To jedna z tych powieści, które pozostają  na długo z czytelnikiem. Nie tylko dlatego, że poruszają tematy trudne, ale dlatego, że pokazują, jak bardzo człowiek jest skomplikowany i jak ogromny wpływ mają na niego słowa, reakcje, a przede wszystkim rodzice oraz pozostali najbliżsi.

➜ Tytuł: Psycholog. 1. Byliśmy umówieni
➜ Autorka: Marie-Aude Murail
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Terapia jako lekcja empatii

Narracja Murail oparta jest na rozmowach psychologa Sauveura z jego pacjentami – głównie dziećmi i nastolatkami, ale nie tylko. Autorka nie dramatyzuje na siłę wątków, zamiast tego pokazuje proces. Pytania, delikatne próby otwarcia bohaterów, zdania, które są wypowiadane ostrożnie, czasem omijają sedno, a innym razem trafiają w nie z bolesną precyzją.

To książka, która w nieoczywisty sposób uczy, jak rozmawiać z ludźmi w kryzysie. Jak dobierać słowa, jak uważnie słuchać. I jednocześnie jest to opowieść, która obnaża coś niepokojącego: jak ogromny wpływ na dzieci mają dorośli – często zupełnie nieświadomi tego, co robią.

Sauveur – terapeuta, któremu daleko do ideału

Sauveur to bohater niezwykle wielowymiarowy. Profesjonalista, ale też ojciec. Człowiek zmęczony, czasem rozproszony, niekiedy podejmujący decyzje wbrew podręcznikowym zasadom. Nie jest chodzącym ideałem, ale właśnie dlatego jest tak wiarygodny.

Jego perspektywa pozwala spojrzeć na problemy pacjentów bez osądu – jak na coś, co trzeba zrozumieć i leczyć, a nie klasyfikować jako „dziwne”, „niewygodne” czy „za trudne”. To narracja, która uczy obiektywizmu i otwartości jednocześnie.

Lazare, czyli dziecko psychologa

Szczególne miejsce w książce zajmuje relacja Sauveura z ośmioletnim synem Lazarem. To chłopiec, który – podsłuchując wizyty pacjentów ojca – wie o świecie więcej niż jego rówieśnicy. I ta wiedza czasami bywa dla niego ciężarem. Nie ma odwagi przyznać się do tego co robi, więc gdy czegoś nie jest w stanie zrozumieć – szuka odpowiedzi na własną rękę.

W kontekście tej relacji pojawia się także ważny wątek rasizmu, ale i pytanie o to, jak słowa, sugestie czy pozornie niewinne komentarze potrafią ranić. Lazare jest jednym z tych bohaterów, którzy szybko zjednują sobie czytelników, bo jego dzieciństwo jest nieco zbyt przedwczesne – za świadome, może nawet za trudne i zbyt bolesne.

Powieść obyczajowa o wielu twarzach

Psycholog to powieść niezwykle bogata gatunkowo. Jest tu nawiązanie do klasycznych historii obyczajowych, ale też subtelny humor, wątki romantyczne i kryminalne, ale przede wszystkim – wiele tematów, o których zwykle się milczy: samookaleczanie, problemy tożsamościowe, przemoc, seksualne wykorzystywanie, patchworkowe rodziny, depresja, zagubienie.

To książka dla dorosłych i dojrzałych nastolatków. Taka, która nie daje prostych odpowiedzi, ale potrafi uwrażliwić i nauczyć uważności na drugiego człowieka.

Dlaczego ta książka jest tak ważna

Bo pozwala zobaczyć świat z perspektywy osoby, która pomaga innym przejść przez najciemniejsze momenty ich życia. Bo pokazuje, że nie ma ludzi „złych” – są ludzie zranieni, zagubieni. I że często to, co najbardziej rani dzieci, to nie wielkie tragedie, ale codzienne słowa lub gesty dorosłych.

To książka, która zmienia sposób patrzenia na innych. Poruszająca lektura poszerzająca horyzonty. Sprawdzajcie dostępność Psychologa na stronie wydawnictwa Dwie Siostry. Ta seria ma być kontynuowana – nie mogę się doczekać drugiej części.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Dla kogo jest książka Psycholog. 1. Byliśmy umówieni?

Dla dorosłych oraz dojrzałych nastolatków. Zawiera trudne tematy i wymaga emocjonalnej dojrzałości.

O czym jest książka Psycholog. 1. Byliśmy umówieni?

To opowieść o psychologu i jego pacjentach – głównie dzieciach – oraz o relacji ojca z synem i rodzinnych tajemnicach.

Czy to książka o terapii?

Tak, ale pokazana z perspektywy terapeuty i jego codziennej pracy.

Czy książka porusza trudne tematy?

Tak. Pojawiają się w niej m.in. samookaleczanie, przemoc, problemy tożsamościowe i seksualne wykorzystywanie.

Artykuł Nie ma człowieka, który nie potrzebowałby terapii. Recenzja książki Psycholog. 1. Byliśmy umówieni pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Opiekunowie nasion. Baśnie terapeutyczne
➜ Autorki: Aneta Bujnowska, Natalia Fiedorczuk
➜ Ilustracje: Maria Dek
➜ Wydawnictwo: Natuli
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Baśnie terapeutyczne – czym są i kiedy po nie sięgać?

Dawne baśnie były ustnym nośnikiem ludowej mądrości: bawiły i uczyły, ostrzegały przed niebezpieczeństwami czy podsuwały konkretne wzorce zachowań. Dziś kojarzymy je z księżniczkami i rycerzami, ale literatura ciągle nas zaskakuje – baśnie terapeutyczne świadomie korzystają z metafory i identyfikacji z bohaterem, aby wspierać rozumienie oraz regulację emocji (złości, lęku, smutku), budować poczucie sprawczości i podsuwać bezpieczne strategie radzenia sobie w trudnych chwilach.

Dwie warstwy opowieści – dla dziecka i dla dorosłego

W Opiekunach nasion każde opowiadanie ma podwójną strukturę: zrozumiałą, fabularną warstwę dla dzieci oraz krótki, pomocny wstęp dla dorosłych. Dzięki temu rodzic/opiekun wie, jaka intencja stoi za historią i kiedy po nią sięgnąć (w zależności od nastroju, sytuacji czy wyzwania z jakim akurat mierzy się dziecko). To rozwiązanie porządkuje lekturę oraz wzmacnia jej skuteczność.

Bohaterowie i chronologia

W książce poznajemy trzyosobową rodzinę Opiekunów nasion: mamę, tatę i małego Lolo (a później także Babu). Mieszkają pod powierzchnią ziemi oraz troszczą się o nasionka. Ich relacje, odczuwanie oraz przemyślenia, niewiele różnią się jednak od tych utożsamianych z ludzkimi. Pory roku wpływają na akcję oraz towarzyszące postaciom emocje, czas zatacza koło, a powracające motywy spajają tom w chronologiczną całość.

Ważne tematy oraz nasionko znaczeń

W Opiekunowie nasion. Baśnie terapeutyczne autorki zamieściły dziewięć historii – każda z innego, znaczącego obszaru. Poruszony zostaje wątek: lęku separacyjnego, nowego rodzeństwa, złości, budowania poczucia własnej wartości, adaptacji, neuroróżnorodności, żałoby czy samodzielności. Żadne z nich nie jest zagadnieniem nazwanym wprost. Dzieci słuchają przede wszystkim pięknej baśni – zasiane w nich zostaje jednak nasionko. Ślad, który w razie potrzeby będzie miał szansę wykiełkować na ,,żyznej glebie” pamięci po bohaterach tej książki.

Ilustracje i nastrój – ciepło, schronienie, bezpieczeństwo

Ilustracje Marii Dek tworzą w tej książce wrażenie przytulności: podziemne, ciepłe jamki, miękkość otaczającej je ziemi oraz jej mieszkańcy. Ten bezpieczny wizualnie świat reguluje napięcie i pozwala się skupić na fabule. Nawet gdy na ziemi leży gruba warstwa śniegu – czytelnik pozostaje w przekonaniu, że w środku mieszkanka Opiekunów nasion jest miło, ciepło oraz gościnnie.

O wydaniu – forma, która wspiera treść

Opiekunowie nasion. Baśnie terapeutyczne zostali starannie wydani: płócienny grzbiet z literami złoconą folią, duży format i przyjemny w dotyku papier budują wrażenie obcowania z przedmiotem ponadczasowym. To podejście do literatury dziecięcej zachęca do obdarowywania książką bliskich, jak i samodzielnego sięgania po nią w różnych okolicznościach lub dla samej przyjemności.

Dla kogo jest to książka?

Opiekunowie nasion przypominają pod wieloma względami rodziców i opiekunów: pielęgnują małe nasionka, ich życie kręci się wokół nich, żeby w końcu patrzeć na kwitnące, usamodzielniające się już pędy. 

Opiekunowie nasion. Baśnie terapeutyczne to mądra, kojąca książka, którą trudno traktować po prostu jako narzędzie do pracy z dzieckiem. Jest czymś znacznie więcej – czułymi historiami, zapewnieniem o trosce oraz poetyckim podejściem do opowieści. Zamiast podawać „gotowe odpowiedzi”, zasiewa w dziecku i dorosłym gotowość do rozmowy, uważności oraz wzrastania. Polecam ją słuchaczom powyżej 4 lat.

Książka dostępna jest na stronie wydawnictwa Natuli.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Czym są „baśnie terapeutyczne” w tej książce?

To krótkie opowieści, które przez metaforę pomagają dziecku zrozumieć emocje i sytuacje.

Czy książka ma kolejność czytania?

Historie tworzą spójną całość (pory roku, dorastanie bohaterów, zmiany w ich życiu), ale można je czytać wybiórczo – zgodnie z tematem, który akurat jest ważny i potrzebny.

Jakie tematy poruszają Opiekunowie nasion?

M.in. lęk separacyjny, pojawienie się rodzeństwa, złość, adaptacja, neuroróżnorodność, żałoba, samodzielność.

Od jakiego wieku ją polecam?

Najlepiej sprawdzi się w edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej.

Czy książka przyda się specjalistom (psycholog, pedagog)?

Tak. Struktura: baśń + wskazówka dla dorosłych ułatwia pracę indywidualną, grupową i biblioterapię w przedszkolu/szkole.

Czym różni się baśń terapeutyczna od bajki psychoedukacyjnej?

Baśń częściej używa metafory i symboli, psychoedukacja – podaje wskazówki w bardziej bezpośredni sposób. Opiekunowie nasion łączą oba te sposoby.

Artykuł Opiekunowie nasion. Baśnie terapeutyczne – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Rozum i serce. Jak mądrzy rodzice wychowują pewne siebie, emocjonalnie stabilne dzieci
➜ Autorzy: dr Daniel G. Amen, dr Charles Fay
➜ Tłumaczenie: Marcin Masłowski
➜ Wydawnictwo: Kobiece
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Dlaczego zdrowy mózg to fundament wychowania dziecka?

Autorzy podkreślają, że nie da się wychować emocjonalnie silnego dziecka, jeśli nie zadbamy o podstawy – czyli o zdrowie jego mózgu. Choć dla wielu rodziców troska o kondycję fizyczną córki lub syna jest czymś oczywistym, to jednak niektóre elementy mogą nam czasami umykać. Warto pamiętać, że na zdrowie mózgu wpływa wiele czynników (dobrze opisanych w książce), na które składają się m.in. sen, dieta, ruch czy unikanie stresorów.

Autorzy wspominają jak częste bagatelizowanie prostych rzeczy: posiłków bogatych w składniki odżywcze, aktywności fizycznej czy rutyny dnia, wpływa negatywnie na stan psychiczny osób niedorosłych. Amen i Fay udowadniają, że te elementy to nie dodatek, ale fundament świadomego wychowania. Zdrowy mózg dziecka ułatwia mu radzenie sobie z emocjami, podejmowanie decyzji i budowanie relacji.

Miłość i logika – równowaga, której potrzebuje każde dziecko

Centralnym punktem książki Rozum i serce jest metoda Love and Logic – podejście, które zakłada, że dzieci najlepiej uczą się poprzez naturalne konsekwencje, a nie kary. Rodzic staje się w tym procesie „przednią korą mózgową” dziecka. Ten proces trwa do momentu, kiedy maluch nie nauczy się sam regulować emocji i podejmować rozsądnych decyzji.

Najbardziej zapadły mi w pamięci przykłady doboru słownictwa, którego możemy używać: zamiast decydować się na rozkazujący ton np. ,,musisz to zrobić natychmiast”, lepiej odwrócić sytuację i powiedzieć coś w stylu: ,,będę spokojniejsza, gdy lekcje zostaną odrobione wcześniej”. To subtelna, ale potężna w skutkach różnica – granica zostaje w niej postawiona z miłością oraz konsekwencją.

Odporność psychiczna – czyli nie luksus, a konieczność

Wielu współczesnych rodziców martwi się, czy ich dzieci poradzą sobie z presją szkoły, internetu czy relacji rówieśniczych. Rozum i serce oferuje narzędzia, pozwalające przygotować je do potencjalnych wyzwań. Autorzy wprowadzają rozmaite pojęcia, które dzieci (i dorośli!) muszą nauczyć się rozpoznawać oraz neutralizować.

To było dla mnie szczególnie odkrywcze – świadomość, że mogę wspierać dziecko nie tylko w jego zachowaniach czy przyszłych wyborach, ale także w higienie jego myśli. To coś więcej niż wychowanie – to profilaktyka zdrowia psychicznego.

Co przemawia do rodziców w tej książce?

Przede wszystkim fakt, że jest to książka skrojona pod kątem rodziców dzieci w różnym wieku, różnych osobowości czy specjalnych potrzeb. 

• Lektura proponuje konkretne strategie i operuje na przykładach – nie jest tylko teorią, lecz zbiorem praktycznych wskazówek.
• Wzmacnia pewność rodzica, pokazując, że wychowywanie nie musi oznaczać chaosu oraz niekończących się wątpliwości.
• Łączy stereotypowe przeciwności – uczucie miłości z twardą logiką neurobiologii.

Być może niektóre z przykładów nie są do końca współczesne czy w 100% trafione, ale warto pamiętać, że to tylko przykłady, które i tak dają wystarczający pogląd na to, w jaki sposób można wykorzystać tę książkę. 

Dlaczego więc warto przeczytać Rozum i serce?

Czytając tę książkę, miałam poczucie, że autorzy prowadzą mnie krok po kroku: od zrozumienia, jak działa mózg, po konkretne dialogi czy strategie odpowiednie na codzienne sytuacje, aż do konfliktów między rodzeństwem i stres związany ze szkołą.

To poradnik, który nie przytłoczy rodzica, nie wytknie mu błędów, ale da poczucie, że nawet jeśli czasem nie jesteśmy idealni – zawsze możemy wrócić na dobrą drogę. Wychowanie emocjonalnie silnego dziecka to nie utopia – to proces, w którym rozum i serce idą ramię w ramię.

Rozum i serce. Jak mądrzy rodzice wychowują pewne siebie, emocjonalnie stabilne dzieci dostępna jest na stronie wydawnictwa Kobiece.

FAQ – czyli, o co moglibyście jeszcze zapytać

Czy książka Rozum i serce nadaje się dla rodziców nastolatków?

Tak, autorzy kierują ją zarówno do rodziców młodszych dzieci, jak i młodych dorosłych. Strategie są elastyczne i można je dostosować do wieku.

Na czym polega metoda Love and Logic?

To podejście wychowawcze, które stawia na naturalne konsekwencje, empatię i jasne granice. Dziecko uczy się odpowiedzialności poprzez realne doświadczenia, a nie surowe zakazy czy kary.

Czy książka ma charakter bardziej naukowy, czy praktyczny?

Choć opiera się na neuronauce, napisana jest przystępnym językiem oraz zawiera sporo przykładów z życia rodziców i ich dzieci.

Artykuł Rozum i serce – jak dzięki neuronauce i miłości wychować emocjonalnie silne dziecko pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kiedy jesteśmy mali uczy się nas mówić, prawidłowo jeść widelcem i jeździć na rowerze. Gdy trochę podrośniemy, idziemy do szkoły, a tam – tabliczka mnożenia, nauka czytania oraz wypatrywanie oznak kolejnych pór roku.

Tym, co jednak często umyka dorosłym, jest przygotowanie dzieci do życia w społeczeństwie. Choć większość rodziców chce, żeby ich maluchy łatwo nawiązywały kontakty, były otwarte na rówieśników oraz znajdowały kolegów i koleżanki do zabawy – rzadko tłumaczy się im, kim w ogóle jest przyjaciel.

Kim jest przyjaciel?

Być może dorośli sami tego nie wiedzą, bo ich również nikt nie przygotowywał do roli przyjaciela. Żeby mieć przyjaciół, trzeba potrafić sprawić, by inni czuli się w naszym towarzystwie komfortowo. Trzeba być empatycznym oraz trzeba rozumieć emocje.

Nie są to proste sprawy, ale na szczęście we współczesnym świecie mamy wartościowe pomoce na wyciągnięcie ręki. Ostatnio nakładem LEVYZ Books ukazała się Prawdziwa przyjaciółka – urocza, jak jej okładka, książka Jessici Speer, która nie tylko opowiada o przyjaźni, ale również oferuje konkretne narzędzia, które przydadzą się w lepszym rozumieniu tego rodzaju relacji.

Aktywizująca książka o relacjach

To wielokrotnie nagradzana pozycja, w której teoria łączy się z quizami oraz analizą swojego lub innych zachowania, w celu zagłębienia się w emocje i bardziej efektywnego poznawanie siebie.

W książce znalazło się również miejsce, gdzie autorka zachęca do samodzielnego odpowiedzenia na pytania dotyczące tego, jaką się jest koleżanką, co ceni się u przyjaciółek czy rozważenia scenariuszy, pomagających odpowiednio zareagować w wymagających sytuacjach z bliskimi.

Dziewięć prawd o przyjaźni

Prawdziwa przyjaciółka rozkłada przyjaźń na czynniki pierwsze. Ostrzega przed fałszywymi przyjaciółmi, uczy wyłapywać znaki ostrzegawcze, a także zachęca do komunikacji z zaufanymi dorosłymi, kiedy wymaga tego sytuacja.

Spisanych w niej ,,Dziewięć prawd o przyjaźni” każda nastolatka (oraz każdy nastolatek) powinni sobie przepisać na kartkę i powiesić w pokoju, żeby nie tylko wzmacniać swoje relacje z rówieśnikami, ale i samemu dążyć do stawania się lepszym przyjacielem.

Książka jest dużą dawką wsparcia i skondensowanej wiedzy w cukierkowym, przystępnym wydaniu, który wprawi w dobry nastrój zarówno młodszych jak i starszych czytelników. Polecam Prawdziwą przyjaciółkę szerokiemu gronu odbiorców, od 8 do 16 lat. Lektura sprawdzi się jako pomoc naukowa dla psychologów szkolnych oraz nauczycieli.

Link do strony wydawnictwa: https://levyz.pl/shop/prawdziwa-przyjaciolka/

Artykuł Prawdziwa przyjaciółka – recenzja poradnika o przyjaźni pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Nie bez powodu mówi się, że medycyna to jeden z najbardziej wymagających kierunków studiów. Już sam etap rekrutacji jest jak bieg przez płotki… z obciążenim – uczelnie przyjmują tylko tych najlepszych. Kluczem do sukcesu są maturalne wyniki z biologii oraz chemii. Co roku tysiące uczniów staje do wyścigu o miejsce na liście przyjętych, a próg 90% z obu przedmiotów to nie wyjątek, lecz reguła.

Jest jednak dobra wiadomość: wiedza z biologii i chemii to nie wrodzony talent – to efekt przygotowań oraz nauki. I właśnie dlatego powstały kursy Matura w probówce – zaprojektowane z myślą o maturzystach, którzy chcą uczyć się skutecznie i finalnie osiągać konkretne cele.

Jak skutecznie przygotować się do matury z biologii i chemii?

1. Plan nauki oparty na wymaganiach CKE

Nie da się zdać matury na 90% „z doskoku”. To egzamin, który sprawdza:

• rozumienie procesów biologicznych, jak cykl Krebsa, fotosynteza czy mechanizmy dziedziczenia,
• umiejętność analizy danych – np. wykresów przedstawiających wpływ hormonów na homeostazę,
• praktyczne zastosowanie wiedzy chemicznej – obliczenia stechiometryczne, bilansowanie równań, rozpoznawanie typów reakcji.

Kursy Matura w probówce prowadzą ucznia krok po kroku przez całość materiału, zgodnie z najnowszą podstawą programową oraz wymaganiami egzaminacyjnymi. Każdy dział – czy to biologia komórki, metabolizm, genetyka, czy chemia organiczna i nieorganiczna – jest szczegółowo omówiony i utrwalany w materiałach oraz testach.

2. Efektywna nauka oparta na badaniach

Matura w probówce to nie tylko treść, ale przede wszystkim metoda nauki, która jest efektywna. Nie kojarzy się z długim oraz nużącym ślęczeniem nad podręcznikami. To nowoczesne podejście do edukacji, które rzeczywiście przynosi rezultaty.

Kursy bazują na zasadach neurodydaktyki:

• krótkie, intensywne moduły,
• atrakcyjna wizualnie oprawa graficzna (schematy, kolory, infografiki),
• system powtórek oparty na krzywej zapominania,
• aktywne uczenie się (zadania, testy, pytania problemowe).

Dzięki temu uczeń nie tylko „zna pojęcie glikolizy”, ale rozumie jej znaczenie, lokalizację w komórce i wpływ czynników zewnętrznych – co jest kluczowe nie tylko na maturze, ale także na późniejszych etapach edukacji.

3. Prowadząca z pasją – pani Agnieszka Wojciechowska

Ogromnym atutem kursów jest ich główna (choć nie jedyna) prowadząca – pani Agnieszka Wojciechowska, z wykształcenia mgr chemii medycznej, znana w świecie internetowym z kanału Okiem Chemika. To doświadczona osoba z pasją, której sposób tłumaczenia sprawia, że nawet najbardziej zawiłe tematy stają się przystępne.

Pani Agnieszka odpowiada również na pytania uczniów – bezpośrednio pod lekcjami lub na forum, co daje poczucie realnego kontaktu i wsparcia. Opracowała dwa kursy – kurs maturalny z biologii oraz chemii.

Nauka online – elastyczność i komfort, bez kompromisów

Coraz więcej uczniów potrzebuje elastycznego dostępu do wiedzy – niezależnie od tego, czy mieszkają w dużym mieście, czy uczą się w trybie indywidualnym. Matura w probówce to platforma działająca 24/7 – można z niej korzystać z komputera, tabletu czy telefonu.

• Możesz uczyć się w podróży, przed snem, w przerwach między zajęciami.
• Możesz powtarzać materiał przed sprawdzianem lub testem.
• Możesz pracować w swoim tempie, nie gubiąc się w materiałach, dzięki procesowi zapisu.

Interfejs kursu jest czytelny oraz intuicyjny – widzisz pasek postępu, możesz wrócić do konkretnego tematu i w każdej chwili przetestować swoją wiedzę.

Kurs online zamiast (lub w uzupełnieniu) korepetycji

Wybór korepetytora to często kwestia zaufania – a trudno je zbudować bez możliwości sprawdzenia jakości nauczania. Co więcej, wielu uczniów korzysta z korepetycji, ale nie ma pewności, że omówiono wszystko, co będzie na maturze.

Matura w probówce:

• realizuje pełen zakres materiału bez luk,
• zapewnia ustrukturyzowaną powtórkę,
• może być głównym źródłem nauki lub idealnym uzupełnieniem korepetycji (tzw. blended learning).

Dzięki kursowi rodzice zyskują pewność, że dziecko otrzymuje wiedzę najwyższej jakości, bez względu na to, czy trafiło na świetnego korepetytora czy nie miało tego szczęścia.

Jak osiągnąć 90%+? Przykład działania

Załóżmy, że chcesz opanować temat hydrolizy estrów i zrozumieć jego znaczenie w kontekście metabolizmu tłuszczów. W kursie:

1. Przerabiasz temat krok po kroku z dynamicznie zmontowanym, merytorycznym filmem.
2. Zostajesz zachęcony do samodzielnego myślenia za sprawą testu oraz zadań.
3. Na koniec – od razu sprawdzasz swoje wyniki.
4. Jeśli coś Ci umknie – wracasz do lekcji bez stresu.

Podobnie z biologią – temat regulacji hormonalnej glikemii to jeden z „pewniaków” maturalnych. Z kursu dowiesz się nie tylko, czym różni się działanie insuliny i glukagonu, ale nauczysz się czytać i analizować wykresy hormonalne, które są częścią egzaminu.

Podążaj za marzeniem – narzędzia masz już w zasięgu ręki

Najpiękniejsze w tym wszystkim jest to, że dziś nie trzeba już zgadywać, jak się uczyć. Są narzędzia, które działają, choć przypominają po prostu spędzanie wolnego czasu przy ciekawym filmie. A marzenie o medycynie wcale nie musi oznaczać stresu i nieprzespanych nocy.

Z kursem Matura w probówce:

• masz uporządkowaną wiedzę w jednym miejscu,
• uczysz się z przyjemnością,
• rozwijasz pasję do nauki,
• idziesz po swoje – spokojnie, skutecznie,  pełen entuzjazmu.

Zacznij już dziś – Matura w próbówce

Wejdź na www.maturawpr.pl i sprawdź, jak wygląda kurs, który może zmienić Twój sposób nauki i podejście do matury. Wybierz dla siebie subskrypcję miesięczną – lub bardziej opłacaną subskrypcję na dłuższy okres czasu.
Nie musisz być geniuszem, żeby zdobyć 90%+. Musisz tylko wiedzieć, jak się uczyć.

Artykuł Marzysz o medycynie? Sprawdź, jak zdać maturę z biologii i chemii na 90%+ pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Bezpieczeństwo i pierwsza pomoc dla dzieci i nastolatków
➜ Autorka: Anna Jany
➜ Wydawnictwo: bezpiecznedzieci.eu
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

W dniu, w którym zostałam mamą, uświadomiłam sobie, że już nigdy nie przestanę się bać. Każdy kolejny dzień od teraz będzie wypełniony troską o mojego synka.

Najlepsza książka o bezpieczeństwie, czyli jak chronić swoje dzieci

Od tej chwili minęło ponad 1,5 roku i niewiele się zmieniło. Bezpieczeństwo stało się dla mnie jednym z priorytetów. Zawsze staram się mieć oczy dookoła głowy, unikam potencjalnych zagrożeń i edukuję się w kwestii pierwszej pomocy.

Kiedy skontaktowała się ze mną Anna Jany, autorka książki Bezpieczeństwo i pierwsza pomoc dla dzieci i nastolatków – byłam autentycznie wniebowzięta. Gdy przeczytałam tę pozycję w wersji elektronicznej, szybko doszłam do wniosku, że nie istnieje na rynku żadna inna lektura, która w tak obszerny oraz kompleksowy sposób wychodziłaby naprzeciw potrzebom rodziców i opiekunów w kwestii ochrony ich bliskich.

Najważniejsza jest edukacja

Z wielką przyjemnością objęłam więc Bezpieczeństwo i pierwsza pomoc dla dzieci i nastolatków swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym. Bo choć na wiele spraw nie mamy wpływu i musimy się z tym pogodzić, jest coś, co rzeczywiście może mieć znaczenie oraz jest w stanie odmienić los naszej rodziny. Tym czymś jest edukacja.

Książka Anny Jany pozwala zweryfikować swoją wiedzę nie tylko dorosłym. Została napisana i opracowana w taki sposób, żeby czytające ją dzieci oraz nastolatkowie z zaciekawieniem poznawali kolejne rozdziały i zaznajamiali się z jej treścią. Pomagają w tym na przykład testy, mnóstwo przykładów z życia czy też wizualizacje z grafik oraz zdjęć.

Ważne zasady bezpieczeństwa oraz działanie w sytuacjach zagrożenia

Bezpieczeństwo i pierwsza pomoc dla dzieci i nastolatków składa się z trzech dużych działów:

• Bezpieczeństwo,
• W świecie ratownictwa medycznego
• oraz Pierwsza pomoc.

Te z kolei podzielone są na mniejsze rozdziały. Pierwszą część można więc poniekąd uznać za tą prewencyjną. Autorka wychodzi od takich istotnych podstaw jak: umiejętność prawidłowego oceniania ryzyka czy znajomość własnego ciała – aż do zasad bezpieczeństwa dotyczących użytkowania trampolin, znajomości grzybów podczas ich zbierania lub zabezpieczenia się przed kleszczami.

W przypadku starszych dzieci, nie zapomina o współczesnych zagrożeniach, wynikających z postępu cywilizacyjnego. Z kolei w kolejnych działach opowiada o kulisach pracy jako ratownik, podsuwa rozwiązania na nagłe wypadki, ale też mówi o kwestiach najważniejszych, dotyczących pierwszej pomocy w chwilach zagrożenia życia, czyli tych, których znajomość może kogoś uratować.

Książka, która powinna być podręcznikiem

Bezpieczeństwo i pierwsza pomoc dla dzieci i nastolatków bezsprzecznie powinna być więc obowiązkową książką w każdym domu, szkole i przedszkolu. Tego rodzaju lekturą, do której należy zaglądać doraźnie, w chwilach nagłej konieczności, ale przede wszystkim – z której wiedzę dobrze jest stopniowo przyswajać i utrwalać w świadomości dorosłych oraz dzieci.

Ta pozycja powinna być podręcznikiem na edukacji dla bezpieczeństwa i ważnym wsparciem dla nauczycieli tego przedmiotu. Moim zdaniem, będzie też doskonałym prezentem, który można podarować bliskim, jednocześnie dając im do zrozumienia, że ich bezpieczeństwo jest dla nas ważne.

Polecam Bezpieczeństwo i pierwsza pomoc dla dzieci i nastolatków każdemu – dorosłemu i dziecku, rodzicowi, dziadkowi, nauczycielowi czy edukatorowi. Dzięki całemu zastępowi specjalistów, z którymi autorka konsultowała się podczas pracy nad nią, można odnieść wrażenie, że nie znajdziecie bardziej kompetentnej lektury w tej tematyce. Polecam tę książkę po prostu wszystkim tym, dla których bezpieczeństwo to podstawa w codziennym funkcjonowaniu.

Książka dostępna jest tutaj: https://www.bezpiecznedzieci.eu/

Artykuł Bezpieczeństwo i pierwsza pomoc dla dzieci i nastolatków – recenzja patronatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Guzikożerca na tropie słów
➜ Autorka: Olga Ptak
➜ Ilustracje: Dominika Czerniak-Chojnacka
➜ Wydawnictwo: Albus
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Podczas lektury tej książki żołądek wywrócił mi się kilka razy do góry nogami. Nie dlatego, że opisywane są w niej jakieś obrzydliwości. Wręcz przeciwnie. W tej lekturze można wejść w skórę i spojrzeć na świat oczami dziecka neuroatypowego. 

Książka o neuroatypowym dziecku

Guzikożerca na tropie słów pozwala, choć w niewielkim stopniu, uświadomić sobie jak inaczej postrzega rzeczywistość osoba neuroatypowa. Autorka Olga Ptak, założycielka i prezeska Fundacji ,,Kto ukradł jutro?”, terapeutka, pedgagożka oraz logopedka, stosuje pierwszoosobową narrację, żebym czytelnikom łatwiej było zrozumieć to, co jest bardzo trudne do wytłumaczenia.

Guzikożerca na tropie słów jest nowym skróconym wydaniem poprzedniej książki autorki, czyli właśnie Kto ukradł jutro?. Tutaj została zachowana tylko część wypowiedzi chłopca, pominięto w niej punkt widzenia matki.

Neuroatypowość i jego objawy

Leon Guzikożerca, czyli 5-latek ze stwierdzoną neuroatypowością dzieli się swoimi myślami z wyimaginowanym przyjacielem-czytelnikiem. Dlaczego myślami? Bo wypowiadanie słów sprawia mu trudność. Chłopiec nie rozumie komunikacji, która dla większości osób jest czymś jak najbardziej oczywistym.

Z tego powodu jego życie jest trudniejsze. Ale nie tylko. Leon źle znosi także dotyk na swojej skórze – nieważne czy jest to dotyk strumienia wody z prysznica, deszczu czy gest np. cioci lub pani w przedszkolu, które chcą go gdzieś pokierować. Chłopcu sprawia on ból.

Najbardziej jednak Leon nie znosi wszystkiego, co dzieje się nagle. Niespodziewane dźwięki, odruchy, szybko wypowiadane słowa – sprawiają, że chce się schować i zniknąć.

Doskonale jego stan podkreślają ilustracje Dominiki Czerniak-Chojnackiej. Mały bohater, który próbuje się odnaleźć na tle wielkich, przytłaczających liter. Proste i zarazem wymowne obrazki, zapadające w pamięć na długo.

Dla kogo jest ta książka?

Guzikożerca na tropie słów to książka, która potrafi ogromnie wiele uświadomić. Z jej pomocą, spojrzenie nawet na osoby, których nie znamy, a które mogą zachowywać się w konkretny sposób, powinno wywołać więcej empatii oraz zrozumienia.

Dzięki tej lekturze sprawimy, że życie naszego rodzeństwa, dzieci, czy nawet kolegów i koleżanek z klasy będzie nieco prostsze. Choć na początku wydawało mi się, że jest to książka wyłącznie dla dorosłych – finalnie zmieniam zdanie. Uważam, że Guzikożerca na tropie słów to ważna pozycja także dla wszystkich osób powyżej 10 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://albus.poznan.pl/sklep/1203_guzikozerca-na-tropie-slow

Artykuł Guzikożerca na tropie słów – recenzja ważnej książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Rodzicielstwo to trudny orzech do zgryzienia – dostarcza najpiękniejszych na świecie momentów, jednocześnie wystawiając na próby rodziców indywidualnie, jak i wspólną ich relację. 

Nowa książka Joëlle Tourlonias

Nakładem wydawnictwa Sam ukazała się piękna książka-pamiątka. Pozycja obrazkowa, którą wręcza się rodzicom na początku ich drogi z maluszkiem, ale także lektura, którą można czytać z dzieckiem, gdy jest już ono nieco starsze.

W świetle księżyca to poetycka, pełna wrażliwości książka Joelle Tourlonias – niemieckiej, młodej ilustratorki, tworzącej wyjątkową literaturę dziecięcą. Pisałam już o jej m.in.: 

• Dziecko z brzuchu mamy,
• Słownik obrazkowy. Ja i mój świat,
• Słownik obrazkowy. W domu i na dworze,
• Słownik obrazkowy. Jedzenie i picie,
• Benio i miś.

Książka-wsparcie dla niewyspanych rodziców

Jako mama dziecka, które przez pierwszy rok swego życia budziło się całą noc co godzinę, dobrze wiem jak wymagający jest to czas. Książka W świetle księżyca nie jest jednak poradnikiem czy pozycją edukacyjną, która podsuwa w tym temacie jakiekolwiek rozwiązania.

To pozycja, która ma być wsparciem dla właśnie takich jak ja i mój mąż rodziców. Nie pokazuje nocek z maluchami jako beztroskiego czasu – szuka jednak w nich zalet. 

W świetle księżyca

Kiedy za oknem jest ciemno, a miasto śpi, między rodzicem a dzieckiem tworzy się wyjątkowa bliskość. Karmienie, noszenie, tulenie maluszka i w końcu wspólne zasypianie – to chwile, które dają mu poczucie bezpieczeństwa. 

W świetle księżyca jest pozycją, która pozwala przetrwać te mniej puchate momenty – wystarczy spojrzeć na zmęczone twarze rodziców z ilustracji, aby odnaleźć w nich siebie. To jednocześnie jednak książka, dzięki której do tych wspomnień będzie można kiedyś z czułością powrócić. 

Bo o ile z punktu widzenia niewyspanego rodzica, nie można doczekać się chwil, gdy maluszek będzie przesypiał całe noce – to kiedy dziecko urośnie i stanie się bardziej samodzielne, pojawi się taki czas, który wywoła za tymi momentami tęsknotę.

Książka na prezent dla przyszłych rodziców

W świetle księżyca została pięknie wydana przez wydawnictwo Sam: ma twardą oprawę, przyjemny w dotyku papier oraz tytuł wytłoczony błyszczącą folią. Wyjątkowo się prezentuje oraz przede wszystkim – niesie ze sobą ponadczasową siłę. To swego rodzaju hołd i podziękowanie dla tych wszystkich mam i tatów, którzy przeszli ten etap z własnymi maleństwami.

Polecam ją jako prezent dla siebie, ale także jako idealny upominek dla przyszłych rodziców.

Książka jest dostępna tylko na stronie wydawnictwa: https://wydawnictwosam.pl/produkt/w-swietle-ksiezyca/

Artykuł W świetle księżyca – recenzja książki dla niewyspanych rodziców pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Rodziny lubią różnić się od siebie. Nie ma dwóch takich samych, nawet jeżeli na świecie jest pełno domów z mamą, tatą, siostrą czy bratem. Trudne więc może się wydawać napisanie książki, która trafi prosto z przesłaniem do każdej rodziny. Czasami jednak to się udaje.

Książka dla każdej rodziny

Tak jest w przypadku książki Skok Anny Augustyniak, którą czytelnicy mogli już poznać przy okazji innej, bardzo ważnej pozycji – Kałużysko. W najnowszej lekturze autorka skupia się na rodzinie, w której występuje problem nadpobudliwości psychoruchowej.

Zanim jednak pomyślicie, że jeżeli sami nie zmagacie się z takim tematem, nie macie czego szukać w Skoku, pozwólcie mi wyprowadzić Was z błędu. To pozycja niebywale uniwersalna, z której dorośli mogą czerpać garściami w celu stawania się lepszymi rodzicami, a maluchy – mogą poszukiwać odpowiedzi i zrozumienia dla otaczającego je świata.

Dom, który lubi skakać

Dorośli lubią planować. Lubią mieć kontrolę nad tym, co się dzieje, bo daje im to wrażenie bycia dobrym rodzicem – bycia przygotowanym na każdą ewentualność. Ten jednak kto ma dzieci, ten doskonale wie, że ,,planowanie” jest pojęciem często ocierającym się o abstrakcję.

Bohaterowie książki Skok, czyli rodzeństwo Luśka i Filip, a także ich rodzice, wielokrotnie mają się przekonać, że każdy dzień jest wyzwaniem – szczególnie w Domu, który lubi skakać…

Wielki kubeł zimnej wody

Autorka świetnie bowiem posługuje się metaforą domu, jako żyjącej i czującej istoty. Zachowania dzieci wynikające z danej sytuacji, przenosi na miejsce, które to otrzymało w pewien sposób niezależność i zdolność podejmowania decyzji. 

Dzięki temu pokazuje ona, że to, co robią najmłodsi, w dużej mierze zależne jest od ich własnej natury. Autorka zestawia punkty widzenia dzieci oraz rodziców, aby pokazać jak diametralnie mogą się one od siebie różnić. Dla czytelników w każdym wieku jest to wielki kubeł zimnej wody, wylanej na zapominalskie lub nieświadome głowy.

Pokazanie innego punktu widzenia w tak dobitny sposób, ale jednocześnie wysłanie dorosłym przypominajki, co liczy się w byciu dzieckiem – to wiedza na wagę złota, a w Skoku macie ją dostępną od ręki.

Jest to książką, którą moim zdaniem, powinien przeczytać każdy rodzic. Przeczytać ją sam, a jeszcze lepiej – przeczytać ją razem z dzieckiem przedszkolnym lub wczesnoszkolnym. Pokazać mu, dlaczego tak niepozorne rzeczy jak dbanie o własną przestrzeń, zachowywanie porządku czy nauka mogą wpłynąć na codzienność.

Link do strony wydawnictwa: https://albus.poznan.pl/sklep/1182_skok

Artykuł Skok – recenzja książki, którą powinien przeczytać każdy rodzic pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tekst powstał w ramach inicjatywy Strefa Rozmów. 

Bajkochłonka: Kim jest Agnieszka Starok w wydawnictwie Tekturka?

Agnieszka Starok: To trudne pytanie, dlatego że Agnieszka Starok w wydawnictwie Tekturka jest tak naprawdę wszystkim i każdym. To małe wydawnictwo. Właściwie powstało dlatego, że urodziłam syna i otworzyły mi się w głowie jakieś klapki, które dotychczas były zamknięte. 

Postanowiłam, że napiszę książki dla dzieci, ponieważ brakowało mi takich, które wiedziałam, że lubi mój syn. Może nie tyle nawet brakowało, o ile po prostu nie były tak usystematyzowane, żebym ja od razu wiedziała, że to jest książka właśnie dla niego.
No i wymyśliłam swoją serię Dobra Książeczka.

(…) ale ja tak już w życiu mam, że po prostu wymyślę coś i uważam, że nie ma rzeczy niemożliwych do zrobienia.

Bajkochłonka: Czy miałaś wcześniej doświadczenie z prowadzeniem wydawnictwa?

Agnieszka Starok: Nie miałam pojęcia o prowadzeniu wydawnictwa. Jestem po filologii polskiej, a wtedy pracowałam jako dziennikarka. Był to więc całkowicie skok na głęboką wodę – ale ja tak już w życiu mam, że po prostu wymyślę coś i uważam, że nie ma rzeczy niemożliwych do zrobienia. 

Nigdy nie pracowałam wcześniej w wydawnictwie, nie wiedziałam jak w ogóle funkcjonuje rynek książki, ale postanowiłam, że jakoś przecież damy radę. Z pomocą męża założyliśmy Tekturkę, która na początku wydawała tylko te moje książeczki, czyli serię Dobra Książeczka. A później pomału, pomału to wszystko się rozrastało.

Ciągle jednak spełniam bardzo dużo ról w wydawnictwie. Przede wszystkim koordynuję projekty, ale i jestem po trochę od różnych zadań. Tak naprawdę wydawnictwo tworzy pięć osób, choć troje z nich nie jest z nami na stałe. To nie jest też tak, że gdzieś tam mamy biuro czy siedzimy razem. My pracujemy zdalnie i komunikujemy się głównie online.

Bajkochłonka: Nie masz w planach zakładania biura czy rozrastania wydawnictwa?

Agnieszka Starok: Nie, tak jest nam dobrze. Wiem ile jestem w stanie wydać książek rocznie, żeby one były dobrej jakości. Nie chciałabym komuś oddawać całego procesu, bo myślę, że jeżeli ja go przypilnuję od początku do końca, to wtedy ja też ponoszę za niego odpowiedzialność. Jesteśmy w stanie dopieścić jedną książką miesięcznie, żeby wyglądała ona tak jak chcemy i żeby móc skupić się tylko na niej.

Bajkochłonka: A nie masz czasami takich przemyśleń, że gdybyś miała jeszcze kilka osób obok siebie i gdybyś trochę tej odpowiedzialności i zadań oddawała innym, to mogłabyś wydawać więcej pięknych oraz wartościowych książek dla czytelników?

Agnieszka Starok: Oczywiście, że to jest kuszące, ale nie chciałabym skupiać się na ilości. Zawsze jesteśmy w stanie wybrać coś, co jest fajniejsze z fajnych, czy piękniejsze z pięknych. Chociaż to też jest trudne, bo już nieraz było tak, że zamykaliśmy rok, mówiliśmy, że to dobra, to już w tym roku nic nie wydajemy, a później się okazywało, że ojejku, no ale to jeszcze jest tak piękne, że my nie możemy z tym czekać i musimy to wydać.

Nie mam takich ambicji, żeby Tekturka to było wydawnictwo, które wydaje kilkadziesiąt książek rocznie.

Bajkochłonka: Czy może być to związane z tym, że Wasze wydawnictwo jest po prostu wydawnictwem rodzinnym, z którym jesteście bardzo silnie związani?

Agnieszka Starok: Na pewno. Do wszystkiego doszliśmy sami – do tej wiedzy, którą mamy teraz. Wielu rzeczy uczyłam się na swoich błędach. Na pewno byłoby mi łatwiej, gdybym wcześniej pracowała w jakimś wydawnictwie, czy wiedziała, jak ono funkcjonuje.

Nie zakładałam też tego wydawnictwa z myślą o tym, że  będzie to wielkie wydawnictwo. Dodatkowo jeszcze mam takie prywatne powody, czyli moją chorobę, która ogranicza mnie fizycznie, żeby pracować na przykład w biurze na pełen etat. Jest to dla mnie bardzo wygodne, że pracuję w domu wtedy, kiedy mogę i wtedy, kiedy dobrze się czuję.

Bajkochłonka: Czy to jest w porządku, że zapytam, na co chorujesz?

Agnieszka Starok: Tak, to jest taka słabo znana choroba genetyczna, tkanki łącznej, nazywa się zespół Ehlersa-Danlosa. Wiąże się z wieloma ograniczeniami, przede wszystkim z dolegliwościami bólowymi ciała. Dlatego ważne jest, żeby na przykład pracować interwałowo i dawać sobie czas na odpoczynek, jeśli ciało tego potrzebuje.

Bajkochłonka: Cieszę się więc, że masz taką możliwość. Czyli urodziłaś dwóch synów, wtedy też zaświtał pomysł z wydawnictwem Tekturka i postanowiłaś zrewolucjonizować rynek?

Agnieszka Starok: Teraz duża część sprzedaży książek przyniosła się do internetu, ale te 10 lat temu ciężko było zajrzeć do środka książki w sieci, żeby zobaczyć jak ona wygląda.

Często było więc tak, że kupowałam książki, które wydawały mi się odpowiednie i wielokrotnie trafiałam na takie, które okazywały się zbyt rozbudowane albo nie w takiej tematyce jak chciałam. Stwierdziłam, że kurczę, dlaczego nikt nie robi książek wyjaśniających jak bardzo są one skomplikowane?

I tu nawet nie chodzi o to, że każde dziecko inaczej się rozwija. Jednak każde osiąga te same etapy, tylko w innym czasie. Ja po prostu wyodrębniłam je w książkach, dlatego istnieje duża szansa, że dziecko zainteresuje się nimi w odpowiednim momencie swojego rozwoju. Wielokrotnie słyszałam od czytelników, że rzeczywiście tak jest.

To bardzo duża satysfakcja. Dzięki temu, że seria Dobra Książeczka fantastycznie się sprzedała i sprzedaje do tej pory, dało mi to siłę oraz, nie ukrywam, finanse do tego, żeby dalej rozwijać Tekturkę.

Bajkochłonka: Pochwalę się, że dostaliśmy od Ciebie, kiedy urodził się mój syn, serię Dobrych Książeczek i przyznam szczerze, że właśnie te pierwsze, szczególnie ta przeznaczona na trzeci miesiąc życia, została jego ulubioną książeczką kontrastową.

Naprawdę było widać jego duże zainteresowanie, kiedy ją oglądał. A mieliśmy przecież dużo różnych książek kontrastowych, ze względu na to, co robię i testowaliśmy wszystkie, a jednak to Dobra Książeczka okazała się dla niego najciekawsza.

Agnieszka Starok: Często to słyszę i jeżeli nawet nie cała seria, to właśnie chociaż jedna staje się tą najulubieńszą. Szczególnie książka przeznaczona na rok, półtora i dwa lata mają opinie tych najbardziej ulubionych.

Rzeczywiście chciałam wydawać coś, czego nie było i co będzie się odróżniało.

Bajkochłonka: Te jeszcze przed nami, ale na pewno będziemy sprawdzać. Wydałaś serię o Dobrej Książeczce, później przyszedł czas na serię o Gabrysiu i Malarze dzieciom. To były książki, które też odbiły się szerokim echem w strefie literatury dziecięcej. A to dlatego, że były to pozycje, które wyróżniały się świeżością i innowacyjnością. Dużo osób sięgało też po nie ze względu na rodzący się nurt Montessori Friendly. Czy ta koncepcja była zamierzona?

Agnieszka Starok: Wiesz, myślę, że może to jest kwestia tego, że ja właśnie nie byłam nigdy w tym rynku książki od wewnątrz. Czasami jak siedzi się w jakimś temacie, to ciężko jest spojrzeć świeżo na pewne sprawy. Wydaje mi się, że to może być to kwestia, że ja po prostu jako osoba z zewnątrz, która nagle zaczęła się interesować książkami dla dzieci (z racji tego, że sama urodziłam dzieci), po prostu przychodziły mi do głowy pewne pomysły na publikacje, których wcześniej nie było.

Rzeczywiście chciałam wydawać coś, czego nie było i co będzie się odróżniało. Nie oszukujmy się – teraz rynek książki, szczególnie książki dla dzieci, jest tak bogaty, tak różnorodny i tyle tych nowych premier wychodzi co miesiąc, że szary czytelnik, który nie jest z nim związany, to w ogóle nie ma szans zapoznać się nawet z połową tych tytułów.

W przypadku Gabrysia na przykład, była taka dziewczyna na Instagramie, która robiła zdjęcia swojego dziecka w różnych aranżacjach. Zwróciłam się do niej z pytaniem, czy byłaby zainteresowana współpracować z nami przy tym projekcie.

Bajkochłonka: Czyli to było tak, że najpierw zobaczyłaś jej zdjęcia, czy najpierw miałaś pomysł i szukałaś kogoś odpowiedniego do jego realizacji?

Agnieszka Starok: Szukałam tak, jak szukamy ilustratorów do książki, czyli najpierw był pomysł. I tutaj zauważyłam coś bardzo ciekawego. Rzeczywiście książki wpisywały się w nurt książek Montessori. Z drugiej jednak strony – ciężko było czytelnikom odbierać fotografię jako artystyczną formę przekazu, na równi z ilustracją. 

Bardzo często spotykałam się z komentarzem, że Gabryś kojarzy się z fotoksiążką. Czytelnicy widząc zdjęcia książeczek, od razu komentowali, że fajny pomysł i zrobią taką dla swojego synka czy córeczki. Nie patrzyli więc na nie pod kątem sztuki wizualnej. A przecież fotografia może być, i często jest sztuką. Ja oprócz filologii polskiej skończyłam też właśnie fotografię. Dla mnie więc ta dziedzina zawsze była ważną formą przekazu.

Zauważyłam, że trochę nie doceniamy tego, że dzieci potrzebują prostych form przekazu.

Bajkochłonka: Czy jako wydawczyni masz jeszcze jakieś przemyślenia odnośnie odbioru książek przez czytelników? 

Agnieszka Starok: Może nieco inaczej. Zauważyłam, że trochę nie doceniamy tego, że dzieci potrzebują prostych form przekazu. Dużo się mówi o szacunku dla takiego małego czytelnika, a ja myślę, że szacunek dla młodego odbiorcy to jest też dostosowanie książeczek do jego potrzeb i wieku. 

Nie chodzi o to, żeby dać mu ,,Ulissesa” do czytania. Nawet jeżeli czasami coś wydaje się nam za proste lub za banalne, to jednak trzeba pamiętać, że dziecko dopiero poznaje świat i dla niego te proste rzeczy są odpowiednie. Często jest tak, że chcemy kilkulatkowi czytać już o fizyce kwantowej, kiedy tak naprawdę przydałoby się najpierw poznać świat taki najprostszy dookoła nas.

Bajkochłonka: No tak, mówisz właśnie, że dobrze polecać dzieciom książki proste, ale w swojej serii Malarze dzieciom sięgasz przecież po dość poważną i wymagającą sztukę.

Agnieszka Starok: Ta seria jest kierowana dla trochę starszych dzieci. Chciałam pokazać sztukę wysokich lotów, ale jednak w sposób prosty i przystępny. Kiedy synowie mieli kilka lat, zależało mi, żeby znali obrazy ważnych malarzy. Wpadłam na pomysł, żeby ułożyć im z nimi jakąś historię. 

Jeżeli posadzi się takie dziecko przed albumem i pokaże, że – o, zobaczcie jakie piękne obrazy – no to wiadomo, że dla niego to będzie abstrakcja. Postanowiłam ułożyć je w mało skomplikowaną historię, żeby to była dla dziecka zwykła ilustracja. W momencie, kiedy to jest taki bardzo prosty przekaz i ono patrzy na obraz, tak jak na ilustrację w książce, może być to fajny sposób na to, żeby zapamiętać chociaż, jak taki obraz wygląda.

Czasami prowadzę spotkania autorskie z kilkulatkami. Przynoszę tę serię Malarze dzieciom.
Najpierw im czytam, nie mówiąc, nic na temat tego, że to są obrazy. Rozmawiamy o jej treści. Później mówię, że mam ważną rzecz do powiedzenia – czy oni znają lub czy kiedyś widzieli gdzieś te ilustracje? I od tego zaczyna się cała rozmowa.

Muszę powiedzieć, że miałam nawet taką młodą czytelniczkę, która ułożyła własną historię z obrazami innego malarza. Sama przymierzam się do jeszcze jednej części Malarzy dzieciom, która do tej pory nie została wydana drukiem. Jest ona w formie audiobooka z obrazami Aleksandra Gierymskiego. Jestem z niej najbardziej zadowolona. Bardzo bym chciała, żeby wyszła w druku.

Pomyślałam, że fajnie byłoby poszerzyć naszą ofertę o książki tłumaczone.

Bajkochłonka: Znamy więc już historię polskojęzycznych książek. Jak to się stało, że zaczęłaś później wydawać książki na licencji?

Agnieszka Starok: Ponieważ Dobra książeczka odniosła sukces i stwierdziłam, że wydawanie książek dla dzieci to jest fantastyczna sprawa; to pomału zaczęłam rozglądać się też za innymi tytułami. Pomyślałam, że fajnie byłoby poszerzyć naszą ofertę o książki tłumaczone.

Bajkochłonka: Czy czytelnicy sami zgłaszają się do was z prośbą o wydanie jakiejś książki, która na przykład jest długo już niedostępna na polskim rynku?

Agnieszka Starok: Tak, bardzo często mieliśmy takie sytuacje. Teraz może już trochę mniej, bo wiele z tych książek, które były poszukiwane, faktycznie powróciły na rynek – nieskromnie mówiąc dzięki nam.

Bajkochłonka: W jaki sposób zostaje się takim specjalistą od wznawiania czy wydawania książek tych niedostępnych? Pewnie trudno jest dostać do nich prawa, prawda?

Agnieszka Starok: Muszę przyznać, że z niektórymi tytułami było bardzo ciężko. Bardzo długo prowadziłam w ich temacie różne rozmowy. Czasami te negocjacje trwały po prostu za długo i wszystko się przeciągało, niszczyło nasze plany wydawnicze, które mieliśmy na poszczególny rok. To nie są łatwe sprawy.

Bajkochłonka: Miałaś jakieś porażki?

Agnieszka Starok: Temat książki, którą chciałam wydać wielokrotnie pojawiał się w internecie. Dla mnie była ważna ze względu na wspomnienia z dzieciństwa. Mowa o ,,Bajeczkach z obrazkami” Władimira Sutiejewa. 

Widziałam takie komentarze, że: dlaczego nikt ich nie wydał. To jest moja ukochana książka z dzieciństwa, więc oczywiście ktoś już wpadł na to i to nawet nie tylko my, bo wiem, że jeszcze gdzieś tam były większe wydawnictwa, które się tym tytułem interesowały. No, ale uzyskanie praw okazało się niemożliwe do osiągnięcia.

Wykonałam dużą pracę w tym kierunku, próbowałam przez parę lat. Powiem szczerze, że teraz – w kontekście sytuacji politycznej – jestem zadowolona, że tak to się skończyło i ich nie wydaliśmy.

Bajkochłonka: Te utrudnienia w otrzymaniu praw, czy to jest kwestia braku kontaktu z wydawcami, czy może jakieś kwestie spadkowe w przypadku tych autorów, którzy już nie żyją?

Agnieszka Starok: To zależy od tego, z jakiego kraju jest książka i kto jest właścicielem jej praw. W przypadku akurat tej rosyjskiej książeczki, tak jak mówisz, tutaj weszły już prawa spadkowe i jakaś osoba namaszczona przez rodzinę do pomocy, żeby się tymi prawami zajmować, nie była zupełnie zainteresowana kontaktem z wydawcami.

Ciężko tutaj rzucić wszystko do jednego worka. Często są to wydawnictwa czy agencje, pośrednicy. Poza tym, pamiętajmy, że są to tytuły, które nie są priorytetami dla wydawnictw, bo dla dużych wydawców liczą się przede wszystkim nowości.

Oni stawiają na to co jest teraz i chcą sprzedawać prawa do książek, które obecnie wydają, bo są na bieżąco, mają jasne sytuacje. Często też w tych książkach, które były wydane ileś tam lat temu jest problem z plikami, dlatego że były przygotowywane na innych sprzętach.

Bajkochłonka: A jakie prawa do której książki, było najtrudniej dostać?

Agnieszka Starok: Wydaje mi się, że książki Olivera Jeffersa. Oliver jest bardzo wymagającym autorem, który ma też wkład we wszystko, co się robi w polskim wydaniu.

Weryfikuje na przykład każdy napis. Mieliśmy nawet pytania, dlaczego książka, która w oryginale nazywa się ,,Lost and Found”, została przetłumaczona jako ,,Chłopiec i pingwin”. Sztab Oliwiera musiał sobie to też przetłumaczyć i coś mu się nie zgadzało, ale przekonały ich nasze argumenty.

Myślę, że nie każdy czytelnik zdaje sobie sprawę, jak duża jest różnica wydać książkę, która jest na licencji, a stworzyć ją samemu.

Bajkochłonka: Z której książki jesteś najbardziej dumna? 

Agnieszka Starok: Dla mnie ten wybór jest dość ciężki z tego względu, że nie mogę tak samo patrzeć na książki sprzed kilku lat, jak na te, które dopiero co wydaliśmy. Ale na pewno ostatnią moją wielką radością jest ,,Wielki atlas małych przyjemności”, który stworzyliśmy z tekstem Olgi Ślepowrońskiej i z ilustracjami Anny Mazurkijević-Fili.

Jest to przepiękna, przecudowna książka, z której jestem bardzo dumna. Ma ona premierę 20 października (2023 roku). Oglądam ją sobie sama i podziwiam jak fajnie wyszła. Myślę, że nie każdy czytelnik zdaje sobie sprawę, jak duża jest różnica wydać książkę, która jest na licencji, a stworzyć ją samemu. I to nie chodzi nawet o napisanie książki, ale o dobranie ilustracji, formy, fontów czy papieru. To jest zupełnie inny rodzaj wydawania książek. 

Bajkochłonka: A jest coś w wydawaniu książek czego nie lubisz?

Agnieszka Starok: Chyba promocja. Może dlatego, że ja zajmuję się w wydawnictwie bardzo różnymi rzeczami – od wybierania tytułów, pozyskiwania ich, też gdzieś w pewnym stopniu redakcją. Jestem na wszystkich etapach tworzenia tej książki i bardzo lubię je tworzyć. Uwielbiam moment, kiedy książka jest ukończona, a później przychodzi najgorsze, czyli po prostu promocja i jej sprzedanie.

Ale tak to się często mówi, że nie problemem jest coś wyprodukować, a problemem jest później to sprzedać – przynajmniej w dzisiejszych czasach. Zawsze mam do siebie pretensje, że coś tam zrobiłam za mało. Później, jak książka wychodzi do czytelnika, to już zaczyna się taki stres; jak zostanie odebrana, jak będzie sprzedana, czy dobrze się przyjmie. 

Bajkochłonka: To ja daję Ci teraz możliwość wypromowania jakiejś jednej książki. Co byś poleciła naszym czytelnikom na Święta z Waszych książek?

Agnieszka Starok: A to właśnie zależy dla jakich czytelników. Teraz wydajemy taki fantastyczny ,,Kalendarz adwentowy z Gruffallo” dla kilkulatków z kolorowankami, łamigłówkami, zgadywankami i książkami. A dla starszych, a właściwie dla każdego poleciłabym właśnie ,,Wielki atlas małych przyjemności”. I to nie jest tak, proszę Państwa, że jak coś jest dla każdego, to znaczy że dla nikogo. To jest taki zbiór darmowych przyjemnostek dnia codziennego, którymi może się cieszyć każdy z nas, niezależnie od wieku.

Bajkochłonka: Przyznam, że ja też już go oglądałam i podziwiałam. To naprawdę wyjątkowa książka. Szczerze mówiąc, wzruszałam się przy niej, bo wywołała we mnie ogromnie dużo emocji. Na przykład niektóre ilustracje czy opisy przywołały nawet obrazy z dzieciństwa. Myślę, że bardzo dużo ludzi może ją podobnie odbierać.

Agnieszka Starok:  Szczerze mówiąc, ostatnio rozmawiałam z teściową na temat tej książki. Kiedy ją oglądała, miała dokładnie takie same przemyślenia jak ty. I zaczęła mi po kolei pokazywać: ojejku, a takie korale z jarzębiny to robiłam jak byłam mała, a taką koronę z liści to wkładaliśmy na głowy w dzieciństwie. Była zachwycona tym, jakie fajne wspomnienia można tam znaleźć.

Bajkochłonka: Agnieszka, myślę, że to jest też teraz dobry moment, żeby zapytać, co Ty lubisz robić, kiedy nie pracujesz? Co jest dla Ciebie takimi małymi przyjemnościami?

Agnieszka Starok: Może to nie będzie zaskoczeniem, ale czytanie.

Bajkochłonka: Czyli kiedy nie pracujesz z książkami, to sięgasz po książki?

Agnieszka Starok: Tak, tylko może już dla starszych czytelników. Teraz czytam akurat ,,Księgi Jakubowe” Tokarczuk. 

(…) A i mam jeszcze jedną – niech będzie, że zdradzę jej tytuł.

Bajkochłonka:  Jakich książek czytelnicy mogą spodziewać się w Tekturce w 2024 roku? Czy możesz nam już coś zdradzić?

Agnieszka Starok: Na pewno będzie nowy Torben Kuhlmann. Ale nie będzie to tym razem myszkowa seria, tylko wydamy książkę, która nazywa się ,,Szare Miasto” – taki jest tytuł roboczy.

Myślimy też o wydaniu jeszcze książeczek z serii ,,W Dębowym Lesie”, Julii Donaldson i Axela Schefflera. A i mam jeszcze jedną – niech będzie, że zdradzę jej tytuł. Na początku roku ukaże się piękna książka z ilustracjami Tima Warnesa pod tytułem ,,Kocham cię jak stąd do Księżyca”.

Bajkochłonka: Brzmi świetnie! Ja już nie mogę się doczekać kolejnych premier! Agnieszko, bardzo dziękuję za rozmowę. Super było Cię posłuchać. Myślę, że mogłybyśmy tak rozmawiać kolejną godzinę albo i dłużej. Może umówimy się kiedyś na dogrywkę?

Moje wybrane recenzje książek dla dzieci wydawnictwa Tekturka:

• Brzuchatek,
• Krecie Miasto,
• Mały Miodowy Miś,
• Złodziej w Sokole Górskim,
• Święty Mikołaj. I ty możesz mu pomóc!,
• Einstein. Niezwykła mysia podróż przez czasoprzestrzeń,
• Zielona łódź podwodna Przedziadka,
• Trzy pytania,
• Klimatyczni,
• Miejsce na miotle,
• Podwodny świat. Opowieść o Jacques’u Cousteau,
• Dziecko Gruffalo,
• Ekspres Polarny,
• Gruffalo,
• Jestem dzieckiem książek,
• Malala i jej czarodziejski ołówek,
• Tu, a może gdzieś… (czyli niesamowite przygody nakrętki, haczyka, kapsla i starej śrubki),

Zrealizowano w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Sprawdź najnowsze recenzje, tutaj: bajkochlonka.pl

Artykuł Agnieszka Starok, czyli małe i duże przyjemności wydawcy – wywiad Strefa Rozmów pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.