojcostwa oraz zobowiązań to jeden z ważniejszych tematów tej historii. W pewnym momencie staje się on jeszcze bardziej istotny ze względu na żałobę po ojcu oraz rodzinne zawirowania. 

Codzienna walka nie powie jasno czytelnikowi po jakiej stronie rodzicielstwa stanąć. Nie obieca, że bycie rodzicem naprawi wszystkie problemy lub wręcz przeciwnie – sprawi, że świat się komuś zawali. Ta historia pokazuje jednak, że strach przed rodzicielstwem wynika przede wszystkim ze strachu przed samym sobą w nowej sytuacji. To efekt braku zaufania oraz zagłębiania się we własne lęki.  

Między śmiercią a nowym życiem

No właśnie, bo w Codziennej walce Larcenet ustawia na przeciw siebie doświadczenia pozornie skrajne, a jednak w ludzkim życiu bardzo bliskie. Czasem ze strachu ktoś odbiera sobie życie, a innym razem ktoś doświadcza bycia ojcem. Między tymi dwoma wydarzeniami rozciąga się cała skala ludzkiego jestestwa. 

Larcenet pokazuje, że życie nie układa się liniowo i nie gwarantuje kolejno następujących po sobie etapów. Często wszystko dzieje się naraz: strata, lęk, pragnienie bliskości, ucieczka i konieczność podjęcia trudnej decyzji. To od konkretnego przypadku zależy, jak sobie z tym poradzi (dobrze to zresztą widać w samym komiksie).

Dlatego tak trudno czytać tę pozycję wyłącznie jako opowieść o jednostkowym kryzysie. To znacznie głębsza historia o kondycji człowieka, który nie dojrzewa w romantycznym świetle wielkich olśnień, lecz w chaosie zwykłej codzienności. To nie batalia o spektakularne zwycięstwo, ale próba przeżycia dnia, spotkania, związku i przyszłości bez całkowitego poniesienia klęski. Larcenet opowiadając więc o tym, co małe i zwyczajne, doskonale trafia w sedno tego, czym ogólnie jest życie.

Komiks, który jest o istocie człowieczeństwa

Wybitność Codziennej walki opiera się w dużej mierze właśnie na jej autentyczności. Nawet jeśli czytelnik nie jest fotografem, nie mieszka na francuskiej prowincji, nie przeżywa dokładnie tych samych kryzysów oraz nie stoi przed decyzją o zostaniu rodzicem – to i tak może przejrzeć się w postaci Marco jak w lustrze. 

Dzięki temu, że artysta bazuje na emocjach bezradności, wstydu, ale i nadziei czy braterstwa – komiks staje się opowieścią o dużo większym znaczeniu – o tym, jak trudno jest czasami dorosnąć do własnego życia. 

Pomaga w tym również warstwa graficzna. Larcenet nie rysuje w sposób realistyczny, wydumany. On używa wielu kolorów, przerysowuje postaci, ale jednocześnie jest bardzo uporządkowany. Jego rysunki są szalenie przystępne i bardzo czytelne, pozwalają więc skupić się w pełni na historii.

Czy warto sięgnąć po Codzienną walkę?

Nieprzypadkowo komiks ten uchodzi za jeden z najważniejszych w dorobku Larceneta i został nagrodzony m.in. na festiwalu w Angoulême. To opowieść o rodzinnych tajemnicach, o lęku, pracy twórczej, żałobie, o dojrzewaniu do bliskości i o tym, że codzienność bywa trudniejsza niż można to sobie wyobrazić. 

Codzienna walka jest dziełem wybitnym. Serwuje czytelnikom emocjonalny rollercoaster. Bawi się koncepcją strachu. Jednocześnie jest przewodnikiem po meandrach życia, doświadczonym obserwatorem – kimś, kogo warto wysłuchać. Bardzo polecam tą opowieść dojrzałym czytelnikom.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Mandioca.

FAQ

O czym jest komiks Codzienna walka Manu Larceneta?

Codzienna walka to komiks obyczajowo-psychologiczny o fotografie, który po zawodowym i emocjonalnym kryzysie próbuje na nowo ułożyć sobie życie. To opowieść o lęku, zmianie, relacjach, dojrzewaniu do bliskości i o codziennych zmaganiach, które bywają znacznie trudniejsze, niż można byłoby zakładać.

Kim jest główny bohater Codziennej walki?

Głównym bohaterem komiksu jest Marco, fotograf zmagający się z atakami paniki, wypaleniem i poczuciem zagubienia. To postać bardzo ludzka, zupełnie nieheroiczna, pełna wątpliwości oraz emocjonalnych wątpliwości, dlatego tak łatwo się z nią utożsamić.

Czy Codzienna walka to komiks o depresji i lęku?

Tak, ale nie wyłącznie. To komiks, który porusza temat lęku, kryzysu psychicznego i trudności w odnalezieniu sensu, ale równie mocno opowiada o miłości, rodzinie, pracy twórczej, dojrzewaniu i odpowiedzialności za własne życie.

Dlaczego Codzienna walka jest uznawana za ważny komiks?

Ten tytuł uchodzi za jedną z najważniejszych francuskich powieści graficznych XXI wieku, ponieważ pokazuje, jak dojrzale komiks może opowiadać o psychice, codzienności, żałobie, relacjach i lęku przed zmianą. To dzieło cenione zarówno za warstwę emocjonalną, jak i artystyczną.

Dlaczego warto przeczytać Codzienną walkę?

Bo to komiks, który nie bazuje na wielkich wydarzeniach, a mimo to mówi o życiu w wyjątkowo przejmujący sposób. Jeśli ktoś szuka historii dojrzałej, poruszającej i prawdziwej emocjonalnie, Codzienna walka może okazać się jedną z najważniejszych lektur komiksowych.

Artykuł Codzienna walka Manu Larceneta – o strachu przed śmiercią, ojcostwem i samym sobą pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Po doświadczeniach z poprzednich lektur tej serii, czyli Godziny czarów i Zaklętego Miasteczka, powracamy do znajomego uniwersum oraz bohaterów. Tym razem jednak – zamiast podróżować między światami – czeka nas wyprawa w czasie. Nowa misja, której stawką jest dochodzenie do prawdy oraz przywracanie pamięci o tych, o których wcześniej zapomniano.

Z przyjemnością również ten tom serii objęłam swoim patronatem medialnym. 

➜ Tytuł: Sekretny pokój
➜ Autorka: Małgorzata Starosta
➜ Ilustracje (okładka): Przemek Szukaj
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Sekretny pokój?

Na to pytanie nie da się odpowiedzieć jednym zdaniem. Książka zawiera bowiem tyle znaczeń, że aby dobrze sformułować tę wypowiedź, trzeba podejść do zadania metodycznie.

Na pierwszy plan z całą pewnością wysuwa się postać 8,5-letniego Rolo, który jednak dzięki swojej przenikliwości, elokwencji oraz poczuciu humoru, spokojnie mógłby uchodzić za znacznie starszego. Tak się składa, że to właśnie on znajduje pewne, kieszonkowe urządzenie w dawnym pokoju Elizy i dość szybko przekonuje się, jakiego jest ono przeznaczenia.

Chłopak odkrywa bowiem czasocofacz, który przenosi go kilka pokoleń wstecz, do chwili, gdy Hebanowy Dworek był znacznie młodszą, choć już pełną tajemnic budowlą. Dzięki tej pierwszej podróży Rolo uruchamia machinę zdarzeń, doprowadzając (niemal) wszystkich do nowego, sekretnego pomieszczenia. To właśnie tam, pod grubą warstwą kurzu, kryją się prawdziwe tajemnice oraz wyzwania dla całej rodziny i przyjaciół.

Trzeci tom, który zmienia perspektywę serii

Pierwsza część cyklu wprowadzała czytelników do świata Hebanowego Dworku jako miejsca, w którym realizm przenika się z legendami, a dziecięca ciekawość prowadzi czytelników w stronę tego, co wymyka się prostym wyjaśnieniom. 

Drugi tom, Zaklęte Miasteczko, rozwijał to uniwersum jeszcze szerzej. Powrót Niny oraz Bianki z krainy stworzonej wokół legendy przodków Grimmów nie zamykał wątków, ale kreował nowe zagadki i kolejne rodzinne powiązania z magią. Na tym etapie żaden czytelnik nie miał już wątpliwości, że Godzina czarów będzie cyklem wielowymiarowym (dosłownie!), w której każda kolejna część dorzuca nowe składniki do zupy fabuły i energicznie w niej miesza chochlą dynamicznej akcji. 

Sekretny pokój wyłamuje się jednak nieco z poprzednich schematów, tworząc narrację bardziej detektywistyczną oraz baśniową. Nie mam na myśli wyłącznie tego, że w tej części pojawia się… syrena, ale że historia ma charakter szkatułkowy. Żeby bowiem dotrzeć do kluczowego wątku, trzeba najpierw odnaleźć drogę w korytarzach i w odpowiednim miejscu nacisnąć czy przesunąć, by w końcu trafić na właściwą, dobrze ukrytą szufladkę.

Dzięki tym zabiegom widać, że seria dojrzewa wraz z czytelnikiem. Zamiast bez końca powielać ten sam efekt zachwytu nieznanym, Małgorzata Starosta przesuwa akcent opowieści w stronę pytań o pamięć, dziedziczenie historii i odpowiedzialność za to, co kiedyś zostało przemilczane.

Hebanowy Dworek jako pierwszoplanowy bohater tej opowieści

Punktem zwrotnym (kolejnym już) dla tej historii jest odkrycie sekretnego pokoju, w którym znajduje się sekretara należąca do Edmunda Grinna. W jednej z przegródek dzieci znajdują pamiętnik z 1935 roku, zawierający istotne wskazówki dotyczące zaginięcia Brygidy – przyjaciółki z dawnych lat Elizy. Śledztwo prowadzi bohaterów do jeziora oraz związanej z nim legendy.

Cała akcja rozgrywa się bowiem albo w Hebanowym Dworku, albo w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Nie jest on z pewnością zwykłym miejscem akcji. To pełna sekretów przestrzeń, która zawiera w sobie wszystkie historie dawnych i obecnych mieszkańców. 

Tytułowe pomieszczenie można odczytywać wprost lub potraktować symbolicznie – jako składowisko dawnych pamiątek, tego co przeminęło, ale nie znaczy, że nie może zostać ponownie odkryte. Niektóre przedmioty mogły się tam znaleźć, bo przestały być użyteczne lub wręcz przeciwnie – są nadal zbyt niebezpieczne albo niewygodne.

To także metafora tego, jak funkcjonują rodzinne historie. Najważniejsze przedmioty rzadko eksponowane są na widoku. Są schowane i zabezpieczone. Jeżeli chce się do nich dotrzeć, trzeba porozmawiać z odpowiednimi ludźmi, mieć trochę szczęścia, być otwartym na prawdę, ale też znaleźć się w odpowiednim miejscu i czasie.

Co ta książka stara się powiedzieć czytelnikom

Najciekawsze w Sekretnym pokoju wydaje mi się to, że pod warstwą przygodowej narracji kryje się kilka ,,złotych myśli”, które jeszcze długo po lekturze, wybrzmiewają w umysłach odbiorców. Nie bez powodu autorka głównymi i najbardziej sprawczymi bohaterami uczyniła dzieci. To właśnie ich ciekawość oraz chęć rozwiązywania dawnych trudności napędza fabułę. Gdybyśmy tylko skupiali się na konsekwencjach (jak zawsze nam powtarzano), niewiele byśmy w życiu doświadczyli.

Właśnie dzięki nim możemy też odczuć jak istotne są wydarzenia z przeszłości w naszym życiu, i pewnie jak niewiele by trzeba było, żeby je zamienić. Wystarczyłaby tylko mała decyzja przodka, by nie tylko losy rodziny potoczyły się inaczej, ale by wpłynąć na zwykłą codzienność wielu osób.

Bohaterowie Sekretnego pokoju udowadniają jednak, że wszystko jest możliwe. Jedyny warunek to… wspólne działanie!

Dlaczego Sekretny pokój może stać się ulubioną serią młodych czytelników?

Jeśli jeszcze nie mieliście okazji poznać twórczości Małgorzaty Starosty – zapewniam, że już od pierwszych stron docenicie styl autorki. Za każdym razem, kiedy sięgam po tę serię, czuję się tak jak wtedy, gdy miałam osiem lat i po raz pierwszy pochłaniałam cykl o Potterze.

Sekretny pokój to książka, która z jednej strony ma wszystko, czego można oczekiwać od dobrego fantasy: zagadkę, odpowiedni nastrój, niekończące się sekrety, lekki dreszczyk niepokoju oraz grupę bohaterów, którym chce się kibicować. 

Z drugiej jednak strony, nie powiela znanych motywów, potrafi zaskakiwać oraz stopniowo buduje napięcie, która przykuwa każdego odbiorcę do książki na wiele godzin. Hebanowy Dworek ma w sobie coś z baśniowego domu, ale również kilka elementów z dobrej obyczajowej powieści osadzonej w uniwersalnym czasie oraz miejscu. 

Czy warto sięgnąć po Sekretny pokój?

Jeżeli kiedykolwiek mieliście okazję być w starym domu i przyszło Wam do głowy, że gdzieś w ścianie ukryte jest tajemnicze przejście do zagadkowego pokoju – ta książka jest dla Was. Błyskotliwa historia pełna zwrotów akcji i emocjonującej fabuły fantastycznie się sprawdzi dla czytelników powyżej 9. roku życia.

Sprawdzajcie dostępność Sekretnego pokoju na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Sekretny pokój Małgorzaty Starosty?

Sekretny pokój to trzeci tom serii Godzina czarów. Fabuła koncentruje się wokół odkrycia tajemniczego pokoju, sekretery Edmunda Grinna oraz pamiętnika z 1935 roku, który prowadzi bohaterów do zagadki zaginięcia Brygidy i związanej z jeziorem legendy. 

Czy Sekretny pokój to osobna historia, czy część serii?

To część serii Godzina czarów i zarazem jej trzeci tom. Książka rozwija wcześniej zbudowane uniwersum Hebanowego Dworku oraz wraca do znanych bohaterów i rodzinnych tajemnic. 

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy, żeby przeczytać Sekretny pokój?

Ponieważ jest to trzeci tom cyklu, znajomość Godziny czarów i Zaklętego Miasteczka pomoże lepiej zrozumieć relacje między bohaterami oraz historię Hebanowego Dworku. Zalecam odkrywanie tej serii w kolejności ukazywania się części.

Dla jakiego wieku jest książka Sekretny pokój?

Polecam tę książkę dzieciom powyżej 9 lat – spodoba się także nastolatkom.

Kim jest Małgorzata Starosta?

Małgorzata Starosta jest poetką i prozatorką, autorką opowiadań obyczajowych i kryminalnych, a także twórczynią bajek dla dzieci. W swojej twórczości porusza tematy relacji, trudnych wyborów oraz poszukiwania siebie. 

Czy Sekretny pokój to książka fantasy dla dzieci?

Tak, ale nie jest to fantasy oparte wyłącznie na widowiskowej magii. Książka łączy elementy fantastyczne z tajemnicą, śledztwem i rodzinną historią, dlatego można ją traktować jako połączenie dziecięcej fantasy oraz powieści przygodowo-zagadkowej. 

Artykuł Sekretny pokój – recenzja trzeciego tomu serii. Czy dasz się zaprosić do Hebanowego Dworku? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jednym z argumentów było kolekcjonerskie wydanie, ale kolejnym (jeszcze bardziej istotnym) – znakomity zbiór trzech powieści, w których Pratchett pokazuje pełnię swojego warsztatu: niesamowitą przenikliwość, błyskotliwy umysł, doskonałe operowanie ironią oraz zaskakującą wszechstronność w ukazywaniu ludzkich słabości.

➜ Tytuł: Straż Miejska. Tom 1 (barwione brzegi)
➜ Seria: Świat Dysku
➜ Autor: Terry Pratchett
➜ Ilustracje: Paul Kidby
➜ Tłumaczenie: Piotr W. Cholewa
➜ Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Z jakich powieści składa się Straż Miejska?

Straż Miejska jest kolejnym omnibusem z uniwersum Świata Dysku, który ukazał się w trzeciej kolejności, zaraz po: 

• Rincewind. Tom 1,
• Rincewind. Tom 2.

Kolejna zbiorcza pozycja, czyli właśnie Straż Miejsca. Tom 1 została wydana w przekładzie Piotra W. Cholewy i zawiera pod jednym tytułem następujące powieści:

• Straż! Straż!, 
• Zbrojni,
• Na glinianych nogach.

Oto w jednym tomie spotykają się książki, w których Pratchett połączył fantastykę, kryminał, satyrę społeczną oraz miejską komedię w najpełniejszej odsłonie całego cyklu. Autor pisał w taki sposób, że niemal po każdą jego powieść można sięgać w dowolnej kolejności, bez ścisłego trzymania się chronologii ich powstawania. Nie bez znaczenia jednak, Straż Miejska jest cyklem tematycznym po który miłośnicy Pratchetta sięgają wyjątkowo często – a to za sprawą detektywistycznych lub nawet kryminalnych wątków, przewrotnej fabuły oraz bardzo nietuzinkowych bohaterów, uwikłanych w rozmaite napięcia na gruncie społecznym czy instytucjonalnym. 

Zbrojna Straż na glinianych nogach, czyli 3 w 1

Pierwsza z powieści, Straż! Straż!, rozpoczyna się od kultowego miasta w stanie moralnego i organizacyjnego rozkładu. Nocna Straż nie budzi już szacunku, kapitan Vimes stał się człowiekiem zmęczonym, cynicznym i topiącym rozczarowanie w alkoholu, a całe Ankh-Morpork wydaje się przyzwyczajone do tego, że porządek to tylko wyświechtany, mało znaczący frazes. Właśnie w tym momencie do miasta trafia Marchewa – podobnie jak i smok, ale z nieco innymi zamiarami. 

W Zbrojnych ta opowieść robi się jeszcze ciekawsza, bo Straż przestaje być jedynie bandą ocalałych dziwaków i zaczyna przypominać prawdziwą, choć wciąż rozpaczliwie niedoskonałą instytucję. Kapral Marchewa jak i młodsza funkcjonariusz Angua, kapral Nobbs czy młodszy funkcjonariusz Detrytus stają się odbiciem wszystkich napięć tego świata: klasowego, rasowego, kulturowego i obyczajowego. 

A to dlatego, że Pratchett nie pisze wyłącznie o fantastycznych stworzeniach oraz zmyślonych miastach, ale o społeczeństwie, które niepokojąco przypomina nasze własne. 

Na glinianych nogach dopełnia ten tom w sposób niemal perfekcyjny, bo Straż stopniowo staje się dobrze naoliwioną maszyną. Na pierwszy plan przebijają się wątki morderstwa, tajemniczego zatrucia – na ulicach gęstnieje niepokój, a golemy jako cisi robotnicy tego świata zaczynają zachowywać się w sposób, którego nikt nie potrafi wyjaśnić. 

Ten tom z wyjątkową przenikliwością zadaje pytania o wolną wolę, odpowiedzialność, pracę, podmiotowość i o to, jak łatwo cywilizowane społeczeństwo przyzwyczaja się do otwartego uprzedmiatawiania niektórych istnień. 

Samuel Vimes, czyli moralny środek ciężkości tej odsłony Świata Dysku

Trudno mówić o tym wydaniu bez kapitana Vimesa, bo to właśnie on spaja ze sobą te trzy powieści. To postać będąca typem dawnego policjanta, który pamięta, gdzie dorastał, i który nikomu już nie ufa – ani ludziom, ani tym bardziej pozorom. 

Vimes podejrzewa wszystkich o skłonność do zła, ale jeszcze bardziej drażni go niesprawiedliwość. Pratchett nie stworzył bohatera szlachetnego i majestatycznego, tylko człowieka szorstkiego, znużonego, czasem ponurego, ale uparcie trzymającego się własnego kodeksu moralnego. Dzięki temu Straż Miejska staje się opowieścią o odpowiedzialności w świecie, który stale próbuje rozmyć granicę między prawem a jego naginaniem dla własnych celów. 

Te trzy zebrane powieści pokazują nie tylko rozwój samego Vimesa, ale i dojrzewanie całej formacji, która z marginesu miasta przechodzi do roli jego sumienia. 

Dlaczego to wydanie ma charakter kolekcjonerski

Wydanie z barwionymi brzegami działa oczywiście na wyobraźnię fanów także jako przedmiot. Twarda oprawa, duża objętość i sam pomysł na porządkowanie Świata Dysku w omnibusach sprawiają, że mamy do czynienia z edycją, która ma nie tylko dobrze wyglądać na półce, ale też ułatwiać odbiór tych dzieł i czerpać z nich jeszcze większą przyjemność. 

Wydawnictwo Prószyński i S-ka nazywa te tomy pierwszą edycją książek autora podzielonych na cykle tematyczne, a więc nie chodzi wyłącznie o wznowienie, lecz o nowy sposób prezentowania całej serii. Jestem bardzo ciekawa, jaki kolejny cykl Wydawnictwo weźmie na warsztat.

Straż miejska. Tom 1 – Pratchett w miejskiej i najbardziej przenikliwej odsłonie

Smok, broń, golemy, patrycjusz, krasnoludy, troll i policyjna robota to tylko górna warstwa powierzchni całego tego zbioru. Pod spodem pulsuje coś o znacznie większym znaczeniu: pytanie o to, kto dzierży władzę, kto płaci za porządek, kto zostaje wypchnięty poza margines i kto mimo wszystko próbuje zachować w tym wszystkim resztki przyzwoitości. 

Straż miejska. Tom 1 (barwione brzegi) jest więc nie tylko zachwycającym wydaniem trzech klasycznych powieści Pratchetta, ale też sentymentalną podróżą dla tych, którzy już znają – oraz ekscytującym początkiem dla nowych czytelników tej wybitnej prozy. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Prószyński i S-ka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Co zawiera Straż miejska. Tom 1 (barwione brzegi)?

Tom zawiera trzy powieści Terry’ego Pratchetta z uniwersum Świata Dysku: Straż! Straż!, Zbrojnych oraz Na glinianych nogach. 

O czym jest Straż miejska. Tom 1 Terry’ego Pratchetta?

To zbiorcze wydanie trzech klasycznych powieści o Straży Miejskiej z Ankh-Morpork. W tych książkach Terry Pratchett łączy fantasy z kryminałem, satyrą społeczną i humorem, a centralną postacią cyklu staje się Vimes oraz jego coraz bardziej niezwykła formacja. 

Czy Straż miejska. Tom 1 to dobre wydanie dla fanów Terry’ego Pratchetta?

Tak, bo to nie tylko efektowna edycja z barwionymi brzegami, ale też wygodny omnibus zbierający trzy ważne książki w jednym tomie. To wydanie kierowane jest zarówno do kolekcjonerów, jak i do czytelników, którzy chcą mieć strażniczy cykl w spójnej, eleganckiej formie. 

Czy trzeba znać inne książki ze Świata Dysku, żeby czytać Straż miejską. Tom 1?

Niekoniecznie. Powieści ze Świata Dysku można czytać w różnej kolejności, a trzy książki zebrane w tym wydaniu tworzą spójny początek cyklu o Straży Miejskiej. 

Ile stron ma Straż miejska. Tom 1 (barwione brzegi) i kiedy ukazała się w Polsce?

Polskie wydanie ma 864 strony i datę premiery 26 marca 2026 roku. Zostało opublikowane przez Wydawnictwo Prószyński i S-ka. 

Dla kogo jest Straż miejska. Tom 1 (barwione brzegi)?

To bardzo dobry wybór dla czytelników, którzy lubią fantastykę z mocnym rysem satyrycznym, kryminalnym i społecznym, a także dla fanów pięknych wydań kolekcjonerskich. 

Artykuł Straż Miejska. Tom 1 (barwione brzegi) – trzy klasyczne powieści Pratchetta w jednym wydaniu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Problem polega na tym, że cała ta teoria nie do końca potwierdzona jest przez samych zainteresowanych: eksperci wzywali do sceptycyzmu wobec późniejszych sensacyjnych twierdzeń Davida Gruscha, Pentagon zaprzeczał wiedzy o „odzyskanych” pozaziemskich statkach, a przedstawiciel włoskich archiwów wprost odrzucił sugestie o dokumentach dotyczących wspomnianych już istot. 

Z tej nietuzinkowej mieszanki – politycznego mitu i popkulturowej ufologii – wyrasta Latająca forteca. Lorenzo Palloni i Miguel Vila nie oddają historii zero-jedynkowo. Czuć wyraźną inspiracje tą miejską legendą, ale panowie zamieniają ją w komiks retro z elementami science fiction, noir i political fiction, dodając nowe wątki, kreując głównych bohaterów oraz manipulując szczątkowymi informacjami.

➜ Tytuł: Latająca forteca
➜ Scenariusz: Lorenzo Palloni
➜ Rysunki: Miguel Vila
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Bienias
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Latająca forteca

Fabuła rozpoczyna się od letniej nocy 1933 roku, kiedy w pobliżu Vergiate rozbija się tajemniczy obiekt, zostawiając po sobie różowy dym, zabijając bydło oraz przypadkowego, bogu ducha winnego chłopca. Sprawę bardzo szybko przejmuje władza, próbując za wszelką cenę ukryć to zdarzenie.

Reżimowi nie do końca zależy na ustaleniu, czym jest tajemniczy obiekt. Początkowo zakładają, że to wrogie wojskie w statku nowoczesnej technologii. Powołany gabinet, który ma przejąć śledztwo i zamknąć temat, odkrywa jednak coś fascynującego – coś, co może być początkiem wielkiej dominacji Włoch na wojennej mapie świata.

Palloni nie zatrzymuje się jednak na samym pomyśle: „a co, gdyby faszyści naprawdę przejęli pozaziemską technologię?”. Twórca łączy science fiction z powieścią historyczną, thrillerem szpiegowskim i dystopijną wizją Europy, w której obcy statek staje się zapalnikiem dla jeszcze większej eskalacji przemocy. 

UFO jako dodatek do fabuły o ludziach

W tym komiksie teoria spiskowa pełni funkcję fundamentu. To od niej rozpoczyna się cała machina politycznych wątków, ale także – a może przede wszystkim – życie kilku bohaterów przechodzi całkowitą przemianę. Prawdziwym, pierwszoplanowym tematem Latającej fortecy są właśnie ludzie wrzuceni w tryby autorytarnego systemu. 

W Latającej fortecy znajdziecie rozbudowaną, wielopostaciową obsadę, a także całe spektrum ludzkich emocji, słabości i wyzwań. Bohaterowie muszą mierzyć się nie tylko z trudnymi relacjami, ale również ostrożnie podchodzić do kwestii światopoglądowych. 

To właśnie dlatego ten komiks jest dużo bardziej pogłębiony oraz wielowymiarowy, niż większość historii o UFO. Sensacyjne wątki z pewnością napędzają fabułę oraz wzmacniają dramaturgię, ale równie intrygujący są w niej ludzie, którym ogranicza się wolność oraz wrzuca w wir politycznych gierek.

Miguel Vila – rysownik, który lubi różowy

Słyszałam wiele opinii, że gdyby Latająca forteca była narysowana w bardziej klasycznym  stylu, mogłaby się zamienić w przewidywalny thriller historyczny. Być może. Akurat to nazwisko nie było jednak tym, co przekonało mnie do tego komiksu. 

Swego czasu próbowałam przebrnąć przez jego autorską pozycję Mleczna droga i niestety poległam. Miguel Vila choć na pewno intrygujący pod kątem drobiazgowości, niebanalnych kadrów oraz zabawy formatem – nie przekonał mnie jako scenarzysta.

Na szczęście w przypadku Latającej fortecy odpowiadał tylko za wizualną stronę komiksu, dlatego ciężar narracji dzieli się tutaj po równo. Moim zdaniem, ten tytuł powinien być drukowany w większym formacie. Niektóre kadry są tak małe i nadziubdziane, że powinno się je odczytywać z lupą. Trzeba jednak przyznać, że pasują one do stylu science fiction i ściągają ciężar gatunkowy z wątków politycznych, przy okazji może odrobinę je infantylizując. 

Czy wybór akurat tego rysownika był w 100% trafiony? Raczej nie. Na pewno chętnie zobaczyłabym tę historię w innej interpretacji, co nie znaczy, że Latająca forteca w tym wydaniu nie jest ciekawa i oryginalna, bo z pewnością to propozycja jedyna w swoim rodzaju. 

Czy warto?

Latająca forteca wykorzystuje mało znaną teorię spiskową, ale mówi przede wszystkim o politycznej dyktaturze oraz żądnych władzy ludziach, którzy – nie bacząc na koszty – chcą tylko niszczyć i zwyciężać. 

To nie jest lekka rozrywka. To przerysowany album pełen sprzeczności, trudnych wyborów bohaterów oraz nieoczekiwanych splotów akcji. Zdecydowanie lektura dla dorosłego, dojrzałego odbiorcy. Jeżeli interesuje Was tematyka i chcecie przeczytać coś innego – sięgnijcie po ten komiks. Sprawdzajcie dostępność Latającej fortecy na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ

O czym jest komiks Latająca forteca?

Latająca forteca to komiks science fiction i political fiction osadzony we Włoszech lat 30. Punktem wyjścia jest tajemniczy obiekt, który rozbija się w pobliżu Mediolanu w 1933 roku, a śledztwo wokół niego szybko zostaje przejęte przez aparat faszystowskiej władzy. 

Czy Latająca forteca bazuje na prawdziwej teorii spiskowej?

Tak. Komiks inspiruje się legendą o rzekomym katastrofie UFO we Włoszech w 1933 roku, czasem nazywanej „włoskim Roswell”. Twórcy przygotowali autorską, fabularną reinterpretację tego mitu. 

Kto stworzył komiks Latająca forteca?

Za scenariusz odpowiada Lorenzo Palloni, a za rysunki Miguel Vila.

Dla kogo jest komiks Latająca forteca?

To propozycja przede wszystkim dla dorosłych czytelników, którzy lubią oryginalne, nietuzinkowe komiksy łączące historię, teorie spiskowe, retrofuturyzm i polityczny niepokój. 

Czy warto przeczytać Latającą fortecę?

Tak, zwłaszcza jeśli interesują Cię komiksy, które zaczynają się od sensacyjnej zagadki, ale szybko okazują się czymś więcej niż tylko opowieścią o UFO. 

Artykuł Czy Mussolini ukrywał UFO? Latająca forteca – komiks bazujący na mało znanej teorii spiskowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.