Wydana przez Fundację Musszelka zachwyca nie tylko formą, ale także tym, w jaki sposób mówi o doświadczeniu bycia matką: z czułością, mądrością i bez powielanych klisz. To jeden z tych tytułów, który może stać się ważnym prezentem na Dzień Matki, ale też prawdziwie poruszyć kobiety przygotowujące się do porodu oraz te, które już od dawna noszą w sobie własne opowieści o macierzyństwie.

➜ Tytuł: Opowieści matek
➜ Autorka: Beata Frankowska
➜ Ilustracje: Czarli Bajka
➜ Wydawnictwo: Fundacja Musszelka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym są Opowieści matek i dlaczego to książka inna niż wszystkie?

Jest to książka, która nie podsuwa gotowych odpowiedzi, nie rozpisuje emocji w punktach i nie zamienia doświadczenia kobiety w zbiór praktycznych porad. Zamiast tego sięga po baśnie, mity i opowieści, czyli formy, które od wieków pomagały ludziom oswajać to, co najtrudniejsze do wypowiedzenia wprost. Macierzyństwo zostaje ukazane tutaj nie jako jednorodne i przewidywalne doświadczenie, lecz jako droga – pełna tęsknoty, nadziei, lęku, zmęczenia, miłości oraz przemiany.

Opowieści matek to książka skomponowana z czterech historii. Beata Frankowska nie zestawia ich ze sobą przypadkowo. Układa je według wyraźnej logiki, prowadząc czytelniczkę przez różne odsłony macierzyństwa oraz pokazując, że każda z tych dróg może wyglądać inaczej, a mimo to posiadać znaczące punkty styczne.

Cztery opowieści z czterech stron świata, czyli przemyślana droga przez macierzyństwo

W tej książce bardzo wyraźnie daje się odczuć, że dobór historii został przemyślany nie tylko pod kątem logicznym czy nawet literackim, ale też emocjonalnym. Każda z opowieści wnosi do narracji coś innego – razem tworząc wielogłos o pragnieniu posiadania dziecka, rodzeniu się do nowej roli, odpowiedzialności, stracie i sile matczynej więzi. Czytelniczka otrzymuje więc mapę doświadczeń, które wzajemnie się dopełniają i dopiero razem tworzą pełny obraz macierzyństwa.

Istotne jest również to, że każda z opowieści poprzedzona zostaje osobistym komentarzem autorki. Beata Frankowska dzieli się własnym doświadczeniem macierzyństwa i pokazuje, w jaki sposób te historie sprawdziły się w jej życiu – albo w życiu osób z jej bliskiego otoczenia. Dzięki temu książka zyskuje intymność, prawdę (żeby nie napisać, że staje się autentyczna) oaz wrażenie realnego towarzyszenia i bycia blisko czytelniczki.

Grenlandzka historia Kakuarszuk jako baśń o porodzie i wewnętrznym odrodzeniu

Pierwsza opowieść, historia Kakuarszuk z Grenlandii, należy do najpiękniejszych i najbardziej symbolicznych fragmentów całej książki. To baśń o kobiecie, która bardzo pragnie dziecka, ale nie może osiągnąć celu – mimo stosowanych rytuałów i prób. Jej droga okazuje się dłuższa, bardziej samotna oraz naznaczona wymagającą wędrówką. Nie prowadzi jednak tylko do spełnienia marzenia o macierzyństwie, lecz także do głębokiej przemiany wewnętrznej.

To właśnie przy okazji tej historii Opowieści matek najpełniej pokazują, że narodziny dziecka nie są jedynie biologicznym wydarzeniem w życiu kobiety. W tej historii poród staje się doświadczeniem duchowym, niemal inicjacyjnym. Kakuarszuk musi najpierw sama narodzić się na nowo, aby mogła zostać matką. 

Bardzo poruszający jest także obraz przyszłego dziecka przedstawionego jako lisek, który prowadzi swoją matkę przez poród. To opowieść eteryczna, delikatna i nasycona symbolami, a jednocześnie niosąca otuchę. Może być pociechą dla kobiet, które spodziewają się dziecka i przygotowują się do porodu.

Szindo z Tanzanii i opowieść o zmęczeniu, miłości oraz sile słów

Druga baśń, pochodząca z Afryki Wschodniej, wprowadza prostszą, bardziej bezpośrednią narrację, ale nie mniej porusza w ogólnym rozrachunku. Szindo jest samotną kobietą, której prośby zostają wysłuchane i która otrzymuje w darze dzieci. Kocha je, troszczy się o nie, ale czasami doświadcza także zmęczenia oraz napięcia. W chwili złości wypowiada słowa, które przynoszą bolesną – mogłoby się wydawać, że nieodwracalną w skutkach – konsekwencję. To historia niezwykle oszczędna, a przy tym bardzo przemawiająca do wyobraźni odbiorców.

Ta baśń nie idealizuje matki. Nie udaje, że miłość macierzyńska wymazuje frustrację, bezsilność czy przemęczenie. Przypomina jednak, że zmęczenie nie unieważnia odpowiedzialności za wypowiadane słowa. To baśń o kruchości relacji i o tym, jak wiele znaczy sposób, w jaki mówimy do dzieci. Ujmująca, mądra oraz mocno zapadająca w pamięć.

Przedwojenne Piaseczno, pamięć i historia matczynego doświadczenia

Szczególne miejsce w książce zajmuje opowieść osadzona bliżej naszego kulturowego kręgu, w przedwojennym, żydowskim Piasecznie. To właśnie tutaj Opowieści matek zaczynają jeszcze mocniej przekraczać granicę między baśnią a historią, między symboliczną narracją a pamięcią o świecie, którego już nie ma. 

Ta część wnosi do zbiorku dodatkową głębię, bo macierzyństwo przestaje być jedynie doświadczeniem osobistym, a zaczyna łączyć się także z tradycją, dziedziczeniem, opowieścią wspólnoty i losem kobiet wpisanych w konkretny czas i miejsce.

Właśnie dzięki temu książka Beaty Frankowskiej nie jest tylko zbiorem pięknych historii z odległych stron świata. Pokazuje, że opowieści matek są obecne także tu, blisko nas, w naszej kulturowej pamięci. To ważny kontrapunkt dla wcześniejszych baśni, bo przypomina, że doświadczenie macierzyństwa ma wymiar uniwersalny, ale zawsze przeżywane jest w określonym świecie, pośród konkretnych ludzi, języków czy historii.

Demeter i Persefona na nowo, czyli mit widziany oczami matki

Ostatnia opowieść przenosi czytelniczkę na Kretę i sięga po jeden z najbardziej rozpoznawalnych mitów, historię Demeter oraz Persefony. Mogłoby się wydawać, że to opowieść dobrze znana, niemal oswojona przez kulturę. W interpretacji Beaty Frankowskiej zyskuje jednak inny wymiar. Tym razem najważniejsza staje się perspektywa matki, kobiety, która cierpi, szuka i nie godzi się z utratą dziecka – połączona z dialogiem z córką.

To bardzo ciekawy wybór, bo właśnie w tym micie szczególnie wyraźnie widać, że macierzyństwo nie jest doświadczeniem zamkniętym wyłącznie w trosce oraz czułości. Niesie także lęk przed stratą, rozpacz po rozdzieleniu i bunt wobec tego, co nieodwracalne. Dzięki temu finał książki ma szczególny ciężar emocjonalny. Pokazuje, że opowieści matek nie kończą się na narodzinach ani nawet na codziennej opiece. Są również historiami o oddzielaniu, przemijaniu i próbie pogodzenia się z tym, na co nie mamy wpływu.

Macierzyństwo jako pragnienie, przemiana i duchowa podróż

Wszystkie te historie, choć tak różne, osadzają się na wspólnym fundamencie. Jest nim pragnienie macierzyństwa i gotowość, by wejść na drogę, która nie będzie prosta. Bohaterki Opowieści matek chcą zostać matkami albo już nimi są, ale ich doświadczenie nigdy nie okazuje się łatwe, szybkie ani powierzchowne. Bardzo często jest związane z samotnością, duchowością oraz prowadząi do zmian znacznie głębszych niż sam fakt pojawienia się dziecka.

To właśnie ten aspekt sprawia, że książka może poruszyć tak różne kobiety. Dla jednych będzie opowieścią o nadziei i oczekiwaniu, dla innych o zmęczeniu i odpowiedzialności, a dla jeszcze kolejnych stanie się historią o utracie i trwaniu przy tym, co najważniejsze. Macierzyństwo nie zaczyna się i nie kończy w jednym konkretnym momencie. Jest procesem zmieniającym kobietę od wewnątrz.

Dlaczego Opowieści matek mogą poruszyć przyszłe i obecne mamy?

Najcenniejsze w tej książce wydaje się to, że nie upraszcza ona kobiecego doświadczenia. Nie narzuca jednej definicji matki, nie podpowiada, co powinno się czuć, i nie redukuje macierzyństwa do społecznie akceptowanych norm. 

Zamiast tego proponuje coś znacznie bardziej wartościowego: uznania złożoności. To dlatego Opowieści matek mogą być ważne zarówno dla kobiet przygotowujących się do porodu, pragnących dziecka, jak i dla tych, które już mają za sobą wiele własnych doświadczeń związanych z macierzyństwem. 

Wizualny aspekt książki

Ogromną rolę w odbiorze książki odgrywa również jej warstwa wizualna. Ilustracje Czarli Bajki są integralną częścią opowieści – dopowiadają emocje, wzmacniają symbolikę oraz budują aurę książki eterycznej, zmysłowej i mocno zanurzonej w kobiecej wrażliwości. To obrazy, które ukazują zarówno różnorodność jak i podobieństwa.

Równie ważne jest samo wydanie. Płócienny grzbiet, tłoczona okładka i dopracowana forma sprawiają, że Opowieści matek są pięknym przedmiotem, a nie tylko nośnikiem poruszających treści. To publikacja, którą chce się podarować bliskiej osobie, zatrzymać na półce, niespiesznie otwierać, podziwiać i do której chce się wracać. Fundacja Musszelka słynie zresztą z pięknych książek, wystarczy wspomnieć o poprzednich: Jestem Ciemnością czy Opowieści Ziemi.

Najpiękniejsza książka na Dzień Matki? Dlaczego ten tytuł ma w sobie coś wyjątkowego

Jeżeli szukacie książki na Dzień Matki, która naprawdę poruszy i zostanie z kimś na dłużej – Opowieści matek wydają się wyborem wyjątkowo trafnym. To tytuł piękny, wzruszający i mądry. Oferuje czytelniczce w niemal każdym wieku doświadczenie spotkania z opowieściami, które pomagają lepiej rozumieć macierzyństwo.

Bezapelacyjnie, ta książka ma w sobie potencjał, by stać się ważnym prezentem. Nie tylko dla mamy, która od dawna nosi w sobie własne historie, ale także dla kobiety stojącej dopiero u progu nowego etapu życia. To jeden z tych tytułów, który można wręczyć z poczuciem, że podarowuje się nie rzecz, ale wzruszenia i przestrzeń do przeżywania.

Opowieści matek – książka o macierzyństwie, do której chce się wracać

Największą wartością książki Beaty Frankowskiej jest chyba to, że doświadczenie obcowania z nią, nie kończy się po jednym czytaniu. Zostaje w pamięci, powraca do czytelniczek za pośrednictwem obrazów, zdań, emocji i skojarzeń. Każda z opowieści niesie własne przesłanie, ale razem tworzą całość, która może towarzyszyć kobietom w różnych momentach życia. Nie tylko wtedy, gdy czekają na dziecko, ale także wtedy, gdy próbują zrozumieć własne doświadczenie macierzyństwa, jego piękno, niejednoznaczności i trud. Polecam to małe dzieło sztuki dojrzałym odbiorcom.

Dostępność książki sprawdzajcie na stronie Fundacji Musszelka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym są Opowieści matek?

Opowieści matek to zbiór czterech baśni i opowieści z różnych stron świata, które podejmują temat macierzyństwa, pragnienia dziecka, porodu, opieki, straty i wewnętrznej przemiany kobiety.

Dla kogo jest książka Opowieści matek?

To książka dla przyszłych i obecnych mam, ale także dla kobiet, które szukają literatury o macierzyństwie napisanej z czułością, symboliką i bez uproszczeń. Może poruszyć zarówno kobiety przygotowujące się do porodu, jak i te, które już mają własne doświadczenia związane z byciem matką.

Czy Opowieści matek to dobra książka dla przyszłej mamy?

Tak, ponieważ nie jest typowym poradnikiem, lecz literacką i emocjonalną opowieścią o drodze do macierzyństwa. To tytuł, który może dodać otuchy, skłonić do refleksji i towarzyszyć kobiecie w ważnym momencie jej życia.

Czy Opowieści matek nadają się na prezent na Dzień Matki?

Tak, to bardzo trafiony prezent na Dzień Matki dla osób, które cenią piękne, mądre i poruszające książki. Walory literackie łączą się tu z wyjątkową oprawą graficzną oraz estetycznym wydaniem.

Jakie historie znajdują się w książce Opowieści matek?

Książka zawiera cztery opowieści inspirowane różnymi tradycjami i kulturami. Prowadzą one czytelniczkę od Grenlandii i Tanzanii, przez przedwojenne Piaseczno, aż po Kretę i mit o Demeter oraz Persefonie.

Jakie tematy poruszają Opowieści matek?

Książka porusza takie tematy jak pragnienie macierzyństwa, poród, zmęczenie, odpowiedzialność, więź z dzieckiem, utrata, przemijanie i duchowa przemiana kobiety.

Kto stworzył książkę Opowieści matek?

Autorką tekstu jest Beata Frankowska, a ilustracje przygotowała Czarli Bajka. Książkę wydała Fundacja Musszelka.

Dlaczego Opowieści matek można nazwać baśniami o macierzyństwie?

Bo książka wykorzystuje formę baśni i mitu, by opowiedzieć o doświadczeniach matek w sposób symboliczny, poetycki i uniwersalny. Dzięki temu mówi o macierzyństwie głębiej niż wiele książek opartych wyłącznie na dosłowności.

Artykuł Opowieści matek – piękna książka dla przyszłych i obecnych mam. Baśnie o macierzyństwie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuły: Baśnie Japońskie 1, Baśnie Japońskie 2, Baśnie Japońskie 3
➜ Autorzy: Yei T. Ozaki, autor zbiorowy
➜ Ilustracje: Zuzanna Smolińska
➜ Tłumaczenie: Adrianna Wosińska
➜ Wydawnictwo: Kirin
➜ Rok wydania: 2025/2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Dlaczego tradycyjne baśnie mówią o Japonii więcej niż niejeden reportaż?

Jak wielu współczesnych ludzi, także i ja mam ogromną słabość do kultury Japonii. Zagłębianie się w nią poprzez literaturę, gry, filmy czy seriale sprawia mi dużo radości i satysfakcji. Niewiele jednak tytułów może przynieść tak szeroki kontekst oraz zrozumienie rozmaitych niuansów jak tradycyjne baśnie.

To właśnie w nich – w opowieściach przekazywanych z pokolenia na pokolenie – ukryty jest kod kulturowy. Mentalność, system wartości, relacja człowieka z naturą, stosunek do obowiązku, honoru, wstydu, duchowości. Dlatego trzy tomy Baśni japońskich, o których opowiadam poniżej, nie są tylko literaturą piękną. Są przewodnikiem po Japonii.

Baśnie japońskie – co mówią o mentalności i moralności Japończyków?

Z jednej strony wszystkie kilkadziesiąt baśni, które zawarto w tej serii, jest różnorodnych – każda opowiada o innych bohaterach i problematyce. Z drugiej jednak wyraźnie wyłaniają się z nich wspólne przymioty bliskie mentalności ludzi z tego kraju.

Szacunek dla natury

W mitologii i folklorze Japonii natura jest nie tylko tłem, lecz często obstawia się ją w roli pełnoprawnego uczestnika historii. Góry, rzeki, drzewa, zwierzęta – wszystko może być zamieszkane przez duchy (kami). Człowiek nie dominuje nad światem przyrody, ale współistnieje z nim, więc musi go także szanować.

Moralność wynikająca z konsekwencji

Baśnie japońskie często są surowsze niż te europejskie. Dobro zostaje nagrodzone, ale zło może być dotkliwie ukarane. To opowieści, które zdecydowanie uczą (a właściwie uczyły) odpowiedzialności za własne czyny.

Wartość obowiązku i lojalności

Motyw oddania, wierności danemu słowu czy poświęcenia dla rodziny (szczególnie rodziców) pojawia się regularnie. Widać w nich echo etosu samurajskiego i głęboko zakorzenione poczucie obowiązku wobec wspólnoty.

Duchowość, która przenika do codzienności

Granica między światem realnym a nadprzyrodzonym często się zaciera. Duchy, demony, zwierzęta przybierające ludzką postać – to część naturalnego porządku rzeczy.

Dzięki wielu redakcyjnym uwagom w nowych wydaniach otrzymujemy szerszy kontekst kulturowy, a nawet językowy. Objaśnienia terminów, odniesienia do wierzeń shintō czy buddyzmu pozwalają czytać te historie jako część większej całości. Choć baśnie są ,,tylko” wymyślonymi historiami – zawierają w sobie pewną prawdę, która pozwala nam lepiej rozumieć Japończyków. 

Nowe wydania Baśni japońskich od Wydawnictwa Kirin – co się zmieniło?

Pamiętam, jak wiele lat temu pisałam o Baśniach japońskich w wydaniu z opracowaniem graficznym Krzysztofa Wosińskiego. Była to jedna z moich pierwszych recenzji na tej stronie. Ubolewałam wtedy nad brakiem twardej oprawy – przy tak klasycznym zbiorze aż prosiło się o wydanie bardziej kolekcjonerskie.

Nowe wydania przeszły moje oczekiwania.

• tomy otrzymały solidną, twardą oprawę (choć są też dostępne w miękkich oprawach – to ukłon dla tych, którzy podróżują z książkami),
• opracowanie graficzne przygotowała Zuzanna Smolińska,
• we wnętrzu znajdziemy kolorowe ilustracje, które zachwycają oraz wspaniale budują klimat opowieści.

To wydanie, które można postawić na półce obok najpiękniejszych klasyków literatury.

Trzy tomy – czy warto mieć wszystkie?

Pod względem tekstowym tom pierwszy to 1:1 to samo tłumaczenie i zestawienie klasycznego zbioru Baśni Japońskich autorstwa Yei Theodory Ozaki z wydania z 2016 roku. To podstawowy zestaw opowieści, który przez dekady kształtował zachodnią percepcję japońskiego folkloru.

Jednak dwa kolejne tomy to już zbiór baśni różnych autorów i źródeł. I właśnie ta różnorodność punktów widzenia może być tym przesądzającym argumentem, dla którego warto mieć cały komplet.

Baśnie jako klucz do współczesnej Japonii

Czytając te opowieści, zaczynamy dostrzegać, skąd w japońskiej popkulturze tak silna jest obecność duchów, demonów czy istot zmiennokształtnych. Dlaczego często mamy do czynienia z melancholią, subtelnością, ale i pewną moralną surowością czy niedostępnością. 

Baśnie japońskie pozwalają lepiej rozumieć nie tylko dawne wierzenia, ale i współczesne anime, literaturę czy gry inspirowane mitologią. Są punktem wyjścia oraz fundamentem do poznawania tego kraju. 

Jeśli ktoś pyta mnie dziś, od czego zacząć przygodę z tradycyjną literaturą Japonii, odpowiedź jest prosta: od baśni. I najlepiej od razu sięgnąć po nowe wydania od Kirin, które łączy klasyczny tekst z elegancką oprawą oraz sumiennym opracowaniem. Polecam czytelnikom powyżej 13 roku życia.

Sprawdzajcie dostępność Baśni Japońskich na stronie wydawnictwa Kirin.

FAQ – Baśnie japońskie i nowe wydania od Wydawnictwa Kirin

Czym są baśnie japońskie?

Baśnie japońskie to tradycyjne opowieści ludowe przekazywane z pokolenia na pokolenie. Łączą elementy mitologii shintō, buddyzmu, folkloru i moralnych przypowieści. Występują w nich duchy, demony (yokai), smoki oraz bohaterowie poddawani próbom charakteru.

Dlaczego baśnie japońskie pomagają zrozumieć kulturę Japonii?

Baśnie ukazują kluczowe wartości japońskiej mentalności: szacunek dla natury, lojalność, odpowiedzialność za czyny, znaczenie obowiązku i harmonii społecznej. Dzięki nim łatwiej zrozumieć zarówno dawną duchowość, jak i współczesną kulturę Japonii.

Czym wyróżniają się nowe wydania Baśni japońskich od Wydawnictwa Kirin?

Nowe wydania otrzymały twardą oprawę, eleganckie opracowanie graficzne oraz kolorowe ilustracje Zuzanny Smolińskiej. Dodatkowo zawierają redakcyjne przypisy i kontekst kulturowy, które pomagają lepiej zrozumieć realia dawnych opowieści.

Czy tekst w tomie pierwszym różni się od wcześniejszego wydania?

Nie. Tom pierwszy to to samo tłumaczenie klasycznego zbioru Baśni Japońskich autorstwa Yei Theodory Ozaki, znane z wcześniejszego wydania. Zmianie uległa przede wszystkim oprawa graficzna i jakość wydania.

Artykuł Baśnie japońskie jako przewodnik po kulturze Japonii – recenzja nowych wydań pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Wydana przez Meico Studio w 2025 roku, w formacie kwadratu, na starannie dobranym papierze i z dopracowaną typografią, zachwyca jakością edytorską. Ilustracje Julii Tojko Łyczkowskiej są z kolei miękkie, delikatne oraz idealnie korespondują z charakterem zawartych w tomie baśni. To obrazy, które dopełniają tekst, budując nastrój spokoju i skupienia.

➜ Tytuł: Japońskie bajki dla dzieci
➜ Autorka adaptacji: Patrycja Hyodo-Malewska
➜ Ilustracje: Julia Tojko Łyczkowska
➜ Wydawnictwo: Meico Studio
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Cztery baśnie, jedno uniwersalne przesłanie

Książka zawiera cztery krótkie opowieści, które można przeczytać podczas jednego wspólnego posiedzenia. Każda z nich opiera się na motywach zwierząt i porusza inne zagadnienie, jednak wszystkie łączy wyraźny, ponadczasowy przekaz.

Bajka o myszkach przypomina o umiejętności dostrzegania tego, co wartościowe i bliskie, nawet wtedy, gdy wydaje się to niepozorne. Historia małpy i kraba uczy odpowiedzialności za własne czyny, empatii i wiary w sprawiedliwość. W zbiorze pojawia się również legenda o Maneki-neko, szczęśliwym kocie, który w japońskiej kulturze jest symbolem pomyślności.

To opowieści krótkie, ale pełne treści. Ich współczesny, przystępny język zachowuje klasyczne elementy baśniowego „dawno, dawno temu”, dzięki czemu Japońskie bajki dla dzieci stają się nostalgicznym doświadczeniem nawet dla tych, którzy wcześniej ich nie znali.

Znaczenie zwierząt w kulturze japońskiej

Kiedy myślę o japońskich opowieściach, za każdym razem mam przed oczami postaci lisa, sowy, niedźwiedzia, małpy czy królika. W tym zbiorze zwierzęta także pełnią bardzo znaczące role, niosąc ze sobą konkretne znaczenia. Myszy w japońskiej symbolice często łączone są z bogactwem i opieką bóstwa Daikoku, a także z zaradnością i umiejętnością przetrwania w każdych warunkach.

Królik, a już szczególnie królik z Księżyca, to jeden z najbardziej rozpoznawalnych motywów japońskiego folkloru. Według legendy królik mieszka na Księżycu i przygotowuje mochi, a jego postać symbolizuje dobroć, ofiarność i cykliczność natury, co doskonale współgra z przesłaniem płynącym z opowiastki z Japońskich bajek dla dzieci.

Małpa w japońskich wierzeniach bywa zarówno figlarna, jak i pouczająca. Z kolei krab kojarzony jest z opowieściami o sprawiedliwości i konsekwencji złych czynów. Maneki-neko, szczęśliwy kot z uniesioną łapką, to symbol szczęścia, powodzenia i dobrobytu. W bajce przytoczonej przez Patrycję Hyodo-Malewską staje się pomnikiem dla kota, który ocalił kiedyś samuraja.

Dzięki tego rodzaju tropom Japońskie bajki dla dzieci mogą być nie tylko książką do czytania, ale także pierwszym krokiem w stronę poznawania kultury Kraju Kwitnącej Wiśni.

Ilustracje, które tworzą świat opowieści

Ilustracje w Japońskich bajkach dla dzieci zasługują na osobny akapit, bo one także w dużej mierze tworzą atmosferę tej książki. Julia tojko Łyczkowska sięga po miękką, subtelną kreskę i przygaszoną paletę barw, dzięki czemu świat bohaterów zyskuje aurę baśniowego zawieszenia pomiędzy snem a jawą.

Wiele lat temu miałam przyjemność współpracować z tą artystką – to właśnie ona stworzyła okładkę do mojego pierwszego audiobooka W kim zakochał się Księżyc (okładkę, która wciąż bardzo mi się podoba). Dziś z ogromną przyjemnością widzę, jak jeszcze bardziej rozwinął się jej styl. Z ciekawością będę obserwować dalsze poczytania tej ilustratorki.

Dla kogo jest ta książka

Książka Japońskie bajki dla dzieci najlepiej sprawdzi się dla odbiorców w wieku 3/4+, jako wspólna lektura na dobranoc lub spokojne popołudnie spędzane w gronie najbliższych. To także doskonały wybór dla rodziców i nauczycieli, którzy chcą wprowadzać dzieci w świat baśni innych kultur.

Mam poczucie, że układ opowieści w tym zbiorze nie jest przypadkowy, kolejność prowadzi czytelnika przez różne wątki emocjonalne i wartości, budując spójną całość. Japońskie bajki dla dzieci to prawdziwy skarb na półce – książka, która łączy piękną formę z mądrą treścią. Jako wielka fanka baśni uważam ją za lekturę obowiązkową. To idealny początek przygody z japońskimi opowieściami i kulturą, a także dowód na to, że krótkie historie mogą nieść bardzo głębokie przesłania. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Meico Studio.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Dla jakiego wieku przeznaczone są Japońskie bajki dla dzieci?

Najlepiej sprawdzą się dla dzieci w wieku 3–4+, czytane wspólnie z dorosłym.

Ile opowieści znajduje się w książce?

W zbiorze znajdują się cztery krótkie baśnie japońskie.

Czy książka nadaje się na prezent?

Tak. Staranna oprawa, piękne ilustracje i uniwersalny przekaz czynią ją bardzo dobrą propozycją prezentową.

Artykuł Japońskie bajki dla dzieci – recenzja baśni Patrycji Hyodo-Malewskiej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Urodziny Króla Zimy to krótka, ale pięknie ilustrowana baśń Jonathana Freedlanda, która powstała na bazie tekstu Ulricha A. Boschwitza. Polskie wydanie z obrazkami Emily Sutton ukazało się nakładem wydawnictwa Kropka, a jego pierwowzór – King Winter’s Birthday – ma zaskakująco poważną, historyczną genezę.

➜ Tytuł: Urodziny Króla Zimy
➜ Autor: Jonathan Freedland (na bazie opowiadania Ulricha A. Boschwitza)
➜ Ilustracje: Emily Sutton
➜ Tłumaczenie: Natalia Rusinek
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Jaka historia kryje się za książką Urodziny Króla Zimy?

Za współczesną wersję tej historii odpowiada Jonathan Freedland – dziennikarz „Guardiana” i autor książek historycznych oraz thrillerów.  Urodziny Króla Zimy są jego debiutem w kategorii klasycznej baśni obrazkowej. Inspiracją do tego wyzwania, był odnaleziony po latach rękopis niemieckiego pisarza żydowskiego pochodzenia, Ulricha Alexandra Boschwitza.

Boschwitz napisał swoją baśń King Winter’s Birthday: A Fairy Tale w 1939 roku w obozie jenieckim na wyspie Man, gdzie trafił jako „wrogi cudzoziemiec” po ucieczce z nazistowskich Niemiec. Tekst – razem z rysunkami wykonanymi przez jego matkę – przeleżał kilkadziesiąt lat w archiwum w Nowym Jorku, zanim odkryło go wydawnictwo Pushkin Press. Tę historię poszerzoną o jeszcze kilka faktów przeczytacie na końcu książki Urodziny Króla Zimy.

Freedland nie odwzorował tej historii 1:1. Potraktował pierwowzór jako punkt odniesienia i napisał nową wersję, skierowaną do młodszych dzieci – akcentując wątek znaczenia równowagi w świecie przyrody. Autorką polskiego przekładu jest Natalia Rusinek.

O czym opowiada ta zimowa baśń?

Nadeszły urodziny Króla Zimy i władca za wszelką cenę chce, żeby jego przyjęcie w tym roku było naprawdę wyjątkowe. Postanawia zaprosić więc na nie rodzeństwo: Królową Wiosnę, Króla Lata i Królową Jesieni. Natura daje Królowi Zimy znaki, że może to nie być najlepszy pomysł. On jednak mocno obstawia przy swoim pomyśle. Zależy mu, żeby w ten dzień mieć rodzinę blisko siebie i dzielić z nimi swoją radość.

Podczas gdy w pałacu trwa pełna przepychu uczta, na zewnątrz zaczyna dziać się coś niedobrego. Słońce praży w środku zimy, wiosenne delikatne rośliny walczą ze śniegiem, a jesienne deszcze zalewają pola. A to wszystko dlatego, że cztery pory roku spotkały się w tym samym miejscu i czasie. W kluczowym momencie baśni Król Zimy i jego rodzeństwo muszą podjąć decyzję – czy dalej powinni cieszyć się swoim towarzystwem i nie zważać na innych, czy jednak czas wziąć odpowiedzialność za swoje czyny.

Baśń o porach roku, równowadze i odpowiedzialności

Urodziny Króla Zimy są ciekawym połączeniem klasycznej baśniowej kreacji z bardzo współczesnym sposobem postrzegania świata. Na pierwszym planie mamy oczywiście baśń o porach roku: Król Zimy, Król Lata, Królowe Wiosny i Jesieni. Ta „obsada” sprawia, że książka świetnie nadaje się do rozmów z dziećmi o zmianach pór roku, cyklu natury, czasie i rytmie, w którym funkcjonuje świat przyrody. 

Istotniejsze wydaje się jednak to, co dzieje się między zdaniami. Książka stawia spory nacisk na pytanie o odpowiedzialność jednostki za losy świata. Król Zimy, kierując się tęsknotą oraz egoistycznym pragnieniem „najlepszych urodzin”, ingeruje w podstawową zasadę: każda pora roku ma swój czas i swoje miejsce. Skutki tej decyzji są zaskakująco poważne, momentami bliskie obrazom znanym z rozmów o kryzysie klimatycznym: powodzie, susze, obumarłe plony.

Freedland pisał w eseju dla „Guardiana”, że zależało mu na opowieści o świecie, który traci naturalną równowagę, a także o konieczności „naprawienia” tego stanu – nawet jeśli cena tego ma być wysoka oraz pełna poświęceń. To sprawia, że Urodziny Króla Zimy można czytać na dwóch poziomach:

• jako prostą baśń o rodzeństwie i tęsknocie za bliskością,
• i jako metaforę współczesnych lęków: ekologicznych, klimatycznych, związanych z nadmierną ingerencją człowieka w naturę.

To rzadkie połączenie – baśń, którą każdy, w zależności od wieku, odbierze w zupełnie inny, ale każdorazowo bardzo ważny sposób.

Pamięć o Ulrichu Alexanderze Boschwitzu

Dla dorosłego czytelnika niezwykle poruszający będzie także kontekst historyczny Urodzin Króla Zimy. Ulrich Alexander Boschwitz, autor pierwotnej wersji opowieści, był młodym pisarzem żydowskiego pochodzenia, który uciekł przed nazizmem, lecz ostatecznie zginął w wieku 27 lat, gdy statek, którym płynął, został storpedowany przez niemiecki okręt podwodny.

W tym świetle Urodziny Króla Zimy funkcjonuje jak rodzaj literackiego pomnika: to baśń, która wraca do czytelników po 85 latach, w nowej odsłonie, ale wciąż nosząc w sobie ślad autora, którego życie drastycznie przerwała wojna. To poruszający kontekst, który sprawia, że lektura wydaje się mieć jeszcze większe znaczenie.

Ilustracje Emily Sutton – klasyczna baśń w nowoczesnym wydaniu

Na poziomie wizualnym Urodziny Króla Zimy są książką bardzo konsekwentną. Ilustracje Emily Sutton – znanej między innymi z licznych picturebooków publikowanych przez brytyjskie wydawnictwa – łączą w sobie klimat klasycznych angielskich ilustracji z wyraźnie współczesnym postrzeganiem komponowania kadrów. Obrazki pozwalają wyraźnie odróżnić każdą z pór roku: chłodne, szkliste zielenie i błękity zimy, świetliste pastele wiosny, nasycone barwy lata oraz przygaszone, miodowe odcienie jesieni.

To ilustracje, które z jednej strony są wyraźnie „dziecięce” – z wieloma szczegółami do wyszukiwania. Z drugiej zaś zostawiają przestrzeń na emocje: samotność Króla Zimy po wyjeździe rodzeństwa to obrazek, który broni się bez słów.

Dla kogo są Urodziny Króla Zimy?

Polecam tę książkę dzieciom w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym – mniej więcej dla przedziału 3–8 lat. Urodziny Króla Zimy to jedna z ciekawszych zimowych premier dla dzieci ostatnich lat:

• łączy głęboko osadzoną historię literacką z nowoczesną adaptacją,
• wprowadza do świata małego czytelnika trudne pojęcie równowagi w naturze w sposób absolutnie zrozumiały,
• proponuje wizualną ucztę.

Jest to baśń, która może stać się pretekstem do rozmów o odpowiedzialności, przemijaniu, cyklu natury i o tym, jak literatura potrafi powrócić z zakurzonych archiwów do rąk współczesnego czytelnika. Dostępność Urodziny Króla Zimy możecie sprawdzać na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ Urodziny Króla Zimy, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

1. O czym jest książka Urodziny Króla Zimy?

To zimowa baśń o Królu Zimy, który zaprasza rodzeństwo: Wiosnę, Lato i Jesień – na swoje urodziny. Ich spotkanie zaburza równowagę natury i prowadzi do chaosu w świecie ludzi oraz zwierząt. To opowieść o odpowiedzialności, cyklu pór roku i potrzebie harmonii.

2. Kto jest autorem Urodzin Króla Zimy?

Adaptacji dokonał Jonathan Freedland, znany brytyjski pisarz i dziennikarz „Guardiana”. Historia bazuje na odnalezionej po latach baśni Ulricha Alexandra Boschwitza – niemieckiego pisarza żydowskiego pochodzenia, który zginął podczas II wojny światowej.

3. Dla jakiego wieku jest ta książka?

Polskie wydanie polecam dla dzieci od około 3–8 lat. Młodsze dzieci potraktują ją jako klasyczną baśń, natomiast starsze dostrzegą w niej wątek ekologiczny i metaforyczny.

4. Jakie tematy porusza Urodziny Króla Zimy?

Książka mówi o porach roku, równowadze w naturze, tęsknocie rodzeństwa, odpowiedzialności za świat oraz skutkach egoistycznych decyzji. Ma wyraźny wątek ekologiczny.

5. Czy książka oparta jest na prawdziwej historii?

Tak. Inspiracją był niepublikowany rękopis Ulricha Alexandra Boschwitza napisany podczas internowania w czasie wojny. Po latach został odnaleziony, a Freedland stworzył jego współczesną adaptację.

6. Kto zilustrował Urodziny Króla Zimy?

Za ilustracje odpowiada brytyjska ilustratorka Emily Sutton, znana z klasycznie stylizowanych obrazów pełnych detali i baśniowej atmosfery.

7. Jakie wartości i przesłanie niesie ta baśń?

Książka uczy, że każda pora roku ma swoje miejsce i czas, a naruszenie tej równowagi może przynieść poważne konsekwencje. Podkreśla wagę odpowiedzialności, samoograniczenia i dbania o naturalny porządek.

8. Czy Urodziny Króla Zimy nadają się do pracy w szkole lub przedszkolu?

Tak. To idealny materiał do rozmów o cyklu pór roku, ekologii, klimacie, emocjach oraz o tym, jak decyzje jednej osoby wpływają na innych. Sprawdza się jako książka na zajęcia zimowe i ekologiczne.

9. Czy książka jest smutna?

Jest momentami melancholijna – szczególnie finał związany z samotnością Króla Zimy – ale kończy się przywróceniem równowagi i spokojem. To emocjonalnie „bezpieczna” baśń, oswojona wizualnie przez przyjazne ilustracje.

10. Czy warto kupić Urodziny Króla Zimy na prezent?

Tak. To pięknie wydana, wartościowa baśń, która spodoba się zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Jest dobrym wyborem na zimowy prezent, mikołajki lub książkę na każdą porę roku do rodzinnego czytania.

Artykuł Urodziny Króla Zimy – recenzja baśni o porach roku z historią w tle pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Nakładem wydawnictwa Noir sur Blanc ukazały się już Cudowne kuracje doktora Popotama oraz Królik, królewna i marmolada – książki, które pokazały, że dziecięca literatura może zawierać elementy przyrodniczej bezkompromisowości, jeżeli są one właściwie uzasadnione oraz przeplatane czułością. Nie ma co bowiem mydlić dzieciom oczu, że świat pozbawiony jest brutalności i bezwzględności. Kura i kaczor, w przekładzie Marii Raczkiewicz-Śledziewskiej, domyka tę trylogię w sposób wyjątkowo sugestywny.

➜ Tytuł: Kura i kaczor
➜ Autorka: Léopold Chauveau
➜ Ilustracje: Léopold Chauveau
➜ Tłumaczenie: Maria Raczkiewicz-Śledziewska
➜ Wydawnictwo: Noir sur Blanc
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kura i kaczor – klasyka o prawdziwym świecie

Fabułę poprzedza zakulisowa informacja o powstaniu bajki autora, jak i kilka słów wstępu od Grzegorza Kasdepke (tak jak w częściach poprzednich). Stara, chuda wieśniaczka wyrusza na targ z koszem, w którym niesie kurę i kaczora przeznaczonych na sprzedaż. W koszyku jest także cuchnący ser – detal wprowadzający czytelnika w ton historii oraz jej absurdalny wymiar. Kiedy staruszka zasypia pod drzewem, tytułowy drób korzysta z okazji i ucieka.

Wbrew pozorom, nie jest to jednak urocza historia o odzyskanej wolności. Ucieczka szybko zamienia się w ciąg coraz dziwniejszych oraz pełnych ryzykownych decyzji wątków: umknięcie rzeką, złapanie się na haczyk oraz wyspa, która oferuje tylko iluzoryczne schronienie. Chauveau za pomocą nagłych zwrotów akcji oraz bezustannego balansowania na granicy komizmu i grozy, pokazuje jaki naprawdę jest świat. Dzięki jednak jego błyskotliwemu sposobowi opowiadania i charyzmatycznym bohaterom bajka nie przytłacza, a lekko prowadzi czytelnika do nieuchronnego finału.

Bajka, która jest odzwierciedleniem bezwzględnej natury

To, co wyróżnia Kurę i kaczora na tle wielu współczesnych książek dla dzieci, to bezkompromisowy ton. Bajki pisane obecnie często celowo unikają niektórych tematów, uznając je za nieodpowiednie lub kontrowersyjne. W przypadku Chauveau okrucieństwo nie oznacza jednak epatowania przemocą. To raczej uczciwe nazwanie tego, że:

• zwierzęta w dużej mierze są dla człowieka tylko towarem (niestety);
• los bywa bezlitosny, a często nasze położenie może zdecydować o pomyślności lub pechu;
• bohaterowie podejmują samodzielne decyzje, które także mają swoje realne konsekwencje.

Chauveau wyposażył kurę jak i kaczora w ludzkie cechy – ale choć prowadzą one między sobą rozmowy, są także niezwykle związane z tym, jakimi konkretnie są zwierzętami. Dzięki temu dzieci mają szansę doświadczyć świata w jego prawdziwej postaci – bez idealizowania, moralizowania czy udawania, że niektóre zwierzaki mogą być najlepszymi przyjaciółmi, podczas kiedy w naturze postrzegają się wyłącznie jako pożywienie. 

Książka, która oswaja lęki

Czy Kura i kaczor jest więc lekturą odzierającą z ideałów? Z pewnością istnieje w niej pewien element pesymizmu i realizmu połączonego z humorem – gorzkim dowcipem, absurdalnymi sytuacjami oraz dialogami. Taka lektura będzie niebywale wartościowa. To właśnie dzięki takim książkom (jak i za sprawą klasycznych, starych baśni) można nauczyć się oswoić lęk oraz nadać trudnym doświadczeniom symboliczny wymiar.

Dla kogo jest Kura i kaczor?

Kura i kaczor to jedna z tych książek, które wymykają się prostym definicjom. Bogata w symbolikę oraz filozoficzny kontekst, może stać się fundamentem do rozmów na ważne tematy. Z tego powodu sprawdzi się zarówno dla dzieci od około 6. lat jako lektura do wspólnego czytania i dyskutowania, ale również pozycja odpowiednia, żeby sięgnąć po nią np. w szkole czy nawet już w dojrzałym, dorosłym życiu. 

Jeśli dopiero zaczynacie przygodę z literaturą Leopolda Chauveau, Kura i kaczor będzie wymagającym, ale niezwykle satysfakcjonującym początkiem Waszej przyjaźni. Książkę znajdziecie na stronie wydawnictwa Noir sur Blanc.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

1. O czym jest książka Kura i kaczor?

Kura i kaczor to groteskowa baśń o tytułowym drobiu, który ucieka z koszyka kobiety wiozącej go na targ. Ucieczka szybko zamienia się w pełną niebezpieczeństw podróż: pogoń właścicielki, spotkanie z bocianicą i kolejne próby ocalenia własnej skóry. To historia o wolności, przypadkowości losu oraz konsekwencjach podejmowanych decyzji.

2. Dla jakiego wieku przeznaczona jest Kura i kaczor?

Wydanie Noir sur Blanc jest rekomendowane mniej więcej od 6. roku życia, ale to raczej dolna granica. Młodsze dzieci skorzystają z lektury razem z dorosłym, starsze (9–12 lat) dostrzegą więcej niuansów groteski i pytań filozoficznych, które autor ukrył pod warstwą humoru.

3. Kim jest autor książki Kura i kaczor?

Autorem jest Leopold Chauveau – francuski lekarz, rzeźbiarz i pisarz tworzący na początku XX wieku. Pisał historie dla własnych synów, łącząc czarny humor, okrucieństwo natury i czułość wobec dziecięcej wrażliwości. Jego proza dla dzieci jest dziś odkrywana na nowo jako ważny głos w historii literatury dziecięcej.

4. Jak Kura i kaczor ma się do wcześniejszych książek Chauveau wydanych po polsku?

Kura i kaczor bardzo wyraźnie nawiązuje do tonu znanego z Cudownych kuracji doktora Popotama oraz Królik, królewna i marmolada. Podobnie jak tam, pojawia się tu czarny humor, absurd i okrutna strona baśni, ale konstrukcja fabuły jest jeszcze bardziej skondensowana, a relacje między komizmem i grozą – podkreślone. Dla czytelników znających wcześniejsze tytuły to naturalne domknięcie „tryptyku” Chauveau.

5. Czy Kura i kaczor jest odpowiednia dla wrażliwych dzieci?

Książka nie unika tematyki okrucieństwa: bohaterowie są traktowani jak towar, grozi im śmierć, a świat bywa bezlitosny. Groza równoważona jest jednak groteską oraz humorem, a lektura z dorosłym pozwala oswoić trudniejsze sceny. Dla bardzo wrażliwych czytelników warto najpierw samemu sprawdzić książkę i zdecydować, czy to dobry moment na taki rodzaj opowieści.

Artykuł Kura i kaczor – recenzja groteskowej baśni Leopolda Chauveau dla dzieci 7+ pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Polska edycja od wydawnictwa Kropka (w przekładzie Agaty Teperek) to piękna książka na wspólne grudniowe wieczory – odpowiednia zarówno do samodzielnego eksplorowania, jak i do głośnego czytania z całą rodziną.

➜ Tytuł: Na ratunek Gwiazdce
➜ Autor: Sara B. Elfgren
➜ Ilustracje: Johan Egerkrans
➜ Tłumaczenie: Agata Teperek
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Na ratunek Gwiazdce?

W leśnej chacie gajowego mieszka czwórka rodzeństwa (Anders, Stina, Mała Marta, ich maleńki braciszek Olof) oraz rodzice wraz z babcią dzieci. Tegoroczna zima zapowiada się wyjątkowo mroźnie, a wszyscy bardzo martwią się o zdrowie noworodka. Pewnej nocy na polanie przed domem pojawia się tajemnicze, intensywne światło – na ziemię spada Gwiazdka. Choć wydaje się smutna i zagubiona, jej ciepło uzdrawia, a promienie potrafią przepędzić niebezpieczne cienie.

Gwiazdka nie spadła jednak z nieba przypadkowo. Do swojego zamku w krainie „na wschód od Słońca i na zachód od Księżyca” porywa ją pozbawiony serca czarnoksiężnik. Dzieci nie zważając na niebezpieczeństwo, wyruszają w daleką podróż, żeby ocalić nową przyjaciółkę. Ich zadaniem jest odnalezienie serce czarnoksiężnika, żeby ten nie potrzebował blasku Gwiazdki i pozwolił jej odjeść. To klasyczna historia o niebywale trudnej misji bohaterów, podczas której rodzeństwo musi wykazać się odwagą, lojalnością oraz sprytem. Po drodze dowiedzą się sporo o sobie samych i jeszcze bardziej scementują bratersko-siostrzaną relację.

Świąteczna baśń z klasycznym rozmachem

Olbrzym niczym mityczny Sfinks przepytujący z zagadek, jego ogromny kozioł, czyli julebuk – symbol skandynawskiego kozła bożonarodzeniowego oraz krzywe zwierciadła bohaterów i potrzeba konfrontacji z nimi. Na ratunek Gwiazdce to książka wypełniona po brzegi odniesieniami, symboliką oraz magicznymi, fantastycznymi elementami.

To historia, w której:

• dobro i zło są wyraźnie zarysowane, ale bohaterowie nie są jednowymiarowi – zaskakują, przechodzą przemianę oraz podważają stereotypy,
• obecny jest motyw wędrówki przez ciemny, zimowy las – wyjątkowo kojarzący się ze skandynawskimi opowieściami,
• magia przeplata się z codziennością: ubóstwo, choroby, życie w skromnych warunkach oraz poczucie odpowiedzialności za siebie nawzajem łączy się z potrzebą wiary w to, co niezwykłe – baśnie, legendy oraz mistyczne istoty.

Książkowy kalendarz adwentowy – 24 rozdziałów na grudzień

Na ratunek Gwiazdce została pomyślana jako adwentowa książka w 24 rozdziałach – po jednym na każdy dzień grudnia aż do Wigilii, choć nie sądzę, że komuś uda się wytrzymać z lekturą aż tak długi czas. Rozdziały są krótkie, pełne akcji oraz angażujące.

Rodzeństwo, które razem może wszystko

Jednym z najmocniejszych wątków książki jest relacja między rodzeństwem. Anders, Stina i Mała Marta bardzo różnią się od siebie. Najstarszy chłopak czuje się odpowiedzialny za młodsze rodzeństwo, ale jednocześnie jest w stanie wysłuchać ich pomysłów oraz docenić zaangażowanie. Stina choć czasami wpada w złość, szybko się reflektuje, starając rozumieć uczucia także młodszej Małej Marty.

Ale w Na ratunek Gwiazdce to nie jedyne rodzeństwo, które ma od odegrania ważną rolę. Książka bowiem nie idealizuje relacji rodzinnych. Pokazuje jednak, że w braciach lub siostrach można mieć oparcie. Że warto zainteresować się losem rodzeństwa oraz pomóc w sytuacji, gdy jedno z nich jest zagubione. To dobry punkt wyjścia do rozmów z dziećmi o tym, jak wygląda wspierająca się rodzina i co to znaczy „być razem”, gdy dzieje się coś trudnego.

Ilustracje Johana Egerkransa – magia na każdej stronie

Johan Egerkrans, znany m.in. z niezwykłych obrazków ze skandynawskimi stworami (bardzo polecam obserwować jego prace np. na Facebooku!) czy też autor warstwy wizualnej w Mio, mój Mio – odpowiada za ilustracje również w Na ratunek Gwiazdce. Jego styl doskonale łączy mrok baśni z bajkową naturą fantastycznych istot, oszałamiającymi pejzażami i aurą tajemniczości. To ilustracje, które na pewno wywrą duże wrażenie na młodych jak i starszych czytelnikach.

Dla kogo jest Na ratunek Gwiazdce?

Na ratunek Gwiazdce to świąteczna, bardzo oryginalna baśń, która niesie ze sobą ważne wartości oraz ponadczasowe przesłanie.  Łączy klasyczny rozmach skandynawskich opowieści z bardzo współczesną wrażliwością: zamiast moralizowania pokazuje, jak dobro, empatia i gotowość do niesienia pomocy zmieniają świat bohaterów na lepsze.

Polecam tę książkom do czytania dzieciom powyżej 7 lat – młodszym do wspólnego odkrywania z rodzicami, a starszym do samodzielnego czytania w grudniowe (ale nie tylko) popołudnia. Na ratunek Gwiazdce znajdziecie na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

1. O czym jest książka Na ratunek Gwiazdce?

Na ratunek Gwiazdce to świąteczna baśń o czwórce rodzeństwa mieszkającej w leśnej chacie gajowego i o spadającej z nieba gwiazdce, która ma uzdrawiającą moc. Dzieci zaprzyjaźniają się z Gwiazdką, ale jej blask chce przejąć zły czarnoksiężnik Corvius Craxus. Rodzeństwo wyrusza więc w niebezpieczną podróż do krainy „na wschód od Słońca i na zachód od Księżyca”, żeby uratować przyjaciółkę i zdążyć wrócić do domu na Boże Narodzenie.

2. Czy Na ratunek Gwiazdce to książka adwentowa w 24 rozdziałach?

Tak. To książka adwentowa, która została podzielona na 24 rozdziały – po jednym na każdy dzień grudnia aż do Wigilii.

3. Jakie wartości porusza Na ratunek Gwiazdce?

To opowieść mocno zakorzeniona w takich tematach jak dobro, empatia i bezinteresowna chęć niesienia pomocy innym. W centrum znajduje się siostrzano-braterska więź – rodzeństwo wspiera się, kłóci, ale ostatecznie potrafi działać razem na rzecz kogoś słabszego, w tym przypadku dla maleńkiego braciszka i samej Gwiazdki. Motyw poświęcenia, współpracy i wrażliwości na cudzą krzywdę przewija się przez całą książkę i staje się kluczem do całej historii.

4. Czy w książce pojawiają się elementy grozy – czy nadaje się dla wrażliwych dzieci?

W fabule pojawiają się mroczne motywy: zły czarnoksiężnik, ciemny las, zimowa burza, olbrzym czy tajemnicze cienie i światła. Zostały one jednak zrównoważone otwartym pisaniem o emocjach, nazywaniem strachu po imieniu oraz wspierającą postawą samych bohaterów.

5. Czy Na ratunek Gwiazdce sprawdzi się jako prezent świąteczny?

Tak – to książka, która została pomyślana właśnie jako tytuł na okres adwentu i Bożego Narodzenia. Ładne wydanie, sporo ilustracji i uniwersalna historia o rodzeństwie, odwadze oraz pomocy słabszym sprawiają, że będzie dobrym prezentem zarówno dla pojedynczego dziecka, jak i „wspólnym” podarunkiem dla rodzeństwa.

Artykuł Na ratunek Gwiazdce – recenzja świątecznej baśni dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Skrzynia legend i baśni ziemi brzezińskiej
➜ Autorka: Aneta Lejwoda-Zielińska
➜ Zdjęcia: Anna Mituła
➜ Wydawnictwo: Omnibus
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Regionalne historie z okolic Kalisza

Skrzynia legend i baśni ziemi brzezińskiej to już druga część opowieści nawiązujących do obszaru wokół gminy Brzeziny, tuż obok Kalisza. Autorka, Aneta Lejwoda-Zielińska w pierwszym tomie O czym szumią drzewa nad Prosną wprowadza czytelnika w świat regionalnych symboli oraz postaci. W najnowszej pozycji kontynuuje zagłębienie się w opowieści, które choć inspirowane i osadzone w konkretnym miejscu – mogą być uniwersalnie implementowane na każdego odbiorcę.

Magia Ziemi Brzezińskiej

Możecie więc planować pobyt w Wielkopolsce i dać oprowadzić się czartowi Olbinie, albo rozpocząć ,,zwiedzanie” tych miejsc za sprawą zmysłu obserwacji autorki i fotografki (na końcu książki znajdziecie obszerny rozdział Album brzeziński z kolorowymi zdjęciami Anny Mituły). Zanurzając się w lekturę Skrzynia legend i baśni ziemi brzezińskiej nie tylko pozwalacie sobie z większą świadomością spojrzeć w tamtym kierunku, ale także zauroczyć się pewnego rodzaju mistycyzmem oraz przyrodą Ziemi Brzezińskiej.

Styl autorki Anety Lejwody-Zielińskiej

Wszechstronność oraz urok tych baśni i legend sięga jednak jeszcze dalej, niż można byłoby na pierwszy rzut oka przypuszczać. Aneta Lejwoda-Zielińska, w charakterystycznym dla siebie stylu, przemyca w nich subtelność poezji. Bardzo przyjemne pióro pisarki i jej kwiecisty język możecie już kojarzyć m.in. także z książki dla dzieci Z pamiętnika misia Porzucka. 

Ponadczasowe baśnie i legendy

W najnowszej książce znajdziecie historie, w których fundamentem są uniwersalne, ponadczasowe wartości. Dobro i zło ściera się ze sobą, czasami w niespodziewany sposób ustępując. Choć większość opowieści w Skrzynia legend i baśni ziemi brzezińskiej można uznać za klasyczne, to jednak z wielu bije powiew świeżości oraz nowoczesności. Czasami za sprawą niedopowiedzenia, nietypowości bohaterów lub zaskakującego zwrotu okazji.

Dla kogo jest to książka?

Znajdziecie tutaj motywy życia i śmierci, trudne wybory moralne czy kwestie duchowe, związane z religią chrześcijańską. Czasami podobne, a czasami zupełne różne – opowieści do czytania, rozmawiania, a najlepiej opowiadania. Żeby te historie, powstałe na kanwie odnalezionych w archiwach dawnych źródeł, mogły dalej trwać w społecznej świadomości. 

Polecam lekturę Skrzynia legend i baśni ziemi brzezińskiej czytelnikom powyżej 10. roku życia. Gdyby zbierać takie opowieści do własnej skrzyni wspomnień z ciekawym książkami, byłby to niezwykle ubogacający oraz wartościowy ,,bagaż”.

Lektura dostępna jest na stronie wydawnictwa Omnibus.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

1. Czy trzeba znać tom pierwszy (O czym szumią drzewa nad Prosną)?

Nie – to kontynuacja, ale historie są samodzielne; znajomość pierwszego tomu pogłębia kontekst regionalny.

2. Dla kogo jest ta książka (wiek)?

Moja rekomendacja: 10+.

3. Jakie tematy porusza książka?

Dobro i zło, wybory moralne, motywy duchowe, relacja człowieka z naturą oraz lokalne dziedzictwo – z uniwersalnym przesłaniem typowym dla legend i baśni.

4. Kim (albo czym) jest czart Olbina, przewodnik po książce?

To postać z miejscowych podań; w regionie funkcjonuje także rezerwat „Olbina”, a lokalne inicjatywy i rzeźby popularyzują legendy. 

5. Gdzie leży gmina Brzeziny opisywana w książce?

W Wielkopolsce, w powiecie kaliskim – w sąsiedztwie Kalisza.

6. Czy książka sprawdzi się w edukacji regionalnej (szkoła/biblioteka)?

Tak – tom łączy fabuły z elementami lokalnej historii i przyrody (Prosna, rezerwaty, dawne rzemiosła), co ułatwia scenariusze zajęć o „małej ojczyźnie”.

Zrealizowano przy pomocy budżetu województwa wielkopolskiego.

Artykuł Skrzynia legend i baśni ziemi brzezińskiej – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Poselstwo z Krainy Czarów
➜ Autorka: Maggie Browne
➜ Ilustracje: Arthur Rackham
➜ Tłumaczenie: Anna Kozanecka
➜ Wydawnictwo: MODO
➜ Rok wydania: 2025 (1897)
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Wznowienie: dlaczego warto po nie sięgnąć

Po ponad stuleciu od pierwszych polskich wydań Poselstwo z Krainy Czarów wraca w odświeżonej formie. To nie tylko hołd złożony przez wydawnictwo dla autorki Maggie Browne (angielskiej pisarki urodzonej w 1864 roku), lecz realne przywrócenie na półki tytułu, który zaskakująco dobrze koresponduje z dzisiejszymi tematami: empatią, wrażliwością ekologiczną i odpowiedzialnością za wspólne dobro.

O czym jest Poselstwo z Krainy Czarów

Zbiór składa się z powiązanych ze sobą dwunastu opowiadań. Do świata dzieci przybywają posłańcy z krainy baśni (wróżki, leśne istoty, zwierzęta), prosząc o pomoc w ocaleniu ich rzeczywistości. Każda historia to osobna wyprawa, która rozwija fabułę. Książka świetnie buduje napięcie. Dobrze sprawdza się do czytania na głos i do rozmowy o wyborach, zachowaniach bohaterów.

Siła bohaterów

Sięgając dziś po Poselstwo z Krainy Czarów trudno oprzeć się urokowi tej literatury sprzed dziesiątek lat. Dzieci opisane przez Browne nie ratują świata za pomocą technologii czy ponadnaturalnych mocy. Ich siłą jest otwartość, umiejętnością rozmowy, troska i gotowość do niesienia pomocy. To kwestie, które czynią tą opowieść wiarygodną oraz pozwalają się z nią utożsamiać nawet współczesnym czytelnikom.

Ważne przesłania

Kraina Czarów słabnie, kiedy zaniedbujemy las, rzekę, zwierzęta, więc każdy drobny akt dobroci ma na nią istotny wpływ. Równie ważna jest empatia oraz równowaga – morał płynący z opowiadań wynika raczej z konsekwencji wyborów, a nie podkreślenia w tekście sukcesu bohaterów. Właśnie dzięki temu lektura pozbawiona jest protekcjonalnego tonu. Język, choć odrobinę klasyczny, tworzy baśniowy klimat oraz skupia na sobie uwagę.

Wreszcie archetypy – wróżki, czarownice, zwierzęta – pełnią funkcję lustra dla dziecięcych emocji; od rozmaitych obaw, po czułość czy empatię, mogą stać się fundamentem rozmowy. Poselstwo z Krainy Czarów to literatura, która uczy, że największa magia wydarza się we współdziałaniu – ludzi oraz natury, w chwili wzięcia na siebie odpowiedzialności za to, co delikatne i bezbronne. To bardzo mocne, ponadczasowe przesłanie, które uczy wrażliwości oraz uważności w codziennym funkcjonowaniu.

Ilustracje Rackhama: klasyka w obrazku

Arthur Rackham – jeden z najważniejszych ilustratorów przełomu XIX/XX wieku, mistrz linearyzmu i subtelnych akwareli, którego kreska stała się synonimem angielskiej baśni. Estetyka tego artysty jest wielką inspiracją dla wyobraźni czytelnika: świat pełen czarów, fantastycznych stworzeń i ,,portali” między naturą a magią. Tak rozumiana warstwa wizualna – nawet gdy jest powściągliwa pod kątem kolorystycznym – wspiera nastrojowość i dopełnia efektu lektury.

Dla kogo jest to wznowienie

Polecam Poselstwo z Krainy Czarów czytelnikom powyżej 8 lat. Będzie to także prawdziwa gratka dla miłośników baśni oraz ponadczasowych klasyków.

Książka dostępna jest na stronie wydawnictwa MODO.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedź

O czym jest Poselstwo z Krainy Czarów?

O dzieciach oraz magii, a także połączeniu między nimi i naturą.

Od jakiego wieku polecana jest książka?

Optymalnie 8+; młodszym czytelnikom warto towarzyszyć podczas czytania.

Co wyróżnia edycję MODO?

Ilustracje Arthura Rackhama oraz nowe tłumaczenie Anny Kozaneckiej.

Artykuł Poselstwo z Krainy Czarów – powrót w wydaniu od MODO pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Opiekunowie nasion. Baśnie terapeutyczne
➜ Autorki: Aneta Bujnowska, Natalia Fiedorczuk
➜ Ilustracje: Maria Dek
➜ Wydawnictwo: Natuli
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Baśnie terapeutyczne – czym są i kiedy po nie sięgać?

Dawne baśnie były ustnym nośnikiem ludowej mądrości: bawiły i uczyły, ostrzegały przed niebezpieczeństwami czy podsuwały konkretne wzorce zachowań. Dziś kojarzymy je z księżniczkami i rycerzami, ale literatura ciągle nas zaskakuje – baśnie terapeutyczne świadomie korzystają z metafory i identyfikacji z bohaterem, aby wspierać rozumienie oraz regulację emocji (złości, lęku, smutku), budować poczucie sprawczości i podsuwać bezpieczne strategie radzenia sobie w trudnych chwilach.

Dwie warstwy opowieści – dla dziecka i dla dorosłego

W Opiekunach nasion każde opowiadanie ma podwójną strukturę: zrozumiałą, fabularną warstwę dla dzieci oraz krótki, pomocny wstęp dla dorosłych. Dzięki temu rodzic/opiekun wie, jaka intencja stoi za historią i kiedy po nią sięgnąć (w zależności od nastroju, sytuacji czy wyzwania z jakim akurat mierzy się dziecko). To rozwiązanie porządkuje lekturę oraz wzmacnia jej skuteczność.

Bohaterowie i chronologia

W książce poznajemy trzyosobową rodzinę Opiekunów nasion: mamę, tatę i małego Lolo (a później także Babu). Mieszkają pod powierzchnią ziemi oraz troszczą się o nasionka. Ich relacje, odczuwanie oraz przemyślenia, niewiele różnią się jednak od tych utożsamianych z ludzkimi. Pory roku wpływają na akcję oraz towarzyszące postaciom emocje, czas zatacza koło, a powracające motywy spajają tom w chronologiczną całość.

Ważne tematy oraz nasionko znaczeń

W Opiekunowie nasion. Baśnie terapeutyczne autorki zamieściły dziewięć historii – każda z innego, znaczącego obszaru. Poruszony zostaje wątek: lęku separacyjnego, nowego rodzeństwa, złości, budowania poczucia własnej wartości, adaptacji, neuroróżnorodności, żałoby czy samodzielności. Żadne z nich nie jest zagadnieniem nazwanym wprost. Dzieci słuchają przede wszystkim pięknej baśni – zasiane w nich zostaje jednak nasionko. Ślad, który w razie potrzeby będzie miał szansę wykiełkować na ,,żyznej glebie” pamięci po bohaterach tej książki.

Ilustracje i nastrój – ciepło, schronienie, bezpieczeństwo

Ilustracje Marii Dek tworzą w tej książce wrażenie przytulności: podziemne, ciepłe jamki, miękkość otaczającej je ziemi oraz jej mieszkańcy. Ten bezpieczny wizualnie świat reguluje napięcie i pozwala się skupić na fabule. Nawet gdy na ziemi leży gruba warstwa śniegu – czytelnik pozostaje w przekonaniu, że w środku mieszkanka Opiekunów nasion jest miło, ciepło oraz gościnnie.

O wydaniu – forma, która wspiera treść

Opiekunowie nasion. Baśnie terapeutyczne zostali starannie wydani: płócienny grzbiet z literami złoconą folią, duży format i przyjemny w dotyku papier budują wrażenie obcowania z przedmiotem ponadczasowym. To podejście do literatury dziecięcej zachęca do obdarowywania książką bliskich, jak i samodzielnego sięgania po nią w różnych okolicznościach lub dla samej przyjemności.

Dla kogo jest to książka?

Opiekunowie nasion przypominają pod wieloma względami rodziców i opiekunów: pielęgnują małe nasionka, ich życie kręci się wokół nich, żeby w końcu patrzeć na kwitnące, usamodzielniające się już pędy. 

Opiekunowie nasion. Baśnie terapeutyczne to mądra, kojąca książka, którą trudno traktować po prostu jako narzędzie do pracy z dzieckiem. Jest czymś znacznie więcej – czułymi historiami, zapewnieniem o trosce oraz poetyckim podejściem do opowieści. Zamiast podawać „gotowe odpowiedzi”, zasiewa w dziecku i dorosłym gotowość do rozmowy, uważności oraz wzrastania. Polecam ją słuchaczom powyżej 4 lat.

Książka dostępna jest na stronie wydawnictwa Natuli.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Czym są „baśnie terapeutyczne” w tej książce?

To krótkie opowieści, które przez metaforę pomagają dziecku zrozumieć emocje i sytuacje.

Czy książka ma kolejność czytania?

Historie tworzą spójną całość (pory roku, dorastanie bohaterów, zmiany w ich życiu), ale można je czytać wybiórczo – zgodnie z tematem, który akurat jest ważny i potrzebny.

Jakie tematy poruszają Opiekunowie nasion?

M.in. lęk separacyjny, pojawienie się rodzeństwa, złość, adaptacja, neuroróżnorodność, żałoba, samodzielność.

Od jakiego wieku ją polecam?

Najlepiej sprawdzi się w edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej.

Czy książka przyda się specjalistom (psycholog, pedagog)?

Tak. Struktura: baśń + wskazówka dla dorosłych ułatwia pracę indywidualną, grupową i biblioterapię w przedszkolu/szkole.

Czym różni się baśń terapeutyczna od bajki psychoedukacyjnej?

Baśń częściej używa metafory i symboli, psychoedukacja – podaje wskazówki w bardziej bezpośredni sposób. Opiekunowie nasion łączą oba te sposoby.

Artykuł Opiekunowie nasion. Baśnie terapeutyczne – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Opowieść toczy się spokojnym, niespiesznym rytmem. Poetyka języka Andruchowycz łączy się z artystyczną wizją ilustracji Prochaśko. Gwiazdozbiór Kury zostawi w Was ślad, choć każdy odbierze tę książkę inaczej.

➜ Tytuł: Gwiazdozbiór Kury
➜ Autorka: Sofija Andruchowycz
➜ Ilustracje: Mariana Prochaśko
➜ Tłumaczenie: Andrij Saweneć
➜ Wydawnictwo: Warsztaty Kultury
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Bohaterki oraz ich potrzeba relacji

Maria mieszka na uboczu, blisko natury oraz w zgodzie z własnymi przyzwyczajeniami. Towarzyszy jej kura Mariczka: czujna, charakterna, wielka miłośniczka makowca. Rytm ich życia wyznacza natura oraz przejeżdżający w oddali pociąg. 

Kiedy Maria zaczyna martwić się zdrowiem znajomego sprzedawcy (także staruszka), wyrusza w stronę Czarnego Lasu, gdzie rosną potrzebne do jego wyleczenia zioła. Chwila nieuwagi i Maria wpada do głębokiej dziury. Z opresji ratuje ją niespodziewanie Orysia – dziewczynka, której towarzyszy oswojony ryś. Od tego momentu ich codzienność się zmienia. Bohaterki uświadamiają sobie, jak bardzo każda z nich potrzebowała tej drugiej.

I znów poczuła zdziwienie: przeżyła tak długie życie i tyle wszystkiego widziała, ale codziennie coś zdarza się po raz pierwszy.

Sofija Andruchowycz, Gwiazdozbiór Kury, str. 38

Baśń z serca Karpat

Gwiazdozbiór Kury to historia balansująca pomiędzy realizmem a metafizycznością. Ograniczająca ciało fizyczność oraz trud pokonywanej drogi łączą się tutaj z wiarą w zjawiska nadprzyrodzone; baśniowe, ludowe oraz spirytualne. 

To współczesna, ale i ponadczasowa baśń ulokowana w sercu Karpat, gdzie górski las, mroczne ścieżki i wysokie drzewa kładą cień na drogę, z którą trzeba się zmierzyć. Nawet jednak w takim miejscu – na pozór nieprzystępnym, tajemniczym, złowrogim – można spotkać kogoś niewinnego, delikatnego i otwartego.

Zwierzęta w roli zwierciadeł

Kura Mariczka oraz ryś Orysi także nie są tylko mało znaczącym ,,dodatkiem” do głównych bohaterek. Ich obecność porządkuje emocje: kura wzmacnia w Marii uważność i przywołuje spokój, jednocześnie wprowadzając w fabule rozluźniający aspekt humorystyczny. 

Ryś z kolei przynosi do Orysi energię i gotowość do działania. Dzięki tym duetom człowiek-zwierzę fabuła zyskuje balans, a jej baśniowy aspekt – wiarygodność. Tego rodzaju narracja łatwiej także przemawia do dziecięcej wyobraźni, ubogacając świat bohaterek i bohaterów.

Pomost między starością a młodością

Najważniejszym motywem Gwiazdozbioru Kury wydaje się jednak ten, związany z wiekiem oraz jego bezustaną przemianą. Odbiorcy wyczytają między wierszami, że starość może być ciągle pełna zaskoczeń. Książka ukazuje ten etap w życiu człowieka, jako czas zdolny do zachwytu oraz refleksji. 

Młodość i późna dorosłość spotykają się w prostych gestach: w pomocy, w przyjęciu czyjejś ręki, we wspólnym marszu. Różnica wieku na tym etapie przestaje być barierą, bo najbardziej liczy się wówczas współobecność. Starych oraz młodych łączy wyobraźnia, bezbronność i zarazem prostolinijność podchodzenia do codzienności. Dziecko czytając Gwiazdozbiór Kury inaczej spojrzy na staruszkę lub staruszka – z większym zrozumieniem, empatią oraz ciekawością.

Język i strona wizualna książki

Proza Sofiji Andruchowycz jest klarowna, nienachalnie poetycka; ma rytm, który ułatwia głośne czytanie oraz zwroty akcji odpowiedzialne za emocjonalne zaangażowanie w lekturę.

Ilustracje Mariany Prochaśko łączą z kolei rysunek ze zdjęciami, komponując rozmaite, ciekawe kolaże. Dzięki temu obrazy zostają wzbogacone o fakturę i ten istotny, choć niespodziewany w baśni – realny pierwiastek. Zarówno strona wizualna książki jak i tekst doskonale się uzupełniają, tworząc głęboką, fascynującą opowieść. 

Projekt „Napisz mi książkę”

Gwiazdozbiór kury otwiera autorski projekt Mariany Prochaśko „Napisz mi książkę”: zaproszeni autorzy piszą tekst specjalnie dla ilustratorki, która następnie ilustruje go we własnym stylu. Ten tytuł – powstały we współpracy z Sofiją Andruchowycz – był pierwszym, który ukazał się w ramach projektu, początkowo w „Видавництво Старого Лева” (Lwowskie Wydawnictwo Starego Lwa).

Polska edycja jest zasługą Wydawnictwa Warsztaty Kultury. Tekst został przetłumaczony przez Andrija Savenecia. 

Dla kogo i jak czytać

Książka najlepiej sprawdzi się dla czytelników powyżej 8. roku życia – ze względu na gęstość znaczeń oraz tematykę. Pozycja dostępna jest także w formie audiobooka, czytanego przez Beatę Jewiarz.

Wydawca prowadzi sprzedaż książki i audiobooka w swoim sklepie internetowym.

FAQ – pytania, które przychodzą do głowy odnośnie książki Gwiazdozbiór kury

O czym jest książka?

To ponadczasowa baśń o staruszce imieniem Maria oraz dziewczynce Orysi, których los stawia na swojej drodze, żeby mogły razem się wspierać.

Dla jakiego wieku?

Rekomendacja: od 8+.

Kto stworzył książkę?

Książka powstała pierwotnie w ramach projektu ,,Napisz mi książkę”, zainicjowanego przez ilustratorkę Marianę Prochaśko, z tekstem Sofii Andruchowycz. 

Co wyróżnia ilustracje?

Są to kolaże łączące rysunki i autentyczne fotografie; faktury i światło nadają obrazom wiarygodność oraz łagodzą wydźwięk baśni.

Artykuł Gwiazdozbiór Kury – recenzja niecodziennej baśni pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.